Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)

En zo'n beetje het enige Dylan nummer wat ik nog nooit in een cover gehoord heb die beter is dan Dylan's eigen uitvoering !

Ja, al jaren nr 1 in mijn top 2000 aller tijden iig .....

Het enige nr wat ik kan bedenken wat misschien beter is gelukt dan Dylan`s origineel is; All Along The Watchtower door J.Hendrix....

Schud me `s wakker en geef me een voorbeeld beste Droombolus

Berichtje op
Kink FM | Popnieuws: Like A Rolling Stone van Bob Dylan beste nummer ooit gemaakt - kinkfm.com

1 augustus 2006

Like A Rolling Stone van Bob Dylan is het beste nummer ooit gemaakt. Dat vindt het Amerikaanse muziektijdschrift Rolling Stone. De song van Dylan staat op nummer 1 in een lijst die het blad publiceerde. Like A Rolling Stone bleef Satisfaction van de Rolling Stones en Imagine van John Lennon voor.

Spijtig voor Kaplaarzen van Dingetje, komt toch in de buurt, vind ik

Rolling Stone heeft Comment ça va, de Vogeltjesdans en James Brown is Dead schandelijk over het hoofd gezien.

Maar dit vind ik één van de beste albums van Bob Dylan met louter klassesongs en niet alleen Like a Rolling Stone. Dat Rolling Stone net dit nummer tot beste ooit heeft gekozen zal alles met de titel te maken hebben.

The Rolling Stones staan dan ook op 2

Ik herinner me "In My Life" van The beatles als beste popsong ever, maar dàt moet in Mojo geweest zijn. "Good Vibrations" van the Beach Boys stond daar 2 dacht ik.

maar om bij de zaak te blijven, ik vind héél dit album echt van topniveau, samen met Blonde on Blonde en Blood on the Tracks toch bij zijn 3 beste albums op te sommen, toch? Ik vind van wel.

Ik heb nooit al dat enthousiasme rondom Like a Rolling Stone, sowieso dit album, begrepen. Ballad of a Thin Man is het hoogtepunt hier. Daarnaast kan ik zo 15 Dylannummers noemen die ik hoger heb staan dan Like a Rolling Stone, niks speciaals aan dat nummer..

moet je die tijd voorstellen (`65) met de daarbij behorende muziek en dan ineens is daar Like A Rolling Stone....
Wat een impact moet dat zijn geweest......heel speciaal

Sinds vorige week begonnen met het geven van een kwaliteits-injectie aan mijn albumcollectie. Zag dit album vanmiddag liggen samen met Blonde on Blonde voor maar 10 euro en dus meteen maar even gekocht.
Kende hiervoor niet veel van Bob Dylan, maar na dit album tweemaal geluisterd te hebben snap ik de hoge waardering ervoor wel. Van begin tot eind genoten! Weet nog niet precies hoeveel sterren ik moet geven, maar dat komt morgen wel na nog tweemaal luisteren wel!

Hoe is Like A Rolling Stone niet speciaal?!?

YouTube - Neil Young on Bob Dylan

Somt het perfect op voor mij. Prachtig nummer!

Als ik een kleine suggestie mag doen... vijf sterren

Like A Rolling Stone is overigens niet beter of slechter dan de rest van dit album. De nummers zijn allemaal behoorlijk gelijkwaardig aan elkaar, oftewel: ze zijn stuk voor stuk fantastisch. De opener is echter het bekendst en had een enorme invloed op de popgeschiedenis, dus dat die doorgaans als hoogtepunt wordt gezien van het album kan ik goed begrijpen.

Ja mooi fragment. Vooral dat Bob gezegd zou hebben dat hij de man die dat nummer (en andere) geschreven heeft niet meer kent.
En dat zo'n nummer naar je toe komt in plaats van de je het gaat bedenken.
Zo is dat met echt grote dingen.

Dat was zo!

Het gaat er om dat hij met Like a Rolling Stone kwam op een moment dat de popmuziek helemaal toe was aan zo'n nummer. Satisfaction, ook uitgekomen in1965 was ook zo'n doorbraak.
En The Beatles kwamen in datzelfde jaar met Rubber Soul waarop Norwegian Wood en In my Life te vinden zijn.

