Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)

Met die opwinding ben ik het volledig eens. Het was meer een reactie/ tip op deze zin:



Bij mij viel het kwartje pas toen ik Dylan's muziek los kon koppelen van de tijd waarin het gemaakt is. Volgens mij is dat juist de kracht van Bob Dylan.

Vaak is voor mij zoiets juist de charme van bepaalde muziek en artiesten maar ik zal je advies ter harte nemen

Nog geen berichtje van mij hier, laten we daar eens verandering in brengen

Eén van de absolute klassiekers in de muziekwereld. Bob Dylan's muziek is meeslepend en ook zijn teksten zorgen ervoor dat je aan z'n lippen hangt. Eén van Dylan's beste albums.

Leuke weetjes:
Rolling Stone magazine heeft Like A Rolling Stone op nummer 1 staan in de lijst met de beste nummers aller tijden. Het album als 4e op de lijst van beste albums aller tijden.

Klasse album, maar het komt de ene keer beter binnen dan de andere lijkt wel. Deze luisterbeurt was niet de beste, maar weet niet of dat nou aan mij ligt of aan het album. (nu roepen meteen 3 mensen dat het aan mij ligt waarschijnlijk)

Ik denk dat deze nog moet groeien, maar denk niet dat ik hem ooit beter ga vinden dan BOB.
Vooralsnog een 4*

Mensen ervaren albums anders als ze zich in een andere gemoedstoestand bevinden; het album blijft toch echt hetzelfde

het ligt aan jouw, DirkM!

Jij bent met je "aparte" standpunten hier geweldig veel vrienden aan het maken, Queenidiot, maar ja, als het je smaak niet is....

Ach met 7 Queen platen in je top 10 kun je al de helft van zijn naam verklaren, de andere helft met dit soort berichten.

Die 7 platen verklaart dat andere ook wel hoor

Zeg jij nou maar niks met je Oasis

Jongens, aardig blijven! Ieder zijn of haar ding, hoewel het voor mij ook onbegrijpelijk is waar Queenidiot die uitspraak vandaan haalt. Volgens mij had-ie gewoon de verkeerde CD opstaan.

Ach, ik denk dat Queenidiot gewoon herrie wil schoppen, ik kan hem niet serieus nemen.

De opwinding die zich van mij meester maakt bij dit album (vooral die eerste helft, te beginnen met de allereerste slag op de snare in Like A Rolling Stone) is met geen pen (of toetsenbord, zo u wilt) te beschrijven.

Om de paar maanden lijk ik wel een andere favoriet van de heer Dylan te hebben en de laatste tijd gaat de voorkeur uit naar deze. Albums al Blonde On Blonde en Blood On The Tracks mogen dan wel grandioze kunststukjes van het zuiverste water blijven waar menig beginnend singer/-songwriter niet eens van durft te dromen, deze lijkt nog een stapje hoger te zijn (in de mate van het mogelijke natuurlijk )
De reden hiervoor hoeft niet ver gezocht te worden, Dylan klinkt tijdens nummers als 'Like A Rolling Stone' of 'Ballad Of A Thin Man' overtuigder dan ooit. In plaats van zangpartijen te laten weergalmen tussen zijn piano en gitaarriedels, sneert hij hier de teksten naar je kop alsof het kanonskogels betroffen. Bob wil wat kwijt en trekt alle registers uit zijn strottenhoofd dan ook open om de aandacht te trekken, om de luisteraar op zijn plaats te zetten. Hij creert een geluid waarmee hij tracht (en met verve slaagt ) om je van je sokken te blazen, zijn stem en groep dienen over de mensen heen te walsen als een genadeloze bulldozer.
En dan komt de sterkste troef naar boven, de klanken die hij uit zichzelf perst getuigen niet alleen van een enorme kracht en vitaliteit, de inhoud ervan weet telkens te verbazen. God, Jack the Ripper, mister Jones,... allemaal passeren ze de revue op het toneel dat Dylan opvoert op Highway 61. Rake zinssneden die de totale verwarring doen zegevieren, mooie schilderingen van alles wat er misloopt en krachtige uithalen jegens mister Jones.... het zit allemaal vervat in de orakeltaal die Bob hier bij momenten uitslaat. Persoonlijke ben ik helemaal weg van stukjes zoals deze die allerlei surrealistische schetsen aan mijn brein weten te ontlokken :

