Dream Theater - Awake (1994)

symfonische hardrock met vooral bombastisch gedoe dat mijn goedkeuring niet kan wegdragen

Dat zal 1995 zijn geweest

Beste cd van Dream Theater, hierna werd het stukken minder spannend, een opleving met SFAM daargelaten. Ondanks dat ik ze allemaal heb van Dream Theater (don't ask me) vind ik de cd's vanaf SDOIT allemaal erg geforceerd en weinig origineel (dan weer Metallica, Muse, U2). Perfect uitgevoerd en technisch van een andere planeet, maar niet spannend, vernieuwend, laat staan dat er ook maar enige vorm van emotie in hun muziek wordt gestopt. Jammer maar helaas...

Mooie opvolger van Images & Words. Goede produktie, en door de bank heen innovatieve en goed uitgedachte songs. Echter na dit album, verloor ik mijn interesse voor de band.

Dit vind ik het beste album van DT, vooral het eerste nummer is echt super, en wat een virtuositeit spreiden de heren van DT hier ten toon op dit album.

Hier laat DT horen wat een verschrikkelijk getalenteerd gezelschap ze werkelijk zijn. Hoewel ze met gemak in de stijl van Images en Words door hadden kunnen gaan slaan ze hier nieuwe wegen in zonder hun oude identiteit volledig uit het oog te verliezen. Dit is in ieder geval de meest uitgebalanceerde DT plaat.

Erg interessant album, zo op het eerste gehoor, ik hoor weer allerlei nieuwe dingetjes, da´s toch een klasse van DT, dat ze iedere keer weer met frisse ideeen op de proppen komen. Alleen is de geluidsproductie wel erg vlak, vooral de gitaren zijn veel te compressed, en LaBrie zingt er soms behoorlijk naast, alsof ie niet kan kiezen tussen twee noten.
Hoogtepunten voor mij tot nu toe zijn de klassieke gitaarsolo in Erotomania, gewoon ziek, en het riedeltje van Space Dye Vest.

Deze behoort tot het beste wat de band gemaakt heeft. In plaats van door te borduren op het geluid van Images And Words worden nu de gitaren wat zwaarder ingespeeld en qua zang wordt niet alleen in de hogere regionen verbleven. Hoogtepunten staan er genoeg op. Space-Dye Vest is wellicht de mooiste van allemaal, wat een zalige afsluiter is dat. Erotomania is een dynamische instrumental en inleiding voor het machtige Voices. Verder is het duo The Mirror/Lie erg heftig en werkt zich mooi naar een climax. Images And Words sla ik nog wat hoger aan, vooral omdat hier ook wat mindere broeders op staan.

Voor mij persoonlijk het beste wat DT gemaakt heeft, wat een ritmes en wat een muzikanten!
De productie is trouwens ook geweldig, het album klinkt als een klok en vult de gehele ruimte. De mannen achter de knoppen (Duane Baron en John Purdell) hebben bijvoorbeeld ook albums als No More Tears van Ozzy en After the War van Gary Moore geproduceerd en dat hoor je duidelijk.
Toppers op dit album: Voices, Lifting Shadows en Space dye-vest.

Wat mij betreft ook Dream Theaters beste. Er werd gemakkelijk gecombineerd met lichte proggy elementen en loodzware heavy stukken. Iets wat destijds nogal ongebruikelijk was. Het resulteerde in een aantal waanzinnige songs waarbij vooral Scarred er in mijn ogen bovenuit schiet.

Het latere Dream Theater kan nog altijd mij goedkeuring wegdragen maar dit niveau is niet meer geëvenaard. Alhoewel Scenes From A Memory wel dicht in de buurt komt.

Jaren was dit mijn minst favoriete DT album maar sinds een tijdje is ie van 'niet' naar 'hiet' gegaan (hmm... in t engels werkt t toch beter ).
Vette plaat, dit had hun klassieker moeten worden ipv I&W, met uitzondering v.h. laatste nummer toch maar een niet zo bijzondere plaat (I&W heb ik het over he.)).

Dit blijft toch mijn favoriete album van deze band. Hier is ook de pretentie al een beetje te horen die op de latere (concept)-albums de boventoon zou gaan voeren, maar hier doet die pretentie dat gelukkig nog niet. Wat je dan overhoudt is een sterk stuk muziek van vier geweldige muzikanten en een zanger die af en toe iets te ver gaat met zijn zang. Al met al een lekkere plaat om zo af en toe op te zetten, maar ik moet het niet te vaak doen want dan gaat deze toch ook vervelen (behalve Scarred en Space-Dye Vest uiteraard).

Ik moet hier tegen de massa ingaan en zeggen dat ik het geen goed album vind. Ik ben al lang fan van DT, maar waarom iedereen van dit album houd snap ik nog steeds niet helemaal. Ik vind het maar saai, en vooral de tweede helft van het album weet me niet te boeien.

Blind aangeschaft destijds en dit album staat nog steeds als een huis. Totaal anders als hun debuutalbum :"When dream and day unite"

De opeenvolgende album konden mij steeds boeien en raken.
Maar dit album staat terecht in mijn top 10.

Hier staan echt parels op..
Space Dye-Vest is op z'n minst magistraal te noemen, net als The Mirror eigenlijk.
Music like it should be.

Op de één of andere manier heeft dit album nooit mijn volste interesse getrokken. Alleen Erotomania en Scared-Dye Vest vind ik echt goede nummers op deze plaat.

3 sterren.

Ik vind deze plaat bijna perfect. Geef ook zelden 5 sterren aan een plaat. Draai hem elk jaar wel weer een keer.

