Muse - Will of the People (2022)

Kort album zeg! Maar zolang het goed is, prima. Nog niet geluisterd. Vind hun laatste albums wisselvallig maar er zitten altijd een paar knallers bij. Mis ook beetje karakter per album, dat het ene album als totaal heel anders is dan het ander. Maar ik ga met open oren luisteren!

in een andere topic heb ik het ook al aangegeven. Kan het zijn dat we luisteren naar een soort parodie in combinatie met Britse/donkere humor? Maw. Worden wij als muziekluisteraar gewoon doelbewust in de maling genomen door Muse met behulp van AI ? Een paar idiote video's er bij en lachen maar. Luister en kijk ook maar eens goed naar hun vorige album.

Ik krijg vooral de indruk dat de heren gewoon heel erg veel pret hebben, wat door heel veel mensen wordt gewaardeerd, en dat ze sinds Drones, wat een mislukte poging was om de critici te pleasen, echt volledig poep hebben aan de zeurneuzen, die er altijd zullen zijn (en dat is prima natuurlijk) als je uitgesproken muziek maakt...

Ik vind je mening en stem behoorlijk over de top.

You Make Me Feel Like It’s Halloween doet me denken aan zo'n typisch Songfestivalnummer. De hele opzet, de compositie, het refrein... Dat het nummer exact 3 minuten klokt, helpt ook al mee. Ik bedoel het niet perse negatief, maar het is een 'hap-slik-weg-nummer'.

Nog niet aan dit album begonnen, omdat de vorige albums een teleurstelling waren. Zonder verwachtingen aan dit album begonnen en dan blijkt het mee te vallen. Zichzelf vernieuwen doen de heren niet, maar zo slecht als de voorgangers vind ik dit album niet. Voorlopig 3.0 voor mij op basis van vakmanschap. Mogelijk groeit dit album nog.

Is ook de bedoeling lijkt me. En het zit toch goed in elkaar vind ik.

Het refrein deed me overigens al denken aan een songfestivalnummer, van jaren terug.
"Show me show me your love" ofzo, weet niet meer welk land.

Hier moet ik wel om grinniken: Pitchfork vindt het niet te pruimen, klik.

Ik moest dan weer lachen om Anthony Fantano's recensie. Zijn conclusie:

https://www.youtube.com/watch?v=z9jMFiSUe5Q

Nice one.

Zijn conclusie:

[/quote]

Oe, die vind ik dan wel weer heel scherp en leuk

Ff die link fixen.

Inmiddels 3 x geluisterd. Best een paar aardige nummers maar voor het eerst geen knaller. Weinig experiment. Vrijwel elk nummer doet denken aan een eerder Muse-nummer.

En nu lees ik hier 'originally, their label requested a greatest-hits collection, but instead, the band made an album of new songs that sounded like old ones.'

Oops, thanks.

Muse: Will of the People Album Review | Pitchfork

Dat mag je hopen want als dit album ook maar enigzins serieus is bedoeld of wordt ontvangen gaat er volgens mij iets flink mis.

Juist terug van even vakantie, is daar warempel de nieuwe Muse...
Het label zag eerder maar een best-of-compilatie zitten. Was dit even buiten de waard gerekend. Bij Bellamy lag er weer heel wat op de lever en hij koos resoluut voor 'The Will of the People'. Maar toch, bij supergroepen met respectabele staat van dienst staat het bijna in de sterren geschreven. Hoeveel glimmende klassiekers ze ook afleverden ook deze negende van Muse zal gegarandeerd controverse tot trammelant genereren. Hoezeer deze dampend verse worp ook opnieuw onafwendbaar spek is voor de bek van de fans én hoezeer het dan toch weer zuiver allesbehalve klakkeloze herhaling blijkt van zetten. Meer, dit Muse handhaaft zich met zijn uit duizenden herkenbaar grootse en groteske geluid, al zijn spektakel en bombast even glansrijk in de hoogste regionen van de rock anno 2022. Hier waait frisse wind doorheen en veel meer gedrevenheid dan een paar albums geleden. Voor wie 'Will of the People'' dus echt een kans kan gunnen ontplooit zich hier onmiskenbaar een nieuw sterk album vol energie van een band 'in zijn latere stadium', een trio dat zich met volle overgave in het pak blijft gooien. Per draaibeurt wordt het net zo genieten van dit brutale exploot vol klassieke extremen, vol elektrische en elektronische uitbarstingen, kortom vol hoogst vermakelijk entertainment.

