Television - Marquee Moon (1977)

Pygmy Danny vroeg me om een top 5 samen ste stellen van Television, ik heb de beurt voorbij late gaan omdat het te lang gedleden was dat ik die platen beluisterd had om een goed oordeel te vellen.

Wel was het een mooie aanleiding om ze weer eens uit de kast te trekken.....

Deze week in het topic 52 essentiële albums uit de pop/rock geschiedenis (zie hier)

Ongeveer een zesde van de platen die in deze rubriek behandeld zijn, staan op naam van New Yorkse muzikanten. Dat lijkt veel, maar de stad heeft dan ook een rijk muzikaal verleden. Tom Verlaine (né Miller) zal wel nooit gedacht hebben dat hij daartoe zou gaan behoren toen hij net voor zijn twintigste verjaardag naar New York verhuisde. Zijn ambitie was schrijven. Op het moment dat zijn eerste, samen met Richard Hell geschreven boek verscheen, vormde hij Television. We schrijven 1973. Vijf jaar later gaven ze er al de brui aan, maar ondertussen hadden ze twee platen afgeleverd, waarvan vooral het debuut Marquee Moon een verpletterende indruk naliet. Centraal op die langspeler staat Verlaines grofkorrelige, scherpgerande en imponerende gitaarspel, dat geregeld contrasteert met dat van de andere gitarist Richard Lloyd. Volgens sommigen klonk Verlaine nogal klinisch, wat Television de bijnaam the ice kings of rock opleverde. Toch is Marquee Moon een plaat die trilt van de gevoelens - Verlaines solo´s klinken als een monologue intérieur van een rustelooze zoeker. De man zingt zijn teksten met een nasale stem die afwisselend dreigend en klagend klinkt. Pièce de résistance is het bijna tien minuten durende titelnummer dat ondanks zijn epische dimensies ook gebald klinkt. Marquee Moon laat zich nog het beste samenvatten met wat Verlaine in het derde liedje van de plaat zingt: "F-R-I-C-T-I-O-N".

(bron: De Cultuurkenner, DM, 1999)

Ik volg het topic een beetje, en je ziet dat er toch geregeld enorm interessante platen voorbijkomen. Zo ook 'Marquee Moon' van Television. Hele tijd niet meer beluisterd, maar dankzij het topic ben ik 'm nu weer aan het beluisteren. Het blijft een geweldige plaat, met gitaarspel dat bij mij veel losmaakt. Het beste nummer is inderdaad het titelnummer, maar ook de andere songs zijn om duimen en vingers af te likken. Shame on me, 'Marquee Moon' komt gewoon op m'n playlist. Een hoge beoordeling zit er zeker in, wie weet zelfs een top tien notering!

Muzikaal niet interessant? Gelukkig heb ik een andere mening.

Voor mij niet, voor anderen zeker wel.

Leuk. Nu nog net zo'n onderbouwing schrijven als deric raven deed. Is toch veel leuker dan zo'n one-liner.

Ok - Television, oftewel waarom de kijkbuis, de gluurdoos zeg maar in ieder geval mag, maar eigenlijk gewoon moet.

Kaal, gestript, dubbele lead guitar (één iets meer slag), dat dan weer wel, nasale zang ook dat nog. Nasaliteit lijkt haast wel een kenmerk voor veel Yanks (Bob Dylan, Tom Petty) en New Yorkers in het bijzonder. Sommigen vinden dit artsy-fartsy, anderen proto-punk, weer anderen post-punk.

Welnu de link met poëzie is er (Paul) Verlaine en de link met de one and only Patti Smith; iemand om een hekel aan te hebben of te bewonderen. Voor mij eerder het laatste. En Tom Verlaine dan? Zonder problemen komen allerlei citaten en fragmenten boven - visionary power is het eerste dat ik denk - en dat heeft ie dus gemeen met Patti.

Ik ga niet in woorden beschrijven wat ik gewaar wordt bij Marquee Moon of Torn Curtain voor mij de top op dit album; Little Johnny Jewel is de bijzondere bonus. Meestal als ik een van die twee nummers draai met vrienden (mijn lief kan dit lastig hebben), zijn we muisstil en staren we in ons glas.

