menu

Arcade Fire - WE (2022)

mijn stem
3,62 (242)
242 stemmen

Canada
Rock
Label: Columbia

  1. Age of Anxiety I (5:27)
  2. Age of Anxiety II (Rabbit Hole) (7:05)
  3. End of the Empire I–IV (9:17)
  4. The Lightning I, II (5:36)
  5. Unconditional I (Lookout Kid) (4:33)
  6. Unconditional II (Race and Religion) (4:20)

    met Peter Gabriel

  7. WE (3:51)
totale tijdsduur: 40:09
zoeken in:
avatar van Dance Lover
3,5
geplaatst:
Na het veel te gemakzuchtige en soms zelfs ongeïnspireerde Everything Now (2017) waarin Arcade Fire verhaalde over alles kunnen hebben wat je maar begeerd, maar in dezelfde valkuil trapte en er volgevreten letterlijk aan onderdoor ging, zijn ze gelukkig weer in een opwaartse stroom terecht gekomen.

Nee, ze kunnen hier bij lange na niet tippen aan hun eerste 4 albums, maar we mogen hopen dat ze wat zelfvertrouwen tanken zodat ze als veertigers straks niet weer gaan wauwelen over alleen maar ''teen angst'' en weer echt eigenzinnig gaan knallen! Eens met dat de productie soms wat dof is, Rabbit Hole knalde live bv. wel echt uit de speakers en past perfect in hun befaamde disco intermezzo op de setlist.

Tekstueel soms best wel raak. In The Lightning I/II vind ik het prachtig als ze het hebben over dat ze elkaar niet op moeten geven. Iets wat in deze tijd van veel prikkels en honderden keuzes natuurlijk best wel op zijn plek is. Age of Anxiety is het mooiste duo wat mij betreft, WE vind ik juist echt een niemendalletje. 3,5*

4,0
geplaatst:
Deel 2 (nrs 6-10) duidelijk van een veel hoger niveau dan het 1e deel. Race and relegion schitterend nummer.
Deel 2 voor mij 4,5 sterren maar deel 1 dringt nog niet door tot me. Mss na nog een paar luisterbeurten.

Dim
geplaatst:
Plaat is vandaag uit, en al 61 stemmen. Hoe krijgt men hier het oordeel zo snel voor elkaar?

Ik heb 'm twee keer beluisterd vandaag, maar nog geen idee van een cijfer.

avatar van AstroStart
3,0
geplaatst:
1 & 2 (het duo Age of Anxiety) en 8 (Race and Religion) zijn voor mij de hoogtepunten. Samen met het aardige The Lightning redden ze het album. WE is echt te saai en Unconditional I (Lookout Kid) een slap aftreksel van Vampire Weekend. Jammer dat het album niet af wordt gesloten met een knaller, bijv. het niet uitgebrachte Generation A. Een stapje terug ten opzichte van Everything Now, maar daar zal niet iedereen het mee eens zijn.

avatar van repelstefan
3,5
geplaatst:
28 september Ziggo Dome, kaartverkoop 13 mei

avatar van Erikpol
3,5
geplaatst:
Nou dat valt mee. Ik had ook een hoog festival Ow hoo mainstream album verwacht. Maar dit zit weer goed in elkaar. Nog een paar rondes luisteren.

avatar van Joren999
geplaatst:
Ik moet hem nog een keer goed luisteren, maar wat me opvalt is dat Win met de jaren (technisch) beter is gaan zingen, maar daarmee ook gemakzuchtiger of zelfs arrogant klinkt. Algeheel vind ik het daardoor minder klinken.

avatar van dj24
4,5
geplaatst:
Fantastisch album hoor!

