Ozzy Osbourne - Diary of a Madman (1981)

Deze erg goede plaat toch maar weer eens onder de aandacht brengen. In mijn ogen toch wel 1 van de beste van de madman, een CD vol met vakwerk van de bovenste plank!

Titelsong is echt fantastisch. Wat een emotie zit er in die zang.

A sickened mind and spirit
The mirror tells me lies
Could I mistake myself for someone
Who lives behind my eyes?
Will he escape my soul
Or will he live in me?
Is he trying to get out
Or trying to enter me?

Heerlijk.

Teksten schrijven kan ie wel die Bob Daisley

Wat een geweldig nummer is You can't kill rock and Roll.
1 van de beste nummers van Ozzy

Verrassend aardig plaatje(m.n. S.A.T.O.)meen ik me te herinneren met een bijzonder kinderachtige hoes.

Rhoads is en blijft een van mijn favorieten gitaristen ooit. Ik heb een enorm zwak voor deze man. Begin 80 was hij ook KING in mijn vriendenkring.
Als er een nieuwe bootleg tape in de bus viel. Dan wist je zeker dat het druk ging worden die avond. Vaak met een (groot) aantal geest verruimende sigaretten. En de pinten waren natuurlijk ook aanwezig.
Al of niet gestolen moet ik toegeven. R&R rebels cq deugnieten waren we
Wat het luister plezier uiteraard nog eens extra ten goede kwam. Want dan kwamen de details nog eens extra naar voren. Vooral die joints deden hun uitstekende werk wat dat betreft. Athans dat was de algemene opvatting in die tijd ha. De tape werd dan keer op keer terug gespoeld. Zeker als we weer iets nieuws dachten te horen. Om vervolgens weer diep geconcentreerd onze nieuwe gitaar god te volgen. Ozzy werd eigenlijk gezien als ZIJN sideman.

En in wezen zie ik dat nog zo. Want mijn man is Rhoads. Hij bepaalt hij dirrigeerd hij organiseert. De nummers zijn over het het algemeen net een tikkeltje minder dan Rhoads zijn debuut eeeh Ozzy zijn debuut. Maar het scheelt bitter weinig. Ozzy kwaakt er wederom heerlijk op los. Roads knalt er gemeen,vies,subtiel,hard en vooral geweldig op of in. Prachtige riffs. Wat een geweldenaar is dit toch!

En wij maar denken wat gaat de de volgende plaat geven.........

Heb hier de eerste uitgave op CD nog van, dus met Kerslake en Daisley. Vind deze ook beter dan het debuut, SATO en You Can't Kill Rock n Roll maar als favorieten gekozen, denk dat dit mn favo solo album van Osbourne is.

De nieuwe 'legacy' uitgave is ook met Kerslake en Daisley.

Is dat extra live ceedeetje van de legacy edition een meerwaarde? Of klinkt het als een bootleg album en is er verder geluidstechnisch niet veel aandacht aan besteed. Zelfde tracklist als de RR tribute zie ik nu.

Ik vind deze versie iets beter klinken dat is alles. De gewone cd klinkt daarentegen veel beter

Dat is niet meer dan gerechtigheid. Ik hoef geen albums waar de aan originele studio-opnames geknoeid is omdat er problemen zijn/waren tussen de bandleden.

Hoewel ze wederom daar niks voor krijgen qua poen en het is zelfs uitgebracht zonder dat ze het wisten schijnt.

Om maar met de bekende deur in het huis te knallen: dit is wat mij betreft Ozzy's beste album. Ik vind dit album (wel slechts op punten) net iets beter als het debuut Blizzard of Ozz. Laat ik het anders stellen, als Goodbye to Romance & Dee niet op Blizzard hadden gestaan, dan waren beide album gelijkwaardig geweest in mijn optiek.
Nou ja, dit album start sterk met Over the Mountain & Flying High. Deze twee songs culmineren in het werkelijk fenomenale nummer You Can't Kill Rock & Roll: qua song, alswel tekstueel geweldig.
De drie daarop volgende songs zijn ook prima, maar halen niet het niveau van de eerste drie songs. Maar de afsluiters (vooral) SATO en Diary of a Madman zijn weer om van te kwijlen, instant klassiekers.
Helaas heeft Ozzy dit niveau meer kunnen halen door dat noodlottige en ook onnodige vliegtuig ongeluk waar Rhoads omkwam. Ok, het is natuurlijk de vraag wat er zou komen na Diary of a Madman, we zullen het nooit weten.....
Zijn (vaste) opvolger Jake E Lee deed het echter wel geweldig, maar die platen haalden het net niet qua niveau dan de eerste twee albums. 5 sterren!

Zit je nu in je Ozzy flow Astro?

hahaha, ja hoor iggy!
Ik zag dat ik de eerste twee platen van Ozzy nog niet gedaan had dus heb ik ze vandaag veel gedraaid. Zit ook een beetje in de oude Sabbath flow sinds het fraaie concert in Amsterdam enkele weken geleden.

