Nightwish - Dark Passion Play (2007)

Ik heb het album al gedownload, (Wel met tekst: you listen to the new nightwish album... enz) en ik vind het best wel goed klinken.
Het is nog onwennig met Anette's stem en je hebt eigenlijk het idee dat je naar een andere band zit te luisteren(vanwege gebrek aan tarja's stem) maar na een paar keer echt goed luisteren komt dat wel goed.

Van mij krijgt deze cd een 4.

P.s De video Amaranth doet het niet meer er staat dat ie niet meer beschikbaar is.

kijk gewoon op www.stage6.com

Hmm kweet niet. Na ditr jaar al After Forever en vooral het geweldige Epica album, valt dit me wat tegen denk ik. Vooral de schreeuwen en Grunts (als het dat al zijn) vind ik nergens op lijken voorlopig. Wel lkker stevig dat wel, maar dat zijn de nieuwe Epica en AF ook al, dus dat is niks bijzonders. cijfer volgt nog es.

Mooie plaat. Zeer gevarieerd ook, van het epische The Poet and the Pendulum tot het folk-achtige tweeluik The Islander en Last Of The Wilds. En de nieuwe zangeres past perfect bij de band en bij hun sound (die nu iets poppier en lichter is geworden in vergelijking met Once). Mij hebben ze alvast weer overtuigd. 4/5

Reikhalzend uitgekeken naar dit nieuwe album van Nightwish. Het heeft me compleet overrompeld. Andere zangeres Olzon, die zeker niet slechter is dan Tarja. Haar stem past prima bij de muziek, die Nightwish nu maakt. Bij de stevige nummers van de vorige albums vond ik Tarja perfect, maar de minder stevige en langzame nummers minder. Daar vind ik Anette beter.

Vandaag na school onmiddellijk naar de Plato gegaan om eindelijk de nieuwe Nightwish te kopen. €18,99... mét instrumentale bonus-cd!
Zodat je zelf lekker kan brullen, aldus de verkoper.
Nou, de cover is in elk geval de mooiste tot nu toe. Dat kon ik alvast zeggen.

Thuisgekomen natuurlijk meteen het boekje gecheckt, en ook dit zag er heel aardig uit. Zou deze cd Once van de eerste plaats stoten? Cd erin en luisteren maar...

Natuurlijk eerst veertien minuten lang The Poet and the Pendulum. Over dit nummer had ik gelezen dat het misschien wat over the top was, en dat het alleen maar bedoeld was om Ghost Love Score te overtreffen. Hier kan ik het niet mee eens zijn. Het is, in tegenstelling tot GLS, wél een nummer wat uitermate geschikt is om een cd mee te beginnen. Zó'n episch nummer had Nightwish nog nooit gemaakt.
Of het echt mooi was, is een tweede. Al snel kreeg ik door dat Anette, de nieuwe zangeres, nogal wat invloed had op het totaalplaatje. Met een paar tracks verder luisteren werd dit alleen maar bevestigd.
Ik weet het natuurlijk niet precies, maar ik denk dat de Wishmasters onder ons iets zullen zeggen in de trant van

- de warmte is weg
- het is geen geheel meer
- Anette is veel te gothic
- Nightwish is niet meer uniek
- Tuomas schiet zijn doel voorbij
- Faster Harder Nightwish was helemaal geen grap
- enz...

en ze zullen Wishmaster, Oceanborn... misschien zelfs Once opleggen - in elk geval een album MET Tarja - om de smaak weg te spoelen.