2,0
geplaatst:
Album of uitgebreide ep? Gezien slechts 7 nummers. The Lightning i en ii horen altijd samen beluisterd te worden. Kunstmatige opsplitsing.

avatar van erwinz
4,5
geplaatst:
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Arcade Fire - WE - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Arcade Fire - WE
Ook WE kan niet opboksen tegen het briljante debuutalbum van Arcade Fire uit 2004, maar ik ben zelf behoorlijk onder de indruk van het nieuwe album van de Canadese band, dat mij 40 minuten betovert

Het is vijf jaar stil geweest rond Arcade Fire, dat deze week terugkeert met WE. Het is een album dat wat wisselend wordt ontvangen en uiteraard wordt vergeleken met Funeral, het alweer 18 jaar oude debuutalbum van de band. Ik was zelf onmiddellijk overtuigd van de kwaliteit van WE en sindsdien is het album, dat ik al een tijdje kon beluisteren, alleen maar beter geworden. Het nieuwe album van Arcade Fire bevat een aantal uptempo en een aantal meer ingetogen tracks en het zijn stuk voor stuk tracks die ook op de andere albums van de band hadden kunnen staan, al hoor ik dit keer weer de magie die ik ook hoorde op het debuut van de band. Ik had het niet verwacht, maar ik vind dit echt een fantastisch album.


Bij ieder nieuw album van Arcade Fire vraag ik me af of ik de vergelijking met het debuutalbum van de Canadese band moet gaan maken. Aan de ene kant is het relevant om een nieuw album te kunnen plaatsen in het oeuvre van de band, maar aan de andere kant heeft Funeral uit 2004 de lat zo ontiegelijk hoog gelegd, dat de kans dat Arcade Fire het niveau van haar debuut niet weet te benaderen levensgroot is.

Funeral is zo’n album waarvan je direct bij eerste beluistering zeker weet dat het een klassieker gaat worden en het bijzondere is dat de magie van het album nooit is verdwenen. Nu ik er over ben begonnen ontsnap ik er niet aan om het deze week verschenen WE te vergelijken met het 18 jaar oude Funeral en concludeer ik maar direct dat ook het zesde album van de band uit Montreal niet zo buitenaards goed is als het debuutalbum.

WE is op hetzelfde moment wel een album dat me direct bij eerste beluistering het gevoel gaf dat ik naar een heel bijzonder album aan het luisteren was. Inmiddels heb ik WE veel vaker beluisterd en ik vind het een briljant album, waarvan de gemiddelde band alleen maar kan dromen.

WE is de opvolger van het alweer vijf jaar oude Everything Now en bestaat uit twee delen. De songs die onder de noemer “I” vallen staan in het teken van angst, eenzaamheid en isolatie, wat ongetwijfeld verwijst naar de coronapandemie, terwijl de “WE” songs gaan over vreugde en het opnieuw zoeken van verbinding, waar we nu hopelijk aan toe gaan komen.

WE werd in meerdere sessies en in meerdere studio’s opgenomen en werd geproduceerd door Arcade Fire leden Win Butler en Régine Chassagne en door Nigel Godrich, die prachtplaten van onder andere Radiohead, Paul McCartney, Travis, Thom Yorke en Beck op zijn naam heeft staan. Ik hou persoonlijk erg van de producties van Nigel Godrich en ook met WE heeft hij wat mij betreft vakwerk afgeleverd.

WE opent met Age Of Anxiety I dat ingetogen opent met piano en zang, maar uiteindelijk steeds voller en uiteindelijk zelfs bijna bombastisch wordt ingekleurd. Ook Age Of Anxiety II opent ingetogen, maar draait uiteindelijk alle synthpop registers open. Het is typisch Arcade Fire, maar zo urgent als in de openingstracks van WE had ik de band toch al lang niet meer gehoord.

End Of The Empire I-III laat de inmiddels bekende opening van piano en zang horen, maar dit keer nemen de synths het niet direct over en verrast Arcade Fire met een bijna Beatlesque track, die nadrukkelijk het stempel van Nigel Godrich bevat, zeker wanneer strijkers worden toegevoegd. Bij eerste beluistering vond ik het al prachtig, maar inmiddels vind ik het een van de tracks op WE die toch echt niet heel ver verwijderd is van het bijna onwerkelijk hoge niveau van Funeral.

Het is een niveau dat wordt vastgehouden in End Of The Empire IV, dat nog wat Beatlesquer klinkt en een bijna monumentaal karakter heeft, dat weer wordt gecontrasteerd met avontuurlijke vrouwenstemmen, die de track toch weer een bijzondere twist gevn. WE vervolgt met The Lightning I en The Lightning II, die aan het album vooraf gingen.