Well, you walk into the room
Like a camel and then you frown
You put your eyes in your pocket
And your nose on the ground
There ought to be a law
Against you comin' aroun
You should be made to wear earphones
Because something is happening here
But you don't know what it is
Do you, Mister Jones

Tja, wat gebeurt er hier? 't Is een beetje alsof je muzikale puzzeldoos krijgt toegeworpen en zelf maar moet zien wat je ermee aan kunt vangen. Zeer leuk om van die teksten te zien waarin iedereen zijn eigen waarheid kan vinden, een boek met een open einde, zo valt het misschien ook wel te omschrijven.
Hoe dan ook een dijk van een album waar ik maar geen genoeg van krijg.

Mooie, beetje filosofische mijmeringen bij dit album, wcs!

Highway 61 revisited is mijn 2e favoriete Dylan plaat. Het is dylans eerste volledige album met een rockband. Highway 61 wordt ook de blues highway genoemd. In verschillende nummers wordt er verwezen naar de legendarische highway. Velen weten dat Robert Johnson zijn ziel verkocht aan de duivel. De duivel speelde muziek op een gitaar, Robert Johnson was hier zo van onder de indruk dat hij zijn ziel verkocht aan de duivel in ruil voor het spelen van die muziek en vanaf dat moment speelde Robert Johnson rock, blues. De plek waar dit verhaal zich voordeed is ergens op de Highway 61. Is het niet toevallig dat aan het begin van deze weg in 1941 Bob Dylan is geboren.
Dylan is 24 jaar op het moment dat hij dit album op neemt. Dit was dylan’s meest ambitieuze werk op dat moment, en een grote opstap naar zijn andere meesterwerk: Blonde on Blonde

Het album begint met het ijzer sterke Like A rolling Stone. Bij elke luisterbeurt krijg ik een vreemd gevoel van kippenvel. Niet omdat het muzikaal wonderschoon is, om eerlijk te zijn vind ik dat best meevallen. Het totale pakket van het nummer stroomt over van emoties. Het nummer is een karate trap die je geest open zet en waardoor de muziek rechtstreeks je ziel kan instromen.

Tombstone blues is blues, maar tegelijker tijd ook niet. De geest van het nummer maakt een vorm van blues maar is te opgefokt om blues te zijn. Het is een anarchie van muziek. De gitaren lijken te figuren als een explosies van kanonnen in een revolutie.

It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry en From a Buick 6, hangen beide in een blues en country sfeer. In it thakes… wordt er prachtig gebruik gemaakt van de harmonica.

Ballad of a Thin Man, hey Mister Jones. Op wikipedia staat dat dylan dit schreef voor een journalist in 1963. Het nummer geeft een duistere sfeer. Bijna creapy, alsof er ieder moment iets gaat gebeuren waarop een mens geen invloed heeft. John lennon lijkt de tekst te begrijpen en zingt: Feel so suicidal, just like Dylan's Mr. Jones

Queen Jane Approximately- het emotionele hoopvolle nummer het album. Er lijkt een soort waarschuwing te zijn in dylans teksten. De muziek ligt dicht bij dylans oudere werk. Dit nummer wordt in veel recensies beschreven als een opvuller omdat hij wat weg heeft van Like A Rolling Stone.

Highway 61 revisited, de titel track. Het album beweegt zich in het midden van het begin van het einde. Boos en opgefokt, Dylan breekt hier met alles wat hij eerder heeft gedaan, zonder zich zelf los te laten. Dylan zingt agressief en verlaat de melodieën. De bluesweg wordt om getoverd in een rockweg. De protestschrijver is hier een poëet. Dylan reist dwars door Amerika heen. Folk, sing and songwriting is niet meer een gerne voor protestschrijvers. Rock is niet meer iets wat alleen toe hoort aan de rockers.
Op Just Like Tom Thumb's Blues reist Dylan verder op de highway 61. Het nummer valt een beetje in het niet door zijn voorganger op de plaat en zijn afsluiter. Het klinkt als de meest 'luie' nummer van de plaat. Alleen is het nummer op zich zelf prachtig. De folk rock spat van deze plaat af en te gelijk geeft het een moment van adem.

