Television - Marquee Moon (1977)

Uiteraard heb ik een punt!

Weet niet of ik me aan de opvolger ga wagen. Als dat nog een pak minder is....

Zal wel "The Dream's Dream" even een draai geven.

Hieraan ga ik mij eens wagen, ik ken deze plaat van de hoes, want deze kwam ik zeer vaak tegen maar nu moet ik toch maar eens aan de inhoud beginnen

Zeker een groeialbum dit.

Ik heb al eerder gezegd dat ik dit op The Stones vind lijken. Ik ben echter nog niet zo'n goed studio album van The Stones tegengekomen(ken er ook niet zo heel veel). Misschien reden om me wat meer in de Stones te verdiepen.

Eerlijk gezegt zie ik niet veel gelijkenissen met The Stones

Wel dat ik deze zo veel meer kan waarderen dan welke Rolling Stones plaat dan ook.

Dat ging over de oudere Stones nrs (de meeste van voor 1970 zoals Time Is on My Side en Midnight Rambler - zeg maar de meer bluesy) en Mick's nasale manier van zingen destijds (Verlaine zingt ook met nasaal stemgeluid) - de 'overeenkomst' gaat niet veel verder.

Ik heb de cd pas in mijn bezit ( notabene van een vriend gehad die er niets mee kon .)

Ik heb vluchtig de eerste 4 nummers beluisterd . Ik moet erg wennen aan de stem van Tom Verlaine , maar de songs zijn lekker eigenwijs .

Ik kom hier zeker nog op terug .

Ik zie maar bitter weinig gelijkenissen beste Mjuman. Net zoals de veel gebruikte term "appelen met peren vergelijken".

Horen: nasaliteit van de stem, ruwe gitaren; maar het was niet mijn inbreng, maar - lees maar terug - die van user Haveman; en ik gaf hem die puntjes - oppervlakkig - gelijk. De eerste albums van de Stones hebben in sommige opzichten best een punky feel.

....de sneeuw dwarrelt neer op het Drenthse platteland,

met een dampende mok zwarte koffie kijk ik vanuit een behagelijke woonkamer uit over ons weiland;

de paarden knabbelen aan het hooi en de schapen staan met besneeuwde ruggen met de kont in de wind.....en Tom Verlaine zingt Marquee Moon.
Een gevoel van welbehagen overvalt me.

Sometimes life is just perfect



Wie had ooit gedacht dat Television en een besneeuwd Drenthe zo perfect op elkaar zouden aansluiten.

Wat betreft de vergelijking met The Stones, op opvolger Adventure (zeker aan te raden, prachtig gitaarwerk staat daarop!!!) staan iets meer stopnes-achtige riffs. Foxhole bijvoorbeeld. Nou moet ik wel zeggen dat de beste nummers op dat album juist de liedjes zien die meer melancholisch van toon zijn, en minder als The Stones klinken.

Ga alsjeblieft eens Adventure luisteren als je dit ook goed vind.

Sublieme recensie van dit album bij Goddeau:

Television :: Marquee Moon (1977) - goddeau.com :: magazine over muziek en andere

Een quote:

Het best wordt de essentie van Television gevat in het ruim tien minuten -- het lijkt véél korter -- durende monumentale titelnummer, waarin de rond elkaar kronkelende vraag-en-antwoord-gitaren van Verlaine en Lloyd elkaar langzaam in trance brengen. Dit complex, hypnotisch web van gitaar-riffs is volgens de overlevering een eerste take, wat allerminst hoorbaar is. Weinig minder zijn “See No Evil”, “Venus” en “Prove It”, maar eigenlijk loopt op deze Marquee Moon geen enkele zwakkere broeder rond. De plaat biedt ook Verlaine's Dylaneske poëzie -- niet toevallig vond hij zijn artiestenaam net als Bawb bij een dode dichter -- en zijn lijzige, nerveuze vocalen die in contrast met het uitgekiende spel voor de nodige edge zorgen. Af en toe kan er ook een glimlachje af: "I fell right into the arms of Venus De Milo" zingt Verlaine in “Venus”. Meelachen kan in het Louvre (tip: armen).