The Lightning I, dat prachtig overweldigend opent, is een volgende song die alles heeft om uit te groeien tot een klassieker in het oeuvre van Arcade Fire. De meeste bands zouden plat op hun bek gaan met zoveel bombast, maar The Arcade Fire walst als een stoomtrein over je heen.

Unconditional I en Unconditional II (met Peter Gabriel) hebben niet zoveel impact als de eerdere songs op het album, maar ze misstaan ook zeker niet op het album, dat ingetogen en stemmig afsluit met de titeltrack en 40 minuten prachtige muziek vol maakt. Conclusie: WE is misschien niet zo imponerend als Funeral, maar het is absoluut een fantastisch album, dat behoort bij de allerbeste albums van 2022 tot dusver. Wat mij betreft een enorme verrassing. Erwin Zijleman

3,5
geplaatst:
Degelijk album. Lat lag natuurlijk laag na het wel heel erg middelmatige Everything Now waar een aantal nummers (Peter Pan, Chemistry, Infinite Content) los onder de ondergrens heen gingen. Het goede nieuws is dat We nergens zo hard door het ijs zakt. Al zijn er wel een paar mindere momenten: End of the Empire kan de 9 minuten lange zit die het is niet bepaald rechtvaardigen, daarvoor gebeurt er gewoon te weinig, en op het moment dat je in deel IV op iets van een climax moet uitkomen is het vooral met de ogen rollen wanneer Win op overdreven dramatische manier "I unsubscribe/fuck season 5" aankondigt. Arcade Fire zat altijd wel wat op de grens tussen aandoenlijke oprechtheid en cringeworthy quasi-diepzinnigheid maar hier laten ze zich een aantal keer verleiden tot wel erg opvallend slechte rijmelarij uit de 2e categorie ("Rabbit Hole/Plastic Soul" "Born into the abyss/new phone, who's this?"). Lookout Kid is ook zwak, deed me denken aan een afdankertje van het laatste Vampire Weekend album dat ook al niet geweldig was.

Maar er is ook goed nieuws: The Lightning kenden we reeds als vooruitgeschoven single en is een oerdegelijke nummer die doet terugdenken aan hun eerste 3 albums, niks mis mee. Ook wel fijn om vast te stellen dat ze niet enkel voor dit soort nostalgie naar hun meest succesvolle periode gaan: Race and Religion is een catchy hoogtepunt dat zo op (het onderschatte) Reflektor had kunnen staan en de openingstrack kan me ook bevallen, nummer met momentum. Beetje wat ik verwacht had en je kan verwachten van deze band die inmiddels veteranen in het vak zijn, degelijk en met metier maar niet niveau Funeral of Neon Bible.

2,0
geplaatst:
Het niveau van de eerste 4 albums was zo hoog. En was levensbepalend dat ik nu soms denk dat deze band niet meer kan goed doen voor mij.

Ik weet nog hoe ik het nummer Everything Now onthaalde ongeveer 5 jaar terug. In eerste instantie kei in de war en ontgoocheld en bijna kwaad om het nadien eigelijk nog best een geinig en gedurfd nummer te vinden. Guilty pleasure op een goeie manier.

Over dit album, ik denk dat ik "End Of The Empire" nog het beste gedeelte van het album vind. Wat minder pompeus en gevoeliger dan veel van de rest.
Leadsingle The Lightning vind ik nogal overdreven lomp. Ik las ergens dat ze nooit zo primitief zoals de Pixies klonken als hier. Haha, welja.

Ik luister uiteraard omdat Arcade Fire 1 van mijn lievelingsbands was. Maar die pure liefde is weg sinds Reflektor...nu definitief, vrees ik.

2,0
geplaatst:
Eigelijk stoor ik me wat aan het pompeuze. Vroeger nooit last van gehad..

avatar van KKOPPI
3,5
geplaatst:
Ik zet voor Rabbit Hole nu gewoon standaard de live-versie aan in deze set:

https://www.youtube.com/watch?v=C9w_u4vceDw

Klinkt toch veel lekkerder?

2,0
geplaatst:
Album nu 2 maal beluisterd (welswaar nog niet op koptelefoon). En er zullen er nog volgen. Maar ik ben er klaar mee, vrees ik. Niets erger dan onverschilligheid. Zeker als dat ooit in 2013 nog andere gevoelens waren als pure liefde, onstuimige passie...