Desolation Row is op dat moment het meest ambitieuze en dylan’s langste nummer van zijn carrière. De tekst een bepaald doel heeft. Dylan doet wat hij wil. Door de meditatieve gitaarakkoorden, welke voor het eerst op het album geen blues zijn, geen rock. Het is een balans tussen zijn oude akoestische folk samen met rock en blues. Ik zou anders geen andere benaming weten voor de muzikale begeleiding. Dit valt niet kaderen binnen de grenzen van muziek. Door de tekst wordt er een surrealistische wereld geschapen. Waarin Dylan zijn kwaliteiten laat horen als poeëet. Dylan ontstijgt hier (zeker in 1965) het genre rock, folk.


How does it Feel? Met deze worden begint Dylan het refrein van een van de meest bekende rocknummers aller tijden. En ik vraag het mij wel eens af. Hoe zou het voelen om een meesterwerk als dit te maken? Wat denk je, zal Dylan het zich op dat moment beseffen: Dat hij op 24 jarige leeftijd officieel zijn artistieke onsterfelijkheid heeft gecreëerd.

Highway 61 Revisited is alles wat ik verwacht van album.

Het is mijn favoriete Dylan album en wel totaal.
De nummers zijn hieronder al heel mooi beschreven, dus ik houd het bij de hoes,
de lp hoes, die ik koester.
Ik heb zo'n losse lekker-goedkope buitenhoes, (voor- en achter-kant op één vel met de plastic hoes er omheen) en zie Bob Dylan met alerte blik, offstage achter het gordijn, wat onderuitgezakt uitrustend in een flowerpowerjack en t-shirt met logo van het merk Triumph, geheel onbedoeld preluderend op zijn motorongeluk, met in zijn hand een capodaster als revolver, gefotografeerd in de pauze na een acoustisch optreden.
Straks zal hij geheel loos gaan met het luid-rockende elektrisch-versterkte deel, dat op veel weerstand zal stuiten.
Dylan laat zien dat hij daar geheel op voorbereid is.
De fotograaf op de achtergrond, bewust anoniem, staat symbool voor de wereldpers die Dylan overal volgt, nu hij 'hot' en 'in the picture' is.
De andere foto's op de omslag tonen Dylan als musicus, componist en dichter, samen de 'popstar', die hij nu wilde zijn.
Als proeve van bekwaamheid staat er 'notes', een stuk proza/poëzie als een soort voorbereiding van de muziek die ons te wachten staat.
Deze tekst is zowel visionair, mystiek als mystificerend, voor mij de grote en unieke kwaliteit van het werk van het fenomeen Bob Dylan.
De lay-out doet denken aan een jazzplaat, van het soort Blue Note of Verve en suggeert een vernieuwende sound, die serieus moet worden genomen.

En dan moet ik het vinyl er nog uithalen.... !!!



.

Beter dan dit kun je ze niet krijgen. Reeds lang geleden voor het eerst op vinyl gekocht en vervolgens grijs gedraaid. Soms komt er onverwachts een nummer van dit album voorbij wanneer je naar een film zit te kijken. Laatst had ik dat nog met The Dreamers (uit 2003). Dan grijpt die stem je ineens weer bij de kladden. Nooit vond ik Dylans stem trouwens beter klinken dan op juist dat nummer: Queen Jane Approximately.

Ijzersterk album van Dylan, voor mij persoonlijk springen het wereldbekende 'Like A Rollin' Stone' en het heel wat minder bekende, maar piekfijne 'Desolation Row', het 11-minutenlange pronkstuk van dit album, waarin Dylan uitgebreid de tijd neemt om het over alles en niets te hebben...

Enige minpuntje misschien; 'From A Buick 6'. Om één of andere duistere reden vind ik dit het minste van het album.

ONMOGELIJK!! Dat baslijntje is fantastisch en dat 'She's bound to put a blanket on my bed' is héérlijk en je bent stom

From A Buick 6 is inderdaad een heel erg lekker nummertje

Kan hier zeer weinig commentaar op geven, maar wat een prachtige plaat is dit toch !

Leuk weetje:
Het deed Bob Dylan zelf helemaal niets toen hij dat hoorde.

Verreweg zijn beste album, meer dan hier gezegd is kan ik niet toevoegen.

Mijn eerste volwaardige kennismaking met Dylan. Wat een werk, het poëtisch gemijmer van een woedende, teleurgestelde jongeman. Smaakt naar meer.