Dit vinden we - unaniem, met 2- een plaat met een aantal essentIële, gitaargedreven US-wave songs. Waar sommige traditierockers kiezen voor Brothers in Arms in het crematorium, zou ik geneigd zijn te gaan voor The Dream's Dream, maar die is van een ander album. En ik weet niet of ik wel in kannen en kruiken wil eindigen - ik wil eigenlijk wel a proper place for weeping hebben.

Maar goed:Television: bijzonder en diep; en New York was mid-70's veel interessanter dan Londen (veel bands kwamen uit de periferie: Depeche Mode, XTC, Jam), maar niet interessanter dan Liverpool of Manchester.

Ik heb ook het idee dat New York veel invloed had op het latere gebeuren in Londen.
Manchester en Liverpool hebben eigenlijk altijd wel een soortgelijke scene gehad, waarbij de arbeidersklasse elkaar beinvloeden en volgens mij ook naar elkaar gingen kijken.
Londen werd juist door de rest van de wereld als hip beschouwd, en men had daar volgens mij meer de drang om zichzelf in de kijker te spelen, veelal eendagsvliegen tot gevolg.

Daar zit wel iets in: in alledrie de steden New York, Liverpool, Manchester was er een 'scene' om een club, repetitieruimte, blad etc heen.In ln Londen ontbrak dat aanvankelijk; er kwam wel een soort 'scene' rondom Rough Trade. In Manchester werd bijv. veel samengewerkt en er zijn ook projecten geweest waarbij bands uit Liverpool betrokken waren - gek genoeg werd Londen nooit echt als concurrentie gezien.

Tja, om aan deric raven uitleggen dat dit interessante muziek is lijkt me onbegonnen werk, gezien zijn stemgedrag (deze cd 3 sterren en Grease 4 sterren ). Maar ieder zijn meug.

Tja, als 'deric raven' dit niet mooi vindt, dan houdt het natuurlijk gewoon op. Ikzelf vind het een van de beste albums van het jaar 1977. Ik zag de CD vorige week liggen voor € 7,50 bij de FRS. Toch maar mooi meegenomen. Het ruim 10 minuten durende 'Marquee Moon' blijft voor mij toch wel het mooiste nummer van deze tijdloze klassieker die doorgaans toch zeer hoog scoort in de 'best ever' album charts.

Misschien het verhaal wat ik bij Grease geschreven heb eens lezen, misschien begrijp je het dan, of bijvoorbeld het hele stuk bij dit album i.p.v. alleen de laatste zin.
Het belang van dit album begrijp ik zeker wel.

Het is alleen jammer dat je niet hoort hoe goed de songs zijn. Ik weet nog wel dat in het jaar toen deze cd uitkwam een van de beste releases was. En dat werd niet alleen door mij gevonden. Alle belangrijke muziekbladen, waaronder Oor (toen nog wel), waren laaiend enthousiast over dit album. Ik respecteer heus jouw mening, maar de mijne is anders.

Hier als voorbeeld de recensie van Allmusic :

Marquee Moon is a revolutionary album, but it's a subtle, understated revolution. Without question, it is a guitar rock album -- it's astonishing to hear the interplay between Tom Verlaine and Richard Lloyd -- but it is a guitar rock album unlike any other. Where their predecessors in the New York punk scene, most notably the Velvet Underground, had fused blues structures with avant-garde flourishes, Television completely strip away any sense of swing or groove, even when they are playing standard three-chord changes. Marquee Moon is comprised entirely of tense garage rockers that spiral into heady intellectual territory, which is achieved through the group's long, interweaving instrumental sections, not through Verlaine's words. That alone made Marquee Moon a trailblazing album -- it's impossible to imagine post-punk soundscapes without it. Of course, it wouldn't have had such an impact if Verlaine hadn't written an excellent set of songs that conveyed a fractured urban mythology unlike any of his contemporaries. From the nervy opener, "See No Evil," to the majestic title track, there is simply not a bad song on the entire record. And what has kept Marquee Moon fresh over the years is how Television flesh out Verlaine's poetry into sweeping sonic epics.

Ik begrijp het belang van Television.
Als je na gaat dat rond dezelfde scene artiesten als Talking Heads,The Cramps, Ramones, Blondie en Patti Smith in opkomst kwamen.
Allemaal artiesten die hun oorsprong hadden in CBGB. Het belang van toen is nog steeds voelbaar in de hedendaagse muziek.
Met Television heb ik het minste van deze acts.

