Van Halen - Women and Children First (1980)

Laat ik die raad maar niet opvolgen want dan komen VH I, Fair warning en 1984 wel in een heel slecht daglicht te staan

Van mij mag iemand hier gerust niets aanvinden. Voor mij is Women and Children First echter een wereldplaat: samen met het debuut hun beste. Heb 'm even lekker onder hoog volume gedraaid; dan komt ie goed tot zijn recht. Het favoriete nummer wil nogal eens wisselen: de ene keer Fools, dan weer Loss of Control of Everybody Wants Some!! Could This be Magic? is ook altijd genieten.

VRIEND!!

Een knalharde plaat met 3 vh klasiekers 1 romeo delight 2 evrybody want.. 3and the cradle will.. in willekeurige volgorde. en de humor van dave komt weer eens om de hoek kijken bij take youre whiskey home. En een beter geluid dan bij halen 2. Daar stond de guitaar veel te ver na achter. Hoewel dit probleem opgelost is met de geremasterde versie. Herinnert zich iemand nog het 1980 pink pop optreden? Ja ik weet het is alweer 30 jaar geleden. Jezus wat klonk dat slecht zeg. Vreemd genoeg klonk halen met dave live vaak ronduit slecht(bootlegs) Maar toen hager de rangen kwam versterken was dit euvel verdwenen.Bijv live in rotterdam en voorprogramma van bon jovi????? En om het nog vreemder te maken dave's nieuwe band (b.shehan s.vay enz) klonk opeens ook prima. Vreemd niet?

En wat betreft de hager/roth jaren. Naar mijn idee niet echt verglijkbaar. In de hager jaren was de guitaar minder en minder belangrijk. Eigelijk op balance kwamen we weer de oude eddie tegen. Maar wat ben ik blij dat daimond weer terug is


iggydiver

Ik meen Eddie toch echt op het fenomenale F.U.C.K. alle registers te horen opentrekken! Die kwam voor Balance dus...
En het euvel 'minder gitaar georiënteerd' begon al op 1984. Al met al dus maar 3 albums waarop de gitaar iets minder prominent aanwezig was.

Sterk derde album van Van Halen, beter als het tweede album maar niet zo sterk als het debuut. De openingstrack And The Cradle Will Rock is erg vet.

@PriestMaiden: ik ben het helemaal met je eens!
Voor mij was dit derde album van Van Halen de eerste lp die ik van deze band kocht. Ik was er helemaal leip van, geweldig album. Ik vind dit album stukken beter dan Van halen II, en net een tikkie minder dan Van Halen I. Dat is alleen omdat ik Could This Be Magic niet kan waarderen. Voor de rest staat dit album vol met knallers.
Daarnaast kan ik de albums met Sammy Hager ook goed waarderen, je kunt de muziek uit beide perioden absoluut niet met elkaar vergelijken. Als ik alle muziek uit de Roth periode met de Hagar periode met elkaar vergelijk, dan valt mij op dat er in de Hagar periode geen zwakke albums zitten, terwijl dat met Roth wel zo was (enigszins Van halen II en zeker Diver Down).
Mijn favoriete VH albums zijn dus: Van Halen I, Women and Children First, FUCK, 5150. Wellicht een rijtje dat niet iedereen kan waarderen
Helaas heb ik Van Halen met Roth nooit mogen aanschouwen (wellicht in de nabije toekomst?), maar zag ze wel in ik meen 1993 in Ahoy, dat was echt wel een fraai consert!

Ik kijk heel erg uit naar het nieuwe album van Van Halen (A different KInd of Truth)... Komt er zoiets uit als VH 1 of WECF dan ben ik een blij man.

Uitstekend album van VH.
Alleen jammer van Could this be Magic

De beste nummers zijn:
1 Romeo Delight
2 Everybody wants Some
3 In a simple Rhyme

De kracht van Van Halen/deze plaat, een subliem gitarist, een fijne drummer en bassplayer, een frontman met persoonlijkheid en uitstraling

De muziek?

In de basis vrij eenvoudige standaard meezingdeuntjes/rocknummers, vooral opgekalefaterd door Eddie zelf, zonder hem (en ik zou zeggen Dave) zou het toch allemaal een flink stuk minder boeiend zijn

De som der delen maakt de band zo groots

Eenvoudig en standaard rockliedjes vind ik niet typerend... in ieder geval juist niet op deze Van Halen plaat, luister maar eens naar de toch wat vreemde ritme partijen in Loss of Control of het jungledrums begin van Everybody Wants Some...

lekkere vlotte en inventieve jaren tachtig hardrockplaat dit Women & Children First....

Vergeet niet de prachtige koortjes, de humor, de schoonheidsfoutjes... Deze scoort toch wel heel hoog op mijn Van Halen lijstje. De meest "losse" uit hun prachtige six-pack met Roth. Alsof ze het 5 minuten voor de opnames geschreven hadden.

Oh zekers, nou en of... juist dat maakt deze plaat zo onweerstaanbaar charmant..... helemaal mee eens.....

Als je er van houdt is het allemaal prachtig. Ik vind het juist overkomen als een ongepolijst, geforceerd geheel. Het rammelt aan alle kanten. Maar zoals gezegd; als je dat als charme beleefd dan is het een top album.

