Dream Theater - Awake (1994)

Ik leerde DT kennen via dit fantastische album. Vanaf die tijd volg ik DT op de voet en ben erg groot fan. Album na album volgde er en ik weet echt niet meer wat ik nu het beste album vindt. De heren van DT zijn een stelletje genies op het gebied van prog-metal en dat zal altijd zo blijven

Een plaat die Dream Theater volgens mij nooit overtroffen heeft, en waarschijnlijk ook nooit zal overtreffen. Inderdaad een heel pak duisterder dan I&W, maar daar hou ik in dit geval wel van. Al enkele jaren een van mijn favoriete cd's, hoewel ik de laatste tijd niet veel meer naar het genre luister.

[quote]Lebuin schreef:
Een plaat die Dream Theater volgens mij nooit overtroffen heeft,

Klopt het is en blijft een topper!!

Een schitterend album van Dream Theater. In princiepe vind ik alle nummers wel goed, maar soms is het instrumentale gepiel wat irritant. Met name op Erotomania. Beste nummers vind ik Caught in a Web, The Mirror (wat een fraaie openingsrif die na een minuut overgaat in een sneller stuk om vervolgens met de zang weer terug te vallen op die riff) en Lie.
De laatste twee nummers zijn wat rustiger, maar erg, erg gaaf. Lifting Shadows of a dream en Scarred.
Ik vind Awake net iets beter dan IAW. Ik geef dit album 4.5*

Mag toch hopen dat je Space Dye-Vest niet gemist hebt, wat dat is toch het laatste nummer van cd =p

ha Crosskip! Je hebt natuurlijk helemaal gelijk. Ik vind het wel een goed (en vooral apart) nummer, niets meer en niets minder. Ik heb voordat ik een oordeel gaf over deze cd , nog even geluisterd naar de geripte versie op mijn pc. Daarbij is blijkbaar Space Dye vest blijkbaar niet meegeript Vandaar dus. Score blijft wel 4.5 sterren.

Erotomania is juist mijn favoriet op dit album. Mooi uitgebalanceerd gepiel

Meesterwerk en absoluut één van hun allerbeste albums.
Verder is het ook een leuk gegeven dat (bijna) alle songtitels op de hoes terug te vinden zijn.

Ik vind dit het beste DT album en het meeste van de heren heb ik toch wel in huis. De laatste jaren is hun muziek voor mij op de achtergrond geraakt: teveel opnieuw uitvinden van zichzelf en teveel ambitie tonen om elke mogelijke combinatie van riffs in een vierkante seconde te proppen. En dat dan in het kwadraat. Als het even kan. Gedurende 10 minuten per nummer.

Awake heeft juist nog het frisse van een jonge band die de muziek nog voorrang geeft in plaats van de powerplay. Uiteraard hoor je hier en daar wat stukken muziek bijna uit de bocht vliegen, maar dat vind ik op dit album nog onder de categorie charmant vallen. Daarnaast is het hun beste productie. En bevat het tevens mijn lievelingsnummer van DT: scarred.

Aldus mijn mening.

Op Awake vind ik sommige nummers (ook) iets weg hebben van Metallica.
Nog steeds het beste album voor mij en ze hebben er aardig wat gemaakt

Jammer dat ze nog steeds vasthouden aan Labrie. Die zanger die (zeker op dit album) zichzelf nog wel eens wil overschreeuwen. Awake is muzikaal absoluut hoogstaand. Maar om dit als beste album van DT weg te zetten gat mij toch iets te ver.Er zitten er toch wat zwakke broeders tussen. . Voices kan mij geen 10 minuten boeien

Goh, en dat vind ik nou net een van de sterkste op deze plaat!

samen met erotomania, mmmm...

die moet jou toch ook bevallen; Labrie zingt niet mee

Erotomania is geniaal maar Voices.......nee laat maar.

Voices vind ik op de cd een van de betere nummers, live was het toendertijd niet zo best. Het werd soms meer schreeuwen dan zingen.

