menu

Bruce Springsteen - Letter to You (2020)

mijn stem
4,01 (324)
324 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Columbia

  1. One Minute You're Here (2:57)
  2. Letter to You (4:55)
  3. Burnin' Train (4:03)
  4. Janey Needs a Shooter (6:49)
  5. Last Man Standing (4:05)
  6. The Power of Prayer (3:36)
  7. House of a Thousand Guitars (4:30)
  8. Rainmaker (4:56)
  9. If I Was the Priest (6:50)
  10. Ghosts (5:54)
  11. Song for Orphans (6:13)
  12. I'll See You in My Dreams (3:29)
totale tijdsduur: 58:17
zoeken in:
avatar van korenbloem
Johnny Marr schreef:
Idd, foei Paalhaas. Ataloona zeg er es wat van.


Yeaaah Release the Bruce-fanboy (hahaha)

*Dave!! Dave!! Dave!!*

avatar van Rudi S
4,5
Zullen wij die gast vanmiddag bij het fietsenhok opwachten

avatar van meneer
Paalhaas schreef:
Een held die ter wille van zijn heldenstatus beter maar eens de handdoek in de ring kan gooien.

Mwoah, ik heb Springsteen vaak geprobeerd te luisteren (vooral door zijn fantastische autobiografie) maar binnen kwam het niet echt. Juist dit album wel. Misschien komt dat door mijn eigen ouwe lullen status. Maar goed, deze oude docent gaat straks samen met de jongens en de meisjes van de MuMe school jou opwachten bij het fietsenhok . En als ze dan beginnen met meppen dan knijpt deze ouwe lul een oogje dicht..

avatar van Mjuman
meneer schreef:
(quote)

Mwoah, ik heb Springsteen vaak geprobeerd te luisteren (vooral door zijn fantastische autobiografie) maar binnen kwam het niet echt. Juist dit album wel. Misschien komt dat door mijn eigen ouwe lullen status. Maar goed, deze oude docent gaat straks samen met de jongens en de meisjes van de MuMe school jou opwachten bij het fietsenhok . En als ze dan beginnen met meppen dan knijpt deze ouwe lul een oogje dicht..


Ondanks een OL-factor hier ga ik wel aan de kant van Paalhaas staan; sta helemaal klaar om alle extra verworven calorieën in te zetten, en ik vraag de conrector om me terzijde te staan die 1.50 m te handhaven.

Springsteen ooit leren waarderen tijdens een roadtrip door Zweden, met een Zweedse vriend in de cabrio van diens pa, maar dit album wil ik nog niet eens opzetten bij de afwas.

avatar van meneer
Mjuman schreef:
Ondanks een OL-factor hier ga ik wel aan de kant van Paalhaas staan; sta helemaal klaar om alle extra verworven calorieën in te zetten.

Ik denk dat als meer MuMe leden lezen dat juist jij mee gaat doen aan de kant van Paalhaas dat mijn groepje plots zeer groot gaat worden..

Ontopic (alhoewel ik een stukje humor altijd wel kan waarderen). Ik heb de top 2000 verruild voor dit album. Misschien wat snobistisch.

avatar van Mjuman
meneer schreef:
(quote)

Ik denk dat als meer MuMe leden lezen dat juist jij mee gaat doen aan de kant van Paalhaas dat mijn groepje plots zeer groot gaat worden..

Ontopic (alhoewel ik een stukje humor altijd wel kan waarderen). Ik heb de top 2000 verruild voor dit album. Misschien wat snobistisch.


Dat laatste, mijn waarde, klinkt mij in de oren als de keuze Between a Rock and Hard Place. Die top2000 is ongeveer het meest droevige, langdurige tv-event dat ik me kan voorstellen: 5 minuten ervan, met alle zoomende medelanders, was voor mij voldoende: matige muziek met allerlei rare aanstellers eromheen - alsof ze carnaval in digitale vorm wilden inhalen.

En verder: beetje beperken van de devaluatie van je muzikale erfgoed kan geen kwaad.

avatar van vinejo
4,5
In 1980 liet ik mijn blond buurmeisje The River beluisteren. Ik was 15, zij 14.
Had de dubbel LP gekocht in den Bilbo in de Overpoort. Vandaag is dit een een pizzeria.

(In 2009 maakte ik een filmpje als ode aan de platenwinkel waar ik me het gros van mijn gekoesterde schijven aanschafte. Hier te bekijken BILBOde - YouTube )

Maar goed, het ging over mijn buurmeisje. Tja, zij was meteen verkocht. Ik hoor haar nog Hungry Heart zingen op de groene, ijzeren schommel. Ze zwierde daarbij hoger en hoger, haar witte jurkje wapperend in de wind. Het was alsof ze voor mijn eigenste hongerige hart zong.
In een mum van tijd kende Ann de plaat helemaal uit het hoofd. Zover ging het bij mij niet, maar toch werd The River lange tijd mijn lievelingsplaat. Een schitterend geheel, geen enkele miskleun, telkens weer blij beluisteren.
Daarna kwam Nebraska. Onmiddellijk gekocht, en niet onder de indruk. Ik was ondertussen wat meer into Engelse gitaarrock, en Bruce werd algauw wat te mainstream bevonden.

Sindsdien ben ik steeds wel op de hoogte geweest van ‘s mans doen en laten, mede door zijn durf om zich als artiest ook politiek uit te spreken, iets wat de laatste jaren heel wat minder voor de hand ligt.
Maar als ik m wou horen greep ik toch steeds terug naar The River. Of naar Asbury Park, dat ik direct na The River had gekocht. Met de zalige hoes en het nummer For You, dat me 40 jaar na dato nog steeds instant kippenvel bezorgt.

En dan deze plaat.

Ik was niet echt van plan er veel aandacht aan te besteden, maar toen ik de commentaren op MM begon te lezen werd ik van langsom nieuwsgieriger.
Toch maar eens beluisteren, Apple Music is een zegen in dit geval. Nu ja, ik mis uiteraard mijn fietstochtjes naar de Bilbo, het geduldige hunkeren, het terugfietsen met het gele zakje aan de hand, het uit de hoes halen, op de pick up leggen, beluisteren, omdraaien,...Ervaringen die de nieuwe generaties jongeren, met uitzondering van een aantal die-hards, nooit zullen meemaken.

Bruce schalde dus digitaal uit mijn B&Ws.
Net zoals je wijn dient te nuttigen uit een excellent glas, verdient goede muziek luidsprekers van topkwaliteit.
Voor het wijnglas kan ik je Zalto aanbevelen. Met een fles Jura.
De wijn was heerlijk, het geluid schitterend.
Het zeldzame zonlicht zorgde alsnog voor analoge warmte.
Na die eerste luisterbeurt vond ik het goed genoeg om onmiddellijk nogmaals te beluisteren.
En dan nogmaals.
Dag erop, even Phoebe Bridgers? Nee hoor, als was het een dwanggedachte, alweer Bruce opzetten.
Ik kon maar niet genoeg krijgen van deze plaat. Lang geleden dat ik zo monomaan in éen specifiek album was geïnteresseerd. (Nu ik erover nadenk, geleden van mijn herontdekking van Nikki Sudden).
En ook nu weer klinkt deze schitterende, tijdloze muziek door de woonkamer. Alles wat ik ervan wou vertellen is in de zeven voorgaande pagina s al verteld, van het verslavende 1000 guitars, tot de link met Bob Dylan.
En goed dat ik ook nog eens herinnerd werd aan Warren Zevon, die machtige songsmid.

Deze plaat gaf en geeft me de nodige endorfines om alweer een paar coronadays te overleven.
Met dank aan Musicmeter.

avatar van Rudi S
4,5


Mooi, maar de vraag die blijft hangen is toch hoe is het nu met Ann?

avatar van Mjuman
Rudi S schreef:
(quote)


Mooi, maar de vraag die blijft hangen is toch hoe is het nu met Ann?


