Porcupine Tree - Closure / Continuation (2022)

Porcupine Tree - Closure / Continuation

Ik had net als velen niet meer verwacht dat er nog een nieuw album van Porcupine Tree zou uitkomen. Toen plots de single Harridan uitkwam moest ik eerst 3x lezen of ik de bandnaam wel goed las
Dit album heb ik inmiddels ook al een paar keer geluisterd. Harridan vind ik dusdanig goed dat ik hier echt wel nieuwsgierig naar werd. Blijft ook nog steeds mijn favoriet van dit album. Erg mooie sfeer neergezet, stevig nummer ook.
Of The New Day is ook een prima nummer, met in het instrumentale gedeelte weer het karakteristieke gitaarspel van de band.
Vervolgens komen Rats Return en Dignity, twee nummers die erg van elkaar verschillen. Rats Return beukt er voornamelijk op los, waar Dignity een sfeer schept om jezelf in te verliezen. Zeer geslaagde nummers.
Herd Culling vond ik al de minste van de nummers die al waren uitgebracht, en mijn mening is door de langere versie niet veranderd. Ook Walk the Plank doet het niet helemaal voor mij, hoewel het nummer qua sfeer niet misstaat op het album.
Chimera's Wreck vind ik dan weer echt een toppertje. Melodieus nummer dat rustig opbouwt richting prachtig gitaarspel in de tweede helft van het nummer. Weet de volle lengte te boeien.
Misschien niet het niveau wat Porcupine Tree heeft gehaald met Deadwing en Fear of a Blank Planet, maar dat had ik eerlijk gezegd ook niet verwacht. Wel is dit toch weer erg genietbaar geworden en dit album misstaat niet in oeuvre van de band.

4*

Eindelijk eindelijk. Wilson solo inmiddels uit het oog verloren. Zijn laatste 2 platen niet meer aan begonnen neen. Te poppy te weinig verrassend zelfs te commercieel. Deuntjes die niet beklijven neen. Dan kwam daar het bericht dat PT met nieuw werk zou komen. De interesse was meteen gewekt. Zeker toen er beetje bij beetje wat nummers rond zoemden. Inmiddel het witte vinyl binnen en luisteren maar. De grootste verrassing dan überhaupt nieuw werk van PT. De muziek is dan natuurlijk niet zo verrassend. Wat wellicht ook niet kan. Hoeft. Tenslotte de In Absentie en Deadwing tijden komen never meer terug neen. De plaat an sich dan maar. Onmiskenbaar PT. De zang, de muziek, de sfeer, de songs yep. Harde en rustige passages wat andere lps natuurlijk ook hadden. En dan hoor ik tot mijn eigen verrassing dat zelfs zinder verrassingselement in de muziek an sich deze wel weer heel erg fijn is hoor. Harridan eigenlijk vintage PT. Heerlijk nummer dan ook. Off the New Day dan wat sfeervoller. Prachtig ook. Rats Return stevig soms denkende aan de eerder genoemde lps van alweer jaren terug. Maar ook weer vintage PT. Dignity, ja wow hoe mooi weer. Doet me qua sfeer wat denken aan Lazarus van Deadwing, ook al zo'n fraaie song. De tweede plaat moet nog komen daar waar de eerste net ten einde loopt. Wie dem auch sei ook als 3mans formatie sounds genoeg en voldoende. Waar dit album dan uiteindelijk terecht gaat komen binnen het oeuvre van de band kan ik nu natuurlijk nog niet zeggen. Sws boven the Incident waar de puf al redelijk uit was. Die staat dan ook nog amper op. Deze voorlopig op den draaitafel. Zeker ja. Ben ik tevreden? Wel afgaande op plaat een absoluut. Nogmaals de grootste verrassing ware het feit van überhaupt een nieuwe plaat. Verder wel vintage PT. Da' s wel zeker en duidelijk. Welkome toevoeging dus aan hun output. En laten we ook weer niet te veel vergelijken en het product an sich beoordelen op zichzelf. Springsteen, mijn andere hero heeft tenslotte ook maar één Born To Run gemaakt wat niet betekent dat het daarmede afgelopen was. Verre van dus. Ik ben met deze heel blij zoveel ware al duidelijk. En hoop ik op de C van Continuation. Maar dat staat nog in de sterren dus. In dit geval de ☆☆☆☆ dan. Want die geef ik nu al. Welcome back

Fijn om na dertien jaar afwezigheid weer eens wat van deze progressieve rockband te vernemen, temeer omdat dit gewoonweg een prima album is. De overwegend lange tracks steken avontuurlijk en afwisselend in elkaar, met hier en daar wat stevige passages. De band is absoluut op dreef en Steven Wilson is erg goed bij stem. Niet alles vind ik even sterk, maar tracks als Dignity en Never Have zijn erg mooi.

