Neil Young with Crazy Horse - Everybody Knows This Is Nowhere (1969)
mijn stem
831 stemmen
Canada / Verenigde Staten
Rock
Label: Reprise
-
Cinnamon Girl (2:55)
-
Everybody Knows This Is Nowhere (2:26)
-
Round & Round (It Won't Be Long) (5:53)
met Robin Lane
-
Down by the River (9:16)
-
The Losing End (When You're On) (4:07)
-
Running Dry (Requiem for the Rockets) (5:36)
met Bobby Notkoff
-
Cowgirl in the Sand (10:05)
- nummer 166 in de top 250
1
geplaatst: 23 oktober 2012, 15:52 uur
Het is onvoorstelbaar hoeveel goede muziek de jaren '60 heeft opgeleverd. After the Goldrush staat in mijn Top 10, maar ik wissel ook wel eens om met deze.
Een ander album dat ik er net (weer) in heb gezet is Younger than Yesterday van The Byrds.
De ontluikende kwaliteit van artiesten als David Crosby en Neil Young aan het einde van de jaren '60 is onvoorstelbaar.
Nu kun je concluderen dat het begrijpelijk is dat de muziek en de artiesten uit die tijd 45 jaar na dato nog steeds nagalmen in het nu. Het is ook meer dan de moeite waard om naar deze en verwante muziek op zoek te gaan.
Ik kan mij levendig voorstellen dat het schoolplein opgetogen was over de ontwikkelingen in de muziek, bijvoorbeeld op Everybody knows this is nowhere. Je wist letterlijk niet wat er op je afkwam.
Een ander album dat ik er net (weer) in heb gezet is Younger than Yesterday van The Byrds.
De ontluikende kwaliteit van artiesten als David Crosby en Neil Young aan het einde van de jaren '60 is onvoorstelbaar.
Nu kun je concluderen dat het begrijpelijk is dat de muziek en de artiesten uit die tijd 45 jaar na dato nog steeds nagalmen in het nu. Het is ook meer dan de moeite waard om naar deze en verwante muziek op zoek te gaan.
Ik kan mij levendig voorstellen dat het schoolplein opgetogen was over de ontwikkelingen in de muziek, bijvoorbeeld op Everybody knows this is nowhere. Je wist letterlijk niet wat er op je afkwam.
0
geplaatst: 23 oktober 2012, 15:54 uur
Sommige stukken op Tonight's the night zijn ook al doordrenkt van (zeer functionele) fuzz, en zelfs op Alabama van Harvest is de gitaar al aan het denderen, maar voor mijn gevoel laat hij inderdaad op Zuma voor het eerst de feedback echt onderdeel van de solo's worden en vult hij er als het ware bepaalde passages in zijn solo's mee op.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 23 oktober 2012, 16:00 uur
Mee eens. Op eerdere albums gromt zijn gitaar al, maar daar is het nog zeg maar 'ingehouden'. Het is ook best wel lastig om feedback te controleren en functioneel in te zetten (Hendrix blunderde er ook wel eens mee), dus het zou best kunnen dat Neil Young dit pas later onder de knie kreeg.
0
geplaatst: 23 oktober 2012, 16:36 uur
Zeker weten... naar mijn maatstaven zijn dit album en Zuma behoorlijk 'rustig' zelfs Live at Fillmore East en live materiaal uit 1976 (London, Tokio) behoorlijk 'rustig'.
De Neil Young zoals we die nu kennen, met de toch wel harde, meer feedback doordrenkte solo's is 'geboren' in 1978. Toen heeft hij zichzelf opnieuw uitgevonden in een reactie op punk. Mijn bescheiden mening is dat hem dat als enige rocker uit de jaren 60 is gelukt en dat hij daarom nu nog relevante en interessante muziek maakt. Zeker in vergelijking met zijn maatjes CSN.
Tegelijkertijd is hij de grondlegger van Grunge, zoals qua look (houthakker-shirts iemand?) als sound. Overigens gaat het er op Times Square / Eldorado / Freedom nog net ff wat ruiger aan toe (die explosie in Eldorado na 'his hair is red as blood' kon zelfs de opnameapparatuur niet aan!).
Dan klinkt dit bijna akoestisch
Overdrijven is ook een vak overigens, want Broken Arrow is nu niet direct zijn beste materiaal en de feedback waarmee hij Like a Hurricane in 1996 begon is nu ook niet iets waar ik mijn stereo harder voor zet. De 'outro' van Walk Like a Giant Live is mij ook net wat te veel van het goede, dat is live denk ik net wat indrukwekkender dan op de bank. Bij No Hidden Path had ik dat echter totaal niet (of a Day in the Life).
De Neil Young zoals we die nu kennen, met de toch wel harde, meer feedback doordrenkte solo's is 'geboren' in 1978. Toen heeft hij zichzelf opnieuw uitgevonden in een reactie op punk. Mijn bescheiden mening is dat hem dat als enige rocker uit de jaren 60 is gelukt en dat hij daarom nu nog relevante en interessante muziek maakt. Zeker in vergelijking met zijn maatjes CSN.