Dit album staat voor mij al bijna vanaf het begin van de plaat op achterstand omdat zowel het tweede als het derde nummer een refrein heeft dat mij op de een of andere manier bijzonder irriteert (een persoonlijke afwijking – eerst dat "Caught in a wèèèèb", dan dat "aaahhh"-koortje direct nadat de titelregel van Innocence faded wordt gezongen, die twee dingen strijken me allebei tegen de haren), maar de rest van de plaat dendert vervolgens met eigenlijk alleen maar hoogtepunten door, met de daar direct op volgende Erotomania / Voices / The silent man-trilogie als mijn persoonlijke favoriet(en). Muzikaal èn emotioneel is dit echter een vrij donkere plaat, die ik wel sterk vind maar die mij enigszins tegen de borst stuit door de opdringerige nadrukkelijkheid, zoals het schrille schreeuwen van LaBrie op diverse nummers en de sombere invalshoek van de teksten en sfeer van bijvoorbeeld Lie en Scarred. Deze plaat is nooit een persoonlijke favoriet geworden, en ik draai hem dan ook veel minder dan de andere DT-albums. Kortom, een objectief eigenlijk ijzersterke maar subjectief mij onsympathieke plaat.
 

`Toch raar ijzersterk maar de waardering is niet navenant

Ik vind het gebruik van het woord objectief altijd zo raar. Als ik nou zeg dat het objectief een rukplaat is? Je kunt niets naar een waarde-oordeel als kwaliteit meten dus de term objectief is niet van toepassing. Dit is gewoon 'voor mij objectief' vs. 'voor mij subjectief'.

Helemaal mee eens Jasper! Niemand bepaald voor een ander of iets goed of slecht is. Dat bepaal je enkel voor jezelf.

Ik bedoel natuurlijk ook niet letterlijk "objectief zoals te meten met universele criteria", alleen maar dat de muziek uitstekend in elkaar zit (okee, "dat ik de muziek uitstekend in elkaar vind zitten") en dat ik ook helemaal kan begrijpen hoe andere mensen hier vijf sterren voor geven, maar dat ikzelf moeite heb met de sfeer die er uit spreekt en die mij op een heel persoonlijk niveau zo onaangenaam aandoet dat ik de plaat niet uit ganser harte zo goed kan vinden als de doortimmerdheid van de muziek voor mij zou verdienen. En ik was al helemaal niet van plan om voor een ander te bepalen of iets goed of slecht is.
 

Oké, het is ook eerder een generieke ergernisje van mij wat betreft dit onderwerp (objectief vs. subjectief). Je kan begrijpen dat anderen dit tof vinden - dat kan ik in helemaal volgen.

Ik deel die specifieke ergernis volkomen. Nogmaals, in mijn bericht gebruikte ik objectief niet in de betekenis van "absoluut en onweerlegbaar" maar in de zin van "zoveel mogelijk zonder vooroordelen en voorkeuren", zoals bij een neutrale toeschouwer. Helaas kwam dat kennelijk niet goed over.

Tja het is nou eenmaal geen wetenschap.

Ik ga er altijd vanuit dat wat degene post dat het gewoon een persoonlijke mening is, ook al staat er 3 keer in een zin objectief, want wat je post komt in je eigen gedachten op. Pas als de meerderheid hetzelfde denkt mag je een beetje gaan denken in termen als objectief denk ik.

Deze plaat draai ik bijna nooit meer, het is ook nooit helemaal mijn ding geweest dream theater, daar vind ik het te klinisch en te gemaakt voor klinken. Het is eigenlijk gewoon te goed en te strak gespeeld, waardoor iedere vorm van emotie lijkt te ontbreken.

Toch laat ik de 4 staan omdat het wel goed inelkaar zit en sommige momenten wel kippenvel opleveren bij mij. Leuke plaat om niet al te vaak te draaien om het te blijven waarderen.

Ik snap wat je bedoelt maar toch kan je die redenatie niet zo stellen. Dan zouden klassiek geschoolde muzikanten allemaal te strak spelen om nog emotie in een compositie te leggen.

Bedoel je klassieke muziek, of juist oudere rock/metal bands?

Als je oudere bands bedoeld ben ik het niet met je eens want dat waren meesters in het improviseren en ze sloegen ook weleens een nootje verkeerd aan. Soms vind ik juist een foutje in het spel heerlijk klinken. Beluister vooral maar eens livealbums van diverse rockbands.

Dan vind je RUSH ook te klinish klinken??

Nope met rush heb ik het niet, want die heeft een volstrekt eigen geluid.

Heb het eigenlijk alleen maar met dream theater en verder met geen andere band.

Ja met toto heb ik het ook, beluister daar maar eens een live plaat van, is nauwelijks te onderscheiden van een studio plaat, zo goed zijn ze.

Dat heb ik wel met meer bands en daar stoor ik m ij echt niet aan.
Dan is Steely Dan ook TE perfect voor jou????

Van steely dan heb ik Aya, maar draai hem idd niet al te vaak, want erg raken doet het mij niet, klopt.