Dus 1965 was een jaar van doorbraken in de muziek. Popmuziek werd volwassen en teksten werden statements. Vanaf dat moment gingen de sluizen in de rock pas echt open.

Maar Like a rolling stone gaat verder dan Satisfaction, hoe baanbrekend Satisfaction ook was (dat intro alleen al)
Bij Dylan kwam echter alles samen: de rock die hij kort daarvoor had omarmd, de woede, maar vooral ook de verbeelding. Want Like a Rolling Stone is niet zoals Satisfaction een schreeuw van onvrede, maar gaat veel verder.
De tekst zit vol beeldpraken, verwijzingen en gaat tegelijk door merg en been. En dat klopt helemaal met de uitvoering.

mmmmmmmmmh, hou jij ook zo van Dylan?

Jij houdt ook zo van Dylan!!

Hee bertus99,

Gooi die waardering van 4,5 aan de kant en knal er een 5 op.
Shave en 2ndChamber ook maar doen.

Want ; welk ander album moet op nr 1 aller tijden, het is toch duidelijk dat het dit album moet zijn!!?

vraag het maar aan: Droombolus, Karl, Father MacKenzie, LucM en ArthurDZ......!

Nou, eigenlijk prefereer ik Blonde On Blonde boven deze plaat, maar Highway 61 Revisited is natuurlijk ook geweldig

Karl, blindboygrunt. Daar gaat het wel op lijken inderdaad! Mijn 5 sterren heeft Bob wel verdiend voor deze plaat.



Lijkt me sowieso geweldig om het uitgaansleven rond die tijd te hebben meegemaakt!

Het is je vergeven; ik vind ze beiden top en kan niet zeggen welke `t beste is omdat ik soms voor de ene en soms voor de andere in de stemming ben en nog vaker wat anders opzet.(maar daar gaan we het hier niet over hebben)

heb dit album no zo'n 2 a 3 maanden in mijn bezit. bij de eerste luisterbeurten vond ik er niet veel aan, like a rolling stone en tombstone blues vond ik prachtig, maar de rest van het album vond ik nog niet zo. maar gelukkig groeide het album bij elke luisterbeurt, en nu vind ik het een geweldige plaat. de rockende bob dylan bevalt mij beter dan de ingetogen akoestische.
geweldige (surrealistische) teksten, muzikaal gezien zitten de (meeste) nummers goed in elkaar, en dat allemaal bezield gezongen zonder dat ik me irriteer aan zijn stem (wat op andere albums nog wel eens gebeurd)
kortom: echt een aanrader!

Eigenlijk wint Time Out Of Mind het bij mij met een haarlengte verschil, maar mocht deze plaat op nummer 1 komen, dan heb ik daar ook totáál geen moeite mee, hoor

Het had wat mij betreft een gigantiese impact. Het nummer was zo totaal anders dan alles wat er aan vooraf gegaan was dat het een soort hypnotiese uitwerking had. Ik herinner me nog dat we het nummer zo'n 10 keer achterelkaar draaiden op m'n broer's koffergrammofoontje, alleen maar om het in te laten zinken. Ik had echt het gevoel dat ik een historiese ommekeer aan het meemaken was........



Highway 61 is het eerste volwassen album wat voort kwam uit de popcultuur. Wat mij betreft is het daardoor het belangrijkste album aller tijden maar mijn persoonlijke # 1 zal het nooit worden, puur omdat andere albums mij emotioneel meer raken.

Ik krijg het nummer Like a Rolling Stone maar niet uit mij hoofd. Ik ben blij dat ik de magie ervan mag getuigen. De stem van Dylan vind ik hier erg aangenaam. Het herinnert mij er steeds aan hoe goed Zappa hem kan na doen.

Hij zit tegen de 5 sterren aan bij mij, maar het zijn de nummers From a Buick en Just like Tom Thumbs Blues die mij doen aarzelen om hem bij de allerbeste Dylanplaten te rekenen.
Like a Rolling Stone steekt met kop en schouders boven de rest uit. Daarna komen Ballad from a thin man en Desolation Row, op de voet gevolgd door Queen Jane. Vooruit, toch maar 5 vanaf nu.

