Van Halen - Women and Children First (1980)

Net weer ff opgezet. Gvd wat een lekkere plaat! Het zal wel de nostalgie zijn, ik sprak vanmiddag nog een collega bouwjaar 88. Dan voel je je wel oud. Dit is van voor zijn tijd. Gvd zo wordt het niet meer gemaakt helaas. Die strot van DLR, heerlijk!

Ik kan niet kiezen. Ik heb de eerste 4 op lp nog uit mijn tienertijd en ook op cd, en ik vind ze allevier gweldig. En 1984 ook trouwens (hoewel minder constant). Ik wil ook niet kiezen, ze liggen me allevier
na aan het hart. Zal de leeftijd zijn.

Nummer 2 en deze gekocht terwijl ik alleen de 1e ken en heb. En daar heb ik geen spijt van. Zowel II als deze bevallen me zeer goed. Wel vind ik deze net iets lekkerder dan de 2e omdat hier iets meer venijn in lijkt te zitten. Zeker gelijkwaardig aan de 1e qua luister genot.

Dit nodigt uit om nog meer van de heren te gaan zoeken.. dat wordt crate digging...

Iets meer venijn ? Zeg maar gerust een pak meer venijn.

Women and Children First laat een lichte koerswijziging horen: het geluid is logger (en klinkt hierdoor zwaarder) en donkerder. Ook iets rommeliger dan de voorgangers.
Op de eerste helft staan songs die tot de beste uit het oeuvre van Van Halen gerekend kunnen worden zoals Everybody Wants Some!! en Romeo Delight met onnavolgbare riffs en solo's en de humor van David Lee Roth. De tweede helft vind ik wat minder maar nog best genietbaar.

Het is soms raar maar dit is mijn favoriete VH album alhoewel ik ook het debuut veel beter vindt! Loss of Control (2:39) Take Your Whiskey Home (3:12) zijn echt GEWELDIG! En Could This Be Magic? (3:09) net zo. Natuurlijk kunnen ze niet op tegen pak em beet Ain't talking of On Fire of You really got me maar op de een of andere manier spreekt me het eigenwijze onaangepaste van dit album nog meer aan.

Have you seen junior's grades?

Vruuger was ik die junior

En dit is precies waarom ik Roth prefereer boven Hagar bij Van Halen. De gilletjes, de gesproken gedeeltes, het gekreun, de humor, het past allemaal bij elkaar. In Ain't' Talkin Bout Love komen soortgelijke passages ook voor, en ja ik herken ook de regel hierboven .

En dat is voor mij nou net de reden waarom ik Hagar verkies boven Roth. Ik heb door de jaren heen die gilletjes, kreuntjes en gehijg een soort van plekje gegeven en kan er nu prima mee leven. Maar dat komt puur omdat ik de muziek en de meeste nummers zo geweldig vind. Ik neem dat overdreven gedoe van Roth dus eigenlijk op de koop toe. En ik snap ook donders goed dat die fratsen juist dat onderscheidende zijn waardoor hij eruit springt. Alleen ben ik er niet echt kapot van. Begrijp me niet verkeerd; ik vind de beste man een geweldenaar op een podium en zijn solo albums vind ik ook stuk voor stuk zeer acceptabel.

Kan ik inkomen, ik vind Hagar een veel betere zanger dan Roth, maar het speciale was eraf na het vertrek van Roth. Van Halen werd een stadionrock band met op zich prima nummers en dito muzikanten maar de speelsheid, de funk, de wat jam achtige settings in sommige nummers met Roth waren hierna (bijna volledig) verleden tijd. De nummers werden langer, serieuzer van toon en tekstueel gingen de heren ook uit een ander vaatje tappen.

Klopt als een bus.