Dat Dark Passion Play zou klinken als een net niet geslaagde cheesecake, daar kan ik mij voorlopig wel in vinden. In feite is het een logisch vervolg op Once; de melodieen en akkoorden liggen nóg iets minder voor de hand, maar de 'one-touch-and-there-is-magic-factor' van bijvoorbeeld Nemo is nergens meer te vinden. In plaats daarvan hebben we nu een hoop totaal niet-pakkende nummers die op het eerste gezicht nogal hetzelfde klinken, aangevuld met tracks die nóg harder en duisterder zijn dan Dead Gardens en Romanticide. Even serieus, als je in de tijd van Oceanborn iemand de eerste anderhalve minuut van Master Passion Greed liet horen, met de mededeling dat Nightwish over tien jaar zo zou klinken, zou hij je praktisch voor gek hebben verklaard.
Maar Nightwish is nu eenmaal niet meer die band met nummers die na een keer luisteren lekker klinken, en die vervolgens voor altijd ongeveer op dat niveau blijven. Tuomas heeft met Dark Passion Play een album afgeleverd, waar je pas na meerdere keren luisteren een idee krijgt van de kracht ervan. Tenminste, dat hoop ik, want anders zou de score van dit album nogal laag uitvallen bij mij.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben zeker geen tegenstander van wat hardere muziek, ik ben er juist hartstikke voor dat Marco meer ruimte krijgt... maar de manier waarop dit gebeurt, in combinatie met Anette en de algehele progressieve move, valt mij nog niet helemal lekker. Het zal waarschijnlijk een kwestie van wennen zijn, het is ook niet voor niets natuurlijk dat er al vier mensen 5* hebben uitgedeeld.

Het nummer wat mij, naast The Poet and the Pendulum wél meteen beviel, was het door Marco geschreven nummer The Islander. Een welkome afwisseling na al het geweld van daarvoor. Dat er daarna een instrumentaal nummer kwam, stemde mijn humeur ook al wat vrolijker, ware het niet dat ik toch sterk het gevoel kreeg dat Last of the Wilds in intentie niet als instrumentaaltje geschreven was. Dit deed toch wat kracht af aan het nummer.
Na het redelijke 7 Days to the Wolves volgde het laatste nummer Meadows of Heaven, een nummer waarvan ik van te voren al wist dat het een rustige was. En ik heb het ook al eerder gelezen: Anette zou prima bij de ballads passen, nog beter zelfs dan Tarja. Dit zou misschien ook wel eens mijn mening kunnen worden: Meadows of Heaven klonk heel aardig. En ook Eva klonk een stuk beter dan een tijdje geleden bij een luisterbeurt op internet, ware het niet dat ik het nog steeds geen goed nummer vind.

Samengevat: een stem kan ik hieraan nog niet geven. Dit zou afbreuk doen aan alle moeite die Nightwish met dit album heeft gedaan. Het boekje nodigt in ieder geval uit tot meer luisterbeurten, wat ik ook zeker ga doen. Binnenkort horen jullie meer!
Nóg meer? Ja, nóg meer

En vinden jullie ook niet dat die laatste pagina van het boekje compleet overbodig is, en mensen alleen maar de neiging kan geven dat dit wel degelijk happy metal zou zijn?

Ik ga dit album morgen aanschaffen, en eens lekker de tijd voor nemen om dit op mij in te laten werken. Dit betekend niet dat het weken duurt voor ik een punt en een oordeel ga geven.
Maar ik ga hier lekker voor zitten, of relaxed liggen op de bank, mischien nog wel een biertje er bij om DPP op me in te laten werken.
Het heeft al zo lang geduurd voor dit nieuwe album uit kwam dat morgen dus het momènt suprème voor mij is aangebroken van mijn absolute favo-band van het afgelopen jaar.
Ik heb hier al verschillende berichten gelezen,....ik ben benieuwd.
Hopelijk heeft de lange tijd die het heeft geduurd wel z´n vruchten afgeworpen.
Mijn oordeel zal niet al te lang op zich laten wachten.

Deze week heb ik "Dark Passion Play (2007)" gedownload en 'm een aantal malen beluisterd. Ik ken de muziek van Nightwish nu ongeveer één jaar. Vorig jaar rond deze tijd heb ik zo'n beetje alle albums van Nightwish in één koop aangeschaft. Het is niet zo dat ik met smacht zat te wachten op "Dark Passion Play (2007)" maar nieuwsgierig was ik natuurlijk wel.

De eerste indruk is positief. Zangeres Anette Olzon lijkt mij een goede vervangster voor de alom geprezen Tarja Turunen. Ik was erg huiverig dat deze wisseling van zangeres niet goed zou uitpakken. Het slechtste voorbeeld van een mislukte zangerswisseling is ongetwijfeld de vervanging van zanger Fish door Steve Hogarth bij Marillion. Bij Nightwish valt de wisseling van de "zangereswacht" gelukkig alleszins mee!!

Een definitief oordeel mijnerzijds betreffende "Dark Passion Play (2007)" volgt op een later tijdstip.