En laat u niets wijsmaken, het album is wel degelijk extreem kort. Nogal lui.

Ze worden een beetje wat U2 voor mij als 41jarige 2 decennia geleden was. Ze klinken als een gevestigde waarde. Degelijk, ja zeker, maar opwinding? My god, no.

avatar van KKOPPI
3,5
geplaatst:
gerre schreef:
. Ze klinken als een gevestigde waarde. Degelijk, ja zeker, maar opwinding? My god, no.


Als je hun live shows bekijkt zie je dat de 'Fire' weer volledig aanwezig is. Energie spat er vanaf en het lijkt qua performance weer op de pre-Suburbs era. Ik begrijp als je zegt dat dat niet terug te horen is op het album. Ik zie het als productie ding.

En zelf stoor ik me er niet enorm aan. Wel jammer natuurlijk, het was voor mij absoluut 4,5 of zelfs 5 geworden als de juiste energie in de productie zat.

2,0
geplaatst:
Ik ben overigens fan van Reflektor. In mijn ogen een onderschat album. Dat was ook vernieuwend. Nu klinkt alles als teruggrijpen op wat al gedaan is. Can't help it.

3,5
geplaatst:
Nigel Godrich was waarschijnlijk niet de meest geschikte persoon om een dansbaar nummer als Rabbit Hole te producen, zie wat dat betreft ook de stroeve manier waarop hij Radiohead's meest beat-georiënteerde album The King of Limbs liet klinken.

avatar van KKOPPI
3,5
geplaatst:
Morinfen schreef:
Nigel Godrich was waarschijnlijk niet de meest geschikte persoon om een dansbaar nummer als Rabbit Hole te producen, zie wat dat betreft ook de stroeve manier waarop hij Radiohead's meest beat-georiënteerde album The King of Limbs liet klinken.


Klopt, als ik aan dat album denk denk ik aan los zand.

avatar van deric raven
4,0
geplaatst:
De koude kermis van het opportunistische rariteitenkabinet Everything Now levert met de gelijknamige single dan wel het grootste hit succes af, echt overtuigen doet Arcade Fire niet. Is WE een winterse uitverkooprestjesplaat of juist een gloednieuw frisse meivakantie album, ruimte creërend voor een zomercollectie aan overtuigende Arcade Fire tracks. We zullen het snel weten.

De melancholische antihelden met die verblijdende manische Will Butler uitspattingen. Een persoonlijkheid die al de grote ontbrekende kracht in de The Lightning I, II videoclip is, maakt net voor de releasedatum bekend dat hij reeds in de afrondende fase van WE in 2021 van het Canadese indierock gezelschap afscheid heeft genomen. Maar wat weten die zich met het prachtig opbouwende euforische The Lightning I, II al te herpakken zeg!

Een klassieker in wording. De eerste oorverdovende climax zit al voor in het begin van The Lightning I, alsof Arcade Fire vanuit het eindpunt achterwaarts die rustige verfijnde souplesse opzoekt. Na de weemoedige nostalgische The Suburbs passages wordt het persoonlijke Funeral trauma verwerkt. Die treurende kindertijd krijgt nog een trap na, nu de muzikale verbondenheid van de Butler broers verbroken is. Weg gedeelde verborgenheid, weg met gemeenschappelijk opbouwende herinneringen. Een andere rouwfase als op Funeral, maar wel die gemeende verbittering met sprankelend eeuwig vuur optimisme. Het Win Butler en Régine Chassagne echtpaar in de herdefinieerde gezinssituatie. De bloedbroederliefde op een zijspoor gezet.

We were born in paradise, beneath a poisoned sky
Under a bad sign, the micro-age of Gemini

Schoon schip, en keihard knallend het tweede gedeelte binnenstappend. Een muzikale wolkbreuk met Régine Chassagne als een voorbij waaiende orkaan, waarna Win Butler zich voortreffelijk herpakt. De verlossing, de verlichting.

Waiting on the light
What will the light bring?

Nog nooit eerder heeft Arcade Fire zo tegen het primitieve Pixies geluid geschuurd.

