Ozzy Osbourne - Diary of a Madman (1981)

Na het debuutalbum van Ozzy's solo carrière mag Ozzy zich weer bewijzen met het album ''Diary Of A Madman''.
Succesvol album? Dacht het wel! Underrated album. Hiermee evenaart hij Blizzard Of Ozz zeker mee. Hier mijn mening over de nummers:
Het eerste nummer over the mountain vind ik niet zo speciaal, alleen de solo maakt het dan weer goed, wat een top solo! 4/5
het tweede nummer, flying high again is een leuk nummer, maar ik vind het toch een beetje te simpel.. 3/5
You can't kill rock 'n roll vind ik al een stuk leuker, alhoewel je ook wel een keer genoeg krijgt van dat refrein... 4/5
Believer is een prima nummer, weinig op aan te merken. 4/5
Little Dolls heeft een zeer toepasselijke titel, ik vind het namelijk een kinderachtig lied. Niet qua lyrics, maar qua muziek gewoon.
Niet zo boeiend lied. 3/5
Gelukkig is Tonight (in tegenstelling tot wat de meeste anderen vinden) een erg leuk nummer, een beetje té vrolijk, maar toch wel een leuk nummer. 4/5
De laatste twee nummers vind ik eigelijk wel de twee beste nummers van het album.
S.A.T.O, wat NIET staat voor ''Sailing Across The Ocean'', het staat namelijk voor '' Sharon, Adrian, Thelma and Ozzy'', heeft ex bassist Bob Daisley vertelt.
Hoe dan ook, S.A.T.O. vind ik echt een heerlijk rockend nummer.
Krijg er geen genoeg van. 5/5
Het titelnummer, en meteen het laatste nummer van het album, ''Diary of A Madman'', is ontzettend uniek.
Het gitaarspel van Randy Rhoads is weerzinwekkend, en de zang van Ozzy maakt het af. Geweldig goed nummer. 5/5

Uiteindelijk geef ik het album 4*, wat misschien nog 4,5 gaat worden.
Voorlopig 4 sterren, omdat er een paar middelmatige nummers tussen zitten (niet zo slecht dat ik ze zou willen skippen).

waarom is die man toch zo populair, iedereen is blij als hij live 'n keer niet vals zingt, zit onder de duim bij zijn vrouw. (rock& roll ?) Diary of a madman is inderdaad 'n geweldig album, maar vooral dank zij Rhoads, Daisley en Kerslake !

Ik heb zo de indruk dat Blizzard of Ozz vaak als dé Ozzy-klassieker bij uitstek wordt beschouwd. Allemaal goed en wel, maar ik vind dat deze Diary of a Madman er evenwel mag wezen. Een echt geweldige stem heeft hij niet, maar aangevuld met het stevige en sterke gitaarspel van Rhoads zorgt het toch voor een portie memorabele metal. Boven de klassieke Black Sabbath-albums verkies ik Ozzy's solowerk zeker en vast niet, maar leuk is het allemaal wel.

Vond dit vroeger een doodenge hoes, maar ja, dat kind in de hoek zat gewoon wat te gniffelen, dus zo erg kon het toch niet zijn? All is well, all is well.

Te gekke plaat, maar 'Tonight' is mij er teveel aan. Dat heb je soms. Doet me af en toe ook denken aan een bepaald weeïg popliedje^ uit de jaren '80, misschien was dit mede de inspiratie - hebbes.

^ Dat op z'n eigen manier wel weer charmant is.

Flying high, believer...fillers?
Grapjas.

“Deze plaat is dus wel leuk, maar meer ook niet. Het is een beetje een niemendalletje, waarop een aantal melodieuze songs gematigd heavy uitgevoerd wordt”, noteerde Kees Baars in Oor bij het verschijnen van Diary of a Madman in het najaar van 1981. Daar dacht deze puber heel anders over toen hij de plaat enkele maanden later verheugd uit de platenbak van de dorpsfonotheek plukte.
Van de hoes was hij sowieso al onder de indruk: het bloed, het petruskruis en de maniakale blik in Ozzy's ogen. Lekker griezelig. Wat het nog vreemder maakte, was dat jongetje in de hoek. Zoals orbit in zijn bijdragen sinds 2006 herhaaldelijk duidelijk maakte: dit was eng!

