Van Halen - Women and Children First (1980)

Ondergewaardeerd meesterwerkje van Eddie, David en Co. Buitengemeen stevig werkje, in de lijn van het meesterlijke debuut en de opvolger (die met gemak tot de zwaarste platen van dit tijdperk gerekend mag worden ). Maar juist de combinatie van een gillende en joelende Lee Roth en de meestergitarist Eddie Van maakt dit tot een succescombinatie. Wie weet had Van Halen het nog heel ver kunnen schoppen als David geen ruzie met Eddie had gekregen. De band was in ieder geval met beter werk geassocieerd dan de meeste mensen het nu associeren

en de humor in deze plaat :

could this be magic


gelukkig namen de heren zich niet zo serieus

"Well, that liquor in the nighttime leaves strange memories"
(take you're whiskey home)

nee sorry Van Halen is waarschijnlijk totaal niet aan mij besteed. Ik hoor altijd veel positieve geluiden rondom het vroegere werk van hen, dus ik ben het maar eens gaan beluisteren. Maar wat een tegenvaller is dit! Ik weet niet wat het is maar het pakt me totaal niet: de composities niet, de zang niet, helemaal niks.

Oruiz, dat je zoiets nou over een Coldplay schrijft, daar kan ik wat bij voorstellen . Maar over Van Halen ; ik begrijp dat niet zo goed . Van Halen is toch een heel prima rockband die uitstekende albums heeft afgeleverd waaronder "Women and Children first" .

In feite is dit mijn fave van Halen album. Romeo Delight, Fools, Everybody Wants Some!!, In A Simple Rhyme, en de rest eigenlijk. Van Halen klinkt hier uiterst donker en heavy voor hun doen.

Op Fair Warning trekken ze die lijn nog even door.. maar dit is ook een behoorlijk heavy plaat ja. Gitaar en drum staan op volumeknop 11 ingesteld (zoals Spinal Tap het zou doen)

Mijn favoriete Van Halen album na het debuutalbum.

8 heerlijke nummers en een voorvoegsel. Vooral Everybody wants some met zijn junglevibe en het zwaar rockende Romeo Delight behoren tot de beste Van Halen nummers ooit.

Jammer alleen dat het album (net als alle albums met David Lee Roth wat kort duurt.

Vind ik in het geval van Van Halen juist goed. Leuke muziek, maar ik hoef het niet een uur te horen. 30-40 minuten is ideale lengte.

Geweldige plaat, tamelijk duister in vergelijking met de twee voorgangers. Mijn favoriete VH, totaal grijsgedraaid in mijn tienerjaren en nog steeds zet ik hem wel eens op.

In dat geval zul je Fair Warning ook wel weten te waarderen.

Ik heb de eerste vier op LP, nog (steeds) uit m'n tienerjaren, daarna heb ik ze niet meer gevolgd. Van de eerste 3 heb ik later ook de cd gekocht, de vierde niet. Die sprak me kennelijk toch minder aan. Maar waarom weet ik niet precies. Ik heb die plaat zeker 15 jaar, misschien 20, niet meer gehoord. Ik weet nog dat ik Unchained erg gaaf vond. Wordt tijd dat ik weer eens een pickup aanschaf.

Ik vind Fair Warning nog een stuk donkerder dan deze.. zijn beide eigenlijk buitengewoon zware platen voor hun doen. Metal pur sang! Ik zou FW zeker nog eens op de kop tikken, want het lijkt me sterk dan je die niet heel erg gaaf zult vinden

Ik geloof dat ik binnenkort eens 10 euri ga stukslaan op die cd

Ik bezit de eerste 4 cd`s van VH , en alle 4 zijn het toppers , daarna is het minder geworden .
4,5 ster.

Ruim een half uur Van Halen in de bekende stijl met David Lee Roth. Ik dacht dat deze wel met het debuut zou kunnen concurreren, maar dat viel toch tegen. Vroeger heb ik deze wel veel gredraaid, maar nu hoeft niet zo nodig meer. De eerste drie nummers hebben nog wel wat, maar daarna wordt het te voorspelbaar voor mij.

wel aardig deze

maar als je alle platen van van halen op een rij legt komen daar hooguit een dozijn nummers uit die de moeite waard zijn

van halen is volgens mij vooral begeerd doordat edje en alex ooit nederlanders waren en edje goed gitaar kan spelen, uniek in zijn stijl

en zonder david lee roth hadden ze nooit de sterrenstatus gekregen die ze kregen

Het heeft gewoon met sublieme riffs, loodzwaar drumwerk en meesterlijke soli van de broeders Van Halen te maken, tel daarbij het manische zang en schreeuwwerk van Roth op en je hebt een wereldact! Precies wat het toen ook was. Helaas is het vanaf nummertje 4 snel bergafwaarts gegaan en met Sammy Hagar definitief doodgebloed. Maar dat komt niet alleen door Hagar, ook de drang naar commercie en aalgladde ballads die in de jaren 80 opkwam heeft Van Halen de nek omgedraaid qua energieke en ruige sound. Zo gaat het in de rockbizz..

why cant this be love is dan wel weer een van halens mooiste platen, met hagar de enige

Deze behoort tot één van de drie absolute krakers van Van Halen. Tracks als 'Everybody Wants Some!' en 'Fools' zijn hardrock parels van de hoogste plank. De opvolger 'Fair Warning' is nóg beter. Voor mij geen Sammy Hagar, ik wil Diamond Dave.