Niet meer "An" vrees ik, eerder "Uit". Anders was ie wel over Springsteen heen gekomen

Voor het verhaal 4*

avatar van vinejo
4,5
Rudi S schreef:
(quote)


Mooi, maar de vraag die blijft hangen is toch hoe is het nu met Ann?


Haha, ik wist dat die vraag ging komen.
Voor het vervolg van dát verhaal verwijs ik je echter naar BuurmeisjesMeter.

avatar van Rudi S
4,5
vinejo schreef:


Haha, ik wist dat die vraag ging komen.
Voor het vervolg van dát verhaal verwijs ik je echter naar BuurmeisjesMeter.


Nou nee dankje, daar hebben ze de hele tijd Smokie opstaan

avatar van Johnny Marr
4,0
Omg prachtig verhaal vinejo...een Bilbo in de Overpoort, ik kan het me niet voorstellen want nooit meegemaakt, maar toch missings naar die tijd op één of andere manier

Right in the feelz je stukje, thanks for sharing! ArthurDZ let je op?

avatar van shimahero
Oh zo nostalgie dat filmpje van Bilbo Overpoort. Ik kocht daar als student ook nog regelmatig cd’s. In de jaren 90. Ik vind het ook jammer dat het niet meer bestaat

avatar van chevy93
Ik vind het altijd flauw wanneer gesteld wordt dat bepaalde platen alleen maar gewaardeerd worden, omdat ze van een grote naam afkomstig zijn. Je kunt evengoed het omgekeerde stellen: dat iemand een plaat alleen maar minder vindt, omdat het afgezet wordt tegen de hoogtijdagen van de betreffende artiest.

En toch ga ik onbewust vergelijken. Met platen als Born to Run of Nebraska. Twee tegenpolen van platen, maar in één ding komen ze overeen: het zijn meesterwerken. Letter to You mist voor mij de magie van dat soort platen. Het klinkt wel oké, luistert prima weg op de achtergrond, maar ik mis die hartstocht die Bruce ooit had. Ik mis de scheurende saxofoonsolo, of de verstillende verhalenverteller. Song for Orphans is een van de weinige nummers waarvan ik enigszins opveer, omdat het iets van urgentie in zich herbergt: laat alles vallen en luister naar wat ik (muzikaal dan wel tekstueel) te vertellen heb!

Misschien komt wijsheid met de jaren (en dan laat ik in het midden of dit ondergetekende betreft of juist de rest hier), maar vooralsnog is deze brief niet aan mij besteedt.

Nu ga ik toch de vraag stellen die ik eigenlijk niet had willen stellen: vinden de fans van deze plaat dat deze werkelijk kan wedijveren met zijn meesterwerken van decennia geleden, of is het niveau van The Boss domweg zo hoog dat zelfs een subtopper nog zó goed is?

avatar van Johnny Marr
4,0
Had jij toevallig een BZN-schijfje in je speler zitten, chevy93? Dit album ademt net hartstocht en -de vaagste term ooit- urgentie. Om op je vraag te antwoorden: dat laatste.

avatar van chevy93
Hartstocht? Deze passage uit een review op RYM verwoordt mijn gevoel wel aardig:
I suppose Letter to You is fine for being another retreat into the past, though I almost gave up on the album halfway through the first listen. Indeed, after the haunting opener "One Minute You're Here" and the serviceable title track (with its melodic echoes of "Land of Hope and Dreams"), the LP becomes a slog - "Janey Needs A Shooter" sounds like a recycled combination of "Darkness on the Edge of Town" and "Backstreets", yet it's nowhere near as strong as either of those songs, and then the next three tunes on the record sound near-identical in structure and melody. Yes, "Last Man Standing", "The Power of Prayer" and "House of A Thousand Guitars" sound so similar that I experienced a bad case of déjà vu, not to mention palpable boredom and the funny feeling that The Boss was trolling his audience, daring them to call out his lack of imagination.