En ik heb dan weer minder met The Cramps. De scene in NY is nog wel uitgebreider hoor - ik vind zelf Johnny Thunders' So Alone dan ook weer een prachtalbum en heb weer minder met Richard Hell en The NewYork Dolls

Ik zei het al eerder: Television's The Dream''s Dream (van het 2e album) kan mij echt ontroeren. The Urban Verbs wi lik ook even noemen - een dubbele link met Talking Heads, familie en muzikaal - al denk ik dat hun albums niet echt jouw ding zijn (maar draai ze eens).

Urban Verbs; de naam zegt me wel iets.
Toch eens naar op zoek.

En daar komt de echte connoisseur weer eens om de hoek kijken.

Dit album vandaag weer eens beluisterd i.h.k. van door mij georganiseerde Knock-Out: 1977. Ik vind het steeds beter worden en voor mij is het ook zonder meer het beste album van het jaar 1977. Een verhoging naar 5,0* acht ik daarom ook zonder meer gerechtvaardigd.

Inderdaad een van de beste albums van 1977.

Het verbaasd mij dat het stemgemiddelde bij dit album zo laag is. Bij Rate Your Music ligt het terecht eens tuk hoger. Tijdloze gitaarrock, inderdaad één van de beste van het o zo heerlijke 1977.

Na lange tijd dit album nog eens gedraaid, het enige album van Television dat ik bezit.
Indertijd werd Television onder new wave geklasseerd net als bv. Talking Heads, Blondie en Patti Smith (allemaal afkomstig uit New York), het is een beetje te vergelijken met Talking Heads. Een tijdloos en boeiend album vind ik dit wel, al steken de vocalen van Tom Verlaine mij af en toe tegen. Maar instrumentaal is het wel top met briljante gitaarsolo's zoals in de titelsong dat voor mij het hoogtepunt van dit album vormt.

Het gitaarspel op het tweede album, Adventure, is wellicht nog wel beter en inventiever. Niet zozeer de solo's, maar meer de riffs en geluiden waaruit de nummers zijn opgebouwd,

Slinger die eens aan, jongens!

Adventure is zonder meer een goede plaat, maar komt wat mij betreft toch niet in de buurt van de grootsheid die Marquee Moon heet.

Als geheel is de plaat niet zo goed als Marqee Moon, natuurlijk. Maar mijn punt is een beetje dat mensen die dit album de hemel in prijzen Adventure dan ook maar eens moeten aanzetten, omdat het naadloos aansluit bij het geluid van deze plaat. Het verschil in stemmen op deze site tussen de twee platen is gewoon wat vreemd vind ik.

Het heeft wel wat dit album van Television. Bij mij tot vandaag eigenlijk onbekend gebleven, terwijl ik mij goed kan voorstellen dat toendertijd zij wel van een bepaalde invloed zijn geweest op de nieuwe generatie bands. Marquee Moon vind ik het prijsnummer.

Elevation was en is voor mij toch het onbetwiste hoogtepunt van deze plaat.
De gitaarsolo van Lloyd behoort tot 1 van de beste die ik ken.
Het nummer is heel link geproduceerd. Sowieso is de hele plaat vrijwel zonder effecten opgenomen maar halverwege Elevation wordt de gitaarsolo subtiel gedubbeld en dat geeft nét dat beetje extra wat het nodig heeft. En natuurlijk het verhaal van de harmonizer waardoor Verlaine soms "television don't go to my head" ipv "elevation don't go to my head" lijkt te zingen.
Prachtig die creativiteit die ook nog goed uitpakt !

Verder behalve het titelnummer Marquee Moon draai ik nog maar weinig van de plaat maar desondanks een klassieker die iedereen moet beluisteren die de popgeschiedenis wil begrijpen.

Eenmaal beluisterd, maar ik ben er al helemaal weg van! Klassenummers zonder franjes en met geniaal gitaarspel

In mijn stamcafé weet iedereen dat ik aan de jukebox heb gezeten als Marquee Noon uit de speakers knalt. bijna iedereen legt daar Dylan, stones, pink floyd of led zeppelin op maar deze groep heb ik hen toch leren kennen

Daar benne we blij mee! Een ieder die kan uitleggen aan de massa dat er veel bands aan het morrelen waren aan de sound van rockmuziek is er één meer

Daar doen we het voor he
mooie top-10 trouwens! zit een beetje in mijn The Cure periode op dit moment