Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)

En dan zijn deze 2 albums eerlijk gezegd ook niet eens echt studio-albums te noemen...

Dylan is het door Columbia (maar zonder Dylan's goedkeuring) uitgebrachte album met restanten van Bob's muzikale studio-kliekjes.
Columbia deed dit naar aanleiding van Bob's tijdelijke overstap naar Asylum Records.

Om over de geniale Basement Tapes nog maar te zwijgen, die zijn in alle rust gewoon ''thuis'' opgenomen bij Dylan en de mannen van The Band (toen nog The Hawks):





Al met al is er aan The Basement Tapes toch wel enkele maanden gewerkt, dus nou niet zo negatief over Sgt. Pepper

Was ik negatief over Sgt. Pepper? Dat was niet mijn bedoeling, Stalin. Eerder al schreef ik dat Dylan niet veel tijd nodig had om zijn meesterwerken op te nemen vergeleken met anderen. Laat ik stellen dat Sgt. Pepper een meesterwerk is van The Beatles. Niet mijn favoriete Beatles-album, maar wel hun meesterwerk.

Je hebt gelijk, Stalin. Dylan en The Basement Tapes mag ik niet meerekenen, aangezien beide albums nooit als zodanig bedoeld zijn om te worden uitgebracht. Overigens die drie maanden in de kelder van Big Pink hebben wel 105 nummers opgeleverd, Stalin.

Feit is wel dat Dylan kennelijk op een heel andere manier albums opneemt dan de meeste andere grote artiesten. Anekdotes van Stalin en DirkM illustreren dit.

Zag je mijn ''knipoog-smiley'' niet ?
Was dus niet serieus bedoeld hoor, dat jij negatief zou zijn over Sgt. Pepper.

Trouwens, alle lof omtrent Sgt. Pepper ten spijt, dat album heeft mij nooit de broek kunnen bollen, om het maar plat te zeggen.

Geef mij maar The White Album, Revolver, Rubber Soul en Abbey Road...

Maar goed, back on Dylan zou ik zeggen

Inderdaad. Terug naar Highway 61 Revisited voordat de crew wakker wordt.

Heb je de mono-versie al beluisterd, Stalin?

Ik heb momenteel het titelnummer als ringtone. Gebeld worden is ineens een stuk leuker.

Eerlijk gezegd ben ik niet zo'n audiofiel dat ik per se de mono-versie wil horen.
Ik ken de verhalen en anekdotes van hun die zweren bij het gegeven dat de mono-versies de allerbeste zijn en dat je niet echt geleefd hebt als je ze niet ten minste 1 keer in je leven gehoord hebt, maar ik doe daar niet aan mee.

Bovendien is het ook een financiele kwestie.
Ik heb zowat alle reguliere albums van Zimmerman en daarnaast een zootje bootlegs en ga ik niet 2 keer betalen voor dezelfde muziek.
En wat maakt het uit ? De muziek is hoe dan ook fantastisch, of het nou mono of stereo is.

Daarnaast is er nog zoveel ander moois om je in te verdiepen en te verkrijgen, dus ik ga niet financieel krom liggen voor een of andere opgewarmde-in-een-nieuw-jasje-gestoken-opgewarmde-mono-drol als ik eerlijk ben.

Overigens, desondanks dat ik alle Bootleg Series al heb, weiger ik de Witmark Demo's aan te schaffen om soortgelijke redenen.
Ik heb ze al ruim een decennia op 2 CD-R's staan, dus het materiaal is mij meer dan bekend.
Het is in feite niets meer dan een digitaal opgepoetste drol met een mooi boekwerkje...
Maar ik laat het voor wat het is en spendeer mijn schaarse financiele middelen liever aan andere zaken.

Teveel struikelblokken om dit album zo geweldig te vinden dan haar reputatie doet vermoeden. Op muzikaal vlak zit het album dikwijls erg fijn in elkaar, het meest spraakmakende aan dit album lijkt mij dan ook de ommezwaai van Dylan zelf: Van overwegend akoestisch naar dit in vele opzichten vernieuwende geluid.

Ook over de songteksten kan ik niet onverdeeld positief zijn. Goede teksten, dat wel, met leuke vondsten, verwijzingen, en dikwijls open voor verschillende interpretaties. Maar een goede tekst wil nog niet zeggen dat het ook een goede songtekst is. Getuige het feit hoe de zanger zich dikwijls moet wringen in allerlei bochten om ze een beetje passend bij de muziek uitgespuwt te krijgen. Dikwijls ook irriterend dat te directe, te verhalende, het gebrek aan lyriek ook. Zoveel keer weer "And I said...", "And he said...", "And... said", "And...", "And than...", "And now...", "Now you...", "You...",... en ga zo maar door. Gaat nog in een voorlees verhaaltje, maar werkt erg storend in een song vind ik. Geef mij maar wat meer poëzie in een songtekst.