Bedankt Manus,

De beschrijving van het titelnummer is uiterst treffend, bevat 1 van de beste luchtkasteelsolo's aller tijden .

Cd ligt nu overal voor rond de 9 euro en da's te geef, want de 12" Little Johnny Jewel krijg je er ook nog eens bij en daar moest je destijds alleen al 12 florijnen voor neertellen en het ding was nog relatief moeilijk te vinden ook.

Belachelijk ondergewaardeerd op deze site.

De titeltrack is muzikaal vakmanschap van de hoogste orde. Vooral naar de climax toe rond 8:30 (hoor ik daar nu een keyboard?).Naar verluid in één take opgenomen. Drummer Billy Ficca was in de veronderstelling dat ze aan het repeteren waren. Om het element Stones uit deze discussie weer even uit de sloot te vissen. Guiding Light is gezongen zoals Mick Jagger smekend een liefdespoem zou zingen. Doet gevoelsmatig een beetje aan Memory Motel denken. Verketter me maar!

Tears... tears, rolling back the years
Years... years, holding back the tears
Tears... tears, rolling back the years
Years... years, the years I've seen before

Mensen, ik kan er niet aan doen maar Torn Curtain is toch wel mijn favoriet van het album. Wat een prachtige en ontroerende outro heeft dat nummer toch. Maarja, wat is er niet goed aan Marquee Moon? Het fantastische en inventieve gitaarspel, de heerlijk zeurende stem van Tom Verlaine, het majesteuze titelnummer... Het ietwat melancholisch aandoende Guiding Light, de geniale opener, het uitheemse maar wel fraaie Little Johnny Jewel (Parts 1 & 2)...

Mensen, Marquee Moon is geweldig. Mensen, ik houd van deze plaat.

Ik kwam op vakantie een plaat van Television met Brian Eno tegen, uit 1974, namelijk deze. Nooit geweten dat nummers als Marquee Moon al zoveel ouder waren.

Hmmm, inderdaad. Wat een verrassing

Maar ik geloof dat alle nummers door Verlaine geschreven zijn. Behalve op Guilding Light waar Lloyd dit samen met Verlaine verzorgde.

Dit is de bekende (beruchte?) Island-demo met Richard Hell nog in de band (o.a. auteur van Blank Generation), daarna in The Heartbreakers (met o.a. Johhny Thunders- So Alone, uit 1978 prachtig solo-album ) later in Richard Hell and The Voidoids.

De demo had niet het gewenste effect en Hell gitaarwerk werd er itt dat van Verlaine en Lloyd niet beter op; exit Hell. Torn Curtain, duelling guitars is een van mijn faves.

Eerste solo-album van Richard Lloyd, Alchemy, is ook een goede plaat, zij het wat lievere muziek.

Officiële debuut van Television was in 1975 de 12" Little Johnny Jewel (Pts 1&2) - op de cd als bonus te vinden.

Dit had ik altijd gedacht. En feitelijk zeer tevreden dat dit het officiële debuut is.

Ik heb die 12" (op het Ork label) gehad, aangeschaft nadat ik deze en de opvolger al kende - en ik moet zeggen de rauwe directheid ervan is frappant - zeker als je het afzet tegen Dream's Dream bijv.

A propos de Stones-vergelijking (niet van mij, maar ik breng 'em nog maar eens ter sprake) Verlaine noemde ooit 19th Nervous Breakdown van The Stones als voorbeeld van het gitaargeluid dat hij nastreefde.

En uiteraard hebben ze Satisfaction regelamtig gecoverd.

...Draai het titel nummer al meer dan 30 jaar. Geniaal nummer, waarbij het zelfs niet erg is dat die gast niet kan zingen.

Heb al die lp's jaren geleden allemaal bij het grof vuil gezet, volgens mij zijn er wel enkele users op deze site die mij voor gek verklaren.