Zo, een mooi aantal luisterbeurten verder merk ik dat ik weer ouderwets van een aantal nummers uit mijn plaat ga. En dat is mooi! Er komen echt sterke troeven van PT en SW voorbij. Veel afwisseling (ook regelmatig binnen 1 nummer) en de aanwezigheid van metal-achtige passages. Heerlijk! Is dit het sterkste en mooiste wat PT ooit gemaakt heeft? Neen, dat niet maar soms is het goed om niet terug te blikken en albums langs het beste werk te leggen. Als dit mijn eerste PT album was geweest zou ik omver geblazen zijn. Lekker strak, dynamisch, energiek maar zéker ook melodieus.
Dus, hoe moeilijk dan ook, beoordeel ik CC alsof het hun eerste is. En dan is dit een dijk van een plaat!

In mijn platenkoffer - dat ding blijft vreemd genoeg altijd lichtblauw van kleur, ongeacht de staat waarin het zich bevindt - kun je de muziek van Van Alles & Nog Wat tegenkomen. En dat koffertje bevat sinds kort, tussen al die andere fraaie platen, enkele albums van Porcupine Tree én op een aflevering na, de serie Steven Wilson Solo. Oh ja... en Blackfield. Die ook.

En ondanks dat het zo langzamerhand een koffer zonder een noemenswaardige beperking in ruimte en tijd is geworden, wil ik er toch ook weer niet álles in proppen. Niet van Steven Wilson. Niet van Porcupine Tree. Van niemand niet.

Maar liedjes die lekker in het gehoor liggen, komen er altijd in en dus komt er een plekje vrij voor het nieuwe (hè hè) album van Porcupine Tree. Als download. In hi-res. Al dat andere spul is mij trouwens toch veels te duur. Inclusief bonustracks. Dat dan weer wel. Want Love in the Past Tense is wel erg fijn.

Wat ik ook fijn vind: Richard Barbieri is er weer bij. Soms kun je zelfs 'Japan' - heel subtiel - nog horen. Want wat deze man uit zijn keyboards tovert, klinkt nog altijd even mysterieus en stijlvol als toen en zo heerlijk tegengesteld aan de keiharde klappen van supertrommelaar Gavin Harrison. Het is toch de combinatie die vorm geeft aan de klankkleur van Porcupine Tree.

Daarbij klinkt het geluid heel mooi ruimtelijk. Elk tingeltangeltje, plofje, veegje, tikje, bonkje, tikje hoor je. Het geluid was op een gegeven moment zo mooi dat ik vergat het raam te sluiten tijdens een hevige onweersbui. Dacht dat het gerommel en gedruppel nog bij het staartje van Chimera's Wreck hoorde en kon ik met de grootste spoed een dweil opzoeken. Kijk dus maar uit met die zogenaamd fantastisch mooie 'Ambient Sound' oortjes.

Trouwens... nog 'n dingetje. Want dat vind ik namelijk ook erg belangrijk. Steven zingt op deze Porcupine Tree ook weer een stukje prettiger (hè hè) dan op zijn laatst bekende solo plaat.

Ja, klopt!

Dat is de plaat die nooit in dat lichtblauwe koffertje terecht is gekomen.

In 2009 verscheen "THE INCIDENT", het tiende studioalbum van de progressieve rockband Porcupine Tree. Frontman en belangrijkste componist Steven Wilson heeft dan al een soloplaat uitgebracht, "INSURGENTES. De fans van de Engelse prog-rock band zien dan nog niet dat 't album de laatste zal zijn...althans voor een lange tijd. Het was dus geen incident, het solo gaan van Wilson, want hierna volgden nog een reeks albums, maar over een nieuwe Porcupine Tree werd niet gesproken, het leek definitief verleden tijd.

