Porcupine Tree - Closure / Continuation (2022)

Eindelijk eindelijk. Wilson solo inmiddels uit het oog verloren. Zijn laatste 2 platen niet meer aan begonnen neen. Te poppy te weinig verrassend zelfs te commercieel. Deuntjes die niet beklijven neen. Dan kwam daar het bericht dat PT met nieuw werk zou komen. De interesse was meteen gewekt. Zeker toen er beetje bij beetje wat nummers rond zoemden. Inmiddel het witte vinyl binnen en luisteren maar. De grootste verrassing dan überhaupt nieuw werk van PT. De muziek is dan natuurlijk niet zo verrassend. Wat wellicht ook niet kan. Hoeft. Tenslotte de In Absentie en Deadwing tijden komen never meer terug neen. De plaat an sich dan maar. Onmiskenbaar PT. De zang, de muziek, de sfeer, de songs yep. Harde en rustige passages wat andere lps natuurlijk ook hadden. En dan hoor ik tot mijn eigen verrassing dat zelfs zinder verrassingselement in de muziek an sich deze wel weer heel erg fijn is hoor. Harridan eigenlijk vintage PT. Heerlijk nummer dan ook. Off the New Day dan wat sfeervoller. Prachtig ook. Rats Return stevig soms denkende aan de eerder genoemde lps van alweer jaren terug. Maar ook weer vintage PT. Dignity, ja wow hoe mooi weer. Doet me qua sfeer wat denken aan Lazarus van Deadwing, ook al zo'n fraaie song. De tweede plaat moet nog komen daar waar de eerste net ten einde loopt. Wie dem auch sei ook als 3mans formatie sounds genoeg en voldoende. Waar dit album dan uiteindelijk terecht gaat komen binnen het oeuvre van de band kan ik nu natuurlijk nog niet zeggen. Sws boven the Incident waar de puf al redelijk uit was. Die staat dan ook nog amper op. Deze voorlopig op den draaitafel. Zeker ja. Ben ik tevreden? Wel afgaande op plaat een absoluut. Nogmaals de grootste verrassing ware het feit van überhaupt een nieuwe plaat. Verder wel vintage PT. Da' s wel zeker en duidelijk. Welkome toevoeging dus aan hun output. En laten we ook weer niet te veel vergelijken en het product an sich beoordelen op zichzelf. Springsteen, mijn andere hero heeft tenslotte ook maar één Born To Run gemaakt wat niet betekent dat het daarmede afgelopen was. Verre van dus. Ik ben met deze heel blij zoveel ware al duidelijk. En hoop ik op de C van Continuation. Maar dat staat nog in de sterren dus. In dit geval de ☆☆☆☆ dan. Want die geef ik nu al. Welcome back

Fijn om na dertien jaar afwezigheid weer eens wat van deze progressieve rockband te vernemen, temeer omdat dit gewoonweg een prima album is. De overwegend lange tracks steken avontuurlijk en afwisselend in elkaar, met hier en daar wat stevige passages. De band is absoluut op dreef en Steven Wilson is erg goed bij stem. Niet alles vind ik even sterk, maar tracks als Dignity en Never Have zijn erg mooi.

Ben ik de enige die bij de eerste luisterbeurt van Rats Return spontaan dacht aan pre-Watershed Opeth? (ha eindelijk terug een goed Opeth nummer ) De laatste jaren Porcupine wat uit het oog verloren en veel meer Opeth gehoord dus het kan ook aan mij liggen (oftwel heeft Storm Corrosion toch wat achtergelaten)

Ik moest bij Chimera's Wreck aan Storm Corrossion denken, tussen 4:00-4:44 vooral.

Verder klinkt het album wel aardig, ik heb 'm nu meerdere keren beluisterd maar zo te horen zal ik in mn niet vaak in zn geheel opzetten, maar meer wat losse nummers in een playlist plaatsen.
Gelukkig klinkt de productie weer beter dan The Incident, heb dat nooit een plaat gevonden die lekker in gehoor lag.

