Muse - Will of the People (2022)

Dat laatste single spoelt de wrange nasmaak van die 3 eerste niet echt weg. Vooral verbaasd dat veel mensen dat cheesy Will Of The People kunnen smaken. Ik weet dat je als Muse fan ook wel van kitsch moet houden, maar Jezus wat is dat een holle bedoening.

Waar lijkt het stuk Fate, it's driving me insane etc.. toch op? Die melodie is een exacte kopie van een ander nummer, ik kom er maar niet op.

Dit gaat overigens over Kill or Be Killed

In 'Prelude' voor Survival (op 2nd Law) spelen de strijkers (0:13) een identieke melodie lijn.

CD's kopen doe ik al jaren amper nog, maar deze staat alvast in pre-order.

Vanaf The 2nd Law vind ik het allemaal erg kitsch. Toch wel steeds benieuwd naar nieuw werk, maar ik word steeds opnieuw teleurgesteld. Ook nu, gebaseerd op wat al is vrijgegeven, loop ik hier weer hard van weg. En dat terwijl ik de eerste 5 albums nog steeds geniaal vind.

Drones was toch best wel weer een aardige? Niet zo constant als de voorgangers maar toch voldoende sterke nummers. Simulation Theory viel voor mij wel heel erg tegen.Wat betreft de nieuwe singles zou je als liefhebber van de eerdere platen toch zeker Kill or Be Killed moeten kunnen waarderen. Die had zo op Black Holes kunnen staan.

Drones is anders wel een flinke bak kitch niet? Je moet toch een beetje om die zanglijntjes en uithaaltjes van pakweg Dead Inside te slikken. Of die jaren 80 hairmetal gitaarsolo's in Reapers...

Met Psycho staat er ook nog eens hun tenenkrullendste nummer tot nu toe op.

Drones was wmb echt een goede Museplaat, maar smaken mogen uiteraard verschillen. Wat ik met deze nieuwe worp aanmoet weet ik vooralsnog niet zo goed. De paranoia en de waanzin van Matthew B. lijken met de plaat toe te nemen, terwijl de muzikale inventiviteit juist afneemt. Ik vind Won't stand down een erg sterke track, maar de rest klinkt vooral als een herhaling van zetten. Tekstueel blijft de naald ook hangen in de conspiracy/scifi-revolutiehoek en je kunt je afvragen hoe geloofwaardig het is als de revolutie wordt gepredikt door een stel multimiljonairs met radiovriendeljke liedjes die bij elk concert tienduizenden mensen braaf mee laten blaten als makke schapen. Om hen vervolgens de portemonnee te laten trekken voor een veel te duur shirtje of plaat.

Anderzijds, je kunt er ook anders naar kijken. Matthew B. zingt en schrijft wellicht niet over veel anders dan 15 jaar geleden, maar de werkelijkheid heeft hem misschien wel ingehaald inmiddels. Er gaat geen zomer voorbij zonder een nieuwe uprising van boze burgers over een willekeurig onderwerp (occupy, inflatie, gele hesjes, blm, vaccinwantrouwers, klimaatbezorgden, stikstofboeren, etc), het klimaat lijkt echt sneller te ontsporen dan verwacht, buitenlandse spanningen zijn hoger dan de jaren 80 inmiddels en de politiek van het midden lijkt de antwoorden niet meer te hebben. Dus de teksten zijn, hoe cliché ook, wel degelijk actueel. Zo'n track als Compliance is muzikaal vrij suf, maar het is wel grappig hoe de tekst (doemdenkerig) en muziek (upbeat, verleidelijk poppy) elkaar tegenspreken. En op de hoes staan hun eigen vernielde hoofden afgebeeld, als slachtoffers van de revolutie die ze zelf zo prediken. Dus enige zelfspot zit er toch nog wel ergens in?

Enfin, we gaan zien hoe ik er na het beluisteren van de plaat als geheel over denk. Ik zal als het brave schaap dat ik ben m'n portemonnee wel weer trekken en de plaat in huis halen. Al was het maar om te mopperen dat vroeger alles beter was, zowel de staat van de wereld als Muse.

Een nieuw album van Muse, dat kan volgens mij nooit "the will of the people" zijn. De hoes is wel geweldig!