'

Aan zo'n verzoek voldoe ik graag. Zelf in '88 al het vinyl 'geruimd' in een vlaag van moderniteits(=cd)verbijstering. Vanaf dec '07 (toen ik een doos met 30 lp's op zolder terugvond) weer vinyl en een platenspelerd teruggekocht en dat geeft enorm veel fun.

Volgens diverse vinylhandelaren - zijn er meer van mijn soort, spijtoptanten. Dus ja, you're foolish man!

door mume gevonden. Hij is geniaal. binnenkort zal ik hem bestellen

Ik moet bekennen dat ik veel te weinig uitgebreide recensies typ. Dat komt omdat ik vooral van de muziek wil genieten en niet echt kan omschrijven wat mij ervan aanspreekt. Toch maar proberen.

In 1976/77 zocht Tom Verlaine een band bij elkaar die het roer wilde omgooien. De 'dirty' Gibson geluiden, effectenpendalen en gelikte nummers maakten plaats voor een clean Fender geluid. Little Johnny Jewel zou slechts een opmars zijn voor zijn talent en is te vinden op de Remastered editie als bonustrack.

Vanaf het eerste moment dat ik het openingsnummer hoorde wist ik dat dit geen normaal album was. Er wordt een spanningscurve gestart die tot de laatste noot van het album zou duren. Bij elk nummer is het raak. De zang is pretentieloos, de productie subliem en de gitaarsolo's onovertroffen. Ik ken geen enkel gitaaralbum dat Marquee Moon kan overtreffen. Zelfs Led Zeppelin leverde in zijn hoogtijdagen geen betere albums af.

Het titelnummer is zo ongeveer het meest waanzinnige nummer dat ooit op de aardbol is gespeeld. Bijna 11 minuten lang wordt de luisteraar geboeid door twee gitaristen die tegen elkaar opspelen. Niet zoals Iron Maiden dat probeert maar op sublieme wijze zonder over de top te gaan.

Dikke 6* en na Abbey Road mijn favoriete album.

6*

Ben het verder helemaal met je eens, krijg gelijk zin om hem te draaien.

Dit vind ik altijd zo'n 'moeilijk' album. Niet in muzikale zin, want het staat buiten kijf dat het een fijne plaat is. En een goede ook. Maar vind ik dit nu een 'gewoon goede' plaat of een 'bijzondere' plaat? Zeg maar: 4 of 4,5 ster? Bij de meeste platen ben ik er zo uit, maar bij deze niet. Is natuurlijk ook niet zo geweldig belangrijk.
Voorlopig houd ik het op een goede plaat. Heerlijk gitaarspel, originele songs: 4****.

Naar aanleiding van het 'Ga dat album eens reviewen' topic ben ik terecht gekomen bij deze plaat. Ik kende het wel van naam, maar kon me geen beeld vormen van de muziek. De noemer punk leidde me wat in de verkeerde richting, aangezien dit niet is wat ik doorgaans als punk bestempel, maar enfin, zo verruimt een mens al eens zijn hokjes.

Post-punk dus, niet echt mijn favoriet genre en ook dit album is me wat te zoutloos. Gewone nummers, zonder noemenswaardige spanningsopbouw, die niet irriteren en soms wel een beetje blijven hangen, maar nooit echt meeslepen. Het titelnummer is hierop misschien een uitzondering, maar dat is me dan weer enkele minuten te lang. Het belangrijkste breekpunt is echter de zanger. Zoals wel vaker bij post-punk zijn de vocalen nogal zeurderig, wat mij echt niet ligt.
Gelukkig zijn er ook goeie kanten aan de muziek. Het gitaarspel, zeker in combinatie met de baslijnen, is een mooie verweving van verschillende laagjes. Het drumwerk klinkt zoals bijna alles van drum uit die tijd volledig ruk, maar is op zich niet slecht, alleen ook helemaal niet opwindend. Neem nu die intro fill van Marquee Moon, kan het nog saaier?

Geen slecht album, maar ik kan moeilijk begrijpen dat dit zo'n klassieke status heeft verworven.

"post"punk in het jaar dat zowel de Pistols als The Clash debuteerden? Dan waren ze hun jaren wel heel erg vooruit