Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)

allemachtig, wat blijft deze plaat prachtig!

Ik verwacht nog even geen regen.... still making love.

Good for you

Opzich is er niks mis met deze plaat. Het trekt me gewoon niet. Het, in mijn ogen, afwijkende ritme is niet echt mijn ding. In Rolling Stone en Desolation Row vind ik het nog wel ok, goed wellicht, maar in de overige nummers vind ik het toch... raar. Dit ligt overigens meer aan mij dan aan het album, denk ik.

Highway 61 luistert wel lekker weg en de gitaar op de achtergrond zorgt altijd voor een lekker swingende sfeer. Dat is dan wel weer goed. Ik heb daarom ook een beetje een mixed feeling. Aan de ene kant is het lekker swingend en heb ik me niet verveeld, maar aan de andere kant ben ik ook nergens omver geblazen door genialiteit. Zo goed is dit album nou ook weer niet.

Ik ga dan maar voor de middenweg.

Ik vond dit album vroeger ook nogal moeilijk, op het titelnummer en Like A Rolling Stone na dan. Nu vind ik dit 1 van Dylan's betere. Mijn advies: laat deze even voor wat het is en beluister hem opnieuw over een paar jaar. Alles zal op zijn plaats vallen(was bij mij toch het geval)

Dylan als mathrocker avant-la-lettre

Wat zijn dan de gangbare ritmes, vraag ik me af?

Ik denk dat chevy doelt op de bluesritmes...? Het is een opmerking die om opheldering vraagt, in ieder geval.

Het zingt niet echt in de maat. Niet in een vloeind tempo in ieder geval.

Luister maar naar Ballad of a Thin Man:
You have many contacts
Among the lumberjacks
To get you facts
When someone attacks your imagination

In de Dylanologie noemen we dat frasering

Zelf heb ik daar overigens totaal geen problemen mee. Dylan heeft er af en toe een handje van teveel lettergrepen in zijn teksten te douwen en dan moet zoiets wel. Bovendien zingt hij met ontzettend veel emotie: of het dan allemaal wel in de maat is of niet vind ik minder belangrijk, hij weet het goed over te brengen in ieder geval. Het klinkt lekker rauw.

Toen we die les op school hadden, was ik zeker ziek.

Hierbij een link naar een filmpje van 1 van Bob's meest recente uitvoeringen van zijn klassieker ''Like A Rolling Stone''.

"Deze video is door de gebruiker verwijderd."

Dat is nou jammer. Was eigenlijk wel benieuwd...

Door de gebruiker verwijderd op advies van de advocaten van Sony denk ik eerder...

Maar goed, heb alweer een ander filmpje gevonden van hetzelfde concert in Florida.

Deze is van uitzonderlijke kwaliteit, wat betreft illegale video-opnames bij een concert, dus geniet ervan zolang hij op Youtube staat !!!

Al even slaapverwekkend en ongeïnspireerd als dat verschrikkelijke concert in de HMH. Moet je die flapdrol daar nou verveeld zien staan kijken. Waar doet-ie dit nou toch in hemelsnaam nog voor? Hij vind er zelf overduidelijk geen ruk aan, geld heeft-ie al genoeg en de fans zijn er nou ook niet bepaald mee gebaat, behalve dichtgetikte 'worshippers'.

Bob's wegen zijn ondoorgrondelijk, Paalhaas. Dat weet je toch wel...?

Hiervoor...

Wat is dat voor een Sesamstraat-geluid in het titelnummer eigenlijk?

je maakt me verdrietig Maarten

Ha ! 'n reden om mijn gedicht weer eens van stal te halen

Nonkel

daar zit je dan met je opruiende gedrag
vals gemaakt door onvast geharp
heb je wel door dat ze
je straks zullen verraden

als pistool houd je alvast een capodaster
het T-shirt preludeert op je naderend ongeluk
de fotograaf naast je staat paraat
om dat vast te leggen zoals ik je nu vastleg

je haar zit in de war
maar het heeft nog nooit zo goed gezeten
het veelkleurig vlammend jack is opengeslagen

je blik alert, op het ergste voorbereid : eeuwige
ROEM GLAMOUR NOBELPRIJS-
genomineerd met zinnen die niet mogen rijmen

soms mis je een woord op de bordjes die
synchroon moeten worden verhangen

verbeten haal je je instrument tevoorschijn :
het blikken politieautootje

Muze !
haal het doek maar op

Goed gedaan Willemmusic.
Jij hebt zo te zien ook wat opgestoken van "Ballad of a Thin Man.

