Television - Marquee Moon (1977)

Ik heb deze al bij veel mensen in hun top 10 zien staan en ben wel zeer benieuwd! Kan iemand mij zeggen wat ik hiervan mag verwachten?

Lees de berichten even door zou ik zeggen

Wel aardig goede plaat, maar niet één waar ik nou helemaal mee wegloop. Ik hoor de de status die dit album bij sommigen heeft niet zo duidelijk. Gaaf nummer, dat Marquee Moon trouwens.

de 'status' is te danken aan de ttt schrijvende pers, niet geheel ten onrechte.
rond of iets boven 3 sterren.

Ach als liefhebber van The Velvet Underground zit je met dit album goed.

kan iemand me zeggen of de bonustracks de moeite waard zijn aub , en is die nieuwe versie geremasterd ??? ik vind marquee moon een zeer fantastische cd maar hun tweede een stuk minder adeventure , graag een reactie aub als het een meerwaarde is zou ik welde nieuwe bestellen !

Yep, alleen al om de Little Johnny Jewel (destijds 12" op Ork Records, en die had ik ook ) zeer de moeite waard. Betaal alleen niet te veel - hier ligt ie regelmatig voor ca 7 - 8 euro; of bestel bij Amazon.co.uk

Overigens vind ik The Dream's Dream op Adventure wel een uitstekende track.

Little Johnny Jewel . Uit gebracht in 1975 dacht ik.

Inderdaad de moeite waard.

Het titelnummer van deze plaat komt wel even binnen zeg

Na enkele luisterbeurten kan ik heel goed begrijpen dat veel Joy Division fans deze plaat weten te waarderen. Als ik ooit een subjectieve post-punk toplijst zou maken, dan zou deze plaat net na Unknown Pleasures op de tweede plaats staan. Post-punk blijft toch een geweldig subgenre!

Tijdens m'n vakantie alle rekken, laden en kasten eens uitgemest, en 'n aantal verloren gewaande lp's teruggevonden, waaronder deze.
Vijftien jaar geleden voor de laatste keer gehoord.
Hij ligt nu op de draaitafel, en ik moet zeggen: dit klinkt toch nog steeds wel erg vet en staat ook nu nog als 'n huis. Helder, rauw en schijnbaar simpel, maar uiterst effectief.
het is allemaal superstrak, maar Verlaine's typische beetje afgeknepen stemgeluid zorgt voor het juiste ruwe randje.
En dan die lekker vuig doorpompende gitaarpartijen... kruipt onder de huid....
Geen zwak nummer te bekennen. Monumentaal album.

Maar geen vijf sterren

O.k, maak er 5 van. Waarom ook niet eigenlijk.

Met de combinatie post-punk + jaren '70 ben ik nog niet echt bekend. Ik ken alleen wat muziek van Magazine uit die tijd. Net als Real Life staat ook Marquee Moon nog ver af van de post-punk uit de jaren '80 die ik zo goed vind. Toch klinkt dit over het algemeen best prettig.

De aanstellerige manier van zingen staat me voorlopig nogal tegen. De muziek zelf is alleraardigst. See No Evil klinkt erg onbevangen en speels. In eerste instantie nam de irritante zang nog de overhand, maar na twee keer luisteren kan ik al niet om de aanstekelijkheid heen. Friction en Marquee Moon klinken een stuk volwassener en doordachter en daardoor ook beter. Deze lijn wordt doorgetrokken, maar het niveau gaat toch langzaam omlaag. Met het zeurderige Guiding Light wordt het dieptepunt bereikt.

Het is niet mijn bedoeling om Television-fans op stang te jagen, maar dit album doet me bij vlagen sterk aan Franz Ferdinand denken. Zeker qua zang, maar ook qua onbevangenheid en speelsheid.

Ik heb dit album pas twee keer gehoord, dus misschien moet ik mijn mening over dit album nog herzien, maar voorlopig ben ik niet echt onder de indruk. Enkele leuke nummers, enkele irritante nummers en het titelnummer als enige hoogtepunt. Plus een lelijke hoes, maar daar zal ik ze niet op afrekenen.

Je jaagt niemand op de stang, het is al een beste tijd bekend dat Franz Ferdinand (en tig andere bands) aardig schatplichtig is aan Television.

Van het, op bezielende wijze gezongen, laatste couplet van 'Venus', dat tevens wordt voorafgegaan door een prachtig hypnotiserende gitaarsolo; tot het catchy basloopje van én het snerpende gitaarriedeltje in 'Prove It', is dit een bijzonder veelzijdig album. In twee maanden tijd behoorlijk verknocht geraakt aan deze van Television.

Ooit aangeraden door een user die al jaren uitgeschreven is (Marko) en destijds kon ik er niet heel veel mee. Inmiddels uitgegroeid tot een heerlijk zomers plaatje.

Zit je in Dik Trom mode, Sjef?Nooit verwacht, dit! 't is een merkwaardig kind (...) en dat is 't, vrouw

Vrij naar Joh. Kievit - DikTrom, een van de meesterwerken der Nederlandsche jeugdliteratuur.

Plukte jij even aan je vlassige bakke(n)baardjes, Mju?

Nee, ik dacht erover een dankwoord te richten aan de Schepper omdat ie Sjef Brother Ape had gestuurd om 'em met een 'rare moment of insight' te treffen.

Beste postpunk gitaarplaat die ik ken. Irritatie + schoonheid = kunst

Wel op cd aanschaffen - krijg je Little Johnny Jewel erbij, umsonst

Keine Sorgen. Heb de 2003 heruitgave en daar staat ie op.

Ik had de 12" op Ork

Vandaag voor het eerst in tijden weer eens geluisterd. Blijft toch wel een sterk album, vooral de eerste vier nummers zijn erg goed. Verhoogd naar 4,5*

Voor de liefhebber van gestileerde, literaire new wave. En dan toch niet pretentieus want Television is volledig authentiek. Heerlijk hoe die gitaarpatronen van Richard Lloyd en Tom Verlaine op elkaar inwerken! Beter is er niet.

In het kader van mijn langjarige cursus (lifetime?) "ken uw klassiekers" wilde het maar niet vlotten met dit album. Terwijl de lichten aan alle kanten op groen staan. Allereerst al onbegrijpelijk dat ik met mijn vroege en langdurige liefde voor de Talking Heads deze uberhaupt gemist heb is al een raadsel. Ten tweede omdat het gitaarwerk meer dan behoorlijk is.

Dan blijft er alleen maar weerstand over, veroorzaakt door de collectieve waardering hier: Oh, dan moet ik het zeker ook goed vinden. Kent u dat?

Ik blijf eraan werken, komt wel goed

Joh, was een maand geleden meegegaan naar hun enige en geweldige optreden in Nederland. Dat had een hoop werk gescheeld

dix zegt:
Toch nog iemand hier die ook getuige was van deze 'Tabor erlebnis' Tom Verlaine - Cover (1984) - MusicMeter.nl

http://pitchfork.com/thepitch/1438-televisions-punk-epic-marquee-moon-40-years-later/?mbid=social_facebook