Tegelijkertijd is hij de grondlegger van Grunge, zoals qua look (houthakker-shirts iemand?) als sound. Overigens gaat het er op Times Square / Eldorado / Freedom nog net ff wat ruiger aan toe (die explosie in Eldorado na 'his hair is red as blood' kon zelfs de opnameapparatuur niet aan!).
Dan klinkt dit bijna akoestisch
Overdrijven is ook een vak overigens, want Broken Arrow is nu niet direct zijn beste materiaal en de feedback waarmee hij Like a Hurricane in 1996 begon is nu ook niet iets waar ik mijn stereo harder voor zet. De 'outro' van Walk Like a Giant Live is mij ook net wat te veel van het goede, dat is live denk ik net wat indrukwekkender dan op de bank. Bij No Hidden Path had ik dat echter totaal niet (of a Day in the Life).
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 23 oktober 2012, 18:11 uur
Ja, vooral lullig als hij live tien minuten gaat feedbacken ('Walk Like A Giant'), terwijl hij in die tijd ook twee nummers had kunnen spelen.
0
geplaatst: 23 oktober 2012, 19:07 uur
musician schreef:
In ieder geval een stuk spannender.
Als er iets niet spannend is, dan is het wel het allesbehalve imponerende gitaarwerk op deze plaat. Met als dieptepunt de ook nog verschrikkelijke zang op Down By the River. On the Beach was het eerste album waarop hij bewees een zeer goeie gitaarspeler te zijn (met name op het titelnummer). Hoewel ik Words, als onderschatte afsluiter van Harvest, eigenlijk ook mee zou moeten tellen. In ieder geval een stuk spannender.
Edit: Southern Man, ok. Hoewel dat nog niet echt de solist is waar ik op doel.
0
geplaatst: 23 oktober 2012, 19:29 uur
Joh, ga jij lekker naar Dire Straits luisteren in plaats van hier de zaak te zitten trollen!
Er is op dit album niet eens zozeer sprake van solo's, maar van gitaargevechten, waarbij Young en Whitten met elkaar wedijveren en zo een fantastisch samenspel creëren. Young vraagt, Whitten antwoord, en Molina (drums) en Talbot (bas) leggen er een lekkere dikke groove onder. Nog spannender wordt het op Live at Filmore East.
Er is op dit album niet eens zozeer sprake van solo's, maar van gitaargevechten, waarbij Young en Whitten met elkaar wedijveren en zo een fantastisch samenspel creëren. Young vraagt, Whitten antwoord, en Molina (drums) en Talbot (bas) leggen er een lekkere dikke groove onder. Nog spannender wordt het op Live at Filmore East.
0
geplaatst: 23 oktober 2012, 19:32 uur
chevy93 schreef:
Als er iets niet spannend is, dan is het wel het allesbehalve imponerende gitaarwerk op deze plaat.
Als er iets niet spannend is, dan is het wel het allesbehalve imponerende gitaarwerk op deze plaat.
Dapper om dat op deze plek temidden van de vele EKTIN-fans te beweren. Persoonlijk kan ik het niet minder met je eens zijn. Alleen al de eerste minuut van Cowgirl in the sand - niet virtuoos, wel onwaarschijnlijk scherp, sfeervol en vooral spannend. Voor mij is dit één van de ultieme gitaaralbums.
0
geplaatst: 23 oktober 2012, 19:39 uur
What onze vriend niet zo goed begrijpt is dat je niet tig noten nodig hebt om virtuoos te zijn of eigenlijk beter nog, emotie in je muziek te leggen. Het eerste deel van Down by the River bestaat uit twee fucking noten, toch doet me dat 100 keer meer dan het gepingel van bijvoorbeeld Satriani en andere 'grootheden'. Elke noot is gewoon raak bij Neil Young, pure rauwe emotie verwoordt in een paar akkoorden. Echte emoties laten zich niet vastleggen in geneuzel, maar in een paar rake klappen, of een schreeuw van woede of verdriet.
En Neil Young's zang bekritiseren... dan ben je toch wel afgeserveerd als kenner in mijn ogen, alsof het daarom gaat. Dat ga je toch ook niet roepen bij Bob Dylan of David Bowie? Ik hoor liever de valse zang van Neil Young dan die zogenaamde 'mooizingerij' waar Nick en Simon een harde van kijgen bij The Voice.
En Neil Young's zang bekritiseren... dan ben je toch wel afgeserveerd als kenner in mijn ogen, alsof het daarom gaat. Dat ga je toch ook niet roepen bij Bob Dylan of David Bowie? Ik hoor liever de valse zang van Neil Young dan die zogenaamde 'mooizingerij' waar Nick en Simon een harde van kijgen bij The Voice.
0
geplaatst: 23 oktober 2012, 19:40 uur
harm1985 schreef:
Joh, ga jij lekker naar Dire Straits luisteren in plaats van hier de zaak te zitten trollen!
Joh, ga jij lekker naar Dire Straits luisteren in plaats van hier de zaak te zitten trollen!
Heeft niks met trollen te maken, en ik ben het gewoon met hem eens. De gitaarsolo's op dit album zijn nou niet echt spannend te noemen... En voor de duidelijkheid, ik heb liever emotie dan virtuositeit. Bij virtuositeit haak ik al helemaal af.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 23 oktober 2012, 19:44 uur
Jullie hebben allebei geen smaak.
De jams op dit album zijn een schoolvoorbeeld van het 'in the moment' spelen. Je hoort Neil en co compleet opgaan in de muziek. Geen angst, geen voorspelbaarheid, maar toch onwijs veel zeggingskracht. Als improviserend muzikant durf ik hem zo naast John Coltrane te plaatsen.
Zelfs met Stephen Stills heeft hij nooit zo overtuigend geïmproviseerd.
De jams op dit album zijn een schoolvoorbeeld van het 'in the moment' spelen. Je hoort Neil en co compleet opgaan in de muziek. Geen angst, geen voorspelbaarheid, maar toch onwijs veel zeggingskracht. Als improviserend muzikant durf ik hem zo naast John Coltrane te plaatsen.
Zelfs met Stephen Stills heeft hij nooit zo overtuigend geïmproviseerd.
0
geplaatst: 23 oktober 2012, 19:47 uur
Arrie schreef:
Heeft niks met trollen te maken, en ik ben het gewoon met hem eens. De gitaarsolo's op dit album zijn nou niet echt spannend te noemen...
Heeft niks met trollen te maken, en ik ben het gewoon met hem eens. De gitaarsolo's op dit album zijn nou niet echt spannend te noemen...
Irrelevant. Het gaat om de impact die het album en nog heeft: eerlijk, recht-voor-zijn-raap en toch doorvoeld.
Cowgirl in the Sand is een archetypische (Google daar maar eens op) rocksong en Cinnamon Girl brengt me telkens weer tot het besef hoe leuk de combi rock en meisjes is. En voor iemand die < 20 is, dweept met Mark Knoppfler en Jan Smit, nooit de grote gitaristen in hun glory rock days heeft meegemaakt doet ie een aardige gooi naar de Narcissus award voor blaatpraat.
0
geplaatst: 23 oktober 2012, 19:54 uur
Precies, wat DBTR en CITS zo interessant maakt is dat ze welhaast per ongeluk zijn ontstaan (net als Cortez the Killer trouwens, waar ze bleven spelen terwijl de stroom uitviel in de opnamekamer en weer aanging en er uiteindelijk met een hoop knip en plakwerk de uiteindelijke versie is ontstaan).
De basis van deze twee nummers is klein (zoals te horen op Live at Massey Hall), maar samen met Crazy Horse is Neil gewoon gaan spelen en zijn ze hier op uitgekomen, twee van de meest monumentale (en bepalende) nummers uit zijn carrière. In zijn geheel live opgenomen (zang is later wel geoverdubd, voor het laatst op dit album, als ik me niet vergis) in the 'Heat of the Moment'.
Neil's muziek is als een foto, een momentopname waar soms ongelooflijke dingen gebeuren. Je kan er niet veel meer aan schaven, zoals bij een schilderij, dat eigenlijk nooit 'af' is, maar dat maakt het juist interessant, het moet goed zijn, of in ieder geval het goede gevoel hebben. En dat heeft het!
Juist toen Neil deze aanpak veranderde (in de tijdperk van het digitaal opnemen en je stukjes van een solo kon invliegen uit een andere take, zoals op Landing with Water) ging de kwaliteit drastisch omlaag. The more you think, the more you stink!
De basis van deze twee nummers is klein (zoals te horen op Live at Massey Hall), maar samen met Crazy Horse is Neil gewoon gaan spelen en zijn ze hier op uitgekomen, twee van de meest monumentale (en bepalende) nummers uit zijn carrière. In zijn geheel live opgenomen (zang is later wel geoverdubd, voor het laatst op dit album, als ik me niet vergis) in the 'Heat of the Moment'.
Neil's muziek is als een foto, een momentopname waar soms ongelooflijke dingen gebeuren. Je kan er niet veel meer aan schaven, zoals bij een schilderij, dat eigenlijk nooit 'af' is, maar dat maakt het juist interessant, het moet goed zijn, of in ieder geval het goede gevoel hebben. En dat heeft het!
Juist toen Neil deze aanpak veranderde (in de tijdperk van het digitaal opnemen en je stukjes van een solo kon invliegen uit een andere take, zoals op Landing with Water) ging de kwaliteit drastisch omlaag. The more you think, the more you stink!