De voorganger en opvolger van deze plaat hebben ongeveer dezelfde stijl en zijn ook zeker aan te raden, Rudie

Laat dat nou net de 2 zijn die ik vrij snel heb weten te bemachtigen maar toch bedankt voor de tip.

Ik moet nu toch ook toegeven dat ik fout zat qua 'From A Buick 6'. Ik blijf het het minste nummer van het album vinden, maar ik stond er niet bij stil dat dat inzake zo'n absoluut meesterwerk eigenlijk niet terzake doet; zelfs het minste nummer is nog wereldklasse op dit album.

Dat was een kleine rechtzetting dus..

5 sterren

Wederom is mijn vooroordeel over een artiest (in de zuiverste zin van het woord hier) uit de sixties genadeloos weggeveegd. Na mijn fel gekoesterde ontdekkingen van de Beatles en Jimi Hendrix (check mijn top 10) is het nu de beurt aan Bob Dylan om mij totaal te verbluffen. Ik wist natuurlijk al dat het één van dé helden was uit de sixties via mijn vrienden maar ik had nog nooit de stap gemaakt (mede door het beluisteren van de eerder genoemde Beatles en Jimi Hendrix ). De album en song top 500 van rolling stone heeft mij uiteindelijk over de streep getrokken. Een tijd geleden had ik het zogezegd beste nummer ooit (iedereen weet over welk nummer ik het heb) al gedownload en was ik eigenlijk wat teleurgesteld. Wat was daar nu zo speciaal aan? Het leek me gewoon een rommelige folkrocksong. Zaterdag besloot ik dan om eindelijk eens Highway 61 Revisited te downloaden. Het vierde beste album aller tijden kon me toch niet teleurstellen? Eerst luisterde ik naar Like a Rolling Stone. Ik begon al wat in het nummer te zien, maar ik struikelde eigenlijk over de nogal 'irritante' stem van Dylan. Een dag later maakte ik wonderlijk de 'klik'. Wàt een wereldsong. Eerst viel ik voor het frisse gebruik van de orgel. Dan voor de gemoedelijke akkoorden. En uiteindelijk voor de authentieke zang van Bob Dylan. En zowaar betrapte ik mezelf er de laatste dagen op dat het liedje op de vreemdste momenten in mijn hoofd afspeelde, half onbewust en volledig natuurlijk. Genieten dus. Regel voor regel meezingen. Een regelrecht unicum voor mij, aangezien ik zowaar nooit met een liedje echt in mijn hoofd zit, en als dat wel het geval is vindt ik het meestal gewoon irritant. Tot mijn grote plezier is dit de zoveelste nieuwe manier van muziek beleven die mij wordt aangeboden. Inhoud boven vorm, zonder hierbij de vorm te verwaarlozen. Engelse poëzie, op sommige moment regelrecht "pointless" maar o zo briljant. Heerlijke snelle nummers zoals Tombstone Blues en het titelnummer, heerllijk aanstekelijke nummers zoals Like a Rolling Stone en Queen Jane Approximately (wat een titel!) en heerlijke laidback nummers zoals It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry en Ballad Of A Thin Man. Die laatste is één van dé uitschieters hier, lekker groovy en uitermate sfeervol met een verrukelijk gezongen "Mr. Jooooones". De perfect passende akkoorden in het midden verdienen trouwens ook een eervolle vermelding.
Een nieuwe geweldige muzikale ontdekking van de sixties, het lijkt alsof ze toen geen slechte muziek konden maken. Ik had meteen ook Blonde on Blonde gedownload, een ander zogezegd meesterwerk van Bob Dylan, die gaan we dus ook eens goed uittesten! Deze krijgt van mij de volle 5 sterren en dat al na 5 dagen. Als je dit pareltje nog niet beluisterd hebt weet je dus wat je te doen staat.

Als ik dan even een voorstelletje mag doen voor een ander ontdekkinkje uit de jaren '60: The Band, die zo rond de tijd van dit album de begeleidingsband van Bob Dylan was op het podium. Hun eerste albums zijn zeer zeker aan te raden; kijk er gerust eens naar als je zin hebt om goeie muziek te beluisteren
Wat betreft Highway 61 Revisited heb je natuurlijk helemaal gelijk: meesterlijk album!