Mijn mening over dit album is overwegend positief, al denk ik wel dat de band de laatste twee albums enorm gewijzigd is ten opzichte van de eerste albums.. Dat er een verandering zou komen met Anette Olzon is natuurlijk voor de hand liggend. Tarja was uniek voor Nightwish en een icoon in de wereld van Gothic metal. Toch zal je van mij geen kwaad woord horen van Olzon. Ze is zeker geen slechte zangeres en brengt gewoon een goed prestatie op "Dark Passion play". Kijk, Tarja had/heeft natuurlijk een uniek sound. Tarja was Nightwish, en niet zoals veel mensen (zullen) zeggen; Marco en Tarja. Uiteraard is hij de grote composer, maar mensen herkenden het Nightwish geluid aan Tarja, die de band door haar opera achtige manier van zingen bekend maakte. Dit album is gewoon goed, al denk ik wel dat het "Metal" geluid er een beetje van af is, maar zoals gezegd, dat vond ik ook al met "Once".
Uitspraken als "de warmte is weg', is volkomen lariekoek. Het is een andere sound, absoluut, maar nummers als Eva en Amaranth zijn gewoon perfect ingezongen door Olzon. Ook zijn het geweldige composities en daardoor straalt de warmte er onhoudbaar vanaf.

Mijn conlussie is dit: Als je dit album luisterd zonder dat je weet dat er eerder a'l een geweldige zangeres op onnaavolgbare manier een stempel op de band heeft gedrukt, dan zal je het een erg goed, gevarieerd en origineel album vinden. Ook zal je het niet in de "metal" hoek zetten, maar meer in de "Prog/folk hoek met stevige tracks".

Voor de fans van Tarja kan ik alleen maar zeggen; Helaas, Tarja is geen deel meer van de band, maar geef dit album toch een kans.. Ook kan je dit Nightwish absoluut niet meer vergelijken met hun eerste albums...
Ik geef nog even geen cijfer, dat komt later. Ik denk dat ik zelf Tarja's vertrek ook nog moet verwerken, dus denk ik niet dat het eerlijk is om nu al een cijfer te geven..

Ik kan Ayreonfreak alleen maar gelijk geven. Als U de knop weet om te zetten en "Dark Passion Play (2007)" niet gaat vergelijken met het eerdere werk van Nightwish, met Tarja, zult U aan "Dark Passion Play (2007)" alleen maar heel veel luisterplezier beleven. Ik heb "Dark Passion Play (2007)" nu een aantal keren beluisterd en ik moet zeggen dat dit album mij meer en meer gaat bevallen. Ik geef met volle overtuiging 4,5****

ehm, dit album komt dus uit 2007?

Nou nou dat is ´m dan, de nieuwe Nightwish na 3 jaar.
Meerdere malen beluisterd en op me in laten werken, en de eerste indruk is, de sound is grootser dan ooit.
Bij het beluisteren zie ik zo´n heel science-fiction landschap aan me voorbij trekken met allerlei strijdende figuren er in.
Een soort Lord of the Rings, zo iets dergelijks.
Niet echte meezingers wat we op eerdere albums wel tegen kwamen.
Erg bombastisch en groots, en wat dat betreft "Once" overtreffend, maar dat betekend bij mij niet automatisch beter.
Toch vind ik dit album erg sterk in elkaar zitten en het vakmanschap druipt er af.
Ook Anette Olzon brengt het er erg goed van af, alhoewel, dit moet ik toegeven, wel onder doet voor Tarja.
De muziek op " Dark Passion Play " knalt en spuit werkelijk je stereo uit, en eigenlijk vind ik dit album helemaal niet teleurstellend. Maar ik geef toe aan Anette´s stem moet ik af en toe wennen, en wat meerdere mensen al gezegd en geschreven hebben, het is meer een mainstream stem wat je al bij vele goth-metal bands hebt, en daar geef ik Maartje wel gelijk in.
Tarja´s stem was wat dat betreft net dat schijfje citroen op/of bij de cheesecake.
Mijn eindconclusie: een erg degelijk en sterk album waar duidelijk veel tijd aan besteed is, maar haalt het voor mij net niet bij albums als "Oceanborn" en "Once".
Metname de laatst genoemde is bijna onovertreffelijk.
Toch heeft Nightwish met dit album bewezen dat ze een supergroep zijn.
Bij hun volgende album hoop ik eigenlijk ook weer eens wat meer toegankelijkere nummers te horen, met iets meer eenvoud, al zijn het er maar een paar.
Nu ben ik alleen nog even benieuwd hoe Nightwish dit duurste Finse album ooit + het oudere materiaal live ten gehore gaat brengen met de nieuwe zangeres. Ik zal het beleven 21 Maart 2008 in de Heineken Music Hall.
Voorlopig geef ik "Dark Passion Play" 4 sterren, maar dit kan in de loop van de tijd natuurlijk altijd nog oplopen, dalen zeker niet.
Voor de twijfelaars! Dit album is het aanschaffen zeker waard.
Duidelijk een album met passie gemaakt.

