Public Image Ltd. - Public Image - First Issue (1978)

Een heel erg goede plaat. Kan er geen genoeg van krijgen. Liefhebbers van scum and filth hoeven niet verder te zoeken dit is de plaat die je moet hebben. Een 10+

Dit vind ik dus veel leuker dan Sex Pistols.

Theme is nihilistische klere herrie op z'n best, and I wish I could dieeeeeeeee.

Via Can hier terecht gekomen, al weet ik niet meer precies hoe ik die sprong heb gemaakt. Het zal een lijstje of een artikel zijn geweest dat ik tegen kwam.

Intrigerende plaat. Af en toe zelfs ronduit irritant (Johnny Rotten die met zijn akelige stem minutenlang leuzen loopt te declameren zonder enige vorm van muzikale begeleiding...), maar ergens is dat hier ook wel fascinerend. Weet niet of ik het nou echt heel goed vind, maar ik ga er nog wel een paar keer bij terug komen.

Ben ook wel benieuwd naar de Metal Box.

Voor nu 3*, kan nog alle kanten uit, ooit.

@Herman - ga 'ns naar Leftfield - "Open up" daar is 'tie wel essentieel.

Helemaal mee eens, maar die ken ik dus al.

Wel vrij laat ontdekt, maar met name in de zomer van 2002 helemaal stukgedraaid. Als ik toen een top 10 had gemaakt stond ie er zeker in.

De link tussen Can en PIL is vrij logisch, dunkt me.
Zeker als je het solowerk van Holger Czukay hiernaast legt.

Hele aangename plaat. Inventiever dan de Sex Pistols, maar net zo agressief. Hier kom ik nog op terug.

Vuige rock 'n roll plaat die wel het eind van de wereld lijkt aan te kondigen. Dan denk ik vooral aan opener Theme, briljant nummer.
Het niveau van dat nummer halen ze niet meer erna maar alles is werkelijk goed naar mijn zin. Alleen heb ik het niet zo op met Fodderstopmf. Vreemde eend in de bijt.
Deze plaat had wel een afsluiter a la Theme verdiend, dat is, laat ik het nog maar eens zeggen een briljant nummer, vol herrie en geschreew van Lydon, het geluid van wanhoop en gramschap tegelijk.

Misschien is bij het nummer Fodderstompf wat verduidelijking op wel zijn plaats.
Lydon was met de Pistols en misschien nog wel meer met PiL tegen de heilige huisjes van de rock & roll aan het schoppen.

Zo is Fodderstompf dus gemaakt met de intentie van een filler, met een flinke dosis humor dus.
Ik lig zelf altijd helemaal dubbel bij dit nummer, zo tongue-in-cheeck, de perfecte filler eigenlijk. Wat het weer geen filler maakt natuurlijk.

Een tekst over het meest 'lege' en cliche-matige onderwerp in de rock & roll ooit: de liefde.
En dan deze zin, tussen dat gekrijs door:
''We only wanted to finish the album with the minimum amount of effort
Which we are now doing very suc-cess-fully''

Of deze, de manier waarop die wordt 'gezongen' is zo grappig voor mij':
I'm just gonna go and get a cigarette do you want one?
Yes please!
Wont be a second.
Okay


Ook handelt de tekst over de reactie van de Britse samenleving op punk. En punk zegt; neem ons zoals we zijn.

Nadat deze tekst is gesproken:
I will show our frustration at society by picking up that fire extinguisher over there and spraying it at the mic
wordt er echt een brandblusser bijgehaald. Lydon schijnt onder invloed van drugs te hebben gedaan ofzo.
(Ah, hier: ''The track culminates with the sound of a fire extinguisher being let off in the recording studio, as Lydon had lit a fire while in a weird trance like state while recording.'')
Verder van Wikipedia:
It was added to the album mainly with the intention to extend the amount of material on it to fulfil contractual obligations before its rapidly nearing release date. [1]

Ik had nog niet zo op die tekst gelet, dat nummer kan ik meestal niet uitzitten. Maar de cd is onderweg, misschien vind ik wel wat ik het boekje (als er al een zou bijzitten).
De rest van de plaat was dus goed genoeg om hem ook maar in huis te halen...

