Queen - A Night at the Opera (1975)

Er wordt juist fanatiek gelobbyd om BoRap. uit allerlei lijstjes weg te stemmen.
Wat heb ik trouwens gewonnen? (zie mijn top10)

Dit rockt.

Een Queen waar de rauwe randjes en de humor nog allesbehalve verdwenen zijn.

3,5 sterren.

wat een heerlijke plaat is dit toch

En ja het spijt me zeer maar Bohemian Rhapsody vind ik tohc nog altijd het mooiste nummer dat ik ooit gehoord heb, ook al is het echt helemaal kapotgedraaid door die verdraaide tv en radio

het 2de album dat ik van Queen hoor (na Sheer Heart attack). Dit vind ik toch beduidend minder. Wat bombastischer en meer kitch. Bohemian Rhapsody is natuurlijk overbekend, maar het headbang-moment (Waynes-world anyone? ) doet 't 'm nog steeds.

Leuke plaat van deze hoe heten ze ook alweer o ja queen.


Leuke nummers, lekkere meezingers voor bij de afwas.

Jammer dat ze het live niet waar kunnen maken. Na deze plaat heb ik ze gezien in Ahoi. Viel wat tegen, vooral die Freddie.

2 en een halve ster voor de meest overschatte hitmachine van de 20e eeuw

Gefeliciteerd, hiermee teken je waarschijnlijk je eigen graf, maar je getuigt tenminste wel van lef!

normaal houd ik niet van dit soort berichtjes, maar kan dit hier, stiekumpjes wel waarderen...

Persoonlijk vind ik hem nog netjes met 2,5* Ook z'n comentaar had scherper kunnen zijn. Ik waag me niet aan dit soort beledigingen t.a.v. dit album omdat ik me besef dat de liefhebbers van dit album ook gevoelens hebben...hele sterke gevoelens...vooral voor Freddie met z'n mooie snor

Ik laat ze dus maar in hun waarde...Voordat je het weet heb je heel de Queen fanclub over je heen.

En dat wil je echt niet meemaken....

In 1975 had Freddie nog geen snor .

hier krijg ik dus een sik van

De eerste keer dat ik deze cd hoorde schrok ik me rot, en moest ik moeite doen mijn lachen in te houden: wat een kitsch, een hoop tierelantijntjes en wat een kermisachtige muziek.

Dat was de eerste keer. Na behoorlijk wat luisterbeurten verder, stel ik mijn mening bij. Natuurlijk blijft het kitsch, maar de nummers zitten verdraaid goed in elkaar. De eerste 3 nummers zijn maar zozo, maar daarna volgt zoveel moois.

You're my best friend is een schitterend "klein" liedje, daarna gelijk gevolgd door '39, dat ik net iets mooier vind.

Sweet Lady vind ik een matige rocker en seaside rendezvous apart, maar kan me niet echt boeien. Prophet's Song en Love of my life zijn schitterend. De 2 beste nummers van de cd, en dan ook nog achter elkaar. Het niemendalletje Good Company is een mooie opmaat voor Bohemian Rhapsody. Alles wat er over dit nummer te zeggen en te schrijven valt, is ook al gezegd en geschreven. Ik vind het akkoord dat het alom wordt gezien als beste nummer aller tijden, maar op deze cd staan betere nummers. Daarbij heb ik Bohemian Rhapsody ook iets te vaak gehoord, om er nog volledig van ondersteboven te raken. God save the queen is een logische afsluiter en past precies bij het album.

Dus: ja, deze cd is pompeus, bombastisch, over the top, kitscherig, maar desondanks (of juist daarom?) een echte klassieker en voor mij een 5* waard

Ik durf best te beweren dat ik gevoelens heb voor Freddie, vooral voor z'n muziek. En dat ie homo/ bi of wat dan ook was, zal me worst wezen. Maar blijkbaar is dat anno 2007 nog steeds voor sommigen een reden om iemand te haten.