0
geplaatst: 23 oktober 2012, 20:02 uur
Ik zeg altijd samenvattend dat het gitaarspel van Neil Young aan alle kanten rammelt en of het nu akoestisch is of elektrisch, 1968 of 2012, het rammelt nog steeds.
Maar het is grandioos! Een gitaar is ook geweldig, als het emotie oproept en het een nummer naar grote hoogten kan loodsen.
Misschien moet het ook wel aan alle kanten mankeren, om er een optimaal resultaat uit te kunnen halen.
Bedachtzaam hoge school noten spelen op je gitaar zal mooi en netjes wezen maar het ontbreekt aan alles wat het spel oproept als het uit je tenen moet komen.
Maar het is grandioos! Een gitaar is ook geweldig, als het emotie oproept en het een nummer naar grote hoogten kan loodsen.
Misschien moet het ook wel aan alle kanten mankeren, om er een optimaal resultaat uit te kunnen halen.
Bedachtzaam hoge school noten spelen op je gitaar zal mooi en netjes wezen maar het ontbreekt aan alles wat het spel oproept als het uit je tenen moet komen.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 23 oktober 2012, 20:03 uur
@ Harm: Klopt. Na zijn debuut begon hij vertrouwen op te bouwen om live in de studio te zingen. Een beetje vreemd aangezien hij live ook al zong, maar angsten zijn soms/vaak irreëel.
Over het overdubben zegt Neil dat hij na z'n debuut, op een paar uitzonderingen na, alleen nog maar hele kleine overdubs heeft gedaan ('for color', 'mostly just a chord here or there').
Je haalt alle ziel uit nummers als 'Down by the River' en 'Cowgirl' als je daarin gaat zitten overdubben. Ik moet er niet aan denken dat er zo'n gelikte, 'kloppende' solo in zou zitten. Ik heb het zelfs met Nils Logren al een beetje op Tonight's the Night: 'Argh, had zelf wat gespeeld, Neil'.
Misschien zie ik er een over het hoofd, maar enkel 'Broken Arrow' en 'Expecting to Fly' waren meesterwerkjes die niet zo goed en origineel waren geweest zonder overdubs.
Over het overdubben zegt Neil dat hij na z'n debuut, op een paar uitzonderingen na, alleen nog maar hele kleine overdubs heeft gedaan ('for color', 'mostly just a chord here or there').
Je haalt alle ziel uit nummers als 'Down by the River' en 'Cowgirl' als je daarin gaat zitten overdubben. Ik moet er niet aan denken dat er zo'n gelikte, 'kloppende' solo in zou zitten. Ik heb het zelfs met Nils Logren al een beetje op Tonight's the Night: 'Argh, had zelf wat gespeeld, Neil'.
Misschien zie ik er een over het hoofd, maar enkel 'Broken Arrow' en 'Expecting to Fly' waren meesterwerkjes die niet zo goed en origineel waren geweest zonder overdubs.
0
geplaatst: 23 oktober 2012, 23:41 uur
Speciaal voor Chevy en Arie hieronder mijn review van dit album van een paar bladzijde terug.
Ik heb hier proberen uit te leggen waarom dit album zo goed is , dit is echt iets wat je moet voelen en anders is het er blijkbaar niet, andere users zoals Stijn, Mjuman, Boyonheavenhill en Harm voelen dit blijkbaar wel aan.
Ik heb hier proberen uit te leggen waarom dit album zo goed is , dit is echt iets wat je moet voelen en anders is het er blijkbaar niet, andere users zoals Stijn, Mjuman, Boyonheavenhill en Harm voelen dit blijkbaar wel aan.
Rudi S schreef:
In het kader van het topic 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis
Wil ik hier Everybody Knows This is Nowhere
Neil Young had nog niet zolang geleden zijn eerste soloalbum gemaakt toen hij met dit album op de proppen kwam.
Volgens de notes bij het album in 2 weken opgenomen.
Neil had ergens de band Rockets (met verwijzing naar de 6e track; Running Dry (Requiem for the Rockets)) opgedoken en deze omgedoopt naar Crazy Horse.
Neil Young heeft al zo'n 30 jaar (ook met tussenpozen) plezier van Crazy Horse als band, ondanks dat het overlijden van Danny Whitten destijds keihard bij Neil is aangekomen.
Danny Whitten vulde Neil Young in zang en gitaarspel mooi aan, dat zie (hoor) je direct al terug in het openingsnummer Cinnamon Girl.
Cinnamon Girl (het 3e 39 graden nummer) is meteen een goede introductie van Crazy Horse, prominent aanwezige gitaren en Young en Whitten als vocalisten.
Het is duidelijk het gaat hier om de beat en drive.
Dit nummer zou een vast onderdeel van het repertoire van Neil Young blijven.
De 2e track Everybody Knows This is Nowhere, is een lievelingsnummer van mij, de prachtige zang die ijl en hoog gaat.
Het is van de mooiste liedjes over heimwee.
De lala koortjes passen mooi bij dit nummer.
