Dream Theater - Awake (1994)

Moeilijk album dat me toch zeker meerdere luisterbeurten kostte om te leren waarderen. Ik heb niets tegen de zware Dream Theater van de latere albums, maar op songs als The Mirror en Lie vind ik het allemaal nog niet zo lekker lopen. Dit neemt niet weg dat er ook gruwelijk mooie pareltjes opstaan zoals Scarred en Space-Dye Vest, zodat ik het uiteindelijk met alle plezier kan beluisteren. Mijn favoriete album is het echter niet, goed is het zeker wel.

Dit album staat voor mij al bijna vanaf het begin van de plaat op achterstand omdat zowel het tweede als het derde nummer een refrein heeft dat mij op de een of andere manier bijzonder irriteert (een persoonlijke afwijking – eerst dat "Caught in a wèèèèb", dan dat "aaahhh"-koortje direct nadat de titelregel van Innocence faded wordt gezongen, die twee dingen strijken me allebei tegen de haren), maar de rest van de plaat dendert vervolgens met eigenlijk alleen maar hoogtepunten door, met de daar direct op volgende Erotomania / Voices / The silent man-trilogie als mijn persoonlijke favoriet(en). Muzikaal èn emotioneel is dit echter een vrij donkere plaat, die ik wel sterk vind maar die mij enigszins tegen de borst stuit door de opdringerige nadrukkelijkheid, zoals het schrille schreeuwen van LaBrie op diverse nummers en de sombere invalshoek van de teksten en sfeer van bijvoorbeeld Lie en Scarred. Deze plaat is nooit een persoonlijke favoriet geworden, en ik draai hem dan ook veel minder dan de andere DT-albums. Kortom, een objectief eigenlijk ijzersterke maar subjectief mij onsympathieke plaat.
 

Vandaag een aantal keren naar het nummer ‘A Change of Seasons’ geluisterd van het gelijknamige album. Nummer wat, volgens mij, in het verlengde ligt van dit album. Dus deze ook maar weer eens opgezet en ik geniet met volle teugen. Wat een kracht, een beheersing en uitstraling heeft het album. Toen ik ooit het album aanschafte moest ik het echt vaak draaien om te doorgronden. Dat was niet moeilijk met de sterke opening van ‘6:00’. En de stilte na “...Mary Jane” meteen gevolgd door de introdrill van ‘Caught in a Web’. Smullen ! Daarna kwam er zoveel op mij af wat ik ook echt wilde beleven maar dat ging zo snel, zoveel en ook een heftige intense beleving. Nog altijd probeer ik bij ‘The Mirror’ de verschillende stijlen te doorgronden maar dat besef komt nooit omdat ik steeds meegesleept wordt naar het Dream Theater Walhalla en ik daar alleen nog maar voluit kan genieten.

Uiteindelijk blijft dit mijn favoriete DT album en daar heeft ‘Space-Dye Vest’ ook mee te maken. Een klasssiek begin groeiende tot een klassiek nummer wat ik zelf beschouw als een afscheidscadeau van Kevin Moore. De piano in het nummer is de rode draad en er zit zoveel gevoel in het gehele nummer. Toch ergens ook een anomalie in het geconstrueerde geweldige geweld van het gehele album.

Ik geef niet vaak punten op MuMe maar deze gaat al 24 jaar met mij mee, dus de volle mep ! 5 sterren

Dream Theater - Awake

Erg sterk album van Dream Theater. Best een lange speelduur, maar het verveelt nergens. 6:00 begint wat vreemd met die stem aan het begin en het eind, maar zet wel de toon voor de rest van het album. Ik kan de zang van LaBrie hier goed waarderen en instrumentaal is het ook van hoog niveau.
Caught in a Web, Erotomania en Lie zijn ook heel erg sterk, Innocence Faded, The Silent Man en Lifting Shadows Off a Dream wat minder. Die nummers zijn denk ik wel nodig, want 75 minuten van hoog tempo gaat waarschijnlijk ook vervelen.
Voices hoort wel bij mijn favorieten, net als The Mirror en Scarred. op Space-Dye Vest laten ze zien hoe je een rustig nummer sterk en boeiend kunt houden, dit nummer hoort dus ook bij mijn favorieten.
De meeste nummers vind ik dus erg sterk, een paar zwakkere broeders maar dat mag de pret niet drukken.

4,5*

Het album "Awake" van Dream Theater, uitgebracht in 1994, start enigszins teleurstellend. Ondanks de aanzienlijke vaardigheden van de bandleden, struikelt dit album in de eerste twee nummers al een beetje over zijn eigen complexiteit en verliest het de essentiële vonk die de luisteraar zou moeten boeien. De productie van die start voelt wat overladen, waardoor subtiele nuances die Dream Theater normaal zo goed beheerst, verloren gaan in een zee van geluid.

Maar ook in de nummers hierna, bijvoorbeeld Lie en The Mirror, lijkt er soms een wedstrijd te bestaan om het meest gecompliceerd te zijn, met wisselende tijdssignaturen en een overdaad aan melodische lagen die soms meer vermoeiend dan verrijkend zijn. Dit leidt tot een verminderde coherentie in het algemene geluid van het album, waarbij de luisteraar zich afvraagt of de band misschien hun technische bekwaamheid boven de muzikale expressie heeft gesteld.

Een ander kritiekpunt is dat, ondanks de indrukwekkende technische prestaties, de emotionele verbinding soms ontbreekt. De zang van James LaBrie, hoewel krachtig en helder, mist op sommige momenten de emotionele diepte die nodig is om echt resonantie te vinden bij de luisteraar. Dit kan deels te wijten zijn aan de productie, die soms de neiging heeft om de vocale lijnen te overstemmen met de complexe arrangementen.

Desalniettemin, kan de band beter. Het nummer "Space-Dye Vest", dat het album afsluit, is een opvallende afwijking van de rest van het werk. Met zijn ingetogen pianospel en introspectieve teksten biedt het een blik op wat Dream Theater ook kan zijn: reflectief en emotioneel meeslepend. Dit nummer is een juweel dat laat zien dat de band ook in staat is om subtiliteit en diepte te bereiken.

In conclusie, 'Awake' van Dream Theater is een album dat de luisteraar uitdaagt en beloont, maar ook vraagt om geduld en een bereidheid om door de technische complexiteit heen te luisteren. Voor de liefhebbers van progressieve metal is dit ongetwijfeld een waardevolle toevoeging aan hun collectie. Echter, voor diegenen die zoeken naar muziek die onmiddellijk toegankelijk en emotioneel verbindend is, kan dit album soms als een ietwat koude, zij het bewonderenswaardige, demonstratie van muzikale bekwaamheid overkomen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl