Television - Marquee Moon (1977)

Proto-punk; pre-punk? Iig geen punk - al ware mijn naam Lothar von Crap!

Wat is het dan wel?

Da's een beetje het probleem van zo'etiket (tag). Zie het begin van de zin. Technisch gezien zijn - ook toen al - Verlaine en Wright goede gitaristen en doe je imo hen tekort door hen puur als punk neer te zetten. Television zat ook duidelijk geworteld in een bepaalde traditie/scene.

Aan de andere kant - ook met de beste wil van de wereld kan ik All Mod Cons (Jam) en London Calling (Clash) ook niet als punk afdoen en ook dat werd wel gedaan. Ik zou zelf meer voelen voor een soort multiimensioneel model (als een tag cloud) om muziek te beschrijven, alleen is dat op de site moeilijk operationele te maken.

Television wordt aangeduid als Art-Punk / Post-Punk. Dus kan men inderdaad niet spreken van echte Punk. Maar het valt nu eenmaal wel onder de benaming Punk.

Net zoals het Post-Rock genre kan men niet echt van Rock spreken.

Art-punk da's een nwe, alhoewel ik daar wel wat bij kan voorstellen: Tom Verlaine en Patti Smith (ook dichteres) waren nauw gelieerd (Patti heeft ook nog wat met de late great Robert Mappletorpe gehad), en verder ook zijdelings met Andy Warhol.

Post-punk: een serieus anachronisme! Gaarne verwijs ik naar de 'postpunk-bijbel': Simon Reynolds - Rip It up and Start Again, Postpunk 1978 - 1984.

Verwarrende - deels onjuiste - etiketten gebruiken voegt niets toe, het maakt 't alleen nog vager.

Toch vreemd dat praktisch alle muzieksite's de term post-punk gebruiken. Lijkt me absoluut niet verwarrend. Television was 1 van de grootste groepen die de punkstromingen deed opsplitsen. De muzikale inhoud spreekt nochtans boekdelen.

Ik zie het probleem niet.

Sterker, in mijn optiek klinken ze zelfs hetzelfde.

@Leeds - het woord post (na) in postpunk is de ultimate give-away; punk in de UK dateert van zomer/najaar '76. Een plaat uit '77 kan je dan met de beste wil van de wereld geen postpunk noemen, aangezien van Britse punkbands net debuteerden in datzelfde 77 - vandaar ook mijn verwijzing naar het boek van Reynolds dat als inventarisatie (hoe, wat, waar, wanneer) uiterst bruikbaar is. Zij het dat 't enige omissies kent, waaronder die van The Sound wel 't meest in het oog valt. Ga dat dan eens lezen

US-punk heeft veel meer roots in de gruizige rock a la MC5, en aanverwante bands, Seeds etc. - op Nuggets zijn daar voorbeelden van te vinden.

Blondie werd ook tot die New Yorkse scene gerekend (CBGB, waar ook Talking Heads debuteerde - en da's eerder wave). Zou je Blondie nog punk durven noemen? Hoogstens het eerste album - daarna werd het al snel pop - verwijzend naar de bubblegum (1910 Fruitgum Company etc).

En please stop nou gewoon eens met het rewriting van de history van de tijd toen je zelf nog niet eens een concept was - je zit op een verkeerd spoor en het is vermoeiend.

--edit--
Ter illustratie, om te verduidelijken wat ik bedoel: over derig jaar komt iemand van jouw huidige leeftijd jou even uitleggen wat de plaats is van het door jou gewaardeerde en gedraaide Interpol en welke naam je aan die muziek moet geven - does that make sense? En wat denk je dan daarbij?

Toch een kleine bemerking. Ik doe absoluut niet aan rewriting. Als de term Punk of Art/Post-Punk er zo staat, dan staat het erzo. Moest het niet kloppen, dan moest het al lang gewijzigd worden. Daar is geen nood aan want het is zo. Als het een Volkswagen is, dan is het een Volkswagen en plots geen Opel. Zeer simpel. En over mijn leeftijd moet je niet zeuren. Je weet in geen 100 jaar hoe oud ik ben.

Ik citeer het volgende:

To call it Punk Rock is like describing Dostoevsky as a short-story writer... It's Hard to conceive of a world without MARQUEE MOON being part of... a revolutionary album!

Terug te vinden op mijn lp.

Op volgende site staat er genoeg: Television - Marquee Moon - superseventies.com

Ik citeer weer een zin:

Television were the least commercially successful major band to come out of the punk scene they helped to create at CBGB's.

Ik zal zeker de geschiedenis NIET wijzigen. Marquee Moon valt niet enkel in het Punk-genre, het is zoveel meer.

Rock is eveneens zeer uitgebreid, dat is Punk nu eenmaal ook.

Ik stuur je morgen wel een pm, want dit gaat ondertussen helemaal nergens meer over.

De laatste zin ben ik het zeker niet mee eens, rock is veel uigebreider; de een-na-laatste wel, de twee-na-laatste, daar zou ik even wat research op los moeten laten. The New York Dolls, Johnny Thunders en Richard Hell zou ik nl ook niet echt succesvol willen noemen.

En die metafoor met Dostojewski da's dan weer typisch Amerikaans - dat slaat helemaal nergens op.

Ik bedoelde eigenlijk proto-punk, maar kon het niet meer aanpassen.

Tja, na wat schandalig lage cijefrs van mede-MuMeërs, (Een 2,5 Don, hoe durf je? )
zal ik maar eens toelichten waarom deze plaat eigenlijk gewoon een punkklassieker is.

Ja, de zang is om aan te wennen. Valt niet te ontkennen.
Maar tegelijkertijd is het, na vele luisterbeurten, toch wel een erg herkenbare en fijne stem. Bovendien houd ik wel van aparte stemmen.
Ook zijn de twee gitaren perfect door elkaar heen geweven en is de bas meer dan interessant. Maar dit is allemaal niet meer dan leuk.

Wat Marquee Moon echt goed maakt, is de stemming die het bij mij oproept.
Vrolijk, maar bij vlagen intens weemoedig en ontroerend.
Vooral het 12 minuten durende, epische titelnummer herbergt een intense schoonheid, die niet meteen te ontdekken valt.
Maar ook bijvoorbeeld Venus of Milo is een euforisch en toch ietwat weemoedig, maar vooral overtuigend en geloofwaardig liefdesliedje.
Zo heeft ieder nummer iets speciaals, door de herkenbare zang, prachtige gitaren en fascinerende structuren.

Ooit wel eens een bui gehad waarin je beseft hoe mooi het leven eigenlijk is?
Zonder reden, gewoon een plotseling besef.
Marquee Moon is de perfecte plaat voor deze bui. Stem verhoogd naar 4,5*.

Mooi zo hoi123, jij begrijpt het, terwijl het eigenlijk niet te beschrijven is.
Bij Marquee moon gaat namelijk het om het gevoel, de soul de flow.

Bedankt.

Ja, daar draait het bij muziek natuurlijk altijd om en is ook niet zo makkelijk om over de praten of discussiëren zoals over een film bijvoorbeeld. Het verstrengelen van de (pure, ongepolijste) gitaren is wel een feit waar je niet omheen kunt.
En de zang: die danst op het dunne koord tussen 'apart' en 'zeurderig, maniëristisch'. Ik hoor er naar gelang mijn stemming de beide in (sorry).

Meest memorabele LP/CD van de CBGB-scene. Een absolute klassieker. Richard Hell (helaas staakte de samenwerking met Tom Verlaine) kwam met het ook redelijk sterke Blank Generation. Laatstgenoemde CD klinkt inmiddels behoorlijk gedateerd. Marquee Moon blijft een fantastische klassieker.

Zo - u durft! Mag ik u "77" aanbevelen of anders "More Songs..."
The name of this band? Talking Heads!

Zo te zien kent hij '77 al, gezien hij er een 5,0 bij heeft staan.
Verder wil ik hem Horses nog wel aanraden, ook een fantastische plaat vanuit de CBGB's. Verder is Blondie ook erg tof, vooral het debuut heeft nog die New York underground club-sfeer.

CBGB's: de beste verzameling muzikaal talent ooit?

Leuke reacties. Bedankt. 77 van de Talking Heads kocht ik direct toen de (destijds) LP uitkwam. Inderdaad fantastisch. Horses van Patti Smith is uiteraard ook een bekende. Ook heel erg goed. Mijn Blondie-stemmen heb ik al grotendeels uitgebracht. De CBGB-scene was inderdaad uniek. En dan hebben we de Ramones nog niet eens genoemd.....

@WiB - had niet naar je albumlijsten gekeken. Maar de hele New Yorkse scene is wel de moeite waard. Wellicht moet je ook eens op MOOWS kijken - in een van de afleveringen is bijv ZE aan bod geweest - oa Lizzy Mercier Descloux, James White; eerder oa Polyrock; er zit nog iets aan te komen over bijv. Bush Tetra's.

Ook So Alone van Johnny Thunders is de moeite waard en wellicht ook Urban Verbs (ook uit New York).