avatar van Johnny Marr
4,0
RYM kan een kwartier aan m'n grote teen sabbelen. Ik hoor hartstocht, en met mij vele anderen

avatar van Mjuman
Johnny Marr schreef:
RYM kan een kwartier aan m'n grote teen sabbelen. Ik hoor hartstocht, en met mij vele anderen


Dan vraag ik me ondertussen af, wat voor jou hartstocht is. Omdat het album zoveel beluisterd en geprezen werd, heb ik het ook maar eens aangeslingerd - en maar liefst tweemaal. De eerste keer kwam ik tot 25 minuten en de tweede 7 minuten meer - let wel, ik was alleen thuis en de genadeloze bewaker van mijn doorgaans voortreffelijke smaak - draai jij deze flauwe MOR? - was uithuizig. Ik kon het met de beste wil van de wereld niet opbrengen het album geheel te draaien.

Vol melancholie dacht ik aan de beide keren dat ik volkomen onwetend tweemaal the Boss live heb gehoord: de eerste keer was in de jaren '80 toen we fietsend (na aankomst met de Torline in Göteborg) de brug over de Götaälv overstaken en Springsteen net met zijn concert in Ullevi-stadion begon (ca 700 m afstand); de tweede keer was in 2016 (Oslo) toen we in Vigelandsparken (met beeldentuin) rondliepen en The Boss net in het aanpalende Frognerpark aan het inspelen/soundchecken was. Dat was indrukwekkend genoeg, en ook dacht ik nog aan de road trip die ik in de jaren '80 met een Zweedse maat in de Mercedes Benz 380 SL van diens pa maakte. In "the wide, open" Zweedse landschap is Springsteen een prima soundtrack.

Dit benadert dat gevoel maar voor een heel klein deel. Hartstocht (passie) is als je een vrouw ziet of ruikt/voelt en de bijna onbedwingbare neiging hebt, de solitude op te zoeken met haar teneinde je over te geven aan dingen die je normaal niet zou doen en die ik hier niet zo goed durf te verwoorden.

Anders gezegd: Als Springsteen in zijn hoogtijddagen een Westmalle Tripel was, is hij these days een Bavaria 0,0 of een Brugse sportzot.

avatar van Johnny Marr
4,0
OK, Mjuman, maar wat vind jij van Cocteau Twins?

avatar van Mjuman
Johnny Marr schreef:
OK, Mjuman, maar wat vind jij van Cocteau Twins?


Vraag je me nou of ik wijn lekkerder vind dan bier of is dit een poging het spel te verbreden?

avatar van Rogyros
4,0
chevy93 schreef:
Nu ga ik toch de vraag stellen die ik eigenlijk niet had willen stellen: vinden de fans van deze plaat dat deze werkelijk kan wedijveren met zijn meesterwerken van decennia geleden, of is het niveau van The Boss domweg zo hoog dat zelfs een subtopper nog zó goed is?

Ik had niet verwacht dat The Boss het nog in zich had om zo'n plaat uit te brengen. Western Stars was veel meer ingetogen, maar wel een fijn, warm album. High Hopes vind ik misschien wel zijn zwakste. Letter To You heeft mij wel een beetje verrast. Ik vind hem heerlijk. Voor mij is dit zeker een passievolle plaat, maar ik noem het geen meesterwerk. Ik ben niet zo gecharmeerd van Nebraska als een aantal andere fans. Maar Born To Run vind ik fenomenaal. Dit album is zeker geen Born To Run, zeker ook geen Darkness en ook bijvoorbeeld geen The River, Magic of The Rising.

Dit is voor mij Bruce zijn retroplaat. Geen nieuwe paden, terug naar zijn volgesmeerde rockgeluid. Ik kan hier echt van genieten. En ook omdat hij het dus nog steeds kan. Zijn stem is nog steeds krachtig, de liefde en de passie hoor ik zeker. Gewoon mooi. In zijn oeuvre is dit een subtopper voor mij.

