Television - Marquee Moon (1977)

Na verloop van tijd ga je hier vanzelf een 5* voor geven.. maar dat geldt dan ook voor alles wat ooit is gemaakt. Sluit jezelf op, luister er wekenlang naar en je krijgt het nooit meer uit je kop

Bij mij begon dit op 5*, maar ik ben toch wel wat gezakt. Na een uitermate zouteloos optreden op Dour in 2005 beleef ik toch minder plezier aan dit plaatje. Maar de eerste keer dat ik dit hoorde sloeg ik echt stijl achterover. Misschien binnenkort maar 's een wat uitgebreider bericht hier posten.

Dat was ook mijn eerste reactie toen ik de post las.

Elke luisterbeurt wordt dit album beter. Af en toe komen sommige nummers nog wat zeurderig over. Zo vind ik Torn Curtain niet echt een toppertje. Maar ja, dat kan nog gaan groeien, want ik zet dit album zo nu en dan op.

Ik heb 'm nu regelmatig op de i-pod, maar ik moet wel bekennen dat het soms toch ook een beetje too muich kan worden.

Ik kan hier ook niet echt lekker naar luisteren door die grafstem. Dat betekend niet dat de instrumentale muziek ook onplezierig is. Die is erg goed zelfs. Lekker riff in de titeltrack en goede breaks. Vindt het ook een beetje te ver gaan dit een klassieker of één van de beste platen allertijden te noemen want er zijn immers inmiddels honderden beter platen uitgekomen. Maar voor die tijd klonk het vast nieuw en fris. Ik wou dat ik de vocals weg kon mixen maar ik ben bang dat ik de zang daarmee nog meer verkloot

Het kan dus niet een van de beste platen ooit zijn, want er zijn betere uitgebracht? Sterke argumentatie.

Ach, ik snap het wel. Ik vind het een fantastisch album, maar het werkt ook niet altijd bij mij. Desondanks heeft dit album veel waarde voor mij.

Zag dat ik dit album nog niet eens beoordeeld had, het nummer Marquee Moon, blijft na al die jaren geweldig. Hoort thuis in je post punk/new wave collectie.

Als dit echt punk is (ik hoor het totaal niet, maar goed - het komt wel uit die tijd), dan is dit de enige punkband die ik goed vind. Eén van de beste albums van de jaren '70.

Grappig dat Television afwisselend, punk, proto-punk en zelfs postpunk wordt genoemd.
Ik denk dat Television hier iets unieks neer heeft gezet wat nooit is geevenaard. Bijzonder gitaarspel natuurlijk. Voor de liefhebbers is Adventure ook een heerlijke plaat.

wat is proto-punk???

Dat zijn die 'punk-achtige' bands die dus van grote invloed waren op het genre punk. Ik vind het een belachelijke benaming, maar volgens mij zijn artiesten als The Velvet Underground, The Stooges en The Patti Smith Group proto-punk. Ik hoorde zelfs eens dat Roxy Music proto-punk was (!)

Sommige bands en albums zijn gewoon 5 punten waard, om hun waarde in de pop geschiedenis.

Television is zo'n band,Marquee Moon is zo'n plaat.

Television is erg belangrijk geweest als inspiratiebron voor ontzettend veel ( vooral Amerikaanse)bands en daarom verdient deze plaat eigenlijk 6 sterren.

ahzo. Ik kan me wel inbeelden wat je bedoeld. Ik ben vaak zo van die nummers tegengekomen waarvan ik dacht: 'hey, dit is punk avant la lettre'.

In het geval van Roxy Music ging het vooral om het feit dat met name Eno zijn instrument - 'treatments' (keyboards, tapes, synths) - niet beheersde, en daardoor min of meer non-muzikant was, wat weer de deur opende voor meerdere muzikanten die hun instrumenten niet beheersde, wat vaak zorgde voor 'rommelige' gitaarmuziek. Punk dus.

Opvallend aan het begrip 'proto-punk' is wel dat de bands die hieronder vallen geen algemene deler hebben.
Bands die hieronder worden geschaard (en dat zijn er een hoop).
- The Sonics, The Wailers (harde beatmuziek)
- The Velvet Underground (bands die alles deed, dus ook imperfecte snoeiharde garagerock)
- The Stooges (garage, op momenten snoeihard)
- Television/Patti Smith Group (sturm und drung, zette zich af tegen de rock & roll-wetten van destijds en zochten hun heil in het universum)
- New York Dolls/Richard Hell & The Voidoids (rommelige, op rhytm & blues, beat en rock & roll (70s Rolling Stones) gebaseerd liedjes met gewaagde teksten)
-Roxy Music/David Bowie/T. Rex (Vernieuwende Britse Glam-Rock, veelal gebaseerd op simpele rock & roll-schema's, maar tegelijkertijd

Ramones zijn min of meer de scheidslijn tussen proto-punk en punk

Met andere woorden, de proto-punk beweging was een stuk veelzijdiger en origineler dan de punk zelf, die maar een paar bands afleverde die overeind bleven (The Jam, The Clash, Buzzcocks).

@Reint - wel heel kort door de bocht dit verhaaltje. Een aantal essentiële namen voor de US ontbreekt echt wel, bijv MC5, Johnny Thunders.

Belang van sommige clubs (CBGB), het belang van de kring om Andy Warhol heen om maar een paar voorbeelden te geven.

