Neil Young with Crazy Horse - Everybody Knows This Is Nowhere (1969)

Ja, het is moeilijk om een beste plaat te kiezen, is maar net hoe mijn pet staat, maar deze staat wel in mijn top 5.

Cowgirl In The Sand =

Die ellenlange gitaarsolo klinkt eigenlijk nergens na, maar toch krijg ik elke keer weer kippenvel als ik hem opzet !!!

geweldige plaat! lekker rauw en de rammelende (met respect) productie bevalt me. De uitgesponnen nummers worden hier tot de favorieten gerekent , maar ik vind zelf losing end echt geweldig. simpel maar doeltreffend en lekker knauwend , mooie samenzang. blijft maar in mn kop zitten.............

Een juweeltje. Stevige rock nummers, met minutenlange solo's worden afgewisseld met mooie ballads. Een combinatie die dodelijk kan zijn, maar op dit album een gouden is. Naar mijn mening kent Everybody Knows This Is Nowhere haar hoogtepunt in de laatste twee nummers, werkelijk subliem.

4,5*

Dat heb ik nou ook, en niet enkel met deze gitaarsolo van Neil Young. Geweldig dat ie dat voor mekaar krijgt! En wat een plaat. Deze vandaag nog maar eens gedraaid, onder het motto "Laten we de klassiekers niet vergeten!", en het verbaast me nog altijd hoe goed deze plaat is. Een van de vele hoogtepunten in het oeuvre van een artiest die zelfs nu nog uitstekend materiaal uitbrengt (zie maar het dit jaar verschenen 'Le Noise').

4,5 sterren

Hier is dan het eerste solo-meesterwerk van Neil Young. 7 klassesongs, vooral Down by the River en Cowgirl in the Sand behoren tot zijn beste nummers. Emotioneel, indringend, sfeervol met inventieve en knappe gitaarsolo's. Neil Young weet hier verschillende genres (country, folk en rock) te vermengen in een eigen stijl. Ook zijn volgende albums After the Goldrush en Harvest worden meesterwerken (On the Beach komt erg dicht in de buurt, moet ik nog eens beluisteren), dit is de topperiode van Neil Young (Déja Vu met Crosby, Sills & Nash en Live at Massey Hall 1971 komen ook uit die periode).

Je kan gerust zeggen dat Neil Young's topperiode nog wel wat langer duurde. Van 1969 t/m 1979: tien jaar lang geweldige albums, waarvan alleen American Stars N Bars geen meesterwerk is geworden.

Vergeet zijn werk met Buffalo Springfield niet. Maar inderdaad, tot 1979 bracht Neil Young vrijwel alleen maar sterke albums uit.

Is dit album wat te vergelijken met Harvest? Dat vond ik echt een subliem album en ben benieuwd of deze mij dan ook zou kunnen bekoren?

Deze is wat meer gitaargericht (solo, elektrisch), maar op beide platen liggen de roots wel in de country-rock. Als 'Words' en 'Alabama' je bevallen op Harvest dan zal het hier ook wel goedkomen.

Deze week in 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis: forum

Neil young had er al een korte carrière in Buffalo Springfield opzitten toen zijn debuut verscheen. Nog in 1969 volgende de opvolger Everybody Knows This Is Nowhere, de eerste langspeler van de Canadese zanger-gitarist in samenwerking met Crazy Horse, een trio dat toen bestond uit Danny Whitten, Billy Talbot en Ralph Molina. Young plukte hen uit The Rockets en dus heeft 'Running Dry (Requiem for the Rockets)' niet meteen iets met raketten the maken. De Canadees was nog geen 24 toen hij met zijn begeleiders in twee weken deze langspeler opnam. Toch bleek hij al volledig volgroeid als songschrijver. De plaat wisselt gebalde liedjes van minder dan drie minuten af met epische lappen muziek vol schitterend gitaarspel zoals het 'Cowgirl in the Sand', of 'Down by the River', een meesterwerk met heerlijke stemmen en prachtig in elkaar hakende gitaren van Whitten en Young. Uit 'Cinnamon Girl' of 'Everybody Knows This Is Nowhere' blijkt dan weer dat Young ook in compacte songs zijn vingers meesterlijk over de snaren laat bewegen én dat hij zijn popgevoeligheid, die al bij Buffalo Springfield bleek, absoluut niet verloren heeft. Tussen het elektrische geweld staat ook een akoestische parel als 'Round & Round (It Won't Be Long)'. Neil Young mag dan wel beweren "everybody knows this is nowhere", je zou nochtans zweren dat het de hemel is.
(bron: De Cultuurkenner, DM, 1999)

In het kader van het topic 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis
Wil ik hier Everybody Knows This is Nowhere
Neil Young had nog niet zolang geleden zijn eerste soloalbum gemaakt toen hij met dit album op de proppen kwam.
Volgens de notes bij het album in 2 weken opgenomen.