Neil Young heeft nooit tussen de lijntjes gezongen en eigenlijk geldt dit ook voor zijn gitaarspel, ik vind beiden buitencategorie.
Round en round is een langzaam nummer, slechts begleidt door 3 gitaren (Robin Lane speelt hier mee en zij zingt ook in de achtergrond samen met Whitten).
Kant 1 wordt afgesloten door het lange Down by the river, samen met Cowgirl geschreven op een ziekbed met koortstemperatuur van zo'n 39 graden C.
Down by the river verteld het verhaal van een man die bedrogen wordt en zijn vrouw bij de rivier doodschiet.
De zang van Neil Young is fantastisch maar wat dit nummer legendarisch maakt zijn toch de gitaarpartijen.
Nergens krijg je de indruk dat hier de beste gitarist van de wereld aan het woord is, maar toch speelt er niemand beter, mooier, het is de soul het gevoel het onbeschrijfbare wat muziek zo mooi maakt.
Snik, naar kant 2.
Loosing end is de prachtige opener van kant 2, die weer profiteert van de samenzang.
Het gevoel wat dit soort nummers geeft maakt dit album heel bijzonder.
Running dry, is droefenis wat nog eens aangedikt wordt door de viool van Bobby Notkoff.
Dit is zo'n nummer wat Neil goed ligt en door zijn overslaande stem iets extra's geeft
Afsluiter Cowgirl in the sand is pure magie.
De opmerking over het gitaarspel bij Down to the river gaat hier zeker ook op.
Het spel is opzwepend en opwindend, koortsachtig.
Na dit nummer is het over en uit, geen bonusnummers please.
Everybody Knows This is Nowhere, is een plaat om te koesteren met een ongeloofelijke drive en soul.
Dit is zo,n plaat die je overal mee naar toe neemt of tijdens een aardbeving uit je huis gaat redden.
In het kader van het topic 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis
Wil ik hier Everybody Knows This is Nowhere
Neil Young had nog niet zolang geleden zijn eerste soloalbum gemaakt toen hij met dit album op de proppen kwam.
Volgens de notes bij het album in 2 weken opgenomen.
Neil had ergens de band Rockets (met verwijzing naar de 6e track; Running Dry (Requiem for the Rockets)) opgedoken en deze omgedoopt naar Crazy Horse.
Neil Young heeft al zo'n 30 jaar (ook met tussenpozen) plezier van Crazy Horse als band, ondanks dat het overlijden van Danny Whitten destijds keihard bij Neil is aangekomen.
Danny Whitten vulde Neil Young in zang en gitaarspel mooi aan, dat zie (hoor) je direct al terug in het openingsnummer Cinnamon Girl.
Cinnamon Girl (het 3e 39 graden nummer) is meteen een goede introductie van Crazy Horse, prominent aanwezige gitaren en Young en Whitten als vocalisten.
Het is duidelijk het gaat hier om de beat en drive.
Dit nummer zou een vast onderdeel van het repertoire van Neil Young blijven.
De 2e track Everybody Knows This is Nowhere, is een lievelingsnummer van mij, de prachtige zang die ijl en hoog gaat.
Het is van de mooiste liedjes over heimwee.
De lala koortjes passen mooi bij dit nummer.
Neil Young heeft nooit tussen de lijntjes gezongen en eigenlijk geldt dit ook voor zijn gitaarspel, ik vind beiden buitencategorie.
Round en round is een langzaam nummer, slechts begleidt door 3 gitaren (Robin Lane speelt hier mee en zij zingt ook in de achtergrond samen met Whitten).
Kant 1 wordt afgesloten door het lange Down by the river, samen met Cowgirl geschreven op een ziekbed met koortstemperatuur van zo'n 39 graden C.
Down by the river verteld het verhaal van een man die bedrogen wordt en zijn vrouw bij de rivier doodschiet.
De zang van Neil Young is fantastisch maar wat dit nummer legendarisch maakt zijn toch de gitaarpartijen.
Nergens krijg je de indruk dat hier de beste gitarist van de wereld aan het woord is, maar toch speelt er niemand beter, mooier, het is de soul het gevoel het onbeschrijfbare wat muziek zo mooi maakt.
Snik, naar kant 2.
Loosing end is de prachtige opener van kant 2, die weer profiteert van de samenzang.
Het gevoel wat dit soort nummers geeft maakt dit album heel bijzonder.
Running dry, is droefenis wat nog eens aangedikt wordt door de viool van Bobby Notkoff.
Dit is zo'n nummer wat Neil goed ligt en door zijn overslaande stem iets extra's geeft
Afsluiter Cowgirl in the sand is pure magie.
De opmerking over het gitaarspel bij Down to the river gaat hier zeker ook op.
Het spel is opzwepend en opwindend, koortsachtig.
Na dit nummer is het over en uit, geen bonusnummers please.
Everybody Knows This is Nowhere, is een plaat om te koesteren met een ongeloofelijke drive en soul.