Me nooit zo gerealiseerd maar ik zag net een interview met Johnny Lydon en zijn manier van zingen is in de loop van de tijd door erg veel bands gekopieerd, van Happy Mondays en dat soort bandjes tot aan het geluid van Gallagher in Oasis, erg grappig als je die gelijkenissen hoort.. Lydon: "I've made it acceptable"

Be bland
Be dull
Be boring
Be really, really, y'know nothing a void, zilch, zero, nought, nothing, vacuum

Be in love
We wanted to be loved
We wanted to be loved
We only wanted to be loved
We only wanted to be loved

Jammer van Religion I, verder een heel fijne plaat. Herman, verhoog eens joh!

Zo beter?

Religion I duurt anderhalve minuut, het kan mij niet echt storen eigenlijk. Verder wel een sterke plaat. Mooi om te horen hoe alles en iedereen (religie, Sid, Malcolm) een veeg uit de pan krijgt. Goed dat Johnny Lydon het Sex Pistols-juk van zich af heeft gegooid en van zijn hart geen moordkuil maakt. Het haalt het nog niet bij Second Issue (Metal Box), maar het is wel een sterke plaat.

En ook niet bij Flowers of Romance (Banging the door )

1:26 maar hoor, maar misschien lijkt het minutenlang

Prima postpunk-album. Na de woede en agressie van Never mind the bollocks is Public Image meer een voorbeeld van woede en frustratie (Religion!) en bovendien veel experimenteler. Ik weet niet goed wat ik hiervan moet vinden. De cd pas aangeschaft, dus luisterend met de oren van nu, kan ik me voorstellen dat de plaat destijds veel reuring moet hebben opgeleverd. Ik moet zeggen, ik ben er niet kapot van, hoewel Religion II, Public Image en Foddderstompf aardige nummers zijn, waarbij de laatste het meest experimenteel is. Het lijkt nog het meest op een hilarische sketch van Monty Python, waarin de cast als krijsende huisvrouwen tekeer gaat. Het komt wel retestrak de geluidsboxen uit. Misschien moet het rijpen.
Vooralsnog 3*.

Gemeen werkje, Rotten op z'n kwaadst.

ik dacht altijd dat het verschil tussen joy division en sex pistols groot was, maar in het nummer public image schakelt johnny rotten moeiteloos over in de postpunk-sound......,
ik neem aan dat de rest van mindere kwaliteit is dan het nummer public image?

Nee hoor, dit is een prima afwisselende (misschien wat onsamenhangende) plaat met als hoogtepunten (wat mij betreft) Public Image, Religion, Attack, Low Life en Annalisa. Bij tijd en wijle is de gekte van Theme ook prima te pruimen trouwens. Alleen Fodderstompf kan me niet echt bekoren.

Public Image Ltd. - Metal Box (1979) is nog beter trouwens....

Albatross - idd - Lydon had veel met reggae op destijds en da's hoorbaar; deed ooit veel radioluisteraars versteld staan toen hij in een programma plaatjes van zijnkeuze presenteerde, veel reggae. Wat dat betreft is het wel jammer dat hij en Jah Wobble niet meer 'on speaking terms' zijn.

Samen met Joy Division - New Order is Sex Pistols - Public Image Ltd de meest verrasende doorstart van eind jaren 70, begin jaren 80.
Beide nadat er een belangrijk lid weg viel.
Public Image Ltd vind ik zelfs een stuk minder voor het grote publiek dan Sex Pistols.
Sex Pistols had eigenlijk best toegankelijke singles.