Porcupine Tree begon als een "slaapkamerproject" van Steven Wilson, de multi-instrumentalist uit het Engelse Hemel Hempstead, Hertfordshire. Na enkele singles en demo's verschijnt in 1992 "ON THE SUNDAY OF LIFE", feitelijk gezien een solo project van Wilson onder de vlag van Porcupine Tree. De wat fragmentarische plaat wordt opgevolgd door het meer in balans zijnde "UP THE DOWNSTAIRS". Ook op dit album worden nagenoeg alle instrumenten door Wilson bespeelt. Om de muziek live uit te kunnen voeren, wordt een echte band geformeerd. Op toetsen de van Japan bekende Richard Barbieri, bassist Colin Edwin en drummer Chris Maitland. In deze bezetting gaat de groep op diverse tournees en nemen ze albums op. In 1995 verschijnt het Floydiaanse "THE SKY MOVES SIDEWAYS", in 1996 "SIGNIFY", in 1999 het geweldige "STUPID DREAMS" gevolgd door het eveneens briljante "LIGHTBULB SUN" in 2000. Hierna besluit Maitland de band te verlaten en wordt vervangen door Gavin Harrison.

De albums die volgen zijn allemaal van grote kwaliteit, ieder ook weer met toppers uit hun oeuvre. Het eerste album met de nieuwe drummer is in 2003 "IN ABSENTIA", waarop het geweldige "TRAINS" te vinden is. Hoogtepunt op het in 2005 verschenen "DEADWING" is, voor mij zonder twijfel, "ARRIVING SOMEWHERE BUT NOT HERE". Een echt hoogtepunt op het in 2007 "FEAR OF A BLANK PLANET" eigenlijk niet aan te wijzen, de zes tracks zijn stuk voor stuk briljant. Misschien "SLEEP TOGETHER", al is "ANESTHETIZE" ook ruim een kwartier lang genieten. Het reeds genoemde "THE INCIDENT" is het meest ruige, harde Porcupine Tree album, met als absoluut hoogtepunt "TIME FLIES". Tussen al die albums verschenen live albums en schijfjes met rest materiaal.

Toen in het voorjaar van 2021 een website gelanceerd werd van en door Porcupine Tree, werden de fans al nieuwsgierig. Zou het er dan toch van komen, een reünie? En zo ja, hoe zou die er dan uitzien? Op 1 november kwam het verlossende bericht, Porcupine Tree was uit zijn winterslaap gekomen, een nieuw album was onderweg en een eerste proeve van bekwaamheid was "HARRIDAN", een ruim 8 minuten durende track. Meteen werd ook duidelijk dat drie kwart van de laatste bezetting ook deel uit maakt van Porcupine Tree 2022, bassist Colin Edwin is er niet bij. Wilson heeft recent verklaard op de website superdeluxeedition.com dat hij en Harrison aan de basis stonden van het nieuwe album. Samen hebben ze gejamd en een enkele songs geschreven. Harrison natuurlijk op drums, Wilson op de basgitaar. Daarna werd Barbieri erbij betrokken en zijn ze de liedjes verder gaan uitwerken. Na een aantal nummers klaar te hebben, hebben ze ervoor gekozen Wilson als de bassist op het album te laten fungeren. Daarnaast hadden Harrison, Barbieri en Wilson na 2010 nog regelmatig met elkaar contact, van Edwin hebben ze niets vernomen, aldus Wilson. 

Hoe dan ook, de zeven nummers en 48 minuten muziek op "CLOSURE/CONTINUATION" heeft wel een zeer herkenbare Porcupine Tree stijl, al zullen er mensen zijn die Edwin missen. Het album gaat juiste met zeer prominent bas-spel van start, het reeds gememoreerde “HARRDIDAN”. Een rocker met zeer complex drumwerk, in de pure Porcupine Tree traditie, geschreven door Harrison en Wilson. Rauw, uptempo met een goed getimede tempowisselingen. De riffs zijn dominant, het gitaarspel heerlijk en de melodie is pakkend. De tweede single die uitgebracht werd was “ON THE NEW DAY”, track #2 van het nieuwe album. Geschreven door Steven Wilson past dit nummer is de reeks songs die Porcupine Tree heeft uitgebracht die je “radio-credible” zou kunnen noemen, zoals bijvoorbeeld “WAITING PHASE ONE”, “PURE NARCOTIC”, “STRANGER BY THE MINUTE”, “LAZARUS” en “SENTIMENTEL”. Melodieus, mooi gezongen en een paar keer een kort steviger stuk. “RATS RETURN” is van een ander kaliber. Stevig, pakkend ritme met een heerlijke drive. Subtiel toetsenspel van Barbieri en de tempowisselingen zijn ook hier goed geplaatst en geven het nummer een extra lading. Het nummer is geschreven door Harrison en Wilson en ook hierin laat de drummer horen dat hij, wat mij betreft, tot de beste prog-drummers in de wereld behoort. Eén van de hoogtepunten van het zeven tracks tellende album vind ik “DIGNITY”. Het ruim acht minuten durende meesterwerkje laat alles horen wat Porcupine Tree zo interessant maakt. Het door Barbieri en Wilson geschreven nummer heeft een ongelofelijk lekker ritme, de melodie is mooi, samenzang is prachtig en de arrangementen zijn boeiend. Het bas-spel is vet, de instrumentale breaks zijn van een hoog niveau en tegen het einde gaat het drietal even helemaal los.

