Dream Theater - Awake (1994)

Samen met Scenes from a memory en Images and words de beste van Dream Theater vind ik. Deze tip ik nog iets hoger dan Images vanwege een beter produktie. Dit album klinkt als een klok! Lifting shadows off a dream heb ik altijd een geweldig nummer gevonden! Heerlijk ingetogen en af en toe wat gas d'r bi-j
Ik heb alleen nooit zoveel met de instrumentale nummers van DT. Het zijn absoluut topmuzikanten maar ik hoef al die instrumentaaltjes niet zo...

Lifting Shadows of a Dream is inderdaad mooi. Verder ben ik het wel voor een groot deel met Vielip eens, alleen moet ik daarbij zeggen dat ik Images and Words ook niet veel aan vind.

Noem me gek of gestoord, maar ik vind Awake juist één van de mindere platen van Dream Theater. De té schreeuwerige zang van James La Brie is hier hoofdverantwoordelijk voor. Eeuwig zond vind ik het, want instrumentaal is het nog best goed te doen, al komt het wat dat betreft niet in de buurt van een Images & Words.

Overigens verdient Space-Dye Vest wel een vermelding in deze reactie; wat een prachtig nummer.

Toch, met pijn in m'n hart: 2,5 sterren.

Wisselende plaat. Erotomania en Voices zijn voor mij het echte hoogtepunt van het album, maar the Mirror en Lie vind ik wat saai. In ieder geval te zwaar.
Het intro van the Mirror als intro van Take the Time werkte destijds tijdens de I&W tour fenomenaal, maar om het werkt niet genoeg om daar nu een volledig nieuw nummer om te breien.
De produktie klinkt over het geheel mij ook wat te compact. In I&W werd er veel meer ruimte en kleur in de mix toegelaten, en die mis ik toch echt wel bij Awake. Als die er meer ingezeten had, was ik misschien positiever.
Desalnietemin: 4 sterren voor deze plaat, omdat de goeie nummers die er op staan (6'00, Erotomania, Voices, Silent Man, Scarred, Space- Dye Vest) dan wel weer echt goed zijn.

Scarred is toch wel een beetje ondergewaardeerd hier. Vind ik persoonlijk 1 van de betere nummers van Dream Theater. Weinig technische bombast, maar heel mooi opgebouwd.

Ik vind Scarred het beste nummer van de plaat. Mooie opbouw inderdaad en het leunt ook meer op emotie dan op technische fratsen, hoewel ik daar best van houd. Vooral LaBrie is op de top van zijn kunnen hier.

Ik houd juist van de lekker zware productie van Awake. Het klinkt ook wat donker en grimmig. Images And Words klinkt net wat te blij wat dat betreft.

Kijk, iemand die het begrijpt. LaBrie klinkt hier niet zo geforceerd, maar een stuk meer ontspannen dan tijdens andere nummers van DT. Daarnaast staat de productie inderdaad als een huis. Vooral het drumgeluid is aanzienlijk verbeterd ten opzichte van de voorganger (Portnoy is ook niet echt gelukkig met het drumgeluid op I&W). Blij is niet direct het woord dat bij de productie van I&W opkomt. Gedateerd, dat dan weer wel.

Ik sluit me bij de vorige 2 schrijvers aan

Sterke opvolger van Image and Words.

Omdat jij het zegt: gestoorde gek!
Awake is één van hun beste albums, ietwat donkerder qua sfeer maar daar hou ik wel van.

De break op het einde van Scarred (nadat LaBrie zingt: "I'm inspired and content") ... zo subtiel, maar daardoor juist zo krachtig. Jammer dat ze dat verleerd zijn.

Op dit album is een ingrediënt toegevoegd dat ik op het vorige miste: agressie. Het is een beetje nep, want de heren zijn het product van een tevreden gegoede middenklasse. Niettemin slaat de band wel degelijk een deuk in het pakje boter.
Eerst het minderwaardige spul. Innocence Faded is stomvervelend, zoals alle midtempo hairmetal. Het is wat intelligenter dan The Final Countdown, maar ook minder melodieus. Lifting Shadows heeft helaas weer uiterst zoetsappige/smakeloze keyboards. Die Kevin Moore is toch een zwakke schakel. Ik ben benieuwd of zijn opvolger het beter doet.