Na de redelijke maar niet wereldschokkende voorganger II lijken de heren hier de focus te hebben op nummers die wat 'serieuzer' van toon zijn. Tevens, hoewel lastig te omschrijven, klinken de nummers dwingender dan zijn voorganger, Dat begint al met And the Cradle Will Rock...wat een lekkere song is dat toch. Everybody Wants Some vond ik voorheen niet zo bijzonder maar inmiddels vind ik het een redelijk nummer met de bekende Oeh's en Ah's van Roth. Fools bevat weer uitstekend gitaarwerk van Eddie. Take Your Whsikey is echter het prijsnummer, wat een lekkere groove bevat deze song toch. Dat het plaatje echter niet het predikaat 'goed' krijgt zit hem in het feit dat Tora! Tora!, Could This Be Magic en In a Simple Rhyme maar weinig toevoegen aan het album en dat is jammer. Een dikke voldoende derhalve.

Na het teleurstellende 2e werkstuk komt de band in 1980 snoeihard terug. Het is het meest heavy plaat die ze zullen maken. Bovendien zijn de nummers stuk voor stuk van grote klasse behalve misschien dan Could This Be Magic? maar dat zie ik meer als een vette knipoog. Eddie excelleert hier tot grote hoogte, niet meer te stoppen! Dave's teksten en uithalen zijn meesterlijk. Het lijkt alsof VH op dit album tot volle wasdom is gekomen. En wat zeker niet vergeten moet worden is dat Alex Van Halen eigenlijk ook een waanzinnige goeie drummer is. Luister maar eens naar de geïsoleerde drumtrack van Loss Of Control, das speed metal jongens! Wat ook opvalt is de "live" gevoel die je op deze plaat krijgt. Nu ik het teruggeluisterd heb heeft Chickenfoot I (all star band met Sammy Hagar/ Michael Anthony/Chad Smith/Joe Satriani) datzelfde gevoel.
Eigenlijk staan er 10 nummers op, Growth is een teaser achter In a Simple Rhyme waar ze nooit wat mee gedaan hebben tot mn frustratie.....

Hoewel voor mijn gevoel een iets minder groot party imago en wat serieuzer van aard ligt dit plaatje wel weer in verlengde van zijn voorganger.
And the Cradle Will Rock.. een stuwende opener en een heerlijke groove. Het songmateriaal dat hierna komt tikt een dergelijk niveau voor mijn gevoel niet aan hoewel Take Your Whiskey Home ook een topper is.
Wederom gedegen en bij vlagen goed maar geen topper in mijn ogen.

Tussenstand:

1. Van Halen
2. Van Halen II
3. Women and Children First

Het was waarschijnlijk 1982 dat ik deze als eerste Van Halen plaat kocht. Ik was een jaar of 13 en met vrienden op tienertoer tijdens een dagje Amsterdam bij Boudisque. Het debuut had ik al op een cassettebandje. Runnin' with the Devil en You Really Got Me had ik wel even vaak genoeg gehoord. En deze Women and Children First had een voor mij zo iconische foto van de band op de voorkant die mede de keuze bepaalde.

De elpee sluit af met een vette riff die van mij wel wat langer had mogen aanhouden. Ondanks dat hij weinig van doen heeft met de rest van de track beschouwde ik dit altijd als outtro van In a Simple Rhyme. Hier heet het ineens Growth. En waarom dat nu een hidden track genoemd wordt snap ik niet. Een hidden track stamt volgens mij pas uit de tijd van de cd waarbij je een flink lange pauze kan laten vallen.

Eens! Slaat nergens op dat dat stukje als hidden track vermeldt staat.

Het was titelloos op de elpee. Op vinyl had het een fade-out. Helaas is dit veranderd op CD.

Lekker snoeihard album. Maar ook een plaat die mij niet volledig weet te boeien. De 1e vier nummers knallen er wel in.

Volledig boeien doen het debuutalbum en 1984 wel.
Desalniettemin een goed album en daarom voor mij op plaats drie.

Ik heb hem op vinyl en daar zit dan ook nog eens een manshoge poster van een DLR in zijn blote bassie bij. Zo ging dat in die tijd.

Ik denk dat ik hier toch een halfje bij moet doen! Al was het al voor die merkwaardige DLR poster die bij het album zat

Die meisjeskamerposter?

Die ja, ik kan mijn verbazing nog herinneren toen ik hem uit de lp hoes haalde…

Plaat begint zo goed!! En dan is het zo jammer dat de laatste 3 nummers niet best zijn. Ook Tora Tora slaat nergens op.