Neil had ergens de band Rockets (met verwijzing naar de 6e track; Running Dry (Requiem for the Rockets)) opgedoken en deze omgedoopt naar Crazy Horse.
Neil Young heeft al zo'n 30 jaar (ook met tussenpozen) plezier van Crazy Horse als band, ondanks dat het overlijden van Danny Whitten destijds keihard bij Neil is aangekomen.

Danny Whitten vulde Neil Young in zang en gitaarspel mooi aan, dat zie (hoor) je direct al terug in het openingsnummer Cinnamon Girl.

Cinnamon Girl (het 3e 39 graden nummer) is meteen een goede introductie van Crazy Horse, prominent aanwezige gitaren en Young en Whitten als vocalisten.
Het is duidelijk het gaat hier om de beat en drive.
Dit nummer zou een vast onderdeel van het repertoire van Neil Young blijven.

De 2e track Everybody Knows This is Nowhere, is een lievelingsnummer van mij, de prachtige zang die ijl en hoog gaat.
Het is van de mooiste liedjes over heimwee.
De lala koortjes passen mooi bij dit nummer.
Neil Young heeft nooit tussen de lijntjes gezongen en eigenlijk geldt dit ook voor zijn gitaarspel, ik vind beiden buitencategorie.
Round en round is een langzaam nummer, slechts begleidt door 3 gitaren (Robin Lane speelt hier mee en zij zingt ook in de achtergrond samen met Whitten).

Kant 1 wordt afgesloten door het lange Down by the river, samen met Cowgirl geschreven op een ziekbed met koortstemperatuur van zo'n 39 graden C.
Down by the river verteld het verhaal van een man die bedrogen wordt en zijn vrouw bij de rivier doodschiet.
De zang van Neil Young is fantastisch maar wat dit nummer legendarisch maakt zijn toch de gitaarpartijen.
Nergens krijg je de indruk dat hier de beste gitarist van de wereld aan het woord is, maar toch speelt er niemand beter, mooier, het is de soul het gevoel het onbeschrijfbare wat muziek zo mooi maakt.
Snik, naar kant 2.

Loosing end is de prachtige opener van kant 2, die weer profiteert van de samenzang.
Het gevoel wat dit soort nummers geeft maakt dit album heel bijzonder.
Running dry, is droefenis wat nog eens aangedikt wordt door de viool van Bobby Notkoff.
Dit is zo'n nummer wat Neil goed ligt en door zijn overslaande stem iets extra's geeft

Afsluiter Cowgirl in the sand is pure magie.
De opmerking over het gitaarspel bij Down to the river gaat hier zeker ook op.
Het spel is opzwepend en opwindend, koortsachtig.
Na dit nummer is het over en uit, geen bonusnummers please.

Everybody Knows This is Nowhere, is een plaat om te koesteren met een ongeloofelijke drive en soul.
Dit is zo,n plaat die je overal mee naar toe neemt of tijdens een aardbeving uit je huis gaat redden.

Dit is zo,n plaat die je overal mee naar toe neemt of tijdens een aardbeving uit je huis gaat redden.

Dat weet ik nog niet, het blijft een ijzelsterke plaat.





Cinnamon Girl gaat dan weer over een meisje dat voorbij kwam lopen terwijl hij op een stoeprandje zat te chillen... hoe hij dat ooit aan zijn vrouw heeft weten uit te leggen is me nog steeds niet duidelijk.




Iedereen weet hoe het afliep met actress Carry

Sterk genoeg om een aardbeving te overleven

Henk: ten tijde van EKTIN was Neil nog getrouwd met Susan Acevedo (Young), ook verantwoordelijk voor de patches op de achterkant van Gold Rush (zie ook de liner notes van dat album).

Susan Young een ex van hem, Pegi zijn 3e vrouw ?
Je hebt je huiswerk gedaan

Zeker weten, het nummer Running Dry heeft hij overigens voor Susan geschreven, het huwelijk liep toen al behoorlijk stroef, vandaar ook de tekst

I left my love
with ribbons on
And water in her eyes.
I took from her
the love I'd won
And turned it to the sky.

Komt uit Shakey, van Jimmy McDonough, ernstig aan te raden voor fans. Word je net zo'n kenner als ik

Zou ik wel willen kopen, maar is de engelse versie. En om dat nou allemaal gaan zitten uit te puzzelen gaat me net te ver.

Ik haal mijn wijsheid wel bij jou en Stijn weg.

Misschien leuk om een topic te openen, 'Het Neil Young weetje van de dag '.

Als er iedere dag iets te melden is, zou ik dat zeker doen.