@Slowgaze, weet jij het nu

Hoho, niets mis met Sesamstraat. Dat is naast helemaal te dada ook ontzettend hip!

Album nr. 3 in het forumtopic 52 essentiële pop/rock klassiekers.

Bob Dylan was amper 24 toen hij in de zomer van 1965 "Highway 61 Revisited" opnam. Toch was hij geen groentje meer, want dit was al zijn zesde langspeler. De plaat zou uitgroeien tot het Dylan-lied bij uitstek: ´Like a Rolling Stone´, de song ook die van de als Robert Zimmerman geboren muzikant een popster zou maken.
Wie met een ontleedmes tewerk gaat, ontdekt dat de nummers van Highway 61 Revisited geworteld zijn in rhythm & blues (de echte!), maar toch is dit véél meer dan een r&b werkstuk, want de klank was nieuw, en later nooit geëvenaard, tenzij soms door Dylan zelf. De nadruk ligt sterk op allerhande piano´s en orgels. Verder is de plaat ook ritmisch een meesterwerk, met allerhande fijnzinnigheden met percussie.
Als tekstschrijver bereikt de zanger ongekende hoogten. De wijze waarop hij met woorden omspringt in bijvoorbeeld "Ballad of a Thin Man", "Desolation Row" of "Highway 61 Revisited" is zonder meer joyciaans.
Vijf dagen zaten Dylan en zijn muzikanten, onder wie organist Al Kooper en gitarist Mike Bloomfield, in de studio om Highway 61 Revisited op te nemen. Vijf! Kom daar nu eens om. De wetenschap dat hij al een half jaar voordien een ander meesterwerk uitbracht (Bringing it All Back Home) en het voorjaar van ´66 de even schitterende dubbelaar "Blond on Blond" volgde, noopt slechts tot één conclusie: zoals Dylan worden ze niet meer gemaakt.

Bron: DM, De cultuurkenner, 1999

Toch eigenlijk onbevattelijk, als je probeert te begrijpen wat er gebeurt is toen deze plaat in elkaar werd gezet... vijf dagen!

Uit Cabeza Borrador's topic 52 essentiële pop/rock klassiekers, nummertje 3 een plaat die als daar al gemeld jaren lang mijn top 10 heeft aangevoerd.

Dit was Dylan's eerste complete elektrische album.

Het album opent met de klassieker Like a rolling stone.
Prachtig orgeltje, McCartney merkte er eens over op dat het wel leek dat het nummer nooit stopte.

Tombstone Blues
Dylan rijmt en dicht op een opzwepend ritme dat het een lieve lust is.
De gitaar stukjes direct na het langgerekte Tombstone Blues is prachtig.
tekstueel valt er veel te genieten:
The sun's not yellow / it's chicken'

Vervolgens komen we bij een van mijn persoonlijke favorieten Dylan liedjes.
It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry, wordt gespeeld op een lui galopperend ritme.
De vocals van Dylan vindt ik hier fantastisch.
Eigenlijk was hier een snellere versie bedoeld (waarschijnlijk zolals uitgevoerd op The Bootleg Series Vol. 5,) Al Kooper heeft hier wel eens een leuk verhaal over verteld.
Gelukkig heeft Dylan na een avondje prutsen gekozen voor dit tempo.
Overigens staat op The Bootleg Series 1,2,3 ook een alternatie take.

From a Buick 6 is een uptempo nummer, dat even goed op het vorige album had kunnen staan.
Dit nummer heeft zeker ook tradities in oudere blues nummers waar Dylan zo van hield.

Nog een grote favoriet, Ballad of a Thin man.
Over wie dit mooie lied nu gaat doen vele versies de ronden, zeurpieten (vaak journalisten met overbodige vragen, Do you mister Jones), een specifieke reporter etc.
Het is een typisch "Putt down song" van Dylan
Het lijkt er op dat Dylan willekeurig Mr Jones wil benoemen.
Hiermee eindig kant 1, omdraaien dus.

kant 2 opent met Queen Jane Approximately, weer typisch Higway 61 orgeltje (o.a Hammond bespeeld door Al Kooper) met de gitaar van Mike Bloomfield het samenspel lijkt van geen kanten te kloppen maar het werkt prachtig.
Fraaie ballad.