Toch blijkt het WE opnameproces een zware veldslag, overspoeld door onvoorspelbare tegenslagen en angstig ongenoegen. De angst voor de steeds dichterbij komende ouderdom, de angst voor de aftakeling van het wereldklimaat; fysiek en natuurlijk. Paniek controlerend pillen slikkend naar het televisiescherm turend. Die opwekkende hartritmestoornissen vormen het leegbloedende hart van het zware Age of Anxiety I. Het botsende spiegeldoolhof, de doorgang naar de verschuilende gepantserde konijnenhol Age of Anxiety II (Rabbit Hole) bunker.

Klein gehouden warme pianopartijen, lugubere spokende synthesizers en de echo van slaapmelodietjes. De kentering naar het eighties synthpop gedeelte, hier werkt het dus wel. De kitscherige aerobicpop van Everything Now heeft een volwassen broertje gekregen. De overgang naar Anxiety II (Rabbit Hole) mist dan wel die Funeral perfectie en de dansdrang van de voorganger is zeker nog niet verdwenen. Ingehouden gestoei met New Order elektronica, Duran Duran spacerock, Radio Ga Ga futurisme en latere Daft Punk gekte.

De beknopte End of the Empire I-IV rockopera heeft een sobere glamrock opbouw. The Rise And Fall van het koninklijke New York City, de pandemie leegstand van Hotel California, Beatles pianospel en alles wat daar in het begin van de jaren zeventig tussen zweeft. Het No More Mr. Nice Guy theatrale, hippie roze bril love and peace gelukzaligheid en Dark Side Of The Moon duisternis. Laat het overlooplampje aan, zodat ik mijn weg terug naar huis kan vinden. Al het goede voor het verafschuwde ABBA disco tijdperk van Everything Now. Het Christelijke boogschutter Sagittarius A kindje, met herboren leiderschap als kerneigenschap, klaar om over de wereld te heersen.

De You Can’t Always Get What You Want kampvuur romantiek van Unconditional I (Lookout Kid) is een opsomming van dreigende gevaren. Volg je gepassioneerde hart, na het hardwerkende tegenwerkende ongemak komt het uiteindelijk toch wel allemaal goed. Op het speels ritmische tegen het geloof inrijdende Unconditional II (Race and Religion) verrast met de subtiele aanwezigheid van Peter Gabriel. Net genoeg om de ruimte te verwarmen, te verlichten, geen fractie van een seconde meer dan dat.

Het dichtende WE sluitstuk gaat terug naar de oeroude geloof beginselen. De wereldverbeteraars, de vernieuwers met hun vooruitziende blik, de puristen, de prekers, de ijzeren vuist, het gekruisigde stigma. Uiteindelijk blijven alleen WIJ in stilte achter, vraagtekens bij de gedeelde vrijheid stellende. Wat is vrijheid namelijk nog waard als je deze moet delen. Een profetische levensles rijker, maar nog steeds mijlenver verwijderd van de Funeral, The Suburbs en zelfs Neon Bible perfectie. De The Lightning vooraankondiging blijkt het eenzame WE hoogtepunt te zijn.

Arcade Fire - WE | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

geplaatst:
2 x beluisterd. Bevalt best goed!
Album moet gewoon groeien, dat heb/had ik met al hun albums. Geduld!

geplaatst:
Een paar nummers erbij had wel leuk geweest.

avatar van KKOPPI
3,5
geplaatst:
RvdK schreef:
2 x beluisterd. Bevalt best goed!
Album moet gewoon groeien, dat heb/had ik met al hun albums. Geduld!


Geef het een zomer

avatar van Premonition
3,0
geplaatst:
KKOPPI schreef:
Geef het een zomer


Lijkt mij een goed advies, maar ben bang dat ik dit album dan al weer vergeten ben. Het is zeker niet slecht, maar ook niet memorabel en dat verwacht je wel van een band met deze status.
Zoals al eerder opgemerkt helpt de doffe productie ook niet echt mee..

avatar van Roxy6
4,0
geplaatst:
Wat ik tot nu tore heb gehoord stelt mij niet teleur!
het blijft een groep met een heel eigen geluid.