Laatste 3 nummers zijn juist de beste nummers op het album voor mij. Samen met de eerste 2. Alles daartussenin vind ik matig. Dit album is wat in aanzien gestegen bij mij. Vind 'm nu leuker dan jaren terug. Al haalt ie het niet vergeleken bij de eerste twee. Die zijn overall genomen toch wel een stuk sterker. Met name het onvolprezen debuut. Ik maak er 3* van. Dat is ie wel waard.

Mooi album toch? Echt een live-gevoel. Een beetje Dave's album, hij is hier extreem Diamond Dave, als je het mij vraagt. Beetje rommelig hier en daar, maar erg rock 'n' roll.

Je hebt het echte debuutalbum van een artiest/groep en "je persoonlijke debuut”. Met dat laatste bedoel ik de plaat die je voor het eerst in z’n geheel hoorde en waarmee je instapte in de catalogus van de desbetreffende naam.
Vanaf 1980 begon ik serieus elpees te beluisteren en dat leverde bijvoorbeeld de volgende “persoonlijke debuutplaten” op, waarbij het toeval wilde dat dit een topjaar voor heavy rock was: bij Black Sabbath hun achtste, Heaven and Hell; bij AC/DC Back hun zesde, Back in Black; en bij Van Halen hun derde, Women and Children First. Deze platen waren de startpunten en vormden het vergelijkingsmateriaal voor hun eerdere platen die ik later zou tegenkomen.

Op dinsdagmiddagen was Alfred Lagarde in zijn Betonuur een hartstochtelijk pleitbezorger van Van Halen, zodat ik inmiddels ruim twee jaar bekend was met o.a. You Really Got Me en Runnin’ with the Devil, geflopte singles die desondanks wekelijks in Arbeidsvitaminen klonken. Dat hielp mede, vermoed ik, om Runnin’… in mei 1980 alsnog een hit in Nederland te laten worden, kort voor hun Pinkpopoptreden. Alhoewel afkomstig van hun échte debuut, stuwde dat vermoedelijk Women… diezelfde maand naar de top 10 van de Elpee Top 50, piekend op #3 achter verzamelaars van BZN en Boney M.

Toen ik de plaat thuis uit de hoes haalde, werden mijn ogen groot: een vastgeketende en halfblote David Lee Roth in overstrakke broek op poster? Brrrrr, snel het papier terug in de hoes en de plaat op de draaitafel!
And the Cradle Will Rock kende ik van Lagarde, midtempo en zwaar, eerder in het Betonuur opgenomen en vele malen gedraaid. Daardoor hoor ik tot op de dag van vandaag, als David Lee Roth vraagt: ‘Have you seen junior’s grades?’ in mijn hoofd het afgemeten ‘No!’ van Lagarde als antwoord. Dan Everybody Wants Some!! dat sneller was, heerlijk! Fools begint klein en bluesy, gaat daarna over in een razendsnelle gitaarsolo (Eruption kende ik niet, voor het eerst hoorde ik zoiets) waarna een heavy en uptempo nummer losbarst. Machtig mooi, zeker toen het weer iets snellere Romeo Delight volgde.

Kant B opent met het dreigende Tora! Tora! dat al voorbij was voor ik het doorhad. Loss of Control volgt de volgende nanoseconde als vierde snelle track, helemaal fijn!
Daarna kakte de plaat in, vond deze puber. Take Your Whiskey Home begint akoestisch en bluesy, wordt daarna log en stevig. Op Could this me Magic? klinkt regen op de achtergrond, wat de akoestische bluessong een knus zomers sfeertje gaf; de tekst verwijst naar de albumtitel en de groepszang is voor eenmaal aanstekelijk bewust-vals; maar ik wilde snél en hárd. In a Simple Rhyme sluit de plaat af met rustig getokkel, waarna het steviger maar niet sneller wordt. Na het einde van dat nummer begint een heavy riff, niet op de hoes vermeld; kennelijk het échte slot van de slotsong, dacht ik toen. Jammer genoeg duurde dit deel maar kort.