Zes uur is een aardige opener, maar LaBrie klinkt geforceerd, waardoor de bedoelde agressie niet overkomt. Myung is fabuleus. Hetzelfde geldt voor Caught in a Web: degelijk, maar niets om opgewonden van te raken. De Mindsuite is veel beter, al zijn de drie delen op volstrekt willekeurige wijze aan elkaar gekoppeld. Erotomania duurt wat lang, maar Voices is een hoogtepunt. LaBrie zingt meestal normaal, ideeën in overvloed en het arrangement is to the point.
Is het niet lief als een band zich iets van mijn klachten aantrekt? The silent Man is een schattige ballad. Het arrangement is spaarzaam, indachtig de regel zeg meer met minder. In de verste verte is er geen sentimentaliteit te bespeuren of een overbodige tierelantijn. De pseudoviolen zijn het raam uitgekieperd. Niet dat het perfect is - de akoestische begeleiding is triviaal, het duurt misschien een tikje te lang. Toch verveelt het niet, het heeft een aangename troostende werking. Heel eventjes komen de synthesizer en de electrische gitaar om de hoek kijken, het is voorbij voor je het weet. De sleutel is: smaakvolle ondersteuning en dan zit je bij mij altijd goed. Als de lezer een tevreden spinnende kater denkt te horen - dat ben ik die naar The silent Man luistert.

Bij Lie en Scarred kan ik maar moeilijk mijn aandacht vasthouden. De zang is vlak en de krachtvoerakkoorden in Scarred (rond 9 minuten) zijn fantasieloos. Vanmiddag zal ik ze nog een keer proberen. Space Dye-Vest is een fantastische ballad, vol met variaties die zijn lengte rechtvaardigen.
Al met al ongeveer even goed als zijn voorganger.

Een Kevin Moore nummer ten voeten uit... dat dan weer wel.

Ja, jammer dat ie die niet op zijn solo/bijna-soloplaten zet. Ik kom dit soort pareltjes met kop en staart dus niet tegen op de cd's van OSI of Chroma Key, laat staan die vage film-muziek platen van hem. Jammer, want Space Dye Vest vind ik persoonlijk een topper.

Space Dye Vest staat mij prima op Awake. Prachtige afsluiter. Die gesproken samples gaan helemaal onder je huid zitten.

Toen ik Awake pas had aangeschaft, vond ik The Silent Man en Space Dye Vest de mindere nummers, ik was toen meer into heavy stuff en hield niet van die meligheid.
Met ouder worden, begon ik ze echter meer en meer te waarderen.
Awake kent geen enkel zwak moment, het is een opeenvolging van hoogtepunten.
Misschien moet ik dat halfje toch maar bijgeven binnenkort.

Ik ben dol op tegenstrijdigheden binnen muziek. Ik bedoel, ik moet noch Van Karajan noch Maazel. Toch heb ik van beide één CD in de kast staan die mij zeer lief zijn.
Met Space Dye-Vest verdient Moore een plaatsje in mijn Hall of Fame. Zo ben ik dan ook wel weer, al neem ik geen woord terug van mijn kritiek.

