Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)

The Band is inderdaad errug meesterlijk

@Pifter: mooi verhaal! Met de muziek van nonkel Bob is het inderdaad net zo als met een fles 16 jaar oude Glenmorangie (iets met 'acquired taste' enzo ). Verder sluit ik me aan bij Karl en Pooiertje: de eerste albums van The Band (Music From Big Pink, The Band, Stage Fright en wat mij betreft ook nog Cahoots) zijn bij vlagen eveneens om te janken zo mooi.

Er zat een relatief lange tijd tussen mijn eerste ouderwetse Bob Dylan album (Desire) die ik met erg veel plezier beluisterde en het tweede album (tussendoor nog wel zijn nieuwe plaat 'gecheckt' die ik duidelijk wat minder vond). Dat tweede album is Highway 61 Revisited geworden en smaakt net als Desire gewoon weer naar meer. Welke ik het beste vind ik moeilijk te zeggen, eerst maar eens een relatie met dit werk van Bob opbouwen. Opnieuw zijn alle ingrediënten aanwezig voor een Dylan meesterwerk. Hij heeft zijn stem mee, sterker nog dat is een understatement. Hij is tekstueel een erg vaardig man en de instrumentatie klinkt ook hier weer geweldig. Met name de harmonica doet het voor mij, het geeft het album net wat extra's mee en zorgt ook nog eens voor de extra sfeer. Net als Desire krijgt deze van mij 4,5*.

Ik zie het briljante hier niet van in om eerlijk te zijn. Dylan klinkt goed en de teksten zijn natuurlijk ook dik in orde. Maar toch heb ik liever de ingetogen Dylan, deze rockende weet mij niet zo heel erg te overtuigen. Nu klinkt het alsof ik dit een matig album vind, maar dats niet het geval, uitstekende plaat hoor. Alleen ben ik niet al te onder de indruk. Geef mij maar de Dylan van Corrina, Corrina.

4*, omdat nummer 3-5 erg sterke nummers zijn en de rest ook erg goed is; maar 'echt warm' word ik er niet van.

Heb trouwens wel even hardop moeten lachen toen ik dit voor het eerst hoorde:

Oh God said to Abraham, "Kill me a son"
Abe says, "Man, you must be puttin' me on"
God say, "No." Abe say, "What?"
God say, "You can do what you want Abe, but
The next time you see me comin' you better run"
Well Abe says, "Where do you want this killin' done?"
God says, "Out on Highway 61."

Kan me wel aardig volgen in het verhaal Social Mask; heb er eigenlijk niet veel aan toe te voegen, behalve dat de classic' Like A Rolling Stone me net wat te lang duurt.

Ik houd liever van het album wat hieraan voorafgaat (BIABH) met wat verschillende type songs (hoewel ik ze liever niet verdeeld had in die 2 zijden;shuffele!!) en de mix van Blonde On Blonde. Highway 61 vind ik wél met deze 2 het hoogtepunt van de 60's (zijn middenperiode daarin), net zoals BOTT en Desire dat zijn in de mid 70's. Dank u.

God say, "No." Abe say, "What?"
God say, "You can do what you want Abe, but
The next time you see me comin' you better run

Zojuist toen ik de tekst nog eens binnensmonds oplas werd nog maar eens bevestigd hoe briljant Dylan is. Ik bedoel die frasering, zomaar spontaan midden in het nummer. Niet uitgeschreven met noten, of lang op zitten broeden achter de piano. Nee gewoon live in de studio. In die tijd leken de mooie zinnen uit zijn mond te stromen. Wat een geweldig gevoel moet dat zijn geweest.

Chapeau voor Desolation Row, geweldig nummer.

Dat nummer is echt een plezier om naar te luisteren, met die superleuke tekst. Vooral het stuk:

Einstein, disguised as Robin Hood
With his memories in a trunk
Passed this way an hour ago
With his friend, a jealous monk
He looked so immaculately frightful
As he bummed a cigarette
Then he went off sniffing drainpipes
And reciting the alphabet
Now you would not think to look at him
But he was famous long ago
For playing the electric violin
On Desolation Row

Highway 61 Revisited wordt door velen als één van de Dylan-meesterwerken gezien. Ondanks dat ik niet zo'n Dylan-fan ben, heeft hij toch erg mooie dingen gemaakt, dus dat album moet je dan natuurlijk gehoord hebben. Zelf ben ik minder enthousiast dan de meesten, maar er staan zeker mooie dingen op.