Bedankt voor de tips. So Alone van ex-doll Thunders is bekend (en erg sterk!). James White (and the Contortions) ken ik slechts van naam. Ga zeker eens luisteren naar Urban Verbs.

@waltzinblack, hier nog een Britse aanbeveling namelijk de band van Peter Perrett The Only Ones en vooral hun formidabele
Even Serpents Shine (1979), The Only Ones - Even Serpents Shine (1979)
Ik vind met name de manier van zingen wel op Tom Verlaine lijken.

Ja als je Television goed vindt dan kun je ook het 3e album van de Velvet Undergroud (erg mooi) proberen of Spiderland van Slint.

Spiderland? Lijkt er wat mij betreft totaal niet op. Niet omdat Spiderland beter is, maar qua sfeer, stem en gitaren totaal verschillend.

Een beetje afwisseling mag wel hoor.
Slint heeft ook gitaar georiënteerde uitgesponnen muziek en ook een beetje donker, het is geen kopie o.i.d. maar ik denk dat iemand die dit album goed vindt Spiderland ook wel lust.

Dat laatste is waar, maar ik vind het verder ook niet op elkaar lijken.

Als we zo gaan beginnen is Built To Spill wellicht ook een aanrader.

Het was even wennen maar na vijf luisterbeurten moet ik toch bekennen dat dit een uitstekend album is, beter nog dan de albums van the Talking Heads. Het ruim 10 minuten durende nummer "Marquee Moon" vind ik toch verreweg het beste nummer van dit album dat ik pas vorig jaar voor de eerste keer beluisterd heb.

4,5*

Richard Hell stopte de punk in Television.
Verliet vervolgens de band.
Maar legde hierdoor de basis van Marquee Moon.
Duelerende gitaarspel van Verlaine en Lloyd.
Gericht om het gevoel vorm te geven.
Alsof men Richard Hell niet teleur wilde stellen.
Of was het gewoon een flinke schop na.
Dat men zonder hem het ook wel zouden redden.
Haat/liefde relatie binnen de band die het uiteindelijke resultaat bepaalden.

Over punk moet je niet nadenken.
Gewoon spelen.
De boodschap is het belangrijkste.
Anders werkt het niet.
Television laat hier juist het tegenovergestelde horen.
Alle gitaarlijnen zijn met precisie gespeeld.
Vanuit artiesten met een artistieke achtergrond.
Duidelijk aan elkaar gewaagd.

Is het dan vergelijkbaar met Talking Heads.
Gelijk in opkomst.
Dezelfde stal.
Nee, voor mij is dat juist college rock.
Gemaakt door de eeuwige student.
Waarbij er een flirt was met uitheemse invloeden.
Net als later Weezer een band die zich niet in een punkhokje liet plaatsen.
Television is letterlijke postpunk.
Ontwikkeling nadat de ideologische punker de rest de rug toe keerde.
Genoodzaakt om zonder hem door te gaan.
Met twee geweldige gitaristen in de gelederen.

Blijft allemaal vaag.
Sex Pistols in opkomst.
Uiterlijk van Richard Hell als grote voorbeeld.
De gescheurde T-shirts.
Het kort geknipte rattenkopje.
Als de punk in Engeland zich aan dient.
Zijn ze over de oceaan al een stap verder.
Met Marquee Moon als resultaat.

Voor mij is het muzikaal niet zo interessant.
Meer de sleutelrol die het zo memorabel maakt.

Ik heb Television nooit gekend en dat was voor mij een heus mirakel, want ik heb laatste tien jaar heel veel beluisterd, waaronder ook veel muziek van vroeger ingehaald. Deze is blijkbaar door de mazen van mijn muzikale net gevallen, maar dankzij enkele mensen hier heb ik deelgenomen aan top 5 lijstjes van new wave groepen en één van hen was dus de illustere Television. Ik ben met dit album begonnen en ik ben dagenlang blijven plakken, een echte openbaring. Ik hoor muziekgroepen van de laatste 25 jaar geregeld terugkomen in dit album, van Suede tot Arctic Monkeys. Dus deze groep was echt zijn tijd vooruit en dit album mag terecht geniaal genoemd worden.

hele album van begin tot eind is genietbaar, nergens een dipje
vreemd dat dit talent nooit echt is doorgebroken of is blijven bestaan

Inderdaad waren ze hun tijd ver vooruit. Deze plaat klinkt ook gewoon uniek, en totaal los van zijn tijd. Los van de 70s rock, los van de 70s punk. In plaats daarvan een plaat die zich 's avonds en 's nachts afspeelt, zwart van kleur is en breekbaar van karakter.