Niet dat ik alle nummers even goed vond, maar alleen al het rollende drumintro in opener Over the Mountain maakte duidelijk: dit wordt knallen! Riff, melodie en gitaarsolo, wát een prachtlied! Het één na beste, zou blijken.
Ik had veel gelezen over wondergitarist Randy Rhoads, tegelijkertijd viel op dat hij steevast in dienst van het liedje speelt en soleert. Daarin zitten talrijke prachtige details verscholen, ook bij de composities die mij niet zo pakten. De overige nummers die ik op cassette opnam: Flying High Again, het luidkeels door mij meegezongen You Can’t Kill Rock ‘n’ Roll, S.A.T.O. en het nummer dat het beste in Osbournes oeuvre is gebleken, Diary of a Madman.
Hierboven verwijst Zap! naar de vlog van Doug Helvering. Kijken! Kijken! Kijken, raad ik fans van dit album aan! Ontdekte zo toch weer nieuwe lagen in een nummer dat ik nu een kleine veertig jaar ken.

Mijn favorieten zijn ten opzichte van toen niet veranderd. Kees Baars was niet gek, ook al is dit album zeker geen “niemendalletje”. Immers, “gematigd heavy” klopt: de liedstructuren zijn toegankelijker en popachtiger dan hij voorheen bij Black Sabbath praktiseerde, met meer aandacht voor pakkende melodieën. Hiervoor gaan de credits vooral naar bassist Bob Daisley, drummer Lee Kerslake en Rhoads, die het leeuwendeel van de teksten (Daisley) en muziek (alle drie) schreven. Osbourne (met zijn nieuwe lief Sharon) had een sterk team om zich verzameld, dat de vaak stomdronken frontman ondanks al diens nukken naar een hoger niveau stuwde.

Ben nog eens in de historie van 1979-1981 gedoken. Wat blijkt, als ik Wikipedia, heavy.com en andere bronnen moet geloven? Het zit anders dan ik bij Osbournes debuut schreef.
Sharon Arden haalde hem in ’79 weliswaar uit zijn cocon van zelfbeklag, maar haar broer David deed het management. Bij de opnamen van het debuut (1980 in Engeland) was Osbournes eerste echtgenote Thelma regelmatig aanwezig en toen slechts vijf maanden later Diary werd opgenomen, eveneens in Ridge Farm Studio, was het hun zoon Louis die op de hoes belandde als “eng jongetje”.
Kort hierna veranderde bijna alles. Tijdens de opnamen, die drie weken duurden, verbleef Sharon in de Verenigde Staten, maar kort na afloop kwamen zowel management als romantiek definitief bij haar terecht. Prompt werden Daisley en Kerslake ontslagen, om te worden vervangen door bassist Rudy Sarzo en drummer Tommy Aldridge, zonder zelfs maar leefgeld te ontvangen voor de drie weken opnametijd.

De nieuwe bandleden verschenen op de hoes, waardoor ik jarenlang in de veronderstelling was dat zij het album hadden ingespeeld. Bovendien blijkt dat de toetsenpartijen niet zijn gedaan door Don Airey (hij was wel deels bij het schrijven aanwezig) maar door John Cook, een maatje van Daisley sinds hun dagen bij Mungo Jerry (1974, album Long Legged Woman).
Over Rhoads meldde de oorspronkelijke ritmesectie dat deze eigenlijk ook wilde vertrekken, mede omdat hij veel last had van de dronkenmansbuien van de zanger. De veteranen raadden het hem af gezien zijn prille carrière en de gitarist besloot te blijven.

In maart 1982 kwam Rhoads om het leven bij het betreurde vliegtuigongeluk, in juli dat jaar huwden Ozzy en Sharon. Prijzenswaardig vind ik dat ze al die jaren bij Ozzy is gebleven, ondanks diens ontrouw en zelfs moordpoging op haar. De titel Diary of a Madman bleek meer dan raak, de lijst met incidenten is lang...
Kerslake keerde terug naar het heropgerichte Uriah Heep en nam Daisley mee. Abominog (1982) was een sterke comeback van die groep, waarop je logischerwijs overeenkomsten hoort met de eerste twee van Ozzy-solo.