Verder is het prima om een poephekel te hebben aan hun nichterige koortjes en gestapelde gitaarlijntjes, maar dat is nu eenmaal hun stijl. Lekker links laten liggen dus en gewoon de door de zelfbenoemde critici geprezen platen opzetten. Laat mij maar wegzwijmelen bij deze edelkitsch.

Geen idee waarom je ( een gedeelte!!) van mijn stukje gequot hebt, bij je tirade over het wel of niet haten van freddie in combinatie met zijn wel of niet homo zijn...

Ook heb ik het niet over nichterige koortjes gehad,maar nu je er zelf over begint...het is inderdaad de stijl van Queen die me niet bevalt, en waardoor ik dus genootzaakt ben om naar andere door 'zelfbenoemde critici geprezen platen' te luisteren.

Voor de duidelijkheid : Mijn afkeer voor dit album heeft niets te maken met het homo zijn van Freddie...

Tirade? Jij bent ook niet veel gewend.

Tirade = Lange gedachtenuithaal ; vloed van theatrale maar weinig zegende woorden.

Net zoiets als de muziek van Queen zegmaar...Ben ik idd niet gewend, meer jouw stijl

gedachtenuithaal is geen woord, wat voor bronnen gebruik jij?

gedachtenuithaal is wel een woord. Maar dat heeft totaal niets met de inhoud van het berichtje/mailtje te maken waar jij op reageert...

mailtje? nu raak ik echt in de war. Ik stop ermee!

'The making of' met de DVD versie van dit album voor 5 eurotjes bij de mediamarkt.
'The making of' is een heel interessant document waarbij je zult begrijpen waarom dit één van de duurste producties was. Vooral de uitleg van Roy Thomas Baker en Brian May zijn zeer verhelderend.

Vooral de 'brass-sectie' gespeeld door Brian May in Good Company is geniaal gevonden.

Ik laat iedereen zijn mening ventileren, daar is het een forum voor. Van mij krijgt deze plaat gewoon de volle 5 uit 5. Ik zie me (tot nu toe) ook niet genoodzaakt om dit toe te lichten. Hoewel ik tegenwoordig eerder geneigd ben om Queen II in de speler te gooien is deze plaat gewoon beter geproduceerd en echt af! Hun sound is hier perfect uitgebalanceerd. In de jaren 80 haalden ze dit niveau jammer genoeg niet meer, minder symfo, meer pop. Ik geniet immer van hun jaren 70 platen

*****

Ik vind dit persoonlijk een beetje een overgewaardeerd album van Queen. Albums als Queen I, Queen II, A Day At The Races en Sheer Heart Attack zijn toch echt beter.

Toch zijn Bohemian Rhapsody, Love Of My Life and The Prophets Song zeer goed.

Een 3,5.

Schitterend album van Queen dat de status van klassieker met verve verdient. De enige reden dat hij niet in mijn top 10 staat is dat ik Queen II nog net een klein beetje beter vind.

Als er al sprake is van een wat minder nummer dan is dat voor mij Sweet lady, maar de rest is om je vingers bij af te likken zo goed.

Het begint al meteen goed bij Death on two legs. Freddie was al zijn gal met Flick of the wrist (SHA) nog niet kwijt en besloot zijn oude platenmaatschappij nog een trap na te geven. In plaats van het nummer vol te proppen met F*** kwam hij met de zin als "You're a sewer rat decaying in a cesspool of pride". Het straalt meteen veel meer klasse uit.

Lazing on a sunday afternoon is een subliem tussendoortje met een leuk outro.

Bij een Roger Taylor nummer moet je altijd maar afwachten wat je krijgt, maar dit nummer was de eerste van een heel goed trio (Drowse en Sheer Heart Attack zijn echter nog beter)

You're my best friend was een hele leuke John Deacon single, maar het is '39 dat echt indruk maakt. Wat een subliem futuristisch folkachtig hoogstandje.

Sweet lady is dan iets minder, maar Seaside Rendezvous is een hilarisch nummer dat bijzonder knap in elkaar is gezet. Vooral het instrumentale gedeelte dat geheel vocaal is gedaan.

Kant B is vervolgens een van de beste plaatkanten uit de muziekgeschiedenis.