Zoals deze plaat hier is vermeld (met alle 13 tracks) bevat ie dus ook ook de uiterst elementaire 12" Little Johnny Jewel. Television is imo een uiterst essentiële US-rockband - plak daar het label new wave op vind ik het best, punk is het zeker niet. Belangrijk en mooi (Marquee Moon en Torn Curtain bijv.) wel. Het is een soort kale gestripte rock, waarvan de blauwdruk in de VS lijkt te leggen - uitzonderingen daargelaten.

Het was ook zeker niet de bedoeling om de perfecte protopunk- handleiding neer te zetten.
MC5 is inderdaad een veelgenoemde naam, en had naast The Stooges gekund (worden vaak in 1 adem genoemd), maar die was ik in mijn haast vergeten doordat ik zo nooit echt heb gehoord.
Johnny Thunders ontbrak ook, omdat ik die toen nog moest beluisteren en niet wist waar ik ik die moest plaatsen. Kan wel bij New York Dolls qua richting.
Verder dacht ik ze wel ongeveer te hebben?

Het kan er ook aan liggen dat ik niet zo dol ben op een label als proto-punk. Ik vind het zo weinigzeggend; i.m.o is punk ook een attitude t.o.v. muziek, manier van spelen - en die attitude vind je inderdaad bij de genoemde bands.

Johnny Thunders zat inderdaad bij de New YorK Dolls en die band heeft samen opgetreden met Richard Hell (& The Voidoids), wiens album gewoon nog nieuw op vinyl te krijgen is (oa bij Plato). Het soloalbum van Johnny Thunders So Alone is absoluut de moeite waard.

Net als deze Marquee Moon, dat in deze uitvoering de ultieme pré heeft (tov vinyl) dat het fraaie Little Johnny Jewel erop staat (op vinyl vrij zeldzame 12'). Titelsong "Marquee Moon" en "Torn Curtain" zijn andere juwelen - uterst essentiële plaat in de US punk/wave scene van eind jaren 70.

In diezelfde scene (CBGB) verkeerden ook regelmatig The Talking Heads. In die tijd was er nog geen internet en deze ontwikkeling in de USA (New York, West-Coast) stond los van ontwikkeling in Engeland. Bands en muziek sloten wel mooi op elkaar aan: Ramones op Adverts; Talking Heads en Televsion bijv. op Wire.

Op Nuggets vind je nog meer voorbeelden van US muziek eind jaren 60 en jaren '70. En andere interessante bands zijn ook te vinden op de verzamelaars "That's Underground" 1, 2 en 3 op CBS (geel-oranje- blauw gevlamd, paars en transparant vinyl)

Legendarisch album, supervol new wave elementen, je hhoort hier allerlei invloeden in van latere punk/wave bands.
Waren hun tijd ver vooruit.

Oei, ik neem hier toch wat woorden terug...
Ik ga er al meer The Strokes in horen, vooral kwa zang en gitaar, en des te meer je het beluisterd, des te beter wordt ie!

De cover is trouwens zeldzaam lelijk, maar dan meer in de orde van een Lust For Life: Zo lelijk dat het een soort van charme heeft en bijdraagt aan het totaalplaatje.

Ik vraag me trouwens af of ik de enigste ben die vind dat dit album exact dezelfde sound heeft als Iggy's Lust For Life...? Met een beetje fantasie hoor je Bowie ook op de achtergrond. Volgens mij is er goed naar dit album geluisterd daar in Berlijn.

onze "It" liefhebber DJFrankie heeft meer dan gelijk. Dit is een ware klassieker. Niets aan toe te voegen.

Instrumentaal zeer fijn, alleen is het gewoon jammer dat die zanger niet kan zingen.

Ik vind het gezang best mee vallen beste pooiertje.

Ooit van Pavlov's Dog gehoord. Check die stem maar eens uit van zanger David Surkamp. Zeker doen.

Hmm, hoewel Guiding Light en Venus zich best af hadden kunnen spelen in het Berlijn van destijds, heeft dit album toch een veel atmosferischere sound, Lust for Life is veel meer down to earth. Kun je de opereenkomst wellicht omschrijven? Ik ben wel benieuwd eigenlijk.

Enkele weken geleden heb ik dit album definitief in mijn armen gesloten na het op vinyl gehoord te hebben. Wat een prachtige sfeer hangt er rond deze plaat, donker en grimmig, maar ook een heldere nacht, een begraafplaats, maar dan meer melancholisch dan griezelig.

De eerste 4 nummers bevallen mij het best, met als uitschieter de titlelsong.

Hoe in de war ben ik als ik soms aan de Stones moet denken?

Tom Verlaine zingt inderdaad ook een beetje 'lijzig' met een redelijk nasale stem en ook het gitaarwerk t/m Black and Blue daar zitten redelijk vaak bluesschema's in en die kan je bij Television ook wel vinden; het ruige gitaarwerk ook wel.

Maar dan houdt het snel op; met name de duellerende gitaren van Verlaine en Richard Lloyd (titelnummer en Little Johnny Jewel, oorspronkelijk een 12") geven Television een heel ander geluid.

Het is idd vooral de stem die het m doet. Maar het begin van Guiding Light en Prove It hadden ook van The Stones kunnen zijn.

T.a.v. de ouwe Stones heb je daar zeker een punt - ik hoor Mick op vergelijkbare wijze "Time Is on My Side" zingen of "Midnight Rambler".

Afgezien van het titelnummer is "Dream's Dream" van Adventure vanwege de opbouw en het gitaarwerk één van mijn favorieten. Dat vind ik echt een nummer om helemaal stil van te worden.

--edit-- zat net even op YouTube te kijken en zag daar Richard Lloyd die in filmpjes gitaartruukjes leerde; zag je ook meteen hoe goed zijn gitaarspel is.