Ik krijg toch het vervelende idee dat ik naar een inompleet album (CD) zit te luisteren. Geen bonusnummers op die van mij helaas.

Wat een belachelijke score, wat voor zin heeft het om iets te waarderen met een halve ster. Zegt volgens mij ook meer over de stemmer zelf dan over het onderwerp van de stem.

Dat krijg je misschien ook met inomplete zinnen. Maar inhoudelijk op de wel te beluisteren nummers een 0.5? Of zit daar een andere redenatie achter ?

Ja, we hebben schijnbaar te maken met een paar (letterlijke) stemmingsmakers. Laat ik daar dan op een positieve manier op bijdragen en mijn eerste stem verhogen met een halve ster. Zat toch al te twijfelen tussen 4 en 4,5 ster.

Waarom roepen we hier personen die lage cijfers uitdelen ter verantwoording en komen mensen die iets erg goed vinden bijna altijd weg met een simpele verklaring dat ze het erg goed vinden? Zo’n opmerking als “Zegt volgens mij ook meer over de stemmer zelf dan over het onderwerp van de stem” is echt hemeltergend.
Ik heb me onthouden van een stem, gewoon omdat de plaat me absoluut niets doet, maar ik mag toch hopen dat ik lekker zelf mag weten welk cijfer ik zou willen uitdelen zonder me daarvoor te moeten verantwoorden voor de fan-inquisitie of opmerkingen ad hominem te moeten lezen?

Helemaal mee eens hoor, maar als je 0,5 ster geeft en het vervolgens nog jammer vindt dat de bonusnummers ontbreken klopt er al iets niet

De lage waardering is mijn uiting van frustratie. Ik betaal 28 euro voor een cd en dan blijken verschillende varianten in omloop te zijn. De nummers van het album vind ik goed. Ik vind het raar dat de bonusnummers ontbreken, omdat ik lees dat die aan het album toevoegen. Waarom in godsnaam die varianten. Oke ik niet de jongste meer, maar hoe had ik dit dan kunnen weten?

Begrijpelijk. Maar hier is het Music Meter en geen Platenmaatschappij Meter (PlaMe ofzo). Dan zou ik idd net zoals jij een 0,5 geven als je zo genaaid wordt. Muzikaal word je niet genaaid heb ik zo het gevoel als ik je beleving van het album lees.

Je leeftijd heeft er, denk ik, niks mee te maken. We zijn allemaal liefhebbende luisteraars van 15 tot 80 wat ons samen verbindt hier. Mooi toch ?

Dat is de ook de reden dat ik zei dat het meer over jou als gebruiker zegt dan over het gestemde item. Je stemt vanuit frustratie over een miskoop waarvan je overigens vooraf had kunnen zien dat er verschillende items van in de omloop zijn als je je daar in verdiept had. Je stem hoort te gaan over de plaat en niet over de aankoop zelf. Dit heeft zeker niets met de leeftijd te maken ook al zou ik mij voor kunnen stellen dat een jonger iemand dat eerder zou doen dan een ouder iemand. Maar dat is weer een andere discussie voor een ander forum.

Ook ik ben niet te spreken over de verschillende versies en de kosten die daar mee samen gaan. Maar dat is marketing en dat neem ik voor lief. Je stem is omgerekend een 1 dat staat voor een flutplaat en ook de laagste score die je kunt geven en dat is op geen enkele manier van toepassing op dit album nog los van het feit dat dat weer mijn mening is. Ik ben zelf ook niet meer de jongste maar voel mij nog steeds 25 ook al zeggen de kinderen dat ik bejaard ben!