De onbevangen tiener werd ouder. Hoe klinkt dit album nu? Ik constateer dat ie alleen maar beter is geworden. Het spelplezier en de inspiratie spátten van de plaat af. Af en toe heb ik het idee naar een avontuurlijke jam te luisteren en dat niet alleen door het gitaarspel van Eddie, de drumcapriolen van Alex en de opmerkingen en teksten van David.
Wanneer je een plaat opneemt zoals standaard was geworden (laagje voor laagje, te beginnen met de drums, dan bas, etc.) kan die steriel worden. Hier hoor je opnames in takes, passend bij de spontaniteit van de band. Daarom vind ik ook de laatste drie tracks lekker.
Eveneens hoorbaar is hoe groot Eddie’s passie voor het maken van muziek was, hoe hij geïnspireerd zowel elektrische als akoestische gitaar speelt, hoe de band hier sterke songs van maakt met grote variatie, vaak ook in één lied… wat een creativiteit! Als je dan na veertig jaar ontdekt dat de eerste tonen van de plaat van een vervormde elektrische piano komen, is extra duidelijk hoezeer de man immer experimenteerde met nieuwe geluiden.
Roth is geen topzanger, maar dat type zou volstrekt ongeschikt zijn voor de stijl van deze band. Wat hij hier doet is steevast krachtig en raak, net als het degelijke bassen van Michael Anthony en diens altijd lekkere achtergrondzang.

Ik vroeg me af of er nog outtakes van deze en andere albums in de archieven liggen, maar dat valt tegen. Ze gooiden die meestal weg. Het YouTubekanaal van studio Sunset Sound, waar de eerste VH-albums werden opgenomen, biedt sinds 2020 interessante vlogs zoals deze, waar ene Brian Kehew het nodige uit de doeken doet. Zo vertelt hij vanaf 5’40” hoe de ongebruikte takes letterlijk op de vloer belandden, op 13’28”volgt beter nieuws.

Conclusie: alhoewel de opnamen bijna als een jam klinken, waren ze dat bepaald níet. Een album dat bol staat van goede ideeën, sterk uitgevoerd door vier zeer getalenteerde muzikanten. Dat producer Ted Templeman en technicus Dann Landee dit moddervet hebben vastgelegd, maakt dat het plaatje áf is.

Hoeveel fans zouden eigenlijk die poster aan de muur van hun tienerkamer hebben gehangen?

Hahaha, nou bij mij niet, die poster was duidelijk voor het andere geslacht bedoelt
Voor mij had deze Van Halen plaat de meeste impact, om dezelfde redenen als jij hier noemt: de eerste kennismaking met Van Halen en de spontaniteit/speelvreugde in combinatie met de geweldige songs van deze plaat. Maar Van Halen 1 is ook zeer top, doen voor mij amper voor elkaar onder. Met als goede derde: Fair Warning.

Ik zag 'm in een peeskamer.

We schrijven februari, maart (?) 1980. Mijn pals en ik hoorden dat Kiss en Van Halen naar Nederland zouden komen. Kiss in juni of juli (?) in Rotterdam meen ik. En de Halens op 26 mei op PinkPop.
Mijn eerste taak en missie was mijn ouders overhalen. Want ik moest en zou een voorschot zien te versieren om die e-tickets te kunnen aanschaffen. Aangezien boyke nou niet bepaald vet in de liquide geld middelen zat. Vrij logisch want ik was pas 16. En bijbaantjes werden gezien door ons als eigen benoemde rebelse knerissen als een soort van slaven/kinder arbeid . Not done dus. En ten tweede moest ik mijn ouders zien over te halen om ons all the way naar Rotterdam te brengen. Voor mijn ouders was het inmiddels al enige jaren duidelijk dat boyke en zijn vrinden meer dan gemiddelde muziek/rock liefhebbers waren. Getuige de vele posters op onze kamertjes. En de bijna altijd veel te luide muziek. Plus dat ik ook zielige zeehond oogjes kon opzetten. Anyway, zowel het geld en het vervoer naar Rotterdam werden goedgekeurd. Wij blij, trots en zwaar in onze nopjes. Pinkpop was in Geleen. 20 minuten met de trein van Maastricht. Geen probleem dus.