Btw: de hond op mijn avatar is een Franse Bulldog genaamd: Ozzy! En het is net zo'n ondeugend en grappig figuur als Ozzy Osbourne

waarom is die man toch zo populair, iedereen is blij als hij live 'n keer niet vals zingt, zit onder de duim bij zijn vrouw. (rock& roll ?) Diary of a madman is inderdaad 'n geweldig album, maar vooral dank zij Rhoads, Daisley en Kerslake !

Je negeert met zo'n uitspraak wel zijn geweldige bijdrages aan de eerste Black Sabbath-jaren. Het ging hard bergaf voor hem, maar zo van 1969 tot 1974 was Ozzy best een held.

In de jaren 80 en begin jaren 90 was het ook gewoon een held. En een renommeerd metal/hardrockartiest die live prima dingen deed. Het ging pas verkeerd toen die soap op tv kwam. Ouderdom, aftakeling en de combinatie met supersterrendom (vanwege die realitysoap dus) zorgde ervoor dat de focus niet 100% op de muziek lag.

Bevatten de enkele heruitgave uit 2011 ook de originele opnames ?
De dubbele Legacy uitgave wel, weet ik maar die dubbelaar hoef ik niet want de "Tribute" CD bevat voor mij voldoende live opnames met Randy Rhoads.

Eigenlijk ook dezelfde vraag voor de enkele uitgave van "Blizzard of Ozz".....

De 2011 remasters zijn "restored from the original tapes" lees ik.

Een ding moet je Ozzy nageven. Hij weet altijd een wereldgitarist te vinden.
Rhandy Rhoads is/ was een tooper, maar ook Jake E. Lee en Zakk Wylde zijn dat ook.
Petje af voor deze maestro die steeds weer een gaaf product aflevert.

Ach...Randy ...wat was dat iele ventje een klasbak en wie weet wat ie nogal allemaal gebracht zou kunnen hebben. Ozzy dreef hem mede naar grote hoogte op het mentale/drijfveer vlak, maar het was Randy zelf In die tijd die net zo goed de Metal-gitaar 'herschreef' als Eddie van Halen even daarvoor de Rock-gitaar. Randy was ook tevens een groot songwriter en had duidelijk klassieke invloeden en dito toonladdergebruik in zin spel (hij verbreedde en versterkte Blackmore's beginselen daarvoor). Alleen al vanuit gitaristisch oogpunt is dit album samen met de Blizzard een must have voor elke Metalfan, sowieso voor de Metalgitaarliefhebbers onder ons.

@Neal: Waarbij de laatste twee in de schaduw staan van de eerst genoemde.

De songs die Osbourne, Rhoads en Daisly schreven spreken mij meer tot de verbeelding dan het gitaarspel van Randy Rhoads.
Natuurlijk was hij een hele goede gitarist, ik ken het latere werk van Ozzy niet zo goed maar ik betwijfel of daar ook songs bij zitten die zich kunnen meten met de klassiekers van zijn eerste 2 albums.

Op No More Tears na..., nee

Naar mijn gevoel zijn de songs en het gitaarspel onlosmakelijk aan elkaar verbonden.

Met Jake E. Lee werden ook hele aardige albums afgeleverd. Zakk Wylde heeft een aparte stijl maar de platen met hem boeien me op een handvol songs na nauwelijks.

Over het laatste Black Label Society album zegt Zakk zelf: I told them that it’s basically all of the songs we used on the other nine records, except they've got different titles now. Dat is een beetje het euvel van , niet alleen, deze gitaar shredder. Ik vind oa de soloos van Randy toch wel verheven boven die van zakk's. Al helemaal als je ze back to back (eerst Rhoads, dan Wylde) draait.
Maar ja, verder dan 2 albums is RR ook niet gekomen helaas.

Nou ja, Zakk heeft ook prachtige zijstappen gemaakt. Book Of Shadows, Pride 'N Glory. Echt prachtige albums. Maar No More Tears, Ozzmosis en de gehele BLS rimram kunnen mij gestolen worden.

Van Ozzy's solowerk vind ik het werk met Randy toch het meest aansprekende. Diary Of A Madman had wat minder 'hits' maar wel een heerlijke schizofrene sfeer die goed aansluit bij het artwork. Het titelnummer en Believer bieen horrorspektakel van de bovenste plank. Randy Rhoads heeft smaakvol gitaarwerk in huis, maar treedt nooit echt op de voorgrond zoals zijn opvolgers zouden doen. Bark At The Moon is echt zo'n album waar je maar de solo's van Lee kunt uitkijken. Dat is hier toch veel minder het geval. Dus in die zin denk ik dat de composities in zijn geheel sterker zijn dan het latere werk.