Toch wel jammer van Religion 1 & 2, wat een log nummer is het. Totaal groove-loos, en totaal a-ritmisch ingesproken door Lydon. Los daarvan is deze plaat echt te gek. Annalisa, Low Life en Attack zijn lekker bijtende en paranoïde post-punk updates van het Pistols-geluid, Theme en Public Image zijn voortreffelijke originele en meeslepende nummers die de toekomst in kijken, en over Fodderstompf heb ik het al hierboven gehad, tegelijkertijd groovend en grappig.

De volgende plaat is qua productie en stijl nog strakker en consistenter, maar is jammer genoeg net wat minder songgericht.

Johnny Lydon liet na het uiteenvalen van de Sex Pistols geen tijd onbenut om een nieuwe band te vormen.
Public Image Ltd. werd het en dit debuut is behoorlijk gretig en ook geslaagd.
In zekere zin hoor je de Pilstol echo her en der wel terug, maar feitelijk is dit een muzikaal veel
grimmiger album.
De neurotische voordrachten van Lydon gaan door merg en been en de gitaren klinken gewoonweg smerig en metaalachtig.
Toch songmatig klinkt het afwisselender dan de Pistols.
Niets ten nadele van "Bollocks", maar het recept was duidelijk; Rifjes en melodielijnen werden vakkundig gejat van songs op het zelfde album en daar kwamen ze goed mee weg.
Nee, dit is andere koek.
Hier trachten Lydon en consorten zulks te vermijden, en daar is goed op gelet.
Een felle plaat, zowel tekstueel ( Religion) als muzikaal.
Vooral getracht om het niet te produced aan de buitenwereld te tonen.
Dat werkt aanstekelijk als je er voor open staat.
En de uitgesponnenheid ( niet des Lydon's zou je denken) werkt wonderwel op Theme en Annalesia, maar blijkt uiteindelijk ronduit vervelend op Fodderstomp, dat zeker 3 minuten korter had mogen duren.

Desalnietemin, een fijn vervolg van onze punker die nog wat noten op zijn zang bleek te hebben.

Hij staat bij mij niet zo hoog aangeschreven als opvolgers Metal box,Flowers of Romance en Album maar toch is dit debuut van John Lydon's (voorheen Rotten) nieuwe band Public Image Ltd.,dat al vrij snel verscheen na het uitéénvallen van de Sex pistols een zowel sterke als intrigerende plaat.
Public Image - First Issue bezat,mede door de stem van Lydon natuurlijk,nog erg veel punkinvloeden,maar door onder andere het inventieve basspel van Jah Wobble en de nadruk op het ritmisch aspect van de songs doet het album wat experimenteel aan en is het een voorloper van de alternatieve dance muziek.De teksten van de oud-Sexpistol zanger zijn behoorlijk confronterend en komen vaak agressief over.Maar de toenmalige misstanden politiek verdiende dat (net als de huidige) ook.
De lange,wat naargeestige opener Theme hakt er al meteen stevig in,en na de monoloog/uitbarsting Religion kunnen de liefhebbers voor de dag komen.Wat volgt zijn over het algemeen originele post-punk songs met de nadruk op het basgitaar/drums duo,niet allemaal volledig geslaagd maar Attack,Public Image,Lowlife en Relgion II mogen er zeker zijn.
Net als Public Image - First Issue.

Wow, ik vind Fodderstompf gewoon eigenlijk het beste nummer van het album. Het meest geslaagd in haar opzet, komt precies voort uit het gevoel wat ze de rest van de plaat eigenlijk aan het omschrijven zijn. Eigenlijk een meesterwerk, heel aanstekelijke baslijn ook.

Lydon mag blij zijn dat ie het christelijke geloof dist en niet de islam, anders lag zijn kop er al lang af.