Het begint met het gewéldige Like A Rolling Stone. Een echte evergreen. Meestal hou ik niet zo van lange Dylan-nummers, maar dit nummer weet me daadwerkelijk 6 minuten lang te boeien, en dan vind ik het nog jammer dat ie afgelopen is. Geweldige instrumentatie, en vanaf de eerste noten zit je meteen helemaal in het nummer. Ook een sterke tekst. Perfect nummer!

Daarna weet het me jammer genoeg toch in een mindere mate te boeien. De eerste luisterbeurten deed het dat nog wel, maar na een tijdje begint het me toch wat tegen te staan. Dat is jammer.

Tombstone Blues is wat meer up-tempo, met een erg surrealistische tekst. Best grappig is dat. Ook best interessant. Instrumentaal is het oké, en et is geen slecht nummer, maar 6 minuten is me toch echt te veel. Ik begin al snel te denken: 'nu mag het wel eens afgelopen zijn'.

Dan krijgen we twee bluesnummers die ik op tekstueel gebied toch wat minder interessant vindt, evenals op muzikaal gebied. Geen slechte nummers, maar zijn stem gaat me toch al snel tegenstaan. It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry is natuurlijk wel een geniale titel, maar From A Buick 6 (Wat is een Buick 6 nou weer?) is wat meer up-tempo en bevalt me daarom beter. Maar het zijn allebei geen hoogtepunten. En na al die blues vind ik het altijd heerlijk om die piano van Ballad of a Thin Man te horen beginnen.

Want dat is wel een hoogtepunt. Sterke tekst, mooie compostie, ook mooi die piano erin. Wel weer zo'n lang nummer van 6 minuten. Maar bij dit nummer gaat het nog wel. Soms zou ik wel iets meer variatie in Dylan-nummers willen, maar ach. Er is altijd de tekst nog.

In Queen Jane Approzimately zit een leuk vrolijk deuntje, en dat maakt het een erg leuk nummer. Hier begint zijn stem me alweer te irriteren. Natuurlijk weer een prima tekst, ook een goede compositie, en goede instrumentatie, dus het nummer is verder gewoon oké.

Met het titelnummer wordt het weer meer up-tempo, met natuurlijk dat geniale eerste couplet. En het is niet zo'n lang nummer, wat ik erg fijn vind. Prima nummer.

In Just Like Tom Thumb's Blues vind ik hem echt een verhalenverteller. Ook dit nummer is weer oké. Veel nummers van hem vind ik gewoon lang niet geniaal, maar wel goed. Leuk om zo af en toe naar te luisteren, als ik in de stemming ben.

Desolation Row is een erg ambitieus nummer, een nummer van ruim 11 minuten! En ik vond 6 minuten al lang... Maargoed, bij dit nummer kan ik het nog wel aan. Een erg leuke tekst, dat maakt een hoop goed, en instrumentaal is het ook meer dan prima (mooi gitaarspel!). Mooie compositie ook.

Ik moet wel zeggen dat ik de muziek van Bob Dylan op een of andere manier toch wel erg vermoeiend vind. Ik weet niet wat het is, maar als ik dan zo'n heel album heb geluisterd, heb ik het ook meteen wel weer gehad. Het is dan ook geen simpel achtergrondmuziekje ofzo. Maar ik kan het wel waarderen, vooral als ik er in de stemming voor ben. Bij de eerste luisterbeurten dacht ik zelfs dat het een 4* werd, maar het is toch afgezakt naar 3,5*.

Haha, kan mezelf erg goed vinden in je recensie en je 'tweestrijd' en analyse wat betreft de muziek van Dylan.

Buick is trouwens een automerk, meer weet ik ook niet.

Volgens mij is het niet per definitie een mythe.

In het boek ''Bob Dylan - Behind The Shades Revisited'' van Clinton Heylin, schrijft Clinton (aan de hand van interviews met John Hammond Jr. en Dylan's vriendin Bonnie Beecher) dat Dylan wel degelijk meerdere malen op visite is geweest bij Woody, die toen was opgenomen in het Greystone Hospital in New Jersey.

Tijdens die periode mocht Woody tijdens de weekenden het ziekenhuis verlaten en bracht dan de tijd door bij goede vrienden Sidsel en Bob Gleason, die toen woonden in East Orange.
En ook tijdens deze weekenden was Dylan vaak van de partij...

Dit album is blijft bij mij maar stijgen. In het begin mis je vanalles bij dit album, vind je het helemaal nie zo interessant, maar stilletjes aan zie je enkele lichtpunten.

Alleen het laatste lied is me net iets te lang...

echt niet lang genoeg, echt niet..... echt niet....