Ik voel ook niet de adoratie die sommigen horen. Door sommigen is dit ook wel eens zijn beste plaat ooit genoemd, of stelde men dat het zich moeiteloos nestelt in de top van zijn catalogus. Dat doet deze plaat voor mij niet, maar ik geniet wel extra omdat ik de passie van deze inmiddels zeventiger er nog steeds in hoor.

avatar van ArthurDZ
4,0
Daar verwoord je even helemaal hoe ik naar deze plaat kijk (en luister), Rogyros!

avatar van cosmic kid
4,0
cosmic kid (moderator)
Ook mijn mening Rogyros al geef ik hem wel de volle mep en was het mijn nummer 1 album van 2020. Natuurlijk wordt het niveau van de jaren 70-80 niet meer gehaald, zal nooit meer gebeuren ook. Bovenal ben ik opgelucht dat Bruce het volle rockgeluid nog in zich had en daar was ik wel aan toe na het navelstaren van de afgelopen jaren.
En ja, natuurlijk speelt er wat nostalgie mee. The Boss wordt oud(er) en hoe lang mag ik nog genieten van de man die vanaf mijn 20e me vergezelt in mijn leven en die me zoveel mooie momenten heeft gegeven? Voor een oude vriend ben je nu eenmaal wat liever.

4,5
Dat vergelijken, spiegelen met vroeger begrijp ik wel, doe er echter zelf niet aan mee. Een artiest maakt een nieuwe plaat met veel passie, authentiek en meeslepend en dat gaat het voornamelijk over 'the good old days'. Jammer wel, ik proef heel veel honger, drive en vakmanschap in dit album en als binnen 5 dagen alles zo op z'n plaats valt dan mag je ook spreken van magie. Het is misschien niet zo overdonderend, maar dat zou ook niet bij deze plaat passen. Elk album heeft zijn eigen sfeer, tijdsgeest, moeilijk onder woorden te brengen krachten en deze heeft toch echt windkracht 10 op de muzikale schaal van Richter.

avatar van Rogyros
4,0
cosmic kid schreef:
Ook mijn mening Rogyros al geef ik hem wel de volle mep en was het mijn nummer 1 album van 2020.

Ik zie dat je het album inmiddels met 4 sterren waardeert. Wat is de reden geweest dat je hem een vol punt heb laten zakken?

avatar van cosmic kid
4,0
cosmic kid (moderator)
Rogyros schreef:
(quote)

Ik zie dat je het album inmiddels met 4 sterren waardeert. Wat is de reden geweest dat je hem een vol punt heb laten zakken?


Ik ben bezig met een herwaardering van mijn albums en die van ons grote idool heb ik als eerste onder de hand genomen. Zodoende kom ik voor nu uit op 4 sterren, nog steeds een mooi cijfer.

avatar van Rogyros
4,0
Zeker! 4 sterren is uitstekend!

avatar van VDB79
3,5
Zijn er meer mensen hier die zich ergeren aan de manier hoe het refrein in “If I was a priest” tegen het einde nog eens zo dik ingezet wordt? Klinkt echt zo “popformule stadionrock” achtig, zo van: “Kom nu met z’n allen, jongens!”.
Verpest eigenlijk het hele nummer, dat ik verder wel goed vind (wel beetje cliché, maargoed miss is dat wel concept van dit album).
De algehele waardering voor dit album is bij de nader inzien ook wel wat aan de hoge kant imo. Meer gedreven uit nostalgische gevoelens dan dan het echt tot het beste werk van The Boss behoort. Een 3,5* is meer op z’n plaats, for old times sake.

avatar van Rogyros
4,0
VDB79 schreef:
Zijn er meer mensen hier die zich ergeren aan de manier hoe het refrein in “If I was a priest” tegen het einde nog eens zo dik ingezet wordt?
Hier niet. Ik stoor me er totaal niet aan. Vind het zelfs wel lekker!

avatar van vielip
4,0
Rogyros schreef:
(quote)
Hier niet. Ik stoor me er totaal niet aan. Vind het zelfs wel lekker!


+1!

Gast
geplaatst: vandaag om 00:47 uur

geplaatst: vandaag om 00:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.