En dan die stem, al went het wel een beetje, blijft toch ook een heikel punt. Gelukkig is de muziek met momenten zo rijkelijk dat ik soms "vergeet" naar de zanger te luisteren, zo kom ik er toch weer goed doorheen.
Mijn score, gebaseerd op hoe ik het nu beleef, 3,5*. Haar plaats in de geschiedenisboekjes lijkt me wel zonder enige twijfel terecht.

Dylan heeft er wel een handje van om bij tijd en wijle meer tekst voor te dragen dan dat er eigenlijk in de muzikale omlijsting past.

Iets wat hij ten tijde van ''Love & Theft'' (uit 2001) nog eens dunnetjes overdeed, in bijvoorbeeld het fantastische Summer Days:



Maar goed, als dat een struikelblok voor je vormt, probeer dan eens zijn briljante plaat John Wesley Harding uit 1967, die muzikaal en tekstueel veel schaarser is.



Bovendien is Dylan's stem op dit album een heel stuk minder rauw en behoorlijk anders dan ten tijde van H61R.
Op het volgende album Nashville Skyline zou Dylan vriend en vijand verbazen met zijn toenmallige stem, maar dat is weer een heel ander verhaal...

Ik ben zeker van plan nog meer werk van de man te beluisteren. Hij is natuurlijk een te groot en interessant artiest om links te laten liggen. Alleen, smaken verschillen. (Gelukkig maar.) Mijn mening komt misschien erg negatief over, maar je moet er rekening mee houden dat dit mijn eerste echte ontleding van een Dylan werkstuk is. Eerder had ik alleen een compilatie album, en daar ben ik nooit doorheen gekomen.
Op het moment heb ik een beetje een overdosis gehad, met dit album zoveel te draaien. Daarom kan het best zijn dat wanneer ik het over een tijdje nog eens beluister ik een positievere indruk krijg dan wat ik nu heb. Overdaad schaadt, weet je wel...

Kwam er net achter dat Dylan op Newport 1965 een akoestische versie van Tombstone Blues heeft gespeeld, die niet op de dvd The Other Side Of The Mirror staat.

Enige stukje wat ik er van kan vinden staat hier: Tombstone Blues on Vimeo

Voor zover ik zo snel kan nagaan op Bobsboots is van deze uitvoering geen bootleg op de markt.

Voor zover bekend is het ook de eerste keer dat het nummer gespeeld werd. Vijf dagen na dit optreden dook Dylan de studio in om o.m. Tombstone Blues op te nemen voor Highway 61 Revisited.

Deze akoestische versie staat inderdaad op geen enkele bootleg, zelfs niet op "1965 Revisited", een box met maar liefst 14 cd's waar alle Dylan bootleg-opnamen van 1965 zijn samengebracht.

Bob Dylan: 1965 Revisited - theband.hiof.no

14 cd's vol Dylan...onvoorstelbaar hoeveel werk sommige bootleggers in hun handel stoppen !

Wat te denken van Jewels & Binoculars ?

Een box met daarin 26 (!!!) cd's vol met volgens mij elke scheet die Dylan in 1966 heeft gelaten

Het eerste nummer 'Finding An Ashtray' klinkt in ieder geval als een klassieker om niet te missen

een top album van Dylan met 4 geniale teksten: like a rolling stone, ballad of a thin man, highway 61 revisited en desolation row.

Ballad of a Thin Man is qua begeleiding een vrij briljant nummer, maar ja, die tekst wordt wel erg gortig als het gaat over éénogige dwergen die blijkbaar een rijmwoordenboek bij zich hebben. Melige poëziehorror die ik niet kan verteren.
Voor de rest hoor ik veel grappig aanmodderende vrolijkheidsrock. Behalve Ballad of a Thin Man en de stem van dhr. Dylan niets opmerkelijks, daarom ook een niet erg indrukwekkende 3.0*.