Ja, kijk dat vind ik nu ook net raar, de meesten vinden dat... maar bij mij gaat dat lied er nu net niet in.

kan me er wel iets bij voorstellen, hoor. Lange nummers, met veel herhalingen, zijn lastiger "leuk" te vinden op 1 of andere manier.
Maar gek genoeg kunnen sommige songs boven zichzelf uitstijgen en je meenemen op een wonderlijke reis.....

Gek is dat eigenlijk, dit is 1 van mijn meest geliefde album's aller tijden en toch ben ik van mening dat de versie van Desolation Row op dit album de minste is van een aantal andere versies die ik heb.

Persoonlijk luister ik liever naar de versie van 17 Mei 1966 in Manchester (Bootleg Series Volume 4), de studio-versie (Take 1) van 29 juli 1965 (Bootleg Series Volume 7) en de versie van 44 jaar geleden, tijdens zijn optreden op 3 september 1965 in de Hollywood Bowl

Maar dat heb ik ook met bijvoorbeeld ''Idiot Wind'' van zijn album Blood On The Tracks.
De officiele versie (voor wat dat waard is bij een altijd veranderende artiest als Dylan...) op het album is mijn inziens ook een stuk minder dan de versie die te horen is op The Bootleg Series Volume 2.

Misschien moet ik dei tracks een beluisteren....

Maar bij Idiot Wind had ik dat net niet, dat vond ik echt geniaal eigenlijk vanaf de eerste luisterbeurt...

0,5 sterretje erbij voor het ontdekken van de genialiteit van Desolation Row.

5*, onvermijdelijk...

Heerlijk die grauwe stem van een fantastische man, daarom natuurlijk 5 sterren

aaaaaaah nu al afgelopen?
nog 1 x die mondharmonica.....please

Hij had nog een paar coupletjes maar was ze waarschijnlijk vergeten, jammer

Dit ook maar eens beluisteren dan, kwam hem vandaag voor 5euro tegen dus heb hem maar meegenomen.

Het komt over alsof je hem alleen maar gaat luisteren omdat hij slechts 5 euro was... ik hoop dat je ook oprecht in de plaat bent geïnteresseerd.

Oh, dat is totaal niet de betekenis van mijn post geweest. Sinds kort ken ik Blonde on Blonde en dat vind ik langzaamaan een geweldige plaat worden. Ik ben dus zeker geinteresseerd en dat ie voor 5 euro in de schappen lag maakte het alleen maar makkelijker om hem eens te beluisteren.

Ik heb hem gister eens beluisterd en het klinkt erg lekker. Ik heb tot nu toe eigenlijk alleen nog maar hiphop beluisterd dus het gaat me wel wat tijd kosten voor ik een beter oordeel kan vellen over deze plaat maar Blonde on Blonde begint na een klein tiental luisterbeurten ook al geweldig te worden dus ik heb er alle vertrouwen in.

Wow Outblasty!! jongen, het komt helemaal goed met je!

Rock-on!

Ik vind dit album "op het eerste gehoor" beter dan Blonde on Blonde.

Een stuk toegankelijker is 'ie in ieder geval - ook vanwege de lengte. Of deze ook beter is, mag iedereen voor zichzelf uitzoeken; wat mij betreft in ieder geval wel

Gewoon anders, net als alle andere albums van Dylan.

LIKE A ROLLING STONE
Dat is nou zo'n nummer dat ik duizend keer gehoord heb en dat me nog steeds doet opveren. Het blijft magisch. Die slepende stem, dat zwalkende orgeltje, van Al Kooper die nog nooit eerder orgel had gespeeld notabene. De beste stem die Dylan ooit had.
En dan die woorden, na 45 jaar nog even actueel en meeslepend.
Zoals hij dat "didn't youuuu..." er uit gooit. Dat blijft van een vitaliteit die de oerkracht van de rock in zich draagt. "Hooow does it feeeel...to be on your own, like a complete unknown". Nog steeds om rillingen van te krijgen

Like a rolling stone: de eigenlijke nummer 1 op de top 2000 aller tijden?

JA ZEKER!!!!

"The Best Single Ever Made" zoals ie wel eens door critici betiteld wordt.
En daar sluit ik me bij aan.

Sterker nog, ik denk niet dat er ooit nog een song komt van een dergelijk kaliber die zo goed getimed gelanceerd wordt en de muziek voorgoed doet veranderen zoals Like A Rolling Stone dat heeft gedaan.
En daarom de onbetwistte en ongenaakbare nummer 1 van de top 2000 aller tijden.

ps.Wist je dat de eerste take van L.a.R.S een wals was?

Terwijl ik dit las kreeg ik gewoon weer kippenvel. Wat een heerlijk nummer is 't toch!