Ik vind het latere werk van DT een heeeeel stuk slechter, rommeliger, commerciëler en geforceerder overkomend. Heb de cd's nog wel een aantal jaren gekocht maar het haalt niet bij dit album (en ook wel I&W).

Ik heb Metropolis part 2 ook, ook flink wat gedraaid, maar snap niet dat mensen die beter vinden dan deze.

Erotomania wordt echt heel mooi naarmate je hem meer luistert, fenomenaal.

Vreemde redenatie van jou ja. Want een 5* album zou ik zeker vaker draaien dan 1 keer per jaar. Of je moet zoveel in bezit hebben dat je er geen tijd voor hebt en er niet meer aantoe komt, dan begrijp ik het. Maar aangezien je niet veel albums 5* hebt gegeven vind ik het toch wat vreemd.

Ook bijzonder vind ik dat je bijna geen 5* album in jouw top 10 hebt staan.

2 albums heb ik van Dream Theater, deze en Images And Words, vind ik mooi zat. Af en toe beluister ik de albums weleens, en vind het ook wel lekker klinken op zijn tijd. Maar toch irriteer ik mij teveel aan de indringende en vervelende zangstem van La Brie. Instrumentaal klinkt het gewoon erg goed en smaakt het zeker naar meer.

Ah, geweldige plaat gewoon dit, samen met Images & Words het beste van DT. Elke nieuwe plaat probeer ik weer met een open mind, maar op de een of andere manier kom ik er nooit lekker in. Ook super strak geproduceerd, een genot om met koptelefoon te beluisteren.

Ik vind Awake wel het meest complete album van Dream Theater. Muzikale krachtpatserij, redelijk toegankelijk nog, sterke nummers en heel veel sfeer.

Dit is mijn eerste kennismaking met Dream Theater en men zegt soms dat de eerste indruk bepalend is voor het verdere verloop van het contact.
Wel bij deze zit het meteen goed!
Het is in mijn ogen een technisch perfect album, niets op aan te merken! Hij luistert goed weg en blijft ook nog even hangen ook al ken ik de teksten (nog) niet.

Het smaakt zeker naar meer en ben dus ook van plan om Dream Theater verder te verkennen.
Hopelijk zijn die in mijn ogen even goed (of zelfs beter)

Afhankelijk van persoon tot persoon, maar dit is zeker niet één van m'n favoriete DT platen. 'Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory' en 'Train of Thought' vind ik ronduit geniaal (ToT echter pas na redelijk wat luisterbeurten). Ook 'Six Degrees of Inner Turbulence' is echt goed, bevat een 42 minuten durende suite (in 8 delen) en die is waarlijk fantastisch. De technische virtuositeit heeft zich op deze platen verder ontwikkeld (toegegeven, solo's tot op het patserige af soms) en de composities zijn meer dan degelijk en epischer. Als je echter meer zoekt in de lijn van 'Awake', probeer je best voorganger Images & Words als volgende stap Maar Scenes, Train en Six Degrees zijn mijn persoonlijke favorieten.

Wat mij betreft had Stereo niet beter kunnen beginnen. De 90's Dream Theater is veruit superieur en Awake is hun beste album. LaBrie klinkt op geen enkel album beter dan hier. Heerlijke sfeer, lekker vet gitaargeluid en een goede balans tussen virtuositeit en spanning. De laatste jaren is het wat mij betreft toch allemaal wat patserig en routineus geworden.

Nicholas doet het hier als een heuze waarheid voorkomen,maar volgens mij is de DT van de afgelopen tien jaar nauwelijk minder te noemen. Routineus en patserig, echt niet!

Ik had al een "wat mij betreft" ingevoegd hoor. Maar het komt altijd wat sterker over als je het als een feit formuleert.

Die kritiek heb ik ook nooit begrepen. Dat laat onverlet dat Awake nog altijd mijn favoriete Theater album is. When Dream And Day Unite en Scenes Of A Memory komen vlak daarna.

Nounou, DT heeft het niveau van Images and Words, Awake en SFAM niet meer kunnen benaderen.....mijns inziens. Wat mij betreft is het vanaf de Octavarium echt met rasse schreden minder geworden met mijn favoriete bandje van weleer. Awake is mijn favoriet van DT.

Ik ben nu Images and Words aan het beluisteren, voorlopig vind ik Awake maar dat kan natuurlijk nog veranderen, het is nog maar de eerste keer dat ik het album beluister.

Verder heb ik nog A Change of Seasons en Falling into Infinity liggen (heb er meteen een paar gekregen van een kennis die me DT aanraadde) maar die heb ik nog niet gespeeld, maar ik kijk er wel naar uit.

Het is altijd interessant om min of meer chronologisch aan een band te beginnen. Wat je tot nu toe opgesomd hebt, zijn ongeveer de eerste platen en dan kan je nadien nog altijd verderdoen met Scenes, Six Degrees e.d. Die hebben niet voor niets zo'n hoge score

Ja dat denk ik ook.
Als ik de albums die ik nu in mijn bezit heb geluisterd heb zal ik zeker op zoek gaan naar de nieuwere !

Die zullen, denk ik, toch minder indruk op je maken. Technisch nog steeds fenomenaal, maar het mist toch wat de eerste platen van Dream Theater wel hebben: bezieling en goede nummers.
Ik heb gisteren Train of Thought nog gedraaid en daar word je gewoon moe van de ene naar de andere break/riff weet ik wat niet meer. Het ontbreekt op de latere platen bij de heren volledig aan de kunst van het doseren. Ook subtiliteit is de heren vreemd.

Kortom: houd het bij de platen tot medio 2000!