“HERD CULLING” is het nummer waarin de band het meest los gaat. De opbouw is mooi, maar je wordt wel op het verkeerde been gezet. Als het eenmaal op gang komt, krijg je een stevige rocker met soms over de top vocalen voorgeschoteld, waarbij de variatie ervoor zorgt dat de aandacht vastgehouden wordt en je in het laatste deel een heerlijke gitaarsolo te horen krijgt. Het nummer is geschreven door het drietal samen waarbij het woord “Liar” wel in je kop blijft zitten. Het kortste nummer is “WALK THE PLANK”, het resultaat van een schrijverssessie van Barbieri en Wilson. Elektronica, kopstem zang, complex drumwerk, geweldig bas-spel, een topnummer. Dit nummer neigt het meeste naar de laatste studioalbums van Wilson. Met ruim negen en een halve minuut is “CHIMERA’S WRECK” het langste nummer van "CLOSURE/CONTINUATION", ook weer een Harrison/Wilson compositie. Een rustige opbouw, subtiel gitaarspel, mooie samenzang gedeelten, na zo’n vier minuten komt het langzaam tot leven met heerlijk drumwerk, een prominente bas en tempowisselingen die ervoor zorgen dat het nummer boeiend blijft.

Als bonus is bij de, zeer dure, deluxe edition, een extra cd toegevoegd met instrumentale versies van het reguliere album, plus drie zeer interessante bonustracks. Het instrumentale en bijna zeven minuten durende “POPULATION 3” heeft een pakkend ritme, een fijne melodielijn en Wilson laat horen dat hij een zeer begenadigd gitarist is. Harrison schreef dit nummer samen met Wilson en die laatste is verantwoordelijk voor “NEVER HAVE”, een meer poppy nummer met een mooie melodie en een heerlijk instrumentaal middenstuk. “LOVE IN THE PAST TENSE” is weer een resultaat van de samenwerking tussen Harrison en Wilson. Ook dit is weer een voorbeeld van hoe progressieve rock vermengd kan worden met elementen uit de popmuziek. De complexiteit blijft in tak, de instrumentale intermezzo’s zijn van hoog niveau en wat mij betreft had dit nummer gepast op de reguliere uitgave.

Ik keek erg uit naar "CLOSURE/CONTINUATION" en ben in zijn geheel niet teleurgesteld. Het album moest groeien, want na een keer of vijf begonnen enkele songs echt in te dalen. Er zit genoeg in waarvan fans van de band kunnen genieten. Natuurlijk is het geen kopie van één van de oudere albums. Fans die dat hadden verwacht, kennen de band niet goed. Porcupine Tree heeft zich in het verleden toch ook niet herhaald! Het is de vraag of dit een herstart is, “Continuation” of het definitieve eind, “Closure”. Aan de wijze waarop de titel geschreven is, ga ik ervan uit dat Porcupine Tree 1.0 is afgesloten en dat dit een herstart is, Porcupine Tree 2.0. Ik vind het een top album, jaarlijstje waardig, zonder meer!

Eindelijk dan toch weer een nieuw album van PT. Na “the Incident”welke al minder was dan zijn voorgangers, hoopte ik op een beter album. Helaas valt deze ook weer tegen. Het album is niet slecht, maar is zeker geen hoogvlieger. Het heeft meer weg van Wilson’s solo werk dan een PT album. Ik zou het zelfs fraai saai willen noemen.
Persoonlijk had ik graag iets totaal vernieuwends gehoord ipv meer van hetzelfde.