Op basis van Shakey kan ik nog zat weetjes uit de mouw schudden. Heb je mijn review bij Comes a Time wel eens gelezen?

Las vandaag een interessant artikel op Thrasher's Wheat, waarin een vrouw beweert dat zij de Cinnamon Girl is waar Neil over zingt en dat Cowgirl in the Sand en Down by the River, al dan niet cryptisch ook over haar gaan:

Het komt er op neer dan haar bijnaam op school The Cinnamon Girl was en dat ze jaloers wat op haar vriendinnetjes, die allemaal een vriendje hadden en in een band zaten en haar daar maar al te graag haar ogen mee uit steekten. Dus ging ze op zoek naar haar eigen vriendje en zo kwam ze Neil tegen, aan wie ze vroeg haar vriendje te spelen. Veel van de dingen waar Neil Young over zingt in Cinnamon Girl en Cowgirl in the Sand gaan over dingen die ze hebben gedaan, zoals paardrijden, op een boerderij wonen en hoe oud je moet zijn om te kunnen trouwen. Ondertussen wilde ze haar leeftijd niet aan Neil vertellen. Ze wilden nogmaals afspreken, maar ze werd ziek en dat lukte dus niet. Omdat het de pre-internet dagen waren kon ze hem dat niet vertellen en stond Neil na afloop van een concert in the Riverboat zwaar teleurgesteld wel 2 uur te wachten. Ziek (en verdrietig) schreef hij vervolgens de drie eerder genoemde nummers, Down by the River gaat dus over dat mislopen van elkaar, en shot her Dead over het terugsturen van haar brieven (die ze later dus nog naar hem schreef om alsnog in contact te komen met hem). Aldus de theorie van Thrasher zelf.

Dit is de info van wiki :

According to Brian Ray, guitarist for Paul McCartney, this song was written about Brian's older sister, with whom Neil had a romantic relationship. There are also rumors it was written about Pamela Courson, girlfriend and heir to Doors' singer Jim Morrison.[

Ik dacht overigens dat Neil zelf nooit opgebiecht heeft welke dame nu bedoeld wordt in dit lied.

Ik hecht daar niet zo veel waarde aan. Iedereen kan dat zeggen. Volgens mij is iemand gewoon op zoek naar haar '15 minutes of fame'.

Neil is de enige die ik geloof, maar hij zal heus niet op dit bericht reageren.

Daar zou ik niet zo zeker over zijn

http://www.musicmeter.nl/user/2664

Overigens kloppen een paar data niet. Ze zegt dat ze Neil Young zou ontmoeten toen hij optrad in the Riverboat, maar dat ze niet kwam opdagen omdat ze ziek was. Naar aanleiding daarvan zou hij al die nummers hebben geschreven, volgens Thrasher. Maar tijdens die Riverboat concerten speelde hij al Down by the River en Cowgirl in the Sand (hij had ze zelfs al opgenomen in de studio). Het zou dus best kunnen dat een gedeelte van die nummers over haar gaan, maar Down by the River zeker niet over de 'break-up'. Overigens schrijft Neil Young graag liedjes op oude kranten, etc. Want dan zijn de teksten minder intimiderend. Dat Purple Words on a Gray Background kan dus simpelweg ook gewoon betekenen met een paarse pen op grijs papier geschreven en zelfs dat hoeft niet perse over het nummer zelf te gaan.

Overigens is het allemaal vrij zinloos, want er is maar eentje die weet wat het allemaal betekent, misschien betekent het allemaal wel niks en vond ie het tof klinken. Door een nummer zo dood te analyseren haal je de lol er vanaf.

'Cowgirl In The Sand' is ongetwijfeld één van de beste nummers van Neil Young naar mijn mening, en ook de andere nummers zijn stuk voor stuk erg sterk. Een hoge score dringt zich op, maar toch nog maar een paar keer beluisteren, alvorens ik er meer over kan vertellen.

ER waren gitaristen die de grenzen van de electrische gitaar verlegden en dingen uitprobeerden die vernieuwden. Een van die gitaristen was Neil Young. Neil was geen razende virtuoos als Jimi Hendrickx maar hij wist met beperkte middelen toch een heel eigen geluid te creëren. Hij bouwt prachtig spanning op in zijn solo's, zoals in Down by The River en in Cowgirl in the Sand. De absolute klassiekers van dit album. Lekker lange nummers met volop ruimte om te soleren als gitarist. Kom daar nog eens om in de huidige muziek met zijn zapcultuur.

Ik heb de plaat eindelijk 'echt' ontdekt. 'Running Dry' is meesterlijk en mijn favoriet voor het moment. De gitaarsolo op 'Cowgirl in the Sand' is overigens een zalige ontdekking als je alleen nog maar de versie van op Massey Hall kende!