P.s. ik ben er nu al achter gekomen dat mijn absolute favoriet, het nummer ´Master Passion Greed´ is.
Wat is dit nummer toch weergaloos.
Als alle nummers nou zo geklonken hadden op deze nieuwe cd van Nightwish dan had ik zonder enige twijfel 5 sterren gegeven.
Maar omdat ik er toch ook een paar mindere op vind staan is tot nu toe mijn gemiddelde 4 sterren geworden.
Hopelijk word dit door mij net vernoemde nummer ook live gespeeld 21-03-08.
Ik kan al bijna niet meer wachten.

Ja, Master Passion Greed weet mij ook wel te bekoren. Zeker dít nummer is een prachtig vervolg op Once.

Dan begrijpen we elkaar freitzen.

Is dat zo? Duurste album ooit? Hoezo/waarom dan eigenlijk, en hoe weet je dat?

Even wat rectificeren.


Ik moest gewoon wennen aan Anette


maar op het tweede gezicht niet...


Dit is echt onzin. Op Once was dit ook al zo.



Ik heb er alweer een paar grondige luisterbeurten opzitten, en ik kom tot de conclusie dat dit album 4.5* verdient. Aanzienlijk hoger dan ik in eerste instantie in gedachten had!

Dit cijfer betekent echter ook automatisch dat ik geen reden zie om Dark Passion Play beter te vinden dan Once of Century Child. Om hem maar met de eerste te vergelijken - dat is uiteraard het makkelijkst - de singles Bye Bye Beautiful en Amaranth zijn wel degelijk een stuk minder dan Wish I Had An Angel en Nemo. Vooral Nemo werd bij mij even weer flink opgewaardeerd na het veelvuldig hebben gehoord van Amaranth.
Dan de ballads. Deze verschillen qua kwaliteit niet veel van die op Once, behalve dan dat ik me een beetje erger aan het 'woo-hoe-whau-hau-hoo' in Meadows of Heaven. Het andere rustige nummer, The Islander, bevalt mij zeer goed en ik hoop dan ook dat Marco meer van dit soort nummers gaat maken.
Het epische The Poet and the Pendulum valt eigenlijk niet te vergelijken met Ghost Love Score, maar de nummers vind ik allebei even geweldig. Ook Master Passion Greed is zeer goed, misschien nog wel beter dan Dead Gardens, Romanticide of zelfs Planet Hell.
Een ander nummer wat er bij mij nog positief uitspringt is The Islander. En de rest... overbodige tracks zou ik het niet willen noemen, maar echt overtuigen doet het niet. Niet als je het vergelijkt met hun vorige twee albums.
Cadence of Her Last Breath komt niet helemaal goed uit de verf.
De zanglijnen van Sahara zijn grotendeels gewoon te gothic, of lijken wel heel erg veel op Amaranth. Whoever Brings the Night kan er nog wel mee door, maar wat daarna komt is eigenlijk veel te standaard. Het eerste stuk van Last of the Wilds past niet helemaal in het plaatje, en had als het toch een instrumentaal nummer moest worden, wel wat beter gekund. En ook van 7 minuten lang 7 Days to the Wolves mag je wel meer verwachten.
Waar op Once werkelijk élk nummer zo goed als geslaagd is, klopt het hier dus nog niet helemaal.