Dit nummer was zo tegendraads dat destijds mijn pick-upnaald erin bleef hangen. (echt waar, van al mijn elpees alleen bij dit nummer) Ik dacht eerst dat het een punkgrap was, maar na een check in de platenwinkel, bleek dat ik het gewicht op de arm voor dat nummer toch ietsje moest verzwaren…

Voor de rest: leuke bassgroove, Pythonesque stemmetjes, maar 'beste nummer' is toch iets te veel eer… te meer omdat 'The Public Image' met die zwierige riffs nog altijd een beestig nummer is en zwáár onderschat. In de schaduw van The Sex Pistols… begrijpelijk… maar voor mij nog altijd een waa-waa-waanzinnig goed

Never Mind The Bollocks had wat té vaak op de draaitafel gelegen om dit vanaf de meet een goed album te vinden. First Issue werd constant vergeleken met NMTB, al sloeg dat natuurlijk nergens op. First Issue was en is nog steeds een onsamenhangend album, ook al door de verschillende plekken waar het is opgenomen. Maar First Issue heeft pas later zijn kracht bewezen dat Lydon zich op een onnavolgbare wijze had doorontwikkeld. Eén van de krachtigste platen uit het post Bollocks tijd. Postpunk is zo'n nare popjournalistenterm.

Met de Sex Pistols was het begin van een muzikale ommezwaai binnen de popmuziek gemaakt, maar als in juli 1978 de eerste single van hun tweede album verschijnt, is frontman Johnny Rotten al vertrokken, klaar met het circus en de bemoeienissen van manager Malcolm McLaren.
Onder eigen naam John Lydon begint hij Public Image Ltd en als in december '78 debuutelpee Public Image: First Issue verschijnt, weet iedereen bij voorbaat dat hij zéker geen poging zal doen om eerder succes en eerdere muziek te kopiëren.
In die tijd las ik als jonge tiener over punk, maar Hilversum 3 draaide het nauwelijks, afgezien van een enkel programma bij KRO, VARA en VPRO. En bovendien was mijn smaak nog niet gerijpt voor dit soort avondshows. En dus hoorde ik dit debuut pas in het streamingtijdperk.

Dan valt op dat dit veel meer avant-gardistisch is dan zijn vorige werk. Opener Theme leunt met zijn dikke negen minuten, logge ritme en rauwe gitaar op een schema van slechts vier akkoorden, Religion I is spoken word waarin Lydon vertelt wat hij van het onderwerp vindt en in Religion II herhaalt hij dat met zijn groep op gezongen wijze. We zijn al een dik kwartier onderweg als het eerste echte liedje zich aandient: het felle Annalisa heeft een riff, coupletten en refreinen. De tekst handelt over een meisje dat in het nieuws kwam nadat ze met haar epilepsie de verkeerde begeleiding kreeg van een priester. Gezellig is het niet, boos wél.

Op kant 2 volgen drie korte nummers. Eerst stelt Lydon in Public Image zijn nieuwe koers voor, het meest melodieuze nummer van de plaat met prachtig zwevend gitaarwerk van Keith Levene; een stijl die ik herken van later werk bij onder meer Echo & The Bunnymen en U2. Op Low Life meer gitaarwave met de kenmerkende fladderzang van Lydon en Attack klinkt als een nummer uit zijn dagen bij Sex Pistols. Met de bijna acht minuten drumcomputer en andere vrolijke ongein van Fodderstomf sluit de plaat af, hierboven schreven anderen waarom ze dit zo'n heerlijk nummer vinden.

Ik geef 2,5 ster, omdat ik als liefhebber van mooie melodietjes uitga van de pakkende liedjes. Maarrrr... wie dit bekijkt als was het een kunstwerk, bedoeld om te vernieuwen - raken - shockeren - confronteren, zou zomaar veel hoger kunnen uitkomen. Staar je niet blind op de puntenwaarderingen op MuMe en elders, maar laat je oren het werk doen en probeer iets te begrijpen van de bedoelingen van de makers. In ieder geval een monument(je) in de pophistorie, deze First Issue.

Mijn muzikale reis door new wave & co kwam vanaf Subway Sect alias Vic Godard en Tubeway Army en omdat ik het debuut van The Cure al besprak, keer ik nog één keer terug naar het Nederlandse Gruppo Sportivo, dat 1978 qua wave afsluit.