Mijn kennismaking met de band, en wát voor een! Ik zag het album hier voorbijkomen en wilde het eens een kans geven. Een aantal jaren geleden luisterde ik voornamelijk pop en soul, maar sinds ik vinyl heb (en inmiddels al een flinke verzameling) ben ik veel breder en dieper gaan luisteren. Een van de beste aankopen van mijn leven is het vinyl tot dusver gebleken! Enfin, ik ben ongeveer van de progressieve rock van Marillion en Genesis hierbij terechtgekomen. Ik had al Steven Wilson en Porcupine Tree in mijn 'te luisteren' lijsten gezet, maar deze plaat trok mijn aandacht als eerste. Prachtige hoes, nieuw album... Ik wilde deze graag beluisteren! En ik was zéker niet teleurgesteld, en dat is een understatement! Al gelijk vanaf het begin was ik gekluisterd aan de muziek. Vet! Lekkere progressieve rock, met een fijne stem, lekkere baslijnen, vette drums en goede synths. Top! Het deed me bij vlagen denken aan Genesis - A Thick Of A Tail, die ik de laatste tijd ook vaker luister. Bij progressieve rock is bij mij de stem heel belangrijk. Hier hoort, voor mij in ieder geval, een hogere stem bij. Zoals bij Fish en Phil Collins. En zwaardere, diepere stem past voor mij meer bij punk/wave muziek. Blij verbaasd bij de eerste keer dat ik Steven Wilsons vocalen hoorde! Maar ook de muziek was tip top in orde! Het openingsnummer is al ijzersterk en vind ik iedere keer weer goed! Heerlijk ook die lange nummers die ze hebben en de verhouding tussen hard en zacht(er) is ook erg fijn in orde! Heerlijke kennismaking met de heren van Porcupine Tree. Volgens mij heb ik nog veel moois te beleven!

Harridan, Off The New Day, Dignity en Herd Culling zijn de beste nummers voor mij, maar eigenlijk vind ik alles goed! Ik heb de gewone LP versie al besteld en deze wacht op mij bij mijn favoriete platenboer (Bob's Vinyl in Aarle-Rixtel). Alleen jammer dat het allemaal zo duur is tegenwoordig en niet bepaald goedkoper wordt... Dan hadden de extra nummers er ook wel bij gemogen voor €34,95... Maar goed!

Ik ben al sinds de vroeg seventies een liefhebber van wat toen nog symfonische rock heette en nu vaak onder de noemer progrock wordt geschaard. Vanwege de enthousiaste reacties en de positieve recensies ben ik naar dit album gaan luisteren.

En dat valt me niet mee. Ik hoor het vakmanschap. En zowel op het schrijven van nummers, maar zeer zeker hun geweldige beheersing van hun instrumenten. Maar op de een of andere manier ontbreekt het me aan het gevoelselement.

En dat heb ik wel vaker gehad met de wat meer stevige vormen van deze muzieksoort. Grote (maar niet alle) delen van de catalogus van bands zoals Van der Graaf Generator, King Crimson, ELP en zo lieten/laten mij onberoerd. En dat kom ik bij de wat eigentijdsere bands ook weer tegen, dus bijvoorbeeld bij Porcupine Tree, maar ook bij Soup en Motorpsycho.

Terugkijkend komt het erop neer, dat ik meer een voorkeur heb voor de wat melodieuzere varianten, zoals (de oude) Genesis en Yes, Camel, Big Big Train en dergelijke. Maar zeer zeker ook voor de wat meer experimenteel of jazzy georiënteerde bands, zoals Caravan, Hatfield & The North, UK, Bruford of National Health.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.


De solocarrière van Steven Wilson kon mij met de laatste twee releases minder boeien. Het vooruitzicht dat hij met Porcupine Tree weer een rockalbum zou maken deed mij erg uitzien naar deze plaat. Nu ik de balans voor 2022 opmaak, concludeer ik dat dit album toch niet het hoogtepunt is geworden waar ik op hoopte.

C/C bevat een aantal uitstekende nummers, zoals Harridan, Dignity en Chimera’s Wreck. Helaas is lang niet alles van dat niveau. Ook doet de klinische en afstandelijke productie afbreuk aan de luisterbeleving. Ten slotte is de zang van SW mij de laatste jaren een doorn in het oor.