Zoals aangekondigd heb ik nog eens naar Lie en Scarred geluisterd. Wellicht was ik vanochtend nog niet wakker toen ik er naar luisterde. Niet slecht, maar inferieur aan het beste werk van Metallica. LaBrie is geen overtuigende schreeuwer. De thema's/riffs, arrangementen en solo's zijn nogal stereotiep.
Dat doet mij mijmeren over de betekenis van de term progrock, met nadruk op prog. Voor mij betekent dat beslist niet rock met een heleboel synthesizers. Exit Styx, Journey en Queensyche. Progressief betekent grensverleggend. Na afloop heb ik mezelf nog even getroost met Space Dye-Vest. Dát is progressief - in essentie een powerballad waaraan zoveel intelligente dingetjes zijn toegevoegd dat het alle platitudes van dat genre verre overstijgt. Leg de supersentimente rommel van The Scorpions ernaast - die zijn nooit verder gekomen dan oneindig Still loving You te herhalen - en hoor het verschil. Dat begint al met de romantische variaties die Moore helemaal in het begin speelt. Ook het unisono van Moore en LaBrie is een mooie vondst, gecombineerd met de gesproken woorden en de percussie-echo's op de achtergrond. En dan zit ik pas op anderhalve minuut, dus ik stop ermee voordat dit onleesbaar lang wordt. Vooruit, ik noem Petrucci nog even die zijn gitaar als een cirkelzaag laat klinken. Dat is heel apart.
Natuurlijk is ook de volgende compositie progressief - niet omdat ze lang is, maar omdat het een stap verder gaat vergeleken met pakweg Tarkus. Lang leve A Change of Seasons!
Vier sterren blijft het.

Ik draag Metallica's Master Of Puppets hoog in het vaandel maar Awake is toch van een ander soort hout gesneden.

Ja, hout van enigszins inferieure kwaliteit.
Overigens doelde ik met die vergelijking alleen op de nummers Lie en Scarred.

Moeilijk album dat me toch zeker meerdere luisterbeurten kostte om te leren waarderen. Ik heb niets tegen de zware Dream Theater van de latere albums, maar op songs als The Mirror en Lie vind ik het allemaal nog niet zo lekker lopen. Dit neemt niet weg dat er ook gruwelijk mooie pareltjes opstaan zoals Scarred en Space-Dye Vest, zodat ik het uiteindelijk met alle plezier kan beluisteren. Mijn favoriete album is het echter niet, goed is het zeker wel.

Space Dye Vest een powerballad noemen is een gotspe. En de term progrock onder de loupe nemen dan met bandnamen als Styx, Journey, Queensryche aankomen evenzo. Die had mijn moeder ook nog kunnen afserveren voor dat genre....

Queensryche afserveren vind ik toch ook een behoorlijke schande

Queensrÿche is geweldig, zie mijn top10... Alleen ik zou het geen progrock noemen... Maar laten we niet teveel off-topic geraken...

Dit album is een klassieker. Alleen bij Innocence Faded krijg ik wat jeuk, voor de rest is het bovengemiddeld tot uitermate goed materiaal. Spijtig dat de band al in de vroege jaren negentig hun beste materiaal schreef. Voices, The Mirror/Lie, Scarred en Space-Dye Vest knallen nog steeds, mede dankzij de perfecte productie.

Voor mij ben je gek of gestoord. Dit album is één van hun best uitgebalanceerd album.
Elk nummer is top(!)

LaBrie is m.i. uitstekend op dreef op Awake. Vanuit de tenen op Scars en het overweldigende Voices. En heel klein en breekbaar in The Silent Man. Het lekkere zware geluid was toentertijd best apart voor dit soort muziek.

Dream Theater heeft er een soort van fan bij; De derde release die ik geweldig vind van ze, na Train of Thought en Metropolis. De volgorde van waarin ik de albums langsloop is misschien ietwat opvallend, de volgende bestemming wordt Six Degrees of Black Clouds & Silver Linings.

Ik had hier geen tientallen luisterbeurten voor nodig, wat ik nogal eens hoor over Dream Theater platen van anderen. Buitengewoon virtuoze nummers wel, maar alles is voor mij uiterst pakkend. Achter het concept moet ik misschien nog eens aan, alhoewel de beleving bij een album als Metropolis hierdoor niet echt veranderde voor mij.

De afsluiter is een van de beste semi-ballades van Dream Theater en blijft goed in je kop hangen - zonder daarbij iets te klagen te hebben. The Silent Man is ook een goede kleine ballad. Erotomania is ondanks zijn sterke thema iets teveel van het goede en Voices vind ik in zijn 10 minuten geweldig en is verder mijn favoriet.

Een 9 voor dit staaltje masterpiece.

En dan nu: Images and Words, veel plezier

Ken ik al, die moet ik wel misschien eens herbeluisteren. Toch alweer een paar jaar geleden.