Coldplay - Music of the Spheres (2021)

Toch vreemd als je iets niet goed vind dat het gelijk als bashen wordt gezien, ik durf tenminste eerlijk te zeggen iets gewoon niet te kunnen waarderen.

Ik hoor wat geklaag over Coldplay bashen, en dat ze juist zichzelf vernieuwen en hun eigen koers varen. Dan vraag ik mij af, heeft men überhaupt het nummer met BTS gehoord? Je denkt niet dat dit een puur commercieel initiatief is, om met de populairste boyband van het moment deze generieke bagger op te nemen?

Ik snap niet zo goed wat er negatief is aan een eco-friendly tour? Je verwijt musicmeter bitterheid, maar dat klinkt ook relatief bitter..

Ugh, zo afgelikt... Ieder zijn ding zeker, maar ik kan deze commercial radio vibe echt niet trekken

Eerste luisterbeurt, dus voor wat het waard is. Toch iets te veel platte EDM-vibes op deze plaat. De voorganger vind ik één van de beste uit hun oeuvre, en misschien wel hun leukste (want behoorlijk divers). Staat zoals gewoonlijk genoeg leuks op, maar toch weinig waarvan ik echt uit mijn stoel schiet. In die zin is de vergelijking met A Head Full of Dreams gauw gemaakt. Hoewel dat muzikaal toch wel echt een andere plaat was.

Nou nou, wat een negativiteiten! Lekker makkelijk hoor!

Ook ik was grote fan van Coldplay. ‘Parachutes’ en ‘A Rush of blood to The head’ grijs gedraaid. Soundtrack van mijn jeugdig leven. De volgende albums minder en minder gevolgd omdat het niet meer in mijn muzikaal plaatje paste. Er waren wel altijd sterke nummers op hun albums terug te vinden maar niet meer om een hele album uit te zitten.

Na de regen van al die negatieve reacties was ik eigenlijk wel benieuwd naar de nieuwe Coldplay. Is het echt zo slecht ? ja en neen.

Ik kan het album samenvatten als op restaurant zitten en een 3 gangenmenu bestellen. De amuse en het voorgerecht zijn best te pruimen. Het hoofdgerecht is echt slecht maar het dessert is hét beste en daar zouden we nog eens voor terug komen.

Het album begint zeker niet slecht met een leuk spacy intro gevolgd door het aanstekelijk singeltje ‘Higher Power’. De volgende ‘Humankind’ valt ook best mee en zal waarschijnlijk het volgende hitje worden en zal live luidkeels meegezongen worden in alle stadia in Europa. ‘Na alweer een dromerige spacy passage volgt het droevige ‘Let Somebody go’. Niet slecht maar ik had liever Selena Gomez thuis gelaten…

Maar dan begint de miserie echt. ❤️ Is een saai acapella liedje dat nergens ontroert. En dan ‘ People of The pride ‘ verschrikkelijk, wat komt die nijdige gitaarsound van Muse hier plots doen ? Het vervormde kinderstemmetje in ‘Biutyful’ is erg irritant, nochtans klinkt het niet slecht. ‘My universe’ is ook al een draak van een song. En dan denk je dat je het ergste hebt gehoord…? Maar neen het voorlaatste instrumentaal nummertje drijft op een sample van olé olé olé olé we are the champions… verschrikkelijk!

Gelukkig sluit Coldplay af in schoonheid. Het 10 minuten durende sprookjesachtig ‘ Colorature’ is prachtig. En ergens moet ik toch eventjes terug denken aan Parachutes toen ik met wagen op weg was naar Letland.

Ik onthoud 1 song van 10 minuten en daarom krijgen ze toch nog een 3. Maar nu ga ik verder luisteren naar de nieuwe van Hovvdy

Even bijkomen van de draak van een album dat Coldplay gemaakt. Op Pride of the People en Coloratura na, is het niet meer dan wat huis-tuin-en-keukenentertainment. Een huls van nietszeggende liedjes zoals vele popnummers tegenwoordig. Jammer.

De hoes in een beroemd schilderij van : Eugène Delacroix uit 1830 : La Liberté guidant le peuple. In 1830 waren we de periode van de Barok en zelfs de Rococo al lang uit en Europa al lang en breed aanbelang in de Neo-Klassieke Periode of periode van het Classicisme beland. Ook qua stijl is op het schilderij echt helemaal niets terug te vinden wat zou kunnen worden geaffineerd met de periode van de Barok. Tenzij ik wat Putto's en gouden tacky ornamentjes over het hoofd heb gezien natuurlijk.

Goh Daniel1974nl krijgen we nu een lesje kunstgeschiedenis.

Ik weet dat het van Delacroix is, loop al een tijdje langer mee, ook langer dan jij.
Het gaat niet om de gedecoreerde lampenkappen of kandelaars maar meer in overdrachtelijke zin, dan heeft de barok ook iets van : een heftigheid van gevoelsuitdrukking.

Het was strak versus overdaad, zie het maar als metaforen, als je over genoeg inbeeldingsvermogen beschikt.

Volgens mij hoort deze discussie eerder thuis op Artmeter

Over Coldplay. Eigenlijk had deze band zijn houdbaarheidsdatum al bereikt met Viva la Vida. Ik ben op zich geen tegenstander van nw dingen proberen. Integendeel. Echter komt me Coldplay alleen eerder over als richtingloos dan echt daadwerkelijk proberen nieuwe richtingen aan te boren en daar iets interessants mee te doen. Het is allemaal te vlag, vulgair en inspiratieloos. Het heeft al lang geen ziel meer. Laten we er nog een paar stadion meezingers proberen uit te gooien. Eigenlijk iets waar iedere band na een tijdje in lijkt weg te glijden. Kijk naar bijvoorbeeld U2. Dat vuur van de begin jaren was ook definitief weg met The Joshua Tree. Daarna probeerden ze het nog wel en klapten ze soms flink hard uit de school (Pop), wat soms een paar mooie nummers opleverde, maar werd het echt veel te gezapig.

Ook vind ik buitengewoon hypocriet dat Coldplay eerst met veel bombarie heeft aangekondigd niet meer te willen gaan touren omdat dit te beschadigend is voor het milieu maar inmiddels wel weer een toernee hebben aangekondigd. Blijkbaar is het grote geld toch belangrijker dan het milieu.

Never trust someone who is not a hypocrite. Gek genoeg zeurt niemand over alle ander stadionacts die zwijgen en gewoon doortouren met hun CO2-kanonnen, confettiregens en vlammenwerpers. Het punt van de vervuiling aankaarten is een begin. En ze lijken wel degelijk in ieder geval de impact zoveel mogelijk te willen verminderen.

Dat wil overigens niet zeggen dat ik voortaan standaard Coldplayconcerten bij ga wonen, vind de muziek toch een tikje suffig.

Conclusie. Naar jou redenering. (Heerlijke drogreden). Je weet alleen iets van Kunst als je langer meeloopt.

Nee, zeker niet, ik ging even in op jouw aanmatigende toon...

En de stelling die je hierboven in brengt is te belachelijk om serieus op in te gaan.
Ik laat die kelk dus even voorbijgaan.

Andere stadion-acts zeuren dan ook niet over vervuiling en gaan gewoon door met dat wat ze al jaren hebben gedaan.

Als we nou allemaal meteen in onze grafkist gaan liggen is er helemaal geen enkele vervuiling meer...te beginnen met de leden van Coldplay

Afgehaakt bij Biutyful, vond het al niet veel aan maar een zingende knabbel en babbel ging me echt te ver. Vorige album was nog net te pruimen maar het niveau van de laatste 2 albums is nooit meer gehaald.

Ik had exact hetzelfde.



Ik word sowieso beetje moe van al dat gezeur over klimaat en wat wij er allemaal wel niet aan zouden moeten doen, terwijl regeringen en multinationals hun gang maar gaan en 't het klootjesvolk aanrekenen. Maar da's weer een heel andere discussie. Laat artiesten maar lekker touren, wij willen ze toch live aanschouwen?