Dit is zo,n plaat die je overal mee naar toe neemt of tijdens een aardbeving uit je huis gaat redden.
0
geplaatst: 24 oktober 2012, 11:19 uur
Ok, eenmaal, want blijkbaar is dit album kritiekloos. 
Maar het is blijkbaar moeilijk om te bevatten dat niet iedereen een harde krijgt van valse noten. Eentje die jij als 'emotie' bestempeld, ik noem het gewoon onkunde. Hij kan die hoge noten niet normaal halen, dus mijdt ze dan ook, denk ik dan.
Verder weer twee mensen die Knopfler naar voren moeten brengen, omdat het inhoudelijk weer eens drama is. Is het nou echt zo moeilijk voor te stellen dat iemand dit niet zo goed vindt en dit zielloze gitaarwerk (en dat meen ik echt) niet bewierookt?
harm1985 schreef:
En Neil Young's zang bekritiseren... dan ben je toch wel afgeserveerd als kenner in mijn ogen, alsof het daarom gaat. Dat ga je toch ook niet roepen bij Bob Dylan of David Bowie?
Waarom niet? Zijn bepaalde artiesten gevrijwaard van kritiek? Als een stem mij niet aan staat dan is dat nog altijd mijn mening en dan maakt het niet uit of sommige zogenaamde kenners geen kritiek kunnen hebben.En Neil Young's zang bekritiseren... dan ben je toch wel afgeserveerd als kenner in mijn ogen, alsof het daarom gaat. Dat ga je toch ook niet roepen bij Bob Dylan of David Bowie?
Ik hoor liever de valse zang van Neil Young dan die zogenaamde 'mooizingerij' waar Nick en Simon een harde van kijgen bij The Voice.
Dat moet je zelf weten. Ik ook, maar niet de zang zoals op Down By the River. Maar het is blijkbaar moeilijk om te bevatten dat niet iedereen een harde krijgt van valse noten. Eentje die jij als 'emotie' bestempeld, ik noem het gewoon onkunde. Hij kan die hoge noten niet normaal halen, dus mijdt ze dan ook, denk ik dan.
Mjuman schreef:
Irrelevant. Het gaat om de impact die het album en nog heeft: eerlijk, recht-voor-zijn-raap en toch doorvoeld.
Ah, nu moet ik ook nog zaken als impact mee gaan nemen. Ik wist ook niet dat het een vereiste was om artiesten in hun hoogtijdagen meegemaakt te hebben. Voor iemand die vaak het woord ouwelullenmuziek in de mond neemt, diskwalificeer je toch weer heel makkelijk alle jonge users hier. Wie is hier nou de ouwe lul? Tijdloze muziek zou ook anno 2012 moeten imponeren, me dunkt.Irrelevant. Het gaat om de impact die het album en nog heeft: eerlijk, recht-voor-zijn-raap en toch doorvoeld.
Verder weer twee mensen die Knopfler naar voren moeten brengen, omdat het inhoudelijk weer eens drama is. Is het nou echt zo moeilijk voor te stellen dat iemand dit niet zo goed vindt en dit zielloze gitaarwerk (en dat meen ik echt) niet bewierookt?
Rudi S schreef:
dit is echt iets wat je moet voelen en anders is het er blijkbaar niet
Daar kan ik zeker in mee gaan. Dat geldt sowieso voor albums met lange instrumentale stukken.dit is echt iets wat je moet voelen en anders is het er blijkbaar niet
musician schreef:
Bedachtzaam hoge school noten spelen op je gitaar zal mooi en netjes wezen maar het ontbreekt aan alles wat het spel oproept als het uit je tenen moet komen.
Oneens, het kan inderdaad te bedachtzaam worden, maar er zijn genoeg voorbeelden te bedenken van solo's die bedacht zijn en evengoed enorm mooi zijn.Bedachtzaam hoge school noten spelen op je gitaar zal mooi en netjes wezen maar het ontbreekt aan alles wat het spel oproept als het uit je tenen moet komen.
0
geplaatst: 24 oktober 2012, 11:29 uur
Dit is gewoon een heel goed album. Dit is mijn uitspraak en daar zullen jullie het mee moeten doen. 
0
geplaatst: 24 oktober 2012, 11:30 uur
Had niet verwacht dat ik het zelfs over deze plaat zo met jou oneens zou zijn, Chevy. Ik ben helemaal niet echt van de gitaarsolo's, maar zoals het hier gebeurt vind ik het juist erg mooi. Ken maar weinig muziek waarbij het gitaarwerk de emoties zo natuurlijk vertaald zoals hier op Down By The River en Cowgirl in the Sand gebeurd, juist omdat het zo ongedwongen is.
Verder begrijp je het impact-verhaal verkeerd: het gaat er niet om dat je dit album in 1969 al mee hebt gemaakt, het gaat om de emotionele impact die het album nu nog steeds heeft op veel jonge luisteraars.