Eerst The Prophet's song ; Het langste Queennummer ooit dat prachtig overloopt in het wonderschone Love of my life.

Good company is qua compositie misschien van iets minder niveau, maar de manier waarop Brian May het nummer inkleurt is werkelijk subliem.

Bohemian Rhapsody is eigenlijk compleet doodgedraaid maar elke keer als ik het nummer hoor geniet ik er van.

God save the queen sluit het album mooi af.

Het is tegenwoordig schijnbaar hip om Queen af te kraken, maar slechts enkele bands kunnen tippen aan hetgeen Queen in hun carriere op plaat hebben gezet.

Ik zie het eerder tegenovergesteld.. als iets waar toch iedereen achteraan loopt omdat het nu eenmaal Queen is en we maar niet aan ze kunnen tippen..maar weten waarom ze het echt mooi vinden heb ik (en nu laat ik iedereen op deze site erbuiten) niet vaak gehoord..

Ik snap trouwens echt niet wat je bedoelt met dat het hip zou zijn..

Persoonlijk vind ik dit album een 4, vind ik het niet zo goed als Queen II of Sheer Heart Attack, maar toch heel erg goed.
Maar.... briljante post, Squonk, briljant!

Het zal hem waarschijnlijk ook wel een worst geweest zijn!

Nee hoor, hij heeft er flink mee geworsteld.

Lily of the valley gaat hier, geloof ik, over.

A Day at the Races beter??? Je maakt een grapje... Hoewel die plaat een paar prachtsongs bevat (You take my breath away/Millionaire Waltz/Somebody to love) vind ik de plaat als geheel toch onder doen voor zijn voorganger. Queen II en Sheer heart attack zijn een ander verhaal..

Ik ben een immense Queenfan en ik vind dit een absolute topplaat. Freddie Mercury is zonder twijfel de koning van de melodie en Queen de keizer van de diversiteit:-). Sommigen hier verwarren het catchy zijn van een melodie met commercieel zijn. Ik vind al dat geleuter over 'artistiek'zijn dan ook werkelijk belachelijk. Mercury bewijst hier een uniek songschrijver en zanger te zijn. Death on two legs is een hard nummer dat bulkt van de vette riffs en waar een heel verhaal bijhoort(dat de grote Queencritici niet kennen vermoedelijk)Typisch Mercury is de prachtige melodie. Lazing on a...is een ander pareltje met een fantastische solo op het einde. Het album gaat van hoogtepunt naar hoogtepunt. Alles perfect geschreven, gespeeld, geproducet. Queen is zonder twijfel 1 van de topbands aller tijden. Ik respecteer de andere grootheden maar in mijne eigen moet die anderen(waaronder The beatles en The Rolling Stones)het afleggen tegenover Queen wat diversiteit, instrumentbeheersing en uitstraling betreft.
Sommigen breken dit album compleet af en dan kijk je in hun toptien, beluister je die platen en vraag je je af:ah, dus dit is beter?.Vaak moet ik dan eens hartelijk lachen met die pseudo-artistieke muziek die wat moeilijker klinkt. Eigenlijk hebben we dan vaak te doen met een artiest die er niet in slaagt de melodien va een Mercury te evenaren en daardoor minder catchy is en wiens stem moeite heeft en u raadt het goed:ook dat is artistiek.

Ik neem aan dat je het aantal songs bedoeld? Kwalitatief zijn er ontelbare betere bands en albums geweest.

Schei toch uit! Kwalitatief betere bands is subjectief! Queen had stijl en kwaliteit, maar vonden muziek entertainment en niet een manier om boodschappen over te dragen. Voor de o zo geweldige muziekcritici is het vervelend als een band vindt dat muziek entertainment is. Succes en een beetje lak aan de pers konden de critici niet verdragen en daardoor is Queen vaak kwalitatief onderuit gehaald.

Omdat smaak onbetwistbaar is, kun je zeggen dat er betere bands waren en betere albums dan 'A Night at the Opera', maar ontelbare is echt onzin. Queen hoort bij de beste bands allertijden en het album is echt top!