Ok, enige nuance, je heb gelijk, en vind ik de drumpartijen van broertje alex vaak wat rommelig en druk en lijkt niet in de maat te lopen, maar het blijkt altijd toch wel te kloppen

Loss of Control is een lekkere vreemde eend iig

Oja, jij was toch diegene die mij respect probeerde bij te brengen voor meneer Hagar? Leer eerst maar eens een ruwe parel als deze waarderen zou ik zeggen!

Nee hoor, geen respect voor meneer Hagar alleen. Meer voor mensen met een andere mening als de jouwe
En geloof me; ik heb dit album tig keer geluisterd en heb 'm nog steeds in m'n collectie staan maar veel kan ik er na al die jaren nog steeds niet mee. Moet zeggen dat ie wel beter is dan VHII maar kan absoluut niet in de schaduw staan van het debuut, 1984 en Fair warning wat mij betreft!

Ik lees toch vaak over de tegenstellingen tussen de Roth en Hagar era van Van Halen. Muzikaal is het niet echt vergelijkbaar, ik denk dat ze met de Hagar era wat meer volwassener klinken. En ik vind van beide perioden dat er prima muziek is gemaakt, de ene cd weer beter als de andere. En zoals Orbit zo perfect omschrijft: de eerste cd's (met name VH 1 en W.A.C.F.) het zijn prachtige ruwe parels (of beter gezegd: diamanten).

Maar jij wilt me toch niet vertellen dat je VH1 en deze met elkaar te vergelijken vindt?
VH1 is in mijn ogen veel gladder en gelikter. Niet negatief bedoeld (integendeel zelfs!). VH1 klinkt als een doordacht album. Alles past precies op z'n plek en over elk detail lijkt nagedacht. Op Woman and children first lijkt dat bij de eerste twee nummers ook nog zo maar daarna gaan ze op de 'press record and let's see what happens' manier te werk. Althans, voor mijn gevoel. De produktie versterkt dat gevoel alleen nog maar. Deze klinkt echt als een ruwe parel (of diamant, wat je wilt) terwijl VH1 tot in de puntjes geproduceert is.

Nee, ze zijn niet op één hoop te gooien. Klopt dus wel wat jij zegt Vielip, maar ik vind dat ruwe juist erg fijn om naar te luisteren. Jij duidelijk dus niet .
Ik meen mij ook te herinneren dat W.A.C.F. in twee weken opgenomen was. Hoe lang dat duurde bij VH 1 weet ik niet. Het "gekke" is ook dat ik W.A.C.F. vaker draai als VH 1, terwijl is ze even goed vind....

Ik zie de combi 'ruwe parel' en 2 sterren niet zo.
Leg 'ns uit!

Die term werd gebruikt door orbit en astrorocker....ik zei het dus met een vette knipoog (die ik er misschien bij had moeten zetten).

De eerste 2 had ik op een bandje, dit was de eerste die ik zelf kocht van Van Halen.
Vroeger veel gedraaid en de laatste tijd ook nog maar eens paar keer.
Dit blijft toch een heerlijke lompe beukende hardrockplaat. die her en der wel wat rommelig klinkt, maar dat boeit niet.
Lekkere gitaarsolo's en Roth die overal doorheen gaat met zijn gilletjes en schreeuwtjes.
Hakt er meteen lekker in met And The Cradle Will Rock, daarna de jungledrums van Everybody Wants Some. Heel kant 1 is trouwens top.
Kant 2 is iets minder, maar niet veel. Loss of Control is een uber-urgente rocker en In a Simple Rhyme is ook erg goed.
Could This Be Magic moeten we maar als grapje zien, maar stoort mij niet.
Op vinyl (nog steeds). Plaat duurt te kort!

Ik meen mij ook te herinneren dat W.A.C.F. in twee weken opgenomen was. Hoe lang dat duurde bij VH 1 weet ik niet. Het "gekke" is ook dat ik W.A.C.F. vaker draai als VH 1, terwijl is ze even goed vind....[/quote

Van halen claimde altijd dat de eerste drie platen binnen een paar weken waren opgenomen. Bij deze zal dat ook best waar zijn. En dat is zeker ook de charme van woman and children. Ik heb ook altijd een zwak gehad voor hun producer ted templeman. Ted wist bijna altijd van halen de juiste sound mee te geven. Alleen bij halen 2 was het geluid niks. Gelukkig klinkt de geremasterde versie stukken beter dan het orgineel.

Matig Van Halen album dat vooral lijdt aan het gebrek van goede songs.De inspiratie leek bij de jongens een beetje (tijdelijk) op te zijn.Daarom misschien ook de vrij korte speelduur,in het begin staan nog wel een aantal goede nummers (And the cradle will rock,Romeo delight) maar daarna valt er met uitzondering van het goede gitaarwerk niet al te veel meer te genieten.

Slechte songs? Geen inspriratie? 'Fools', 'Everybody Wants Some!!', 'In A Simple Rhyme' en de twee songs die jij noemt barsten van de energie.

Inderdaad, ik vind deze samen met de eersteling en Fair Warning Van Halen op zijn sterkst, hooguit had de speelduur wat langer gemogen, maar dat geldt voor bijna alle oude Van Halen platen....

Wel het goede album geluisterd Frolunda? Wat mij betreft zelfs het sterkste VH album samen met VH1.

Kom op jongens, zoveel zit frolunda er niet naast hoor
Vooruit, ik doe er een halfje bij...

Geweldige albumtitel. Hardrockmuziek van de bovenste plank.

Of is dit dan toch de beste? De meest ruwe van Van Halen. En de band is in topvorm.