Al met al is C/C geen slecht album, maar in vergelijking met veel andere releases die ik dit jaar aan mijn collectie toevoegde lang niet zo interessant.

Score: 74/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Ghost - Imperia (89)
5. Star One - Revel In Time (88)
6. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Satan - Earth Infernal (86)
9. Lalu - Paint The Sky (85)
9. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
9. Oceans Of Slumber - Starlight and Ash (85)
12. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
12. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
12. Arð - Take Up My Bones (84)
12. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
16. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
16. Sigh - Shiki (83)
16. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
16. Dead Dead - Slave Driver (83)
20. Voivod - Synchro Anarchy (82)
20. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
—. Seventh Wonder - The Testament (81)
—. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Venus Principle - Stand In Your Light (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. A-Z - A-Z (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Messa - Close (77)
—. Crippled Black Phoenix - Banefyre (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Porcupine Tree - Closure/Continuation (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. Kardashev - Liminal Rite (69)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)
—. Kreator - Hate Über Alles (64)
—. Absent In Body - Plague God (63)

Leuk dat ze weer terug zijn, want hoewel Wilson solo een aantal fantastische platen heeft afgeleverd is het altijd interessant waar de aanwezigheid van Barbieri en Harrison hem toe kan inspireren. Als ik eerlijk ben vind ik dit echter een redelijk teleurstellend resultaat. Sommige nummers lijken wel ontstaan te zijn uit lange jams waaruit de beste stukken aan elkaar zijn geplakt om die met erbovenop een zangmelodie tot volwaardige composities te kunnen promoveren, maar in de praktijk betekent dat dat drie geweldige muzikanten bezig zijn met een nummer dat eigenlijk nergens gaat, want ik mis bijna steeds een echt interessante zangmelodie, een goede begeleiding om op te soleren en een spannende climax. Of the new day is een mooie ballade, Dignity is een knap portret van een outsider (aan Wilson wel toevertrouwd) en Walk the plank is ook boeiend, maar de meeste andere nummers doen me weinig, bij Herd culling wéét ik al dat de gitaren na het wegsterven op 4:50 loodzwaar terug gaan komen, en Chimera's wreck maakt op mij niet de indruk waarop ik bij een episch slotnummer van bijna tien minuten hoop. Het is allemaal uitstekend gespeeld en het klinkt als een klok met al die intrigerende geluidjes en sfeervolle keyboards, maar beklijven zoals Stupid dream, Deadwing of Fear of a blank planet doet het bij lange na niet.

Routinematig is het woord dat blijft hangen. Of noem het voor mijn part degelijk. Niet echt complimenten wat mij betreft.

Ja, de plaat is vakkundig ingespeeld maar dat is ook wel het minste wat je mag verwachten van vakmuzikanten van dit niveau. Er zijn maar weinig nummers die echt indruk maken en dat ben ik toch anders gewend van Steven Wilson/PT.

Harridan is al meteen een beetje een ondoordringbare muur. Veel stevig baswerk, ontoegankelijk, niet echt een manier om een plaat te openen. De rustige stukken zijn nog wel fraai. Daarna volgen twee nummers die beter op een SW-soloalbum hadden gepast. Best aardige nummers, daar niet van. Wilson heeft al aangekondigd dat zijn volgende solowerk liefhebbers van deze laatste PT wel zal aanspreken. Verbaast me niks, beide projecten lijken steeds meer naar elkaar toe te groeien.

Dignity is het eerste nummer dat boven 'oké' uitstijgt. Herd Culling lijkt een beetje op Fear of a Blank Planet en is een volgend hoogtepunt met een sterke opbouw en overtuigende riffs.
Walk the Plank dan weer heel matig, een wat experimentele track die niet echt af lijkt. Enkel het drumwerk houdt 'm enigszins overeind.

Chimera's Wreck is gelukkig een ijzersterke afsluiter met fenomenaal gitaarwerk. Bonusnummers laat ik normaal een beetje links liggen maar Love in the Past Tense was nog wel een aangenaam toetje met een fijne melancholische sfeer.

Kil is misschien nog het beste woord. Een plaat die knap in elkaar zit maar verder weinig diepers teweeg brengt. Misschien in de winter nog eens proberen.