Dat er verschillende versies zijn is geen nieuwe ontwikkeling, dat gebeurt al jaren. Sowieso is Wilson al lange tijd bezig met verschillende en deluxe versies. Dus als je enigszins bekend bent met zijn muziek dan had je dat ook gewoon kunnen verwachten. EN het was bij de pre-orders vorig jaar al duidelijk dat er een deluxe versie met meer nummers zou zijn. Ik zou het niet als argument gebruiken voor je beoordeling van de muziek

Je had dit kunnen weten door hun mailings, door hun social media, door hun website,....

Er is iets interessants aan de hand met dit album (voor mij persoonlijk in ieder geval): vrijwel alle eerdere PT albums maakten bij een eerste luisterbeurt direct grote indruk en ik ben die albums door de jaren heen consistent goed blijven vinden. Closure/Continuation vond ik bij de eerste luisterbeurt wel goed en kundig, maar pas bij de vierde luisterbeurt maakte het album een verpletterende indruk op mij. Heel apart, voor mij is dit blijkbaar PT's eerste groeiplaat (The Incident vond ik mwah en ben ik eigenlijk altijd een beetje mwah blijven vinden, dus dat was zeker geen groeiplaat). Chimera's Wreck vond ik de eerste luisterbeurt niet heel pakkend, de vierde luisterbeurt zat ik er echt helemaal in. Ik vind het nummer inmiddels nog indrukwekkender nu ik weet dat de dood van Wilson's vader inspiratie was voor de thematiek van de lyrics. Ben benieuwd of het album nog verder gaat groeien, ik heb in ieder geval alwéér zin om het te beluisteren.

JasperB Dat is nou juist wat ik met PT albums wel heb, dat ik erin moet groeien. En met de solo albums van Wilson nog meer. Zo duurde het een tijd, voordat ik "The Raven ..." kon waarderen, maar inmiddels vind ik dat album top. De gemiddelde score voor dit album vind ik trouwens tegenvallen. Deze is vergelijkbaar met To The Bone. Persoonlijk vind ik dit album een stuk beter dan dat album en helemaal als The Future Bites. Ik ben blij dat er weer pit zit in Steven Wilson. Daar begon ik na Permanating en Eminent Sleaze toch wel een beetje aan te twijfelen.

Ik heb altijd een haat liefde verhouding met albums van PT (op deadwing en foabp na). Dus laat ik mijn review ook maar in de haat/liefde verhouding schrijven. Ik hink namelijk op twee gedachtes bij dit album.

Continuation
Na een grote afwezig komt PT met een uitstekend album op de proppen. Uitstekende song, goeie afwisseling en erg lekkere productie. Toppunt zit voor mij wel in het begin met de eerste 4 tracks. Die kracht weet het album niet weer te pakken in de tweede helft, maar dat mag de pret niet drukken. 4*

Closure
Nadat Steven Wilson solo geprobeerd heeft om mainstraim te gaan en wat niet geheel lukte is waarschijnlijk zijn budget op en dacht hij "laat ik me oude band eens leven in blazen", daarbij vergat hij wel de bassist want "ach" dat kan ikzelf ook en hij toont geen interesse in mij. De eerste 2 songs zijn meesterlijk, maar daarna lijken veel tracks geschreven te zijn op een riff. Hoewel Steven prima bas speelt mis ik toch de inbreng van Colin en voelt het hierdoor niet als een band, maar Steven en Gavin die een album hebben gemaakt. 3*

Oh en bonustracks moeten verboden worden, zet iets op een CD of niet. Wil je als fan de band steunen met een fysieke aankoop krijg je dat gezeur.

Klopt voor mij ook. Het is een groeiplaat. Dat dacht ik meteen al bij de eerste keer. Drie keer geluisterd nu en het begint binnen te komen. Ik betrap me er op dat de nummers in mijn hoofd zitten als ik niet luister en dat is een goed teken.

Voor mijn gevoel heeft hij solo juist een groter publiek bereikt dan met PT. Die zijn eigenlijk pas enorm gaan groeien in de jaren dat hij solo ook succesvol was. Tenminste, zo ervaar ik het eigenlijk. in 2009 kenden maar bar weinig mensen PT, maar dat is nu wel anders. Enorm veel mensen die de band hebben leren kennen dankzij Wilson solo ook. Maar misschien is dat gewoon mijn omgeving.