'Will of the People' start in sferen van onvervalste glamrock, van het zuiverste soort, swingend jonglerend over de donkere kanten van de 'wil van het volk', met een bekkige sound ergens tussen Gary Glitter, Suzie Quatro en een Marilyn Manson. Niet veel verder, in het epische 'Liberation', wordt net zoals ooit in 'United States of Eurasia' Queen op zijn seventies gevierd, in Mercury-style, op en top Queen tot in de samenzang. Ook 'Compliance' is volbloed retro en een knoert van een catchy synth-poprocker, die in zijn synth-lijn duidelijk aan Van Halen schatplichtig is. Het verrassende 'Won’t Stand Down' trekt met zijn volledige metalsectie verrassend z'n zwaarste metaljas ooit aan. Muse à la Metallica en Ghost: alsjeblieft!

In het akoestische 'Ghosts (How Can I Move On)' ruisen kleurrijke pianotoetsen als watervallen, een pakkend treurlied met louter jeremiërend sologezang en trouw aanzwellende piano, we horen waarlijk het klassieke Muse uit de beginjaren weer opduiken. Ontegensprekelijk een van de meest ingetogen Muse-nummers in tijden. Het donderende 'You Make Me Feel Like It’s Halloween' luistert dan weer als een diep duister Bach-kerkorgeltoccata, met vintage Muse-toets, maar het geheel is tegelijk zo jumpend als Rockwell's 'Somebody's Watching Me' en met zijn horroreffecten even sinister als Jackson's 'Thriller'. Ook sologitarist Bellamy laat er zich van zijn felste kant horen.
'Kill or Be Killed' dan, tekstueel Muse's 'Live and Let Die' van Wings, presenteert zich in nog zo'n Muse-hardrocker, in dubbele bassdrum gedoopt metalgeluid, zelfs met een zuinige Bellamy-doodsgrowl. De ballad 'Verona' is een 'corona'-liefdeslied, eenzaam pingelende gitaar, verpakt in een nostalgische heavy-elektronische textuur. Nog zo'n opbeurende postcorona-rocksong is 'Euphoria', supersnel uptemponummer dat met zijn seventies-synths, na Beyoncé, even expliciet Donna Summer-sferen weet op te roepen.
De hectische finale krijgen we met het maffe, vloekendste der vloeknummers 'We Are Fucking Fucked', fuzzy punk en QOTSA-stonerrock samengesmeed, song die alle onheil nog eens in één song samenbalt en met Bellamy die zijn Queen-vocals gestadig opbouwt tussen de vervaarlijk aanrukkende drums, synth-arpeggio's en gitaarsolo.

Wat is Muse' pittigheid in deze tijden van toenemende onzekerheid en instabiliteit toch ook hier weer dolle ambiance. Wat weten de drie heren ondanks hun pessimistische visies over pandemieën, natuurrampen, oorlogen, protesten, wankele democratieën en toenemend autoritarisme met hun scherpte toch maar weer te boeien. Dampen van al die kwalijke problemen zwemen voortdurend doldwaas en erwtensoepdik overheen het album. Maar dit Muse, geloof het, klinkt daarbij niet afgeleefd maar gewoon strak, beregoed, fantastisch. Laat dus hun meesterlijk muzikale grappen, over de top grollen en bravoure zich maar weids verweven met al dat grauws. Laat het exploderende 'Will of the People', van de hand van een der gehardste stadionrockers par excellence als Muse, vooral de uitgelaten mega-arena's maar weer knettergek maken en in vuur en vlam zetten. Met deze hilarische rockmusical over het einde der tijden, met Matt Bellamy voor de negende keer als uitzinnige operameester van dienst voelen wij ons geen greintje 'fucking fucked', integendeel, 'we are very aMused'.

Na wat meer luisterbeurten en het tot rust laten komen van dit album vind ik dit album nog net wat beter dan eerst. Het is zeker een vooruitgang t.o.v. simulation theory wat al een fijne sound had. Dit is eigenlijk een album gemixt met veel verschillende stijlen. Enige miskleun is dan wel compliance, wat een verschrikking.
Lyricaal gezien is Muse wel een beetje blijven hangen in de politieke sfeer om het zo maar even te zeggen.
4,5 out of 5!