De titelsong met hilarische tekst is een rapper nummer
Het is een soort van chaotische garage rock alla 1965.

Just Like Tom Thumb's Blues wordt vaak het broertje (en eigenlijke vervolg) van Like a rolling stone genoemd.


Via Desolation Row met Mike Bloomfied's op de akoestisch dansende snaren sluit Dylan dit album mooi declamerend af.

Higway 61 blinkt niet uit door spetterend productie werk, heeft geen wervelende voorbereiding (veel definitive versies onstonden in de studio) maar is misschien wel daarom zo mooi.
Een geweldige mix van Blues, rock & roll en geweldige Dylan teksten.

Dylan had veel minder tijd nodig om zijn meesterwerken op de plaat te krijgen dan zijn tijdgenoten. Highway 61 Revistited is inderdaad in slechts vijf dagen opgenomen, Bringing It All back Home in drie dagen (!) en voor 13 van de in totaal 14 nummers van Blonde On Blonde die in Nashville zijn opgenomen had Dylan slechts zes dagen nodig. Ook John Wesley Harding is in slechts drie dagen op de plaat gezet.

Dit is des te opmerkelijker, daar Dylan halverwege de jaren 60 steeds met andere sessie-muzikanten werkte die vaak niet bekend waren met zijn werkwijze en niet (zoals The Beatles en The Rolling Stones) met vaste bandleden die elkaar door en door kenden.

Zijn debuutalbum is in 2 dagen opgenomen en Another Side Of... zelfs in 1 avond/nacht, maar toen had hij natuurlijk geen band en dus was het voor Bob helemaal makkelijk !

Over de sessies van H61R heeft sessie-muzikant Harvey Brooks het volgende te zeggen:



Ook Michael Bloomfield was aanwezig:

In totaal 90 dagen heeft Dylan in de studio gezeten om de volgende albums op te nemen:

Bob Dylan, The Freewheelin' Bob Dylan, The Times They Are A-Changin', Another Side of Bob Dylan, Bringing It All Back Home , Highway 61 Revisited, Blonde On Blonde, John Wesley Harding, Nashville Skyline, Self Portrait, New Morning, Pat Garrett and Billy the Kid, Dylan, Planet Waves, Blood On The Tracks, The Basement Tapes en Desire.

Ter vergelijking: The Beatles zaten in totaal 129 dagen in de studio voor alleen Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band…

Ik vind dit zo'n fantastisch verhaal over de rol van Al Kooper in de "Like a Rolling Stone" sessie:

As chronicled in the 2005 Martin Scorsese documentary film, No Direction Home: Bob Dylan for the PBS American Masters Series, Kooper's most notable playing with Dylan is the striking organ parts on Like a Rolling Stone.

Kooper had been invited to the session as an observer, and hoped to be allowed to sit in on guitar, his primary instrument. Kooper uncased his guitar and began tuning it. After hearing Mike Bloomfield, the hired guitarist for the sessions, warming up in the room, Kooper concluded that Bloomfield was a much better guitarist, so Kooper put his guitar aside and retreated into the control room.
As the recording sessions for the single "Like a Rolling Stone" progressed, keyboardist Paul Griffin was moved from the Hammond organ to piano. Kooper quickly suggested to producer Tom Wilson that he had a "great organ part" for the song (which he later confessed was just a ruse to play in the session), and Wilson responded, "Al, you're not an organ player, you're a guitar player", but Kooper did not retreat this time. Before Wilson could explicitly reject Kooper's suggestion, Wilson was interrupted by a phone call in the control room. Kooper immediately went into the studio and sat down at the organ, though he had rarely played organ before the session. Wilson soon returned, and was shocked to find Kooper in the studio. By this time, Kooper had been playing along with Dylan and crew, his organ can be heard coming in an eighth-note just behind the other members of the band, as Kooper followed to make sure he was playing the right chords. During a playback of tracks in the control room, when asked about the organ track, Dylan was emphatic: "Turn the organ up!''

Bron: Wikipedia

Bob is geniaal....