HET AFTELLEN BEGON ! Helaas ook onze eerste vormen van (luxe) depressies . Want eerst laste de KISS mannen hun beloofde concert af. Pete.C had de band verlaten. Van Halen stond weliswaar hoger op ons prioriteiten lijstje. Maar onze prachtige zomerse vooruitzichten begonnen toch wel behoorlijk in het water te vallen. En alsof dat niet voldoende was !! We hadden ons inmiddels volkomen voorbereid op ons eerste grote concert/festival om THE MIGHTY VAN HALEN te mogen aanschouwen. Nou vooruit, J.Geils vonden mijn beste pal en ik ook geinig. Voorbereiden hield in die tijd in, voldoende goedkope hasj en een goed gevulde jerrycan met een hoop ijs, vodka en juice. Niet te zuipen natuurlijk. En een deken.
Dat zou dan ons territorium moeten worden, ha. Niet wetend dat we behoorlijk overlopen zouden worden.

Geheel onverwachts kwam depressie #2, ditmaal in een meer serieuzere vorm roet in het eten gooien. WANT, een dag of 3 voor het optreden kwamen er berichten door dat ook THE MIGHTY VAN HALEN niet zou kunnen optreden. De reden ? Daimond Dave was met zijn vrij grote neus enkele dagen (?) voor het concert tegen een disco lichtbal aan geknald. Met een van zijn fameuze jumps. Fischer-Z zou als vervanger van de Halens komen. Fischer WIE?! Get lost dude Jan Smeets. Onze teleurstelling was diep. serieus diep. HEEL diep. Eerst KISS en nu dit. Aangezien we geen weet hadden van amitriptyline, escitalopram, mirtazapine, paroxetine, venlafaxine en vortioxetine. Bestonden die toen ? Grepen we maar naar de fles en onze ingeslagen hasj. Die werken ook vrij snel, ha, to ease the pain !
Echter, op Zondag, gods day, kwamen er berichten doorsijpelen dat THE MIGHTY VAN HALEN alsnog zou optreden. Katers, depressies waren als sneeuw voor de zon verdwenen. There ends the story......

Niet dus. Maandag ochtend, station Maastricht. We kwamen J en R tegen, to protect guilty Ones. Beide pals hadden geen idee dat THE MIGHTY VAN HALEN wel degelijk zouden optreden. J had een kaartje. R niet. J wilde zijn kaartje ter plaatse zien te verkopen. Geeft aan hoe teleurgesteld we waren. Waarom R nu eigenlijk mee was gegaan is me eigenlijk nooit duidelijk geworden.
J focking blij, R gaat mee richting Geleen.
We staan voor de vele ingangen. R staat ergens in ons midden. And this is a true story so help me god. En ik ben geen believer. R, barst in tranen uit. En vertelt tegen kaartbewaker dat hij zijn kaartje verloren heeft. Kaartbewaker valt prompt in deze sting.
THE MIGHTY VAN HALEN trad op. Onze rock god, DAIMONd DAVE met een vette pleister op zijn neus. En dat maakte nog eens extra indruk. Inclusief zijn maja de bij broekje en beenwarmers, sommige entertainers komen er mee weg. Velen niet. Daimond DAVE wel.Plus onze eigen uit Nederland komende gitaar.KING Hero EDDIE VAN HALEN. Fuck, ik mis ik deze man. EDDIE+CUIJFF de meesters
Nederlanders die op mij de meeste indruk hebben gemaakt. There ends the story...
In al mijn onderdanigheid.

Niet dus. Mijn beste pal en ik waren natuurlijk bij de pinken, en een beetje jaloers op R. R was verdimme voor nix binnengekomen bij pinkpop. 35 pop was niet nix. Nou was huilen een bridge to far voor ons. Daar waren w e te cool voor. Maar op allerlei slinkse wijze kwamen we binnen voor noppes. Stempels vervalsen, afgescheurde kaarten aan elkaar plakken. Is ons 3 jaar lang gelukt

DAMN GOOD TIMES, Yea

PS : KiSS hebben we alsnog nog gezien in Leiden 10 Oktober.

Top iggy.

Leuk om weer eens wat van je te lezen.