menu

Television - Marquee Moon (1977)

mijn stem
4,09 (469)
469 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Elektra

  1. See No Evil (3:53)
  2. Venus (3:51)
  3. Friction (4:44)
  4. Marquee Moon (10:40)
  5. Elevation (5:07)
  6. Guiding Light (5:35)
  7. Prove It (5:02)
  8. Torn Curtain (6:56)
  9. Little Johnny Jewel, Pts. 1 & 2 * (7:50)
  10. See No Evil [Alternate Version] * (4:34)
  11. Friction [Alternate Version] * (4:48)
  12. Marquee Moon [Alternate Version] * (10:49)
  13. Untitled [Instrumental] * (3:21)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 45:48 (1:17:10)
zoeken in:
avatar van avdj
5,0
Ik moet bekennen dat ik veel te weinig uitgebreide recensies typ. Dat komt omdat ik vooral van de muziek wil genieten en niet echt kan omschrijven wat mij ervan aanspreekt. Toch maar proberen.

In 1976/77 zocht Tom Verlaine een band bij elkaar die het roer wilde omgooien. De 'dirty' Gibson geluiden, effectenpendalen en gelikte nummers maakten plaats voor een clean Fender geluid. Little Johnny Jewel zou slechts een opmars zijn voor zijn talent en is te vinden op de Remastered editie als bonustrack.

Vanaf het eerste moment dat ik het openingsnummer hoorde wist ik dat dit geen normaal album was. Er wordt een spanningscurve gestart die tot de laatste noot van het album zou duren. Bij elk nummer is het raak. De zang is pretentieloos, de productie subliem en de gitaarsolo's onovertroffen. Ik ken geen enkel gitaaralbum dat Marquee Moon kan overtreffen. Zelfs Led Zeppelin leverde in zijn hoogtijdagen geen betere albums af.

Het titelnummer is zo ongeveer het meest waanzinnige nummer dat ooit op de aardbol is gespeeld. Bijna 11 minuten lang wordt de luisteraar geboeid door twee gitaristen die tegen elkaar opspelen. Niet zoals Iron Maiden dat probeert maar op sublieme wijze zonder over de top te gaan.

Dikke 6* en na Abbey Road mijn favoriete album.

avatar van Gajarigon
2,5
Naar aanleiding van het 'Ga dat album eens reviewen' topic ben ik terecht gekomen bij deze plaat. Ik kende het wel van naam, maar kon me geen beeld vormen van de muziek. De noemer punk leidde me wat in de verkeerde richting, aangezien dit niet is wat ik doorgaans als punk bestempel, maar enfin, zo verruimt een mens al eens zijn hokjes.

Post-punk dus, niet echt mijn favoriet genre en ook dit album is me wat te zoutloos. Gewone nummers, zonder noemenswaardige spanningsopbouw, die niet irriteren en soms wel een beetje blijven hangen, maar nooit echt meeslepen. Het titelnummer is hierop misschien een uitzondering, maar dat is me dan weer enkele minuten te lang. Het belangrijkste breekpunt is echter de zanger. Zoals wel vaker bij post-punk zijn de vocalen nogal zeurderig, wat mij echt niet ligt.
Gelukkig zijn er ook goeie kanten aan de muziek. Het gitaarspel, zeker in combinatie met de baslijnen, is een mooie verweving van verschillende laagjes. Het drumwerk klinkt zoals bijna alles van drum uit die tijd volledig ruk, maar is op zich niet slecht, alleen ook helemaal niet opwindend. Neem nu die intro fill van Marquee Moon, kan het nog saaier?

Geen slecht album, maar ik kan moeilijk begrijpen dat dit zo'n klassieke status heeft verworven.

avatar van hoi123
4,0
Tja, na wat schandalig lage cijefrs van mede-MuMeërs, (Een 2,5 Don, hoe durf je? )
zal ik maar eens toelichten waarom deze plaat eigenlijk gewoon een punkklassieker is.

Ja, de zang is om aan te wennen. Valt niet te ontkennen.
Maar tegelijkertijd is het, na vele luisterbeurten, toch wel een erg herkenbare en fijne stem. Bovendien houd ik wel van aparte stemmen.
Ook zijn de twee gitaren perfect door elkaar heen geweven en is de bas meer dan interessant. Maar dit is allemaal niet meer dan leuk.

Wat Marquee Moon echt goed maakt, is de stemming die het bij mij oproept.
Vrolijk, maar bij vlagen intens weemoedig en ontroerend.
Vooral het 12 minuten durende, epische titelnummer herbergt een intense schoonheid, die niet meteen te ontdekken valt.
Maar ook bijvoorbeeld Venus of Milo is een euforisch en toch ietwat weemoedig, maar vooral overtuigend en geloofwaardig liefdesliedje.
Zo heeft ieder nummer iets speciaals, door de herkenbare zang, prachtige gitaren en fascinerende structuren.

Ooit wel eens een bui gehad waarin je beseft hoe mooi het leven eigenlijk is?
Zonder reden, gewoon een plotseling besef.
Marquee Moon is de perfecte plaat voor deze bui. Stem verhoogd naar 4,5*.

avatar van deric raven
3,0
Richard Hell stopte de punk in Television.
Verliet vervolgens de band.
Maar legde hierdoor de basis van Marquee Moon.
Duelerende gitaarspel van Verlaine en Lloyd.
Gericht om het gevoel vorm te geven.
Alsof men Richard Hell niet teleur wilde stellen.
Of was het gewoon een flinke schop na.
Dat men zonder hem het ook wel zouden redden.
Haat/liefde relatie binnen de band die het uiteindelijke resultaat bepaalden.

Over punk moet je niet nadenken.
Gewoon spelen.
De boodschap is het belangrijkste.
Anders werkt het niet.
Television laat hier juist het tegenovergestelde horen.
Alle gitaarlijnen zijn met precisie gespeeld.
Vanuit artiesten met een artistieke achtergrond.
Duidelijk aan elkaar gewaagd.

Is het dan vergelijkbaar met Talking Heads.
Gelijk in opkomst.
Dezelfde stal.
Nee, voor mij is dat juist college rock.
Gemaakt door de eeuwige student.
Waarbij er een flirt was met uitheemse invloeden.
Net als later Weezer een band die zich niet in een punkhokje liet plaatsen.
Television is letterlijke postpunk.
Ontwikkeling nadat de ideologische punker de rest de rug toe keerde.
Genoodzaakt om zonder hem door te gaan.
Met twee geweldige gitaristen in de gelederen.

Blijft allemaal vaag.
Sex Pistols in opkomst.
Uiterlijk van Richard Hell als grote voorbeeld.
De gescheurde T-shirts.
Het kort geknipte rattenkopje.
Als de punk in Engeland zich aan dient.
Zijn ze over de oceaan al een stap verder.
Met Marquee Moon als resultaat.

Voor mij is het muzikaal niet zo interessant.
Meer de sleutelrol die het zo memorabel maakt.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:23 uur

geplaatst: vandaag om 23:23 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.