Hoop deze week het hele album tot mij te nemen

avatar van smoozycat
geplaatst:
Valt erg tegen

avatar van Kaaasgaaf
4,0
geplaatst:
Ik geloof dat ik een stuk enthousiaster over deze plaat ben dan de meesten hier, maar ja, mijn verwachtingen waren dan ook wel écht heel laag. Maar zowaar: ik vind het denk ik wel hun meest consistente plaat sinds The Suburbs. Reflektor kende weliswaar duidelijkere hoogtepunten, waar de hoogtepunten van dit album niet de schaduw van mogen staan. Maar er stonden ook enkele ergerlijke nummers tussen, om van Everything Now (één brok ergerlijkheid) nog maar te zwijgen. Gezien de songtitels en het hele (zelfs voor hun doen, dat zegt wel wat!) pompeuze concept, had ik me erop ingesteld me aan WE (die kapitalen alleen al) weer een heerlijk potje te gaan zitten ergeren. Maar de pretenties ervaar ik ditmaal eerder als ontwapenend en de muziek als gefocust en meeslepend. Ze ballen in veertig minuten (het geklaag hier over die lengte begrijp ik niet zo, vind dat nu juist krachtig) alle kanten van hun oeuvre samen en vernieuwend is dat dus niet bepaald, maar het weet mij toch wel echt in z'n greep te houden en mijn hartje te verwarmen. Op momenten heerlijk sardonisch over-the-top, maar vaak genoeg ook vol oprechte bezieling. En mede dankzij de (voor Godrichs doen verrassend subtiele) productie, gehuld in een aparte gloed die, ondanks het gebrek aan vernieuwingen, WE toch een duidelijk opzichzelfstaande eenheid laat zijn. Nee, in de algehele consensus dat deze band z'n beste dagen definitief achter zich heeft liggen, kan ik me zeker wel vinden - maar ach, de meeste bands komen nu eenmaal op zeker moment op zo'n punt - maar als het albums als dit op blijft leveren, valt er wat mij betreft toch echt niet al teveel te klagen.

avatar van Kaaasgaaf
4,0
geplaatst:
deric raven schreef:
Die treurende kindertijd krijgt nog een trap na, nu de muzikale verbondenheid van de Butler broers verbroken is. Weg gedeelde verborgenheid, weg met gemeenschappelijk opbouwende herinneringen. Een andere rouwfase als op Funeral, maar wel die gemeende verbittering met sprankelend eeuwig vuur optimisme. Het Win Butler en Régine Chassagne echtpaar in de herdefinieerde gezinssituatie. De bloedbroederliefde op een zijspoor gezet.
Nou nou, dit klinkt allemaal wel erg dramatisch zeg. Naar ik begreep heeft Will toch op zeer goede voet de band verlaten, simpelweg om wat meer tijd aan zijn gezin te kunnen besteden. Enige familiespanningen lijken geen rol te hebben gespeeld. En bovendien ging hij pas weg ná de afronding van dit album, dus daar zou dan toch niks van te horen moeten zijn.

avatar van Johnny Marr
3,5
geplaatst:
yorkethom schreef:
(quote)


Niet iedereen kan Radiohead zijn natuurlijk, die van 1995 tot 2016 wat mij betreft een winning streak hadden.

Ze hebben nog steeds een winning streak toch?

avatar van deric raven
4,0
geplaatst:
Kaaasgaaf schreef:
(quote)
Nou nou, dit klinkt allemaal wel erg dramatisch zeg. Naar ik begreep heeft Will toch op zeer goede voet de band verlaten, simpelweg om wat meer tijd aan zijn gezin te kunnen besteden. Enige familiespanningen lijken geen rol te hebben gespeeld. En bovendien ging hij pas weg ná de afronding van dit album, dus daar zou dan toch niks van te horen moeten zijn.


Als je tijdens het opnameproces al met het idee rondloopt om er mee te stoppen, heeft dat meestal wel invloed in hoe een plaat tot stand komt. De persoonlijke binding op Funeral is hoe dan ook de basis. Als een van de kernfiguren aangeeft om er mee te stoppen is dat echt wel een domper, ook al zal men zijn keuze begrijpen. Zo zie ik het in ieder geval, maar jouw beredenering is zeker net zo duidelijk , ik zie het alleen anders.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:20 uur

geplaatst: vandaag om 16:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.