Neil Young with Crazy Horse - Everybody Knows This Is Nowhere (1969)

Heb toevallig Cowgirl in the Sand op Decade op staan.
Lekker knalhard deze keer. De buren zijn aan het klussen dus...:-)
Waardoor gaat dit geweldige nummer nou nooit vervelen? Mooie melodie, furieuze gitaarsolo's, een band die er helemaal voor gaat, lekker lang uitgesponnen allemaal en het op Decade goed geremasterde geluid.
Jaa...die cowgirl lust ik wel!!! Wie zij dan ook is.

Platen zoals deze worden vandaag de dag - begrijpelijk want dit blijft toch ook een muzikaal tijdsdocument - niet meer gemaakt. Jammer.

Na gister al overdonderd te zijn door de live plaat 'Live At Massey Hall' kom ik ook nu weer superlatieven tekort. De jaren zestig klinken goed door op dit album, maar ook de seventies zijn in aantocht en drukken hun stempel (zij het in mindere mate) op dit album. Het begint al meteen goed met het prachtige en heerlijk rockende 'Cinnamon Girl.' Kort maar o zo krachtig. Gevolgd door het wat minder intimiderende, maar evengoed prachtige titelnummer.

Daarna...Een rustpunt in de plaat, zowel qua snelheid, volume, als kwaliteit. 'Round & Round' is geen slecht nummer. Verre van zelfs, maar kan zich toch (net) niet staande houden tussen de overige nummers. Op duizend-en-een andere platen was het vast een hoogtepunt geweest, hier staat het in de schaduw van giganten. Zo'n gigant komen we daarna tegen met 'Down By The River.' Ik blijf het een ietwat curieus nummer vinden. Het refrein is niets minder dan briljant en ook de lengte past perfect, maar...Er scheelt iets aan. Neil is nu eenmaal niet de beste gitaarspeler, net zoals hij niet de beste zanger is. (Technisch gezien dan.) Maar waar ik bij zijn stem altijd alles kan vergeven kan ik dat bij zijn gitaarspel niet. Het is sterk, fascinerend zelfs, maar wel ietwat gehandicapt. Het is vooral de belofte van wat had kunnen zijn in plaats van een echt perfect geheel.

De twee nummers die volgen hebben daar alleszins geen last van. In 'The Losing End' gaat Neil even lekker op de country tour. Ik moest even een half minuutje wennen maar zat er daarna dan ook helemaal in. Ook 'Running Dry' is een nummer waar ik eigenlijk geen slecht woord over kan zeggen. Maar het laatste en misschien wel beste nummer van het album is toch 'Cowgirl In The Sand.' Niet alleen is het een wereldnummer, het laat ook nog eens zien dat Neil wel degelijk met een gitaar om kan gaan. De gezongen delen zijn perfect tussen de noten geplaatst. De instrumentale delen daartussen behoren tot het beste wat ik van Neil heb gehoord. Wat me opviel was dat sommige delen later blijken terug te komen in 'Like A Hurricane.' Daar misschien nog net wat meer geperfectioneerd, maar tegelijkertijd ook wat minder gevoelig toegepast.

Beter dan 'Live At Massey Hall?' Nee, daar loopt de emotie toch nog wat verder op. Maar wat mij betreft is dit wel bij uitstek dé studioplaat van Neil. 'Harvest' is misschien zijn visitekaartje, dit is echter de plaat die bewijst dat hij bij de allergrootste hoort.

4.5* Voor nu, dat laatste halfje komt er vast nog wel eens.

Met Cinnamon Girl en Down By the River kent deze oudgediende al 2 klassiekers, maar heel het album smaakt goed. Deze tijds documenten worden niet meer in zo'n aantal gemaakt als in het magische jaar 1969, dat is een gegeven. Maar wie goed zoekt, vind nog voldoende pareltjes in de grote oceaan.