Mijn god wat een gedrocht is dit. Moest me er al toe zetten dit album te luisteren maar het valt niet mee.

ik vind het nog goed meevallen, is het zo goed als OoS? neen, maar we zijn 20 jaar later. Ik was er toen 16 nu 36. ik word ouder en Matthew Ballamy ook. De omschrijving best of met nieuwe nummers vind ik wel toepasselijk. ik vond, in tegestelling tot vele anderen, simulation theory ook ok. Enkel the 2nd law was voor mij geen succes.

Wat een teleurstelling. Meer van hetzelfde; hier en daar totaal over de top. Dan wel gaspedaal alleen maar vol ingetrapt, dan wel een rustmomentje met de bekende Queen lickjes of klassieke pianoriedeltjes. Inwisselbaar, eentonig en ongeïnspireerd.

Ik vind dit eigenlijk een heel fijn album. Lekker gevarieerd en lekker kort.
Alle Muse varianten komen langs. Als je niet van Muse houdt, snap ik dat je hier kromme tenen van krijgt, maar dat Muse liefhebbers dit niet leuk vinden, kan ik niet begrijpen.

Misschien is Muse wel niet meer mijn ding. Ten tijde van OOS en Black Holes vond ik ze geweldig, Uprising is ook een geweldige song. Daarna zijn ze in mijn ogen ver over de top gegaan qua sound. Toch blijf ik elke release weer hopen op een mooi album.

Na Won't stand down vind ik Halloween (Somebody's watching me, Like a Prayer & Beat it) ook erg vermakelijk! Wie weet wordt het toch nog wel wat met dit Muse doet the best of Muse album...

Muse is een trio dat zijn fans elke keer weer weet te verrassen, positief dan wel negatief. Sinds de oprichting in 1994 bestaat de band uit hetzelfde drietal, Matt Bellamy op leadzang, gitaar en keyboards, Chris Wolstenholme op basgitaar en achtergrondzang en drummer Dominic Howard.

In 1999 verscheen het debuut "SHOWBIZ" gevolgd door "ORIGIN OF SYMMETRY" in 2001 waarmee ze meteen wisten door te breken. De band heeft zich door de jaren heen weten te ontwikkelen als live act en tegenwoordig zijn hun shows spektakelstukken. De definitieve doorbraak in Nederland was dankzij het in 2003 verschenen album "ABSOLUTION" en de single "SING FOR ABSOLUTION". Hierna bracht de band vijf albums uit, die stuk voor stuk succesvol waren, maar niet allemaal even enthousiast ontvangen werden. In Nederland scoorden ze enkele Top 40 hits, zoals het geweldige "UPRISING" van "THE RESISTANCE" in 2009 en "SURVIVAL" van "THE 2ND LAW" in 2012.

"WILL OF THE PEOPLE" is het negende studioalbum van Muse, bevat tien nummers die 37 en een halve minuut duren. De songs laten een typisch Muse geluid horen, waarbij ze de inspiratie lijken te hebben gehaald uit de stijlen van hun laatste vier á vijf albums. Pop, rock, heavy, industrial, synth-rock, het gaat alle kanten op, waardoor enige consistentie ontbreekt. Je zou kunnen zeggen dat de stem van Bellamy daar wel voor zorgt en dat is natuurlijk ook zo. Hij zingt weer geweldig. Met een koorzang en een stevige beat begint het album met het titelnummer. Licht vervormde zang, afwisseling in de wijze waarop de coupletten muzikaal ingevuld worden, waardoor het een goed begin van het album is. Het pakkende gitaarwerk doet de rest. Toegankelijker is “COMPLIANCE”, daar zorgt met name het toetsenwerk voor. Het nummer blijft een beetje voortkabbelen, mede door het ontbreken van een stevige gitaarriff. “LIBERATION” is een, voor mij, duidelijke verwijzing naar Queen. Koorzang, tempowisselingen, mooi pianospel, maar voor mij ontbreekt in dit nummer de zogenaamde “kers op de taart”. Elektronica in het begin “WON’T STAND DOWN”, waarna de voor Muse typerende metal invloeden uit de kast worden gehaald. De afwisseling in dit nummer maakt het tot één van de betere songs. De ballad van het album is “GHOST (how can i move on)” waarin alleen Bellamy te horen op een prachtige, emotionele piano melodie, erg mooi.