Waarom dan toch een 4.5?
Omdat ik het ontzettend toejuich dat Marco meer ruimte krijgt in zijn zang.
Omdat Tuomas zijn best doet om Nightwish verder te ontwikkelen, en derhalve meer invloeden van andere bands in zijn sound stopt; de solo's mochten op Once nog wel wat meer Children of Bodom krijgen, en de sfeer mocht op bepaalde plaatsen wel wat meer van de laatste Therion-cd, en op andere plaatsen wat Finntroll gebruiken.
Omdat de nummers die niet door Tuomas geschreven zijn prima in het plaatje passen.
Omdat Anette toch niet zo heel erg slecht is, en haar invloed op de sound toch niet zo geweldig groot is als ik eerst dacht. (Een paar keer luisteren doet wonderen...)
En omdat het gewoon lekker veel nummers zijn, van de beste band die er is. Oke, in ieder geval de beste symphonic-metalband, zit ik mezelf ook niet in de weg

Nou in ieder geval duurste album ooit gemaakt door een Finse band. Wereldwijd zullen er nog wel duurdere albums zijn gemaakt door bands neem ik aan.
Hoezo? Omdat er hele orkestrale delen in zitten, die opgenomen zijn in de Abbey-Road studio´s in Londen, met een heel koor er bij.
Dat was enorm duur.
Kosten van deze cd, 500.000 Euro om te maken.
Hoe weet ik dat? Nou dit heb ik op verschillende sites gelezen + in de nieuwste Aardschok staat een heel stuk gewijd aan Nightwish, waar ik net nog enkele stukken uit citeerde.
Bij deze hoop ik wat meer duidelijkheid hierover geschept te hebben Ayreonfreak.

Dank je wel Zo wordt ik weer wat wijzer...

Mijn conclussie van het album wordt alleen maar positiever. Ik heb hem nu een aantal keren gehoord, waaronder vandaag 2 keer in de auto, waardoor ik geconcentreerd en kritisch heb kunnen luisteren. Naarmate ik luisterde, raakte ik meer en meer onder de indruk.
Wat een power! Ik ben een liefhebber van prog/sympho rock, al verplaatst mijn smaak zich de laatste tijd wat meer naar metal toe. Ook ben ik liefhebber van orkestueele stukken met elektrische gitaren en keyboard daarin verwerkt, dus je begrijpt het al,dit is dan ook volledig in mijn straatje. Tracks als "The poet and the Pendulum" en "Eva"zijn dan ook een kolfje naar mijn hand. Maar ook "Master Passion Greed" en Last of the Wilds zijn ook meer dan geweldig. Dit album komt in ieder geval in mijn top 5 van dit jaar en ik geef nu, al wel vrij snel na mijn eerdere berichten,: 4,5 punten. Hoog, maar in mijn optiek meer dan waard. En iedereen die Tarja niet kan vergeten; wat ik heb gelezen van fans op forums, het schijnt dat ze "life"de oudere nummers ook meer dan goed vertolkt. Voorlopig ook maar even het laatste wat ik hierover zeg.....

Ik heb op een Belgische site een review over deze plaat geschreven, als jullie willen geef ik de link wel eens door.


Feit is dat deze plaat me positief heeft verrast. Once was bijzonder donker, en de stem van Tarja voegde daar nog een extra gevoel van bombast aan toe. Met Olzon is er volgens mij meer ademruimte en klinkt het allemaal net iets frisser. Het lijkt me een beetje luchtiger en gevarieerder dan Once, luister maar eens naar het sublieme folkachtige The Islander of het instrumentale Last of the wilds. Goeie plaat op muzikaal vlak en ook de zang is van hoog niveau. Nightwish slaat na alle problemen die ze hebben gekend de afgelopen jaren keihard terug en levert één van hun beste albums af. 4

Heb zo snel als mogelijk deze cd gekocht en staat nu in mijn kast.
Prachtige cd, met name Whoever Brings The Night.
Begin het steeds mooier te vinden!

Ik vond het moeilijk om mij over het ontbreken van Tarja in de band te zetten, maar nu ik de nieuwe Nightwish (vooral Anette dus) een kans heb gegegeven moet ik toegegeven dat 'Dark Passion Play' een klein meesterwerk is.

'The Poet & the Pendulum' is een magistrale opener, vooral het refrein uiteraard. 'Bye Bye Beautiful' en 'Amaranth' vindt ik ook goede tracks. Catchy singles, maar ook interessant genoeg om er steeds opnieuw naar te luisteren.