Wat een geweldig overdonderend album, zo mooi en de band die Bob begeleid is ook geniaal!
Ik ken het werk van Bob Dylan al geruime tijd en heb bijna al zijn platen (ook CD's!), maar ben alles maar weer eens aan het herbeluisteren.
Aangekomen bij Highway 61 Revisited wordt ik weer gegerepen door emoties!!! Dat muziek zo mooi kan zijn!!
Ik beschouw dit album als één van de beste van Dylan, maar vind Blonde on Blonde nog beter.
Blonde on Blonde ,moet ik ook weer gaan herbeluisteren, dus misschien herzie ik mijn mening later alsnog.
Voorlopig zijn mijn beste Dylan albums de volgende:
Blonde on Blonde
Blood on the tracks
Highway 61 Revisited
Subterranean Homesick Blues

Like a Rolling Stone blijft toch een sterk nummer. Na al die jaren nog niets aan kracht verloren.

Tombstone Blues

Hierbij een aardige link met betrekking tot dit fenomenale album van Mr. Zimmerman:

Kanye Vs. Dylan

amai , den bob wordt 70 jaar 24 mei , amai , amai , en hoeveel meesterwerken heeft hij niet gemaakt om dan nog maar te zwijgen van al zijn teksten , een genie op aarde , hopelijk maken ze er een mooi feest van met optredens zoals in ' bobfest ' toen hij 50 jaar werd , ik zie nog zo voor mijn ogen de versie van ' all along the watchtower ' door ene neil young die dat op legendarische wijze deed en dan ' war ' van sinead o conor , fantastisch , waarom brengen ze dat niet uit op dvd alleen de grote dylan samen met keith en ron van the stones vielen behoorlijk tegen met hun accoustisch gezwam en geneuzel !

Op de één of andere manier weet deze mij meer te boeien als diens opvolger. Het is allemaal net even scherper en rauwer. Blonde on Blonde is toch wat meer folk terwijl dit onvervalste rock is zoals weinigen dat kunnen maken.

Gaat mij net zo. Blonde on blonde is mij iets te zwaar en te langdradig, maar nog altijd grandioos hoor. Deze ligt me gewoon net een stukkie lekkerder. Bringing it all back home draai ik ook vaker dan Blonde on blonde. Mijn favoriet is Tombstone Blues, als er van kwaliteitsverschil al enige sprake is.

Ballad of a Thin Man, Highway 61 Revisited en Desolation Row

Die teksten zijn heel goed. Dit album blijft groeien hier.

Like a Rolling Stone is toch wel zo hemeltergend mooi... Hoe de beste man dat uit zijn mouw heeft geschud doet niemand hem na.

En dan te bedenken dat vrijwel alle andere songs op deze plaat nog beter zijn.

Vooral dat begin van Like A Rolling Stone..
Een snare slag, daarna een basdrum, gespeeld met veel echo.
Daarna begint alles te spelen, gitaar, bas, orgel, piano.
Na dat eenzaam gedrum is de nieuwe Bob Dylan echt begonnen, en is hij nooit meer gestopt met die heerlijke onbegrijpelijke teksten fanatisch vals gezang.
Ik heb iets, een zwak voor Dylan, wat ik niet kan uitleggen. Objectief gezien is het niet om aan te horen (te lang + eentonig) en tekstueel is er eigenlijk compleet niets van te begrijpen. Toch ken ik nu van dit album elke toon en roffel, maar waarom ik het op blijf zetten is mij een raadsel.
Ik ben in mijn hoofd al een paar maanden bezig met het schrijven van een review over dit album, maar ik kom er gewoon niet uit.

Kwam net een cover tegen van Ballad Of A Thin Man van de Sloveense band Laibach.

Een poosje terug had ik eens een verzamelaar van Bob Dylan beluisterd die mij totaal niet aanstond. Maar Dylan bleef in mijn achterhoofd rondspoken, en er moest meer uit te halen zijn.

Toen kwam ik vanmiddag ineens deze tegen voor maar 5 euro bij een cd shop in de buurt. Heb hem maar blind gekocht, want wilde toch iets in huis hebben van Dylan. Dit is dus de masterpiece van Dylan volgens velen.

Heb hem 1 keer in zijn geheel beluisterd nu, en heb een remaster uit 2003, maar de productie en de songs vallen me niet tegen en bevallen mij wel. Mooie aanschaf waar ik best blij mee ben, kan ik op zijn tijd deze grootheid ook nog eens op zijn best horen.

Blood On The Tracks is samen met deze bijna overal de hoogst genoteerde Dylan plaat waar op internet dan ook. Met Blonde On Blonde als goede derde. Klinkt Blood On The Tracks nu heel erg anders, of is het vergelijkbaar qua instrumentatie met deze? Al weet ik wel dat dat album vooral over liefdesverdriet gaat.