Prachtig album met alleen maar Topnummers
Vooral Down By The River en Cowgirl In The Sand zijn meesterlijk
Plaatsje in mijn top 10

Leuk album en het country-gehalte is voor mij gelukkig maar op een nummer te hoog(the losing end). Cowgirl in the Sand en Down by the river zijn daarnaast echte nummers en dan heb je toch al weer de halve plaat gehad. Bijzondere artiest die Neil young, hoewel niet alles mijn ding is.

Geweldige plaat. Ik ken nog lang niet alles van Neil Young, maar op dit album val ik vaak terug.
Openen met een klassieker: Cinnamon Girl en eindigen met een tien minuten durend Cowgirl In The Sand. Een prachtig stuk dat niet verveelt.
Om de een of andere reden kan ik me maar niet bedenken hoe Running Dry ookweer klinkt.
Toch weet ik wel dat de overgang van Runny Dry naar Cowgirl heel mooi is.

Ik luisterde deze plaat eerst een beetje half bewust en na iets dat al voelde als een solo van twee minuten begon opeens Cowgirl In The Sand. Dat vond ik zo mooi!

Ik ken nog niet al Neil zijn werk, maar ik neig te zeggen dat ik met dit album zijn beste plaat al ken.

Oh please help me, oh please help me, I'm living by myself ........ In de 80s zat iedereen die een paar akkoorden kende en dacht dattie kon zingen dat nummer te verkrachten maar dat heeft me het orgineel nooit tegen kunnen maken. Prachtig weemoedig nummer met Bobby Notkoff's viool als extra bonus. Requim For The Rockets indiet

Maar ik was er dan ook nog niet in de '80s ^^.
Ik ga hem zo nog maar eens opzetten

Was van plan After The Goldrush aan te zetten, maar dan komt die daarna.

Maar die gitaar heb je alvast, in je avatar toch iig ....

Ja, ja. Dat ben ik zelf. Ik speel ook gitaar.
Ik kan echter nog niets van Neil Young spelen...
wordt wel eens tijd hè?

Mijn favoriete neil young album.geweldig album rockt lekker en een paar gevoelige nummers.
Nummers 1,2,4,6,7 mijn toppers.

Cowgirl in the sand. Geweldig, maar wat is dat toch met 'sand' in the track? Want mijn favoriet bij America is sandman. How coincidental!

(En mijn zus dacht altijd dat A horse with no name van Neil Young was )
 

Kan ik mij nog ergens iets bij voorstellemn ook

Van geen kant .......... die karakterloze brave koorknapen stemmen van America verwisselen met het karaktervolle stemgeluid van ome Nelis wijst op een gebrek aan belangstelling in muziek ...

Nou, Neil Young is niet de favoriete artiest van mijn zuster (die eer komt eerder toe aan --zoals zij hem nog wel eens wil noemen-- Geil Diamant ), maar in haar verdediging moet ik zeggen dat ik Droombolus' kwalificatie van America wel wat erg negatief vind. Net zoals iemand ooit schreef dat Steve Earle's Someday "the best song Bruce Springsteen never wrote" is, vind ik persoonlijk dat A horse with no name "the best early-seventies-song Neil Young never wrote" is (afgezien van het feit dat ik natuurlijk lang niet alle Neil Young-soundalikes ken).
 

Ik vind het eerder een CS&N soundalike ........ en sorry, maar ik heb gewoon een enorme hekel aan dat nummer .......

Het zij je vergeven. De harmony heeft inderdaad meer weg van CSN (of CSNY op Through my sails), maar het gevoel van eenzaamheid dat er uit het nummer spreekt doet mij vaak denken aan Neil Young, en toen ik later in Thrasher hoorde over "where the pavement turns to sand" en hoe "the vulture glides" kreeg ik puur associatief het beeld van de "desert" uit A horse with no name weer voor mijn geestesoog. (Overigens ben ik er pas vijf seconden geleden achtergekomen dat een "thrasher" een soort vogeltje is, hetgeen natuurlijk helemaal niet strookt met de enigszins sombere uitstraling van dat nummer, maar dat terzijde.)
 