Verder begrijp je het impact-verhaal verkeerd: het gaat er niet om dat je dit album in 1969 al mee hebt gemaakt, het gaat om de emotionele impact die het album nu nog steeds heeft op veel jonge luisteraars.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 24 oktober 2012, 11:44 uur
Is het ooit in je opgekomen dat je het misschien zelf uitlokt met een air van 'ik kom wel even vertellen hoe het eigenlijk zit'? Als we het dan toch over inhoud gaan hebben, zal ik je nog even op je eigen 'onkunde' wijzen. Dit gitaarspel is belabberd, maar vanaf On the Beach wordt Neil Young een 'goede' gitarist. Dat toont maar weer aan hoe weinig kijk je erop hebt, want zijn solo's op On the Beach zijn écht niet van een hoger niveau, integendeel.
0
geplaatst: 24 oktober 2012, 11:47 uur
Stijn_Slayer schreef:
Is het ooit in je opgekomen dat je het misschien zelf uitlokt met een air van 'ik kom wel even vertellen hoe het eigenlijk zit'? [...] Dat toont maar weer aan hoe weinig kijk je erop hebt, want zijn solo's op On the Beach zijn écht niet van een hoger niveau, integendeel.
Moet ik hier serieus nog op in gaan? Iets met een pot en een ketel..Is het ooit in je opgekomen dat je het misschien zelf uitlokt met een air van 'ik kom wel even vertellen hoe het eigenlijk zit'? [...] Dat toont maar weer aan hoe weinig kijk je erop hebt, want zijn solo's op On the Beach zijn écht niet van een hoger niveau, integendeel.
Maar ik ben de beroerdste niet: Ja, daar heb ik over nagedacht, maar jullie doen precies hetzelfde. Alleen als iemand een hoog cijfer geeft, is het blijkbaar wel geoorloofd ongenuanceerde berichten te plaatsen.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 24 oktober 2012, 11:47 uur
Moet je zelf weten, je kan het ook voor waar aannemen.
0
geplaatst: 24 oktober 2012, 11:51 uur
Ik neem het voor waar aan dat JIJ vindt dat het gitaarwerk op On the Beach niet beter is dan die op dit album. Tevreden? Ik snap dat je deze week even de Neil Young-kenner uit moet hangen (ik quote: "ik kom wel even vertellen hoe het eigenlijk zit"), maar dit is niet echt iets wat te maken heeft met feiten of met waar of niet waar.
Het impactverhaal staat overigens los van dat je ze meegemaakt hebben. Ik reageerde op "nooit de grote gitaristen in hun glory rock days heeft meegemaakt".
herman schreef:
Verder begrijp je het impact-verhaal verkeerd: het gaat er niet om dat je dit album in 1969 al mee hebt gemaakt, het gaat om de emotionele impact die het album nu nog steeds heeft op veel jonge luisteraars.
Ok, maar wat heb ik aan de boodschap dat dit album voor anderen (lees: andere mensen dan ik, ik die mijn mening geef) nog emotionele impact heeft? Wordt het album voor mij dan beter?Verder begrijp je het impact-verhaal verkeerd: het gaat er niet om dat je dit album in 1969 al mee hebt gemaakt, het gaat om de emotionele impact die het album nu nog steeds heeft op veel jonge luisteraars.
Het impactverhaal staat overigens los van dat je ze meegemaakt hebben. Ik reageerde op "nooit de grote gitaristen in hun glory rock days heeft meegemaakt".
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 24 oktober 2012, 11:57 uur
Ik geloof wel dat ik enige kijk heb op hoe een gitaar werkt en bespeeld moet worden. Het spel op On the Beach is veel soberder, trager, eenvoudiger en echt niet ineens zuiver. Als je overigens een beetje oplet zul je zien dat ik Neil geregeld een draai om z'n oren geef en me niets kan voorstellen bij de hoge beoordelingen bij bijv. Fork in the Road.
'Round & Round' vind ik op dit album ook maar een matig nummer.
'Round & Round' vind ik op dit album ook maar een matig nummer.
0
geplaatst: 24 oktober 2012, 11:59 uur
Het spel op On the Beach is veel soberder, trager, eenvoudiger en echt niet ineens zuiver.
En dat spel vind ik toevallig wel beter. Om je eigen woord maar weer eens te gebruiken: veel unieker, verrassender en inderdaad spannender. Hoewel unieker misschien niet echt klopt.
0
geplaatst: 24 oktober 2012, 12:04 uur
chevy93 schreef:
Dat moet je zelf weten. Ik ook, maar niet de zang zoals op Down By the River.
Maar het is blijkbaar moeilijk om te bevatten dat niet iedereen een harde krijgt van valse noten. Eentje die jij als 'emotie' bestempeld, ik noem het gewoon onkunde. Hij kan die hoge noten niet normaal halen, dus mijdt ze dan ook, denk ik dan.
Dat moet je zelf weten. Ik ook, maar niet de zang zoals op Down By the River.