Waarom toch Sharons moeite met de twee? Op de 2002-editie van het album presteerde de tweede mevrouw Osbourne het zelfs om de partijen van de oorspronkelijke ritmesectie te laten vervangen, zodat die twee voor het inspelen geen royalties meer ontvingen.
Hebben de online bronnen het bij het juiste eind? In oktober 2013 verscheen dit interview met de twee heren op YouTube. Daarin meer details uit de monden van goede vertellers. In april 2020, vijf maanden voor zijn overlijden, kreeg Kerslake dan eindelijk de platinum albums waar hij recht op had.

Nu pas dringt tot mij door dat de 1981-versie beter klinkt, sinds 2011 weer verkrijgbaar in de Legacyserie; die moet ik toch eens aanschaffen. Als ik 1981 (op streaming) vergelijk met 2002 (mijn cd), dan blijken bijvoorbeeld de openingsklanken in de 2002-versie nét minder te klinken. Het zit ‘m in de productie, want Mike Bordin mept op zich prima op de pannen.
Een vriend van mij schafte dit jaar het album op nieuw vinyl aan. ‘Vind je dit zijn beste?’ vroeg hij mij later. ‘Ik denk het wel,’ beaamde ik. Zeker met het klassieke titellied.

Wereld van verschil met het debuut. De productie is beter en vooral de songs springen er zoveel meer uit. Hoeveel ik hiervan aan Osbourne kan toedichten: geen idee. De lof is wat mij betreft vooral voor de ritmesectie en Rhoads gitaarwerk, want Osbourne moet het hier wederom meer hebben van zijn kenmerkende stemgeluid dan van echt goeie zangpartijen. Maar verdomd als de titeltrack niet een absoluut monster is! Tevens erger ik me niet echt aan de andere songs. Het rockt wat mij betreft ook echt beduidend meer dan op het debuutalbum het geval was. Nog steeds erg Amerikaans, maar als het goed is, dan is het ook echt wel goed.

Tussenstand:
1. Diary Of A Madman
2. Blizzard Of Ozz

Qua geluid is Diary Of A Madman een enorme stap vooruit ten opzichte van het debuut. Helaas blijft het songmateriaal wel een beetje achter bij het debuut. Kant A begint sterk met Over The Mountain en Flying High Again, de sterkste nummers van dit album. Ook de andere twee nummers van de eerste speelkant zijn uitstekend, maar houden het niveau van de de eerste twee nummers niet vast. Overigens. wie goed luistert naar de solo van Believer hoort dat deze solo haast de blauwdruk volgt van die van Mr Crowley.

Kant B is helaas een stuk minder en dat is vooral te danken aan het flauwe Tonight en in mindere mate Little Dolls. Bij S.A.T.O. wordt gelukkig herstel ingezet en het proggy aandoende titelnummer is een sterke afsluiter. Net als op het debuut zijn de topnummers op Diary Of A Madman ook gelijk erg sterk, maar is het geheel niet consistent. Omdat Blizzard… wat mij betreft toch net iets meer topnummers heeft wint deze het van de opvolger.

1. Blizzard Of Ozz
2. Diary Of A Madman

Wat Diary of a Madman vooral duidelijk maakt, is dat het Ozzy geen moeite kostte om talentvolle muzikanten aan zich te binden. Hetzelfde team hier als op het debuut, maar duidelijk beter op elkaar ingespeeld. Het geluid is ook duidelijk beter. Randy Rhoads is hier iets minder de sterspeler zoals hij in die dagen werd beschouwd en ondersteunt veel meer het team. Hij kreeg op dit album overigens ruim de gelegenheid om zijn kunsten tentoon te spreiden. Het valt daarom op dat Diary of a Madman eerder leuk is ondanks Ozzy en niet dankzij. Ozzy klinkt regelmatig schel en zeurderig. Op de wat zwaardere tracks merk je daar gelukkig niet zoveel van, maar dat is wel andere koek op de nummers die rechttoe-rechtaan zijn. Dan is een tekst als "I am a bad, bad boy"... Het is gewoon beschamend. Net als op het debuut wordt de plank wel eens misgeslagen, maar Diary mist naar mijn idee de uitschieters en de twijfelachtige eer om consistenter te zijn.

Tussenstand:
1. Blizzard of Ozz
2. Diary of a Madman