(Niet aanvallend naar jou bedoeld Daniel!)

Bij X&Y ben ik al afgehaakt. Man, wat is deze band enorm ver afgegeleden. Na pareltjes Parachutes en AROBTTH werd het per album meer 'Sky-Radio'

Het lijkt ook wel alsof Coldplay met dit album gewoon aan het trollen is.

Pitchfork is in ieder geval niet zo positief. Het eindoordeel, een 5.1, lijkt mild als je de tekstflarden erbij pakt: Coldplay can’t top what they’ve already done artistically, but maybe they can score several billion more streams anyway. of [...] the record is more akin to the franchise’s notorious prequels: overblown, cartoonish, seemingly made for 8-year-olds..

Zonder de plaat nog te hebben geluisterd, vraag ik me bij voorbaat al af waarom Coldplay weer een stap terug doet na het verrassend sterke Everyday Life. Een nummer met BTS? Het lijkt vooral op grenzeloos commercieel opportunisme.

[quote]mr.oizo schreef:


Ik vond X&Y nog alleraardigst. En Vida La Vida ging nog. Nu heb ik de hoop gewoon opgegeven.
Maar ik knapte pas echt af toen ik ze live zag voor deze tour in 2009.
Niks spontaans. Zo fake. Zo U2.

Coloratura is wel echt briljant, verder is deze band niet echt mijn ding meer...

Coloratura bevat ook wel een hele hoop geluidjes die verre van nodig waren. Dat nummer had een heel stuk mooier kunnen zijn als het schoon was gebleven van onnodige diversiteit. Ik bedoel bijvoorbeeld van 6:20 ineens in een piano solo en nog geen 15 seconden verder is het weer een totaal ander nummer. Ondanks dat het nummer 10 minuten is, had het wat mij betreft een heel stuk langer mogen duren, óf beter, gewoon dat nummer in 30 minuten uitspelen en dát het nieuwe album maken. De rest van het album heb ik uit moeten zitten, met My universe en Biutyful als volwaardige dieptepunten.

Ik vrees dat de uitleg daarvoor redelijk banaal is: Everyday Life was commercieel gezien naar Coldplay-normen een flop: hun slechtst verkopende in 20 jaar en maar nummer 7 op de charts in Amerika. Dus keren ze terug met een album geproduced door pop gladjakker Max Martin en met onder andere een BTS feature die een horde tienerfans hebben die letterlijk non-stop hun muziek streamen et voila, in Amerika was dit de 2e single ooit van Coldplay (na de titeltrack op Viva La Vida) die nummer 1 was op de singles chart. Dit soort mercantiel cynisme loont nu eenmaal.

Frustrerend want Everyday Life was inderdaad best een degelijke plaat en dat is vaak het vervelende aan Coldplay: deze mannen hebben wel degelijk talent (kan je trouwens ook op deze plaat horen in het slotnummer) maar vaak kiezen ze de weg van de minste weerstand en de focusgroepen die voor de hoogste verkoopscijfers dienen te zorgen. En wat dat betreft is deze plaat wel de overtreffende trap, zowaar nog erger dan A Head Full of Dreams.

Vandaag uitgekomen en nu al 48 stemmen, iets zegt me dat veel van deze beoordelingen na amper luisteren zijn gegeven.

Na alles minstens 1x geluisterd te hebben, kan ik zeggen dat ik het een lekker album vind. Waarschijnlijk kan ik het na een aantal keer luisteren nog meer waarderen.

Het vorige album (Everyday life, 2019) was niet zo mijn ding. Deze plaat is veel meer pop (wat andere ‘commercieel’ noemen) en is meer te vergelijken met A head full of dreams uit 2015. Lekkere nummers zonder al te zware onderwerpen.

Hoogtepunten: Higher power, Biutyful, Hamankind en Coloratura.

Tja na wat gehoord te hebben ga ik dit toch maar overslaan.
Paradoxaal ga ik er hier dan ook niets over posten.