Qua timbre en toonhoogte lijken ze wel op elkaar (bijv. 'Lonely People' klinkt ook wel een beetje als Neil die zingt), maar ik ben het met Droombolus eens dat Neil veel meer karakter (en bezieling) in z'n stem heeft.

Neils pa belde Neil destijds overigens om hem te feliciteren met een nieuwe nummer één hit.

Stijn_Slayer schreef : Qua timbre en toonhoogte lijken ze wel op elkaar (bijv. 'Lonely People' klinkt ook wel een beetje als Neil die zingt), maar ik ben het met Droombolus eens dat Neil veel meer karakter (en bezieling) in z'n stem heeft.

O, ik ook hoor. America is Neil Young lite zullen we maar zeggen -- ik heb van Neil Young 12 albums en van America 8 losse nummers.

Stijn_Slayer schreef : Neils pa belde Neil destijds overigens om hem te feliciteren met een nieuwe nummer één hit.


 

Zijn we het alwéér eens. Hoe bestaat het dat de mannen van America binnensluipen bij een "Everybody knows this is nowhere" discussie?

Misschien omdat de nieuwste van Neil America(na) heet?

of nog flauwer a (crazy) horse with no name..

Fantastische ontdekking! Wat een heerlijke, prachtige, geweldige, fabuleuze, magnifieke (etc. etc.) muzikale ondersteuning voor de evenzo aantrekkelijke zang! Deze plaat had ik veel eerder moeten opzetten. Hoogtepunt voor mij is Running Dry (Requiem for the Rockets).

Goed bezig R&P

Vooral Running Dry als hoogtepunt noemen doet mij deugd.

Goh, krijgt dat vat van je toch eens een beetje inhoud

Hij zit pas op 3***, voor een écht gebleken vat met inhoud moet je bij dit album al gauw op 4**** zitten.
Plus natuurlijk en passant de constatering dat Neil Young toch wel beduidend beter gitaar speelt dan Mark K.

In ieder geval een stuk spannender.

Dit kwam een jaar na de laatste worp van Buffalo Springfield en toonde aan dat uit die as nog iets moois herrees.

Was toentertijd een van de meest besproken albums op het schoolplein en wellicht ook een van de meest op cassette gezette. Gek genoeg ontdekte ik zijn solo-debuut pas 2 jaar later, via de muziekbibliotheek.

Eerlijk gezegd zou ik geen zwak nummer op dit album kunnen aanwijzen, al waren die langere nummers wel wennen.

Technisch (en als ik het zo hoor ook theoretisch) is Knopfler véél beter, maar Neil Young is veel unieker, verrassender en inderdaad spannender. EKTIN blijft één van de albums waarop ik zijn gitaarspel daarom het allerbeste vind, samen met de min of meer live variant: Neil Young & Crazy Horse - Live at the Fillmore East (2006)

Ten tijde van Buffalo Springfield jamde Neil btw al wel eens met (toen nog) The Rockets.

De sound van de originele Crazy Horse met Danny Whitten heeft Neil Young (helaas) eigenlijk nooit meer weten te benaderen. Het overlijden van Whitten heeft daar een rol ingespeeld, maar Neil is vanaf Zuma ongeveer begonnen met het steeds verder 'distorten' van zijn gitaar. Het is eigenlijk niet voor te stellen dat dat hij hier óók op Old Black speelt als je het vergelijkt met bijv. Weld. Het geluid is hier veel droger, minder zwaar en noisy. Nu houd ik ook van lawaai à la Neil, maar het zou wel weer eens verfrissend zijn om nog eens een plaat (of concerten) die qua sound aansluit bij EKTIN te horen. Daarom veer ik de laatste tijd ook op als hij weer eens op een Gretsch speelt i.p.v. op Old Black.

@Stijn: oh ik reageerde bewust niet op die stelling: MK debuteerde pas met Dire Straits een kleine 10 jaar later - en er waren meerderen die Neil overtroffen als gitarist - twee ervan op dit album: Derek and the Dominos - Layla and Other Assorted Love Songs (1970)