Deze vind ik dan weer wat minder dan de platen er voor en er na. Drie killer-songs, namelijk Romeo Delight, Loss of Control en In A Simple Rhyme. De rest doet me vrij weinig. De eerste drie nummers vind ik iets te log, het nut van Tora! Tora! ontgaat me en Take Your Whiskey Home en Could This Be Magic? zijn erg goed gespeeld maar iets te niemendallerig.
Maar de power en snelheid van Romeo Delight en Loss of Control zijn echt geniaal!

Hoewel ik je mening niet deel kan ik mij daar wel iets bij voorstellen. Een song als 'Fools' is, voor die tijd zeker, loodzwaar. Hoor die openingsriff maar eens! Daar trachtte ik vroeger en eigenlijk nu ook nog weleens de buren s'ochtends mee te wekken. Tot ongenoegen van mijn lieve ouders, die best wat gitaarmuziek kunnen trekken, maar ik deed het op onbeschoft goed volume. Tesamen met het gekreun van Diamond Dave wat ik ook nog even voor de vorm nabootste.

Een goed album, dat meer "professioneel" klinkt dan de 2 voorgangers. Vooral kant 1 (de eerste 4 songs) is erg goed.

In 1980 inderdaad een lootzwaar album, vind deze beter dan het debuut, waar een aantal mindere tracks op staan.

Deze plaat zit vol avontuur en onderhuidse sexuele spanningen. Met name dan door de zang van David Lee Roth. Fools, Loss of Control en Everybody Wants Some!! klinken 29 jaar nog even overtuigend en zwaar als in 1980.

Ik heb deze, samen met Fair Warning, vandaag aangeschaft. Heerlijke libido-rush is dit ook weer. De kracht van deze band is duidelijk dat alles vanuit een bluesy basis wordt opgebouwd. Mede daardoor klinken de erupties dan ook zo imposant. Typische muziek om gewoon loei- en loeihard aan te zetten. De bluesy achtergrond komt het best naar voren in het 'sea shanty'-achtige Could This Be Magic?

Echt ondergewaard album. Legt het in eerste instantie af bij Van Halen I die je vol spuit met adrenaline. Maar nummers als Every Body Wants some en noem ze maar op zijn toch wat hoe zal ik het zeggen: volwassener? Vinyl ooit gekocht, verkocht maar nu toch weer in de cd-kast.

Bluesy basis mijn aars! Romeo Delight heeft geen ruk met blues te maken, Loss of Control al veel minder.. maar ik snap wat je bedoelt, het is meer richting blues dan hun debuut, maar blues staat hier al heel ver weg van, dit is snerpende metal en hakt tot op het bot, waar blues bij de opperhuid blijft hangen..

Het is, in ieder geval op de eerste 4 albums, wel duidelijk een genre waar ze op terug blijven vallen. Later gaat het de deur uit en vooral met Sammy wordt het ietwat stevige hairmetal.

Gelukkig hebben we altijd de vroege albums nog...

Ongelofelijk trouwens hoe iemand het in z'n hoofd haalt dit een 0,5 te geven, maarja, ieder z'n ding zeker...?

Van Halen is geweldig! Op Diver Down na, vind ik alle DLR Van Halen albums regelrechte klassiekers! Op dit moment heeft VH II mijn voorkeur, maar dit kan zo weer Fair Warning, VH 1 of 1984 zijn. Ook deze plaat is een sterke alleen ken ik hem nog niet zo goed als de andere 4 dus mijn verdere oordeel volgt nog.

Wat Van Halen zo geweldig maakt voor mij zijn een aantal zaken:

* First and foremost Eddie's gitaar werk! Een simpel blues riffje kan ieder moment veranderen in een tornado van noten die aanvoelen als een scheermes, om vervolgens weer net zo rustig terug te gaan naar dat swampy blues riffje!
* David Lee Roth, Diamond Dave was de spice, de marinade van de band, hij zorgde ervoor dat een talentvolle band kleurrijk werd en een gezicht kreeg! Ook als je wat meer over band hebt gelezen dan weet je dat het Dave was die ervoor zorgde dat de Van Halen brothers niet alleen in geneuzel terugvielen, maar dat er catchy songs geschreven werden!
* De harmonieen en samenzang, al die heerlijke back up vocals van Eddie en Michael Anthony liften voor mij Van Halen ver boven andere Hard Rock/Metal acts!

Een aanrader voor iedereen die van Van Halen/David Lee Roth houd is Diamond Dave's autobiografie Crazy from the Heat! Geweldige verhalen die doen inspireren!

Dit album ligt in de lijn van VHII. Veel minder dan het debuut dus! Het komt allemaal erg rommelig over. Het begint allemaal nog wel goed met And the cradle will rock en Everybody wants some maar daarna is het middelmatigheid troef. Het enige nummer wat nog enigszins leuk is is afsluiter In a simple rhyme. Na dit album kwam gelukkig het sterkere Fair warning.