Maar het is blijkbaar moeilijk om te bevatten dat niet iedereen een harde krijgt van valse noten. Eentje die jij als 'emotie' bestempeld, ik noem het gewoon onkunde. Hij kan die hoge noten niet normaal halen, dus mijdt ze dan ook, denk ik dan.
Je mist het punt compleet... Neil Young bekritiseren om zijn zang is net zo iets als Karel Appel bekritiseren vanwege het ontbreken van realisme in zijn latere werk.
Opmerkingen in de trant van 'hij haalt de noot niet, dus het is een slecht nummer' maken dat ik je kritiek niet serieus neem, omdat je het gewoon niet wil (of kan) snappen waar het dan om draait.
Zoals ik elders aanhaalde luister ik zo nu en dan eens naar bootlegs. Een van die bootlegs is een concert van de Time Fades Away tour van 1973 in Bakersfield. Neil's stem is daar helemaal stuk gezongen, schor en al. En op de een of andere manier komen zijn songs van de solo set daar nog beter uit de verf dan op Massey Hall, waar hij technisch een stuk beter zingt, gewoon omdat het allemaal veel breekbaarder klinkt (zeker als je de aan de tour voorafgaande gebeurtenissen in acht neemt).
Want hoe graag je het ook wil, je kunt muziek niet kaderloos luisteren, de impact van het album of de gebeurtenissen die aan de basis ervan stonden tellen wel degelijk mee in het uiteindelijke product.
Maar goed, ik zie het ons niet snel eens worden. Sommige mensen luisteren liever naar muziek die zonder risico is opgenomen en haken af als het wat moeilijker wordt.
0
geplaatst: 24 oktober 2012, 12:08 uur
chevy93 schreef:
I
Het impactverhaal staat overigens los van dat je ze meegemaakt hebben. Ik reageerde op "nooit de grote gitaristen in hun glory rock days heeft meegemaakt".
I
Het impactverhaal staat overigens los van dat je ze meegemaakt hebben. Ik reageerde op "nooit de grote gitaristen in hun glory rock days heeft meegemaakt".
Ja dat is ook de meest nutteloze opmerking die iemand je kan toespelen in een discussie. Want je discussieert over de opnames en niet over een mogelijk live optreden.
Verder ben ik het niet met je punten eens: Neil zijn stem is voor mij een genot om naar te luisteren (maar snap wel dat dit technisch niet heel mooi klinkt). Voor een album dat is gebaseerd op een 'gitaarsound' is dit toch wel het album wat de meeste indruk op mij heeft gemaakt. De gitaar figureert als een ballade, zo emotioneel. Neemt echt de tijd om uit te drukken wat het wil, zonder zich te laten verslappen. De gitaren en solo's maken dit album tot een van de meest emotionele documentaties in de rockmuziek wat ik tot nog toe gehoord heb.
0
geplaatst: 24 oktober 2012, 12:09 uur
harm1985 schreef:
Je mist het punt compleet... Neil Young bekritiseren om zijn zang is net zo iets als Karel Appel bekritiseren vanwege het ontbreken van realisme in zijn latere werk.
Dat iemand voor een bepaalde stijl kiest, maakt nog niet dat die keuze niet bekritiseerd mag worden. Dat zou echt belachelijk zijn als je serieus zo zou denken. Met die beredenering mag je Mark Knopfler niet bekritiseren om zijn monotone zang en om de gladde productie van zijn albums. Je mist het punt compleet... Neil Young bekritiseren om zijn zang is net zo iets als Karel Appel bekritiseren vanwege het ontbreken van realisme in zijn latere werk.
Want hoe graag je het ook wil, je kunt muziek niet kaderloos luisteren, de impact van het album of de gebeurtenissen die aan de basis ervan stonden tellen wel degelijk mee in het uiteindelijke product.
Ongetwijfeld. Maar dat soort zaken neem ik niet per se mee in mijn beoordeling. Mijn beoordeling staat los van een eventuele invloed. Voor zover mogelijk dan uiteraard.Sommige mensen luisteren liever naar muziek die zonder risico is opgenomen en haken af als het wat moeilijker wordt.
Zo kun je natuurlijk alles recht praten wat krom is, maar ik hoor inderdaad liever geen Neil Young die kraakt en (te) vals is. Iets wat hij later gelukkig, veelvuldig, gelaten/vermeden heeft.Opmerkingen in de trant van 'hij haalt de noot niet, dus het is een slecht nummer' maken dat ik je kritiek niet serieus neem, omdat je het gewoon niet wil (of kan) snappen waar het dan om draait.
Ik weet niet waar je dit soort onzin vandaan haalt, maar dat heb ik nooit gezegd. Ik heb gezegd "hij mist de noot" of "hij haalt de juiste noot niet" en niet "hij haalt de noot niet". En als ik dat wel gezegd heb, was dat niet de achterliggende gedachte. 't Is toch wel een nuanceverschil.* denotes required fields.