Hoe desperaat kan iemand zijn (Just Like Tom Thumbs Blues)....?
Luister bv. eens naar de versie van dit nr op "live `66 Royal Albert Hall".......dan heb je dat nr onder je huid.....op zeker..jij wel (schat ik in)

Gek dat niemand het titelnummer noemt, vind ik naast Like A Rolling Stone het beste nummer op deze plaat. Het nummer is muzikaal sterk en heeft een grappige tekst, vooral het eerste couplet met het gesprek tussen God en Abraham.

Oh God said to Abraham, "Kill me a son"
Abe says, "Man, you must be puttin' me on"
God say, "No." Abe say, "What?"
God say, "You can do what you want Abe, but
The next time you see me comin' you better run"
Well Abe says, "Where do you want this killin' done?"
God says, "Out on Highway 61."

Grappig en gevat en ook duidelijk....maar :

Now the fifth daughter on the twelfth night
Told the first father that things weren't right
My complexion she said is much too white
He said come here and step into the light he says hmm you're right
Let me tell the second mother this has been done
But the second mother was with the seventh son
And they were both out on Highway 61.

Grappig, hilarisch!....... maar geen touw aan vast te knopen.
(iemand?)

Geniaal eigenlijk; lekker welgemeend meezingen uit volle borst , Jones heeft geen idee waar het over gaat maar het voelt heerlijk en ik doe mee!

Ik weet niet of je de versie van Johnny Winter op het 30th anniversary schijfje ook kent, maar die rockt er ook nog eens bij de pan uit. Tegenwoordig speelt hij dit nummer nog steeds in zijn toegift (heb het nummer ook zo mogen aanschouwen in Paradiso).

Ik heb het idee dat Dylan zijn teksten vaak volgens een bepaald stramien schreef, zeker in de jaren 60. Hij ving ergens een woord of uitspraak of uitdrukking op. Vervolgens bracht dit een stroom van associaties op gang die uiteindelijk resulteerden in een uiterst hilarische tekst, waarachter naar mijn mening niet zoveel moet worden gezocht.

Het vertekpunt zou in bovenstaande strofe de "Twelfth Night" kunnen zijn, een toneelstuk van Shakespeare. Een citaal hieruit:

"And what kind of woman, and of what age is she?" said Orsino.

"Of your age and of your complexion, my lord," said Viola; which made the duke smile to hear this fair young boy loved a woman so much older than himself and of a man's dark complexion; but Viola secretly meant Orsino, and not a woman like him.

The Twelfth Night vindt overigens zijn oorsprong al ver voor de tijd van Shakespeare. De twaalfde nacht wordt algemeen beschouwd als twaalfde nacht na kerstmis, de tijd tussen zonsondergang van 5 januari en zonsopgang van 6 januari (Driekoningen). In sommige streken is het traditie om iemand tijdens deze nacht een poets te bakken....

Het briljante van Dylans teksten (met name de absurdistische teksten die hij in jaren 60 vanuit zijn onderbewustzijn schreef) vind ik, buiten het feit dat ze vaak hilarisch zijn, toch vooral de klank van de woorden en hoe die over en weer met elkaar resoneren. Ook al versta je geen Engels, dan nog is de klank van die woordenreeks (zeker wanneer ze door Dylan zelf, met zijn typische dictie worden gezongen) een unieke ervaring en eigenlijk ook de essentie van zijn kunst...

Vandaar ook dat een vertaling van een tekst van Dylan (hoe goed die ook is) nooit ook maar in de buurt komt van het origineel. Wat bij de vertaling altijd verloren gaat is de wisselwerking van de klank van de woorden.

Inderdaad wat jij zegt blindboygrunt, lekker welgemeend meezingen uit volle borst. Je hebt geen idee waar het over gaat maar het voelt heerlijk! Zo zong ik als 15-jarige ook uit volle borst mee met "Mr. Tambourine Man" terwijl ik de Engelse taal nauwelijks beheerste. Ik begreep er geen bal van (nu nog steeds niet!) maar de tekst klonk en voelde fantastisch!

Dank je Floater; mooi verwoordt.
Dylan las veel dichters en deed ook echt studie naar ze..
Als ik dit citaat lees dan weet ik wel zeker dat ie het hier uit heeft.