Trouwens, voor iedereen die 'klaagt' over de bonus nummers. Op Youtube Music staan deze gewoon bij het album. Ik gok dat dit bij Spotify ook zo is. Dus ze zijn online gewoon redelijk makkelijk te vinden.

JC te D is er iets fout gegaan? Je bent van een 4 naar 0,5 gegaan, terwijl ik zie dat je PT doorgaans wel hoog waardeert.

Nou in 2007 en 2009 heb ik Porcupine Tree gezien in de HMH in Amsterdam. Echt heel onbekend ben je dan als progbandje nu ook weer niet lijkt me.

Ik zit toch wel met verbazing bepaalde opmerkingen hierboven te lezen. Ik volg Porcupine Tree al vanaf begin jaren 90 en toen waren ze vrij obscuur. Alles was speciale import en kon alleen besteld worden via mailorder met soms zelfs contante betaling per post en bestellingen per fax. Dat is later beter geworden gelukkig maar toen kon je spreken van een relatief onbekende band. Ik heb de band ook verschillende malen live gezien (ook met Maitland op drums) in Paradiso en bij elk volgend concert/jaar werd de zaal voller. De band kwam destijds na het concert ook gewoon in de zaal en dronk biertjes aan de bar. In 2009 was het absoluut geen kleine onbekende band meer, ik vraag mij echt af waar je dat op baseert. Verder is Steven Wilson ook absoluut niet solo gegaan omdat hij commercieel wou worden? Ik denk dat hij veel bekender was geworden als hij gewoon door was gegaan met Porcupine Tree. dan was het nu echt de grootste prog band geweest. Hij heeft er juist voor gekozen om niet commercieel te worden en om uit het keurslijf van PT te ontsnappen. Wilson doet waar hij op dat moment zin in heeft en dat is wat ik enorm in hem waardeer.

Ik heb het album overigens nog niet gekocht omdat er vast wel een versie komt naast de deluxe versie waar je wel gewoon het complete album hebt voor een normale prijs. Ik vind de deluxe versie veel te duur. Doe dan een deluxe versie met een 5.1 mix ofzo, dan heeft iedereen gewoon een compleet album..

In 2009 was ik er ook bij en ik heb daar drukkere concerten meegemaakt om eerlijk te zijn. Nou was het niet uitgestorven, maar volgens mij niet uitverkocht en volgestouwd. Maar ik zeg niet dat ze een kleine onbekend band waren, anders sta je niet daar. Alleen dat ze sinds Wilson solo is gegaan enorm verder gegroeid zijn in bekendheid. Hoewel ik het wat onhandig formuleerde zie ik nu. Of dat ook gebeurt was als hij niet solo was gegaan betwijfel ik eigenlijk. Ik kom namelijk redelijk veel mensen tegen die juist de laatste 2/3 platen van WIlson ontdekken en zo ook PT ontdekken.

Maar goed, zoals ik al zei is dat op basis van mijn omgeving en ervaring. Dat zijn geen harde feiten natuurlijk. Ik kan en zal er dan ook wel naast zitten.

Precies. De laatste paar albums van The Pineapple Thief hebben mooie versies voor een redelijke prijs, zoals blu-ray's 5.1 en dan nog wat extra's (video's en bv een hi-res versie of unplugged materiaal) en dat meestal voor ruim onder de twintig euro. Dat doet TPT wat mij betreft uitstekend!

Maar als je geen waarde hecht aan een fysieke drager heb je bij Qobuz een compleet album in hi-res, inclusief bonustracks voor nog geen 16 euro. Of nog mooier een download de luxe versie (cd kwaliteit) inclusief bonustracks plus instrumentale versies voor net even boven de € 6, aanbod geldig tot 30 juni!