'For the Heart I Once Had' is ook hoogtepunt voor mij.

'The Islander' en 'Last of the Wilds' tonen een nieuwe, folky stijl die voorheen niet (of niet zo nadrukkelijk) aanwezig was in Nightwish' muziek. Beide nummers zijn prachtig.

Het laatste nummer, 'Meadows of Heaven', is samen met 'Poet & Pendulum' het beste wat DPP te bieden heeft. Echt een indrukwekkende (power)ballad, met een sterke climax.

Het zal wellicht nog wat luisterbeurten kosten alvorens de plaat volledig tot z'n recht komt (vooral de nummers in het midden), maar 'Dark Passion Play' krijgt alvast 4* van mij.


Trouwens, ik kocht de limited DPP in de Feedback in Hasselt voor maar €14,50 en kreeg gratis een grote poster bij

Een geweldig album, waarmee Nightwish weer bewijst tot 1 der besten in het genre te behoren,

Anette is een zeer goede zangeres, zonder het opera-achtige, wat Tarja had. Anette's zang zet gelijk een stempel op de muziek, en samen met de folk invloeden (wat Nightwish meer mag doen), maakt dit het album opnener, en zeer zeker nog meer melodieus..

Soms is Nightwish een stoomwals, en soms is de band zo breekbaar als glas. De songs zijn alle goed tot excellent te noemen. En Emppu is en blijft een geweldige gitarist, met mooie riffs, en pas op de plaats makend als dat moet.

Het instrumentale "Night of the Wilds" is een favoriet van mij (met op het laatst dat mooie duel tussen gitaar en viool), maar ook "The islander" en de ballade "For the heart i once had" is magistraal. "The Poet and the pendulum" is lekker bombastisch en opera achtig, met een geweldig refrein en een hele mooie orchestratie. Dat gebeurt trouwens op meer nummers op het album. Heel veel viool, ullean pipes en low whistles op deze plaat maken het geheel zeer sfeervol.
En "Meadows of Heaven" is een zeer waardig afsluiter van dit album.

Wat trouwens mij wel opvalt, is dat Nightwish soms bij vlagen heel dicht tegen Within Temptaton aankruipt qua stijl.

Ik heb de gelimiteerde 2 CD uitvoering, waar op de tweede CD het gehele album instrumentaal op staat. Kun je goed horen, hoe knap de nummers qua instrumentatie in elkaar zitten.

4,5 sterren van mij.

En dat is nou precies wat ik zo jammer vind. Op Once hadden ze hier totaal geen last van. (Zal ongetwijfeld komen door Anette, de muziek is niet zo heel erg veranderd in mijn ogen...)

Anette zit kwa stemgeluid natuurlijk veel dichter bij Sharon dan Tarja. Maar hoe belangrijk de zangeres misschien is (ze is de eye-catcher),laten we niet vergeten, dat Tuomas eigelijk de kern van Nightwish is. Hij schrijft het meeste materiaal.. Zonder hem geen Nightwish denk ik. En ik vind, dat hij per album compositorisch gezien groeit (ook vocaal gezien trouwens).

ik vind dat anette veel verfrissender is dan andere zangeressen.
ze doet me heel erg denken aan de zangeres die soms wel eens met Blind Guardian meezingt (L)
heerlijk vind ik het...

Niemand die 7 Days To The Wolves goed genoeg vindt?
Staat als enige nummer nog niet bij de favorieten.

In mijn ogen wel terecht overigens...

The Islander vind ik ook erg ERG mooi kom ik nu pas achter.

thanks to my girlfriend

Het is een mooi album, dit was de eerste album die ik van Nightwish heb gehoord en klonk heel goed. Toen ging ik oude liedjes downloaden en Tarja klinkt dus heel anders, ik moest dus aan de stem van Tarja wennen dus net andersom. De beide zangeressen vind ik heel goed en ik denk dat Nightwish wel veel succes zal hebben met deze album. *4.5

Favo nummers:
*Sahara
*Cadence of Her Last Breath
*Amaranth

De rest is ook heel mooi/leuk/goed!

En hier is nog de open brief aan Tarja:

-- http://groups.msn.com/suska/briefaantarja.msnw --

Nadat ik dit gelezen had vond ik het wel terecht dat ze haar eruit hebben gekickt.