Huiselijk geweld is het thema in het pakkende “YOU MAKE ME FEEL LIKE IT’S HALLOWEEN”, dat een heerlijke groove heeft. De metal komt terug in “KILL OR BE KILLED”, de eerste van twee songs die bijna vijf minuten klokken en tot de langste nummers van het album behoren. Het ritme is pakkend, de riffs heftig en de Bellamy zingt gaaf. De melodie zorgt ervoor dat het een typisch Muse nummer is. “VERONA” is het tweede “vijf minuten” nummer en heeft een rustig begin met prachtig gegalm van Bellamy. Er wordt langzaam gebouwd naar een hoogtepunt, maar dat blijft eigenlijk achterwege. Dit nummer hoort wel bij de meest toegankelijke van “WILL OF THE PEOPLE”. Toetsen leiden “EUPHORIA” in, het ritme is uptempo, de melodielijn klinkt mij bekend in de oren, alsof ik dit al eens van Muse heb gehoord. De synthesizer riedeltjes geven het een jaren zeventig jasje. “WE ARE FUCKING FUCKED” is een power rocker, overstuurde zang en gitaar sound, Queen-achtige koorzang en een gitaarsolo. Het is een kakafonie aan geluid waarmee het album afgesloten wordt.

Geen topper in het oeuvre van Muse, maar wat ik in ze bewonder is dat ze van alle markten thuis willen zijn en daar ook in slagen. Wat dat betreft gaat de vergelijking met Queen wel weer op, die richten zich ook niet op één stijl, maar probeerden meerdere uit en overgoten dat met het bekend Queen sausje. Muse doet dat ook en dat valt te prijzen.

Beste Muse plaat in 13 jaar (You Make Me Feel mocht voor mij persoonlijk overgelaten worden maar ik begrijp ergens de appael wel).

Het "Best Of Muse met nieuwe songs" verkoopspraatje komt wel heel fel boven in Euphoria (hoor ik daar ergens Follow me achtige refreinen of een andere oude Muse song)..

Ein-de-lijk binnen en eindelijk in zijn geheel geluisterd...
Even terug in de tijd; ik vind dat Muse zijn artistieke hoogtepunt heeft bereikt op Absolution. Hun geluid was toen verfijnd, en de plaat was voor mij voor het eerst volledig geweldig. Daarna vond ik hier en daar al wat verval intreden; kant B van Black Holes vond ik -uiteraard behalve de geniale afsluiter- al matig. Van de Resistance draai ik steevast alleen Kant A en C en op de 2nd Law staat wat mij betreft slechts één briljant lied (Madness) en één aardige (Supremacy). Drones vond ik vervolgens een poging om terug te grijpen op oude glorie, maar was aan mij niet besteed. Ik was dan ook volledig verrast door Simulation Theory. Een enorm eclectisch bombastfestijn met een heerlijke schijt-aan-alles mentaliteit. En wat mij betreft herhalen ze dat kunstje hier weer. De plaat knalt alle kanten op, klinkt zwaar over de top, jat van eigen repertoire en ZEKER ook van anderen, is op gezette tijden compleet krankzinnig, maar wat is het weer heerlijk vermaak!!! En tekstueel lijken ze de kritiek meer en meer bij ons normale mensen te leggen, wat me ook erg aanspreekt. En als je zo'n nummer als "Halloween" op een plaat zet sta je bij mij sowieso al met 3-0 voor.
Conclusie; Muse is een soort van theateract geworden. Een act waarvan je benieuwd bent wat ze een volgende keer weer zullen bedenken. Maar waarvan je weet dat het bijzonder zal zijn!! Hopelijk komt er nooit een tweede Drones!!!

Prachtig stuk geschreven man! Ben het helemaal eens met je! Muse is een theateract, een hele goede

De titeltrack en Won't Stand Down zijn niet aan mij besteed, maar met de rest van het album vermaak ik mij prima. Het is soms op 't randje en soms erover, soms waan je je in een kerkdienst, maar je hoort ontegenzeglijk de enorme kwaliteit en creativiteit die nog steeds in de band huist. Af en toe is er herkenning, dan hoor je een flardje Bliss of een andere klassieker uit vroeger tijden. Tel daar het prachtige Ghosts (die piano!) bij op en ook deze Muse heeft een dikke voldoende te pakken, ondanks de twee doorspoelnummers.

Ik heb alles van Muse tot Drones. Dat album heb ik uiteindelijk weg gedaan. Ook nu hoopte ik op iets goeds, maar het is alleen bij vlagen aardig tot goed. Een aantal songs van dit album vind ik onder hun niveau. Net aan een voldoende en geen Will of the People voor mij.