Ik ook. En 2x in 2008 bij de bekende 013 sessies. "enorm veel" is overdreven m.i. het is gelukkig geen stadion/mainstream band geworden. En Steven heeft zelf als wens in grote zalen te spelen (solo) vandaar dat hij nu bv de Ziggodome aandoet. Die sla ik over want dat vind ik te groot. Doe mij maar een zaal ala HmH of 013.

Lange tijd wachtte ik - zoals vele anderen - op de reünie van Porcupine Tree. Ik vind Steven Wilson solo ook geweldig, ben in bezit van elk album, heb elke tour meegemaakt, maar toch wilde ik nog minstens één keer iets nieuws horen van Porcupine Tree.

Na zo’n tien jaar had ik de hoop op een reünie wel opgegeven. En daar had ik vrede mee. Porcupine Tree was enigszins in de vergetelheid geraakt bij mij en ik vermaakte me toch prima met het solo werk van Steven Wilson. Ik was ervan overtuigd dat Porcupine Tree definitief verleden tijd was.

En dan toch opeens na zo’n lange tijd die aankondiging. Ja hoor, toch een reünie. Nieuw album, nieuwe tour, een bassist minder… De eerste single, Harridan, klonk goed! Ja, ik was hyped. Het zou nog wel zo’n acht maanden duren tot de release van het album… nou ja, dat kon er ook nog wel bij.

Door een drukke tijd privé raakte Porcupine Tree toch weer een klein beetje in de vergetelheid bij mij. En toen was het opeens juni 2022. Na dat realisatiemomentje was de hype weer snel terug.

En daar is hij dan ein-de-lijk: Closure / Continuation. En ik vind het geweldig! Duidelijk Porcupine Tree, zoals ik ze wil horen. Sterke songs, stevige progressive rock. Mooie soundscapes, geweldige drums, goede teksten. Steven Wilson zingt ook echt goed! De flow tussen de nummers ontbreekt, maar ik kan er niet mee zitten. Wat mij betreft is dit een hele goede verzameling nummers.

En ja, ik hoop niet op Closure, maar op Continuation. Het wordt de komende tijd een fijne onderdompeling in de nieuwe muziek van Porcupine Tree en uitkijken naar mijn eerste (!!) Porcupine Tree concert later dit jaar.

Wat een verassing is dit voor mij!

Totaal langs me heen gegaan dat er een nieuw Porcupine Tree album aan zat te komen (des te meer vreugde!). Eerlijk gezegd checkte ik de info rondom de band ook niet echt meer na "The Incident album".
Grappig eigenlijk dat ik een keer op de voorpagina van MuMe de cover in een flits zag maar er niet genoeg naar keek en meteen naar een andere pagina ging.
Later keek ik beter en zag Porcupine Tree staan en dacht: WTF Porucpine Tree heeft een nieuw album?!

Op YouTube heb ik een playlist van het officiële album gemaakt (met de audio versions ofc, zeker van "Herd Culling" is dat echt een must!) incl. bonus tracks. Gaat echt vaak op repeat.

Ik ga deze zeker nog wel bestellen, maar de prijs van de deluxe vind ik absurd (niet voor de complete content, maar eerder voor mijzelf wat ik ervan wil).
Jammer dat er geen middenweg is zoals in het verleden met bijv. Up the Downstair, Signify, The Sky Moves Sideways, Stupid Dream, Lightbulb Sun... Die dikke dubbel versies, gewoon twee disks met bonus content rond de €24,- even grof uit mijn hoofd en geen 3e bluray die de prijs naar max €75,- krikt. Ik vind het niet erg om wat extra uit te geven, maar deze prijzen voor deze versie voel ik niet zo.

Al met al vind ik het tot nu toe heel erg goed en het beste wat SW sinds Hand.Cannot.Erase heeft gemaakt.

Hier ben ik het volledig mee eens.