Deze albumtitel en dan niet eens een cover van 'Lion in the Morning Sun'?

Nu al duidelijk dat de volgende single een rasechte love or double hate gaat worden.

You Make Me Feel Like it's Halloween

Ik ben al de hele week mijn verzendstatus van de CD aan 't checken. You never know dat het vroeger in de bus ligt, gebeurde al wel eens.

Muse; het is duidelijk dat mijn belangstelling de laatste albums al minder werd.

En nu is er weer een nieuw album en ik weet het niet zo goed. Het is meer van hetzelfde, of het komt gewoon niet meer zo bij me binnen. Het Faith No More-achtige geschreeuw op Won’t Stand Down, 'de jaren '80 Van Halen' synths op Compliance. Jaren die ook te horen zijn op You Make Me Feel Like It’s Halloween (waarom krijg ik daar toch zo'n Rockwell - Somebody's Watching Me gevoel bij?!). Het is het net niet helemaal voor mij.

Ghosts (How Can I Move On) mag dan wel een leuk klassiek tintje krijgen, het ruikt mij te veel naar een pompeuze stadionrock ballade, waar op zich niks mis mee is verder, maar het nummer gaat een beetje nergens naartoe.

Het beukt soms best lekker weg, maar op dat vlak luister ik momenteel dan liever naar Rammstein, daar voel ik toch meer luchtigheid wat ik beter vind passen.

Het is allemaal best prima, het is niet slecht en het zal vast wel weer urgent zijn of zo (want actueel bla bla), maar met Will of the People winnen ze me nog niet terug en zijn me ook zeker nog niet kwijt.

Muse hoort bij mij steeds meer thuis in de categorie: "Dit vond ik vroeger leuk". Uiteraard toch maar een poging gewaagd, maar het is meer van het zelfde zoals aERO ook al schreef. De laatste albums zijn wat mij betreft redelijk inwisselbaar, en doen mij niets meer. Dat geldt ook voor deze "Wil van het volk" En last but not least de albumhoes in weer erg lelijk.

Bij mij is het zelfs nog erger, die laatste albums waren zodanig erg dat ik begin te twijfelen wat ik ooit zag in die eerste platen. Ik kan een nummer als Time Is Running Out of New Born ook al niet meer verdragen merk ik, terwijl ik daar vroeger echt hard op ging.

Voor mij idem dito heren. Ik ga het album morgen wel luisteren, maar ik vrees het ergste (en wie weet valt het daardoor mee).

Veel slechter dan dat Imagine Dragons achtige Wooooont Staand Dooooooown zal het toch niet worden zeker? Ze proberen het zelfs niet meer.

Wederom een slag in het water. Zwak album van begin tot eind.

Hola, hola, Won't Stand Down vind ik echt in niets lijken op het zielloze en monotone gedreutel van Imagine Dragons. Ik vind dat Muse op zijn minst de credits verdient voor de poging om een lekkere stevige rocktrack op de mat te leggen, of je hem nu lust of niet.
Verder worden mijn verwachtingen toch wel heel erg opgeklopt. Volgens mij was ik al zo'n beetje de enige ter wereld die hun vorige hun beste vond, en als ik de teksten hierboven lees voel ik de positieve spanning toenemen. Helaas alleen nog geen verzendbevestiging ontvangen en ik ga echt wachten tot hij fysiek in huis is...
Maar eerst Fiorentina!

Kom op, Muse maakt sinds The Resistance 'cheesy' muziek over dit soort thema's.

Naar mijn mening komen ze er mee weg.

Vroeger deed bijv. Iron Maiden dit. Weliswaar op poëtischer niveau, maar deze Muse is de hedendaagse vertaling ervan.

Het moet bombastisch zijn, op stadion niveau, het gaat over globale thema's...

Als ik goed naar de nummers luister hoor ik op muzikaal niveau niet echt een daling in muzikaliteit t.o.v. vroeger Muse-werk.

Waar ik het wel mee eens ben, is dat de mix wel heel erg gepolijst is. Is dat misschien de reden dat het cheesy klinkt?

Het stoort me niet enorm, maar beeld je 'Will Of The People' in met een BHAR sound/tempo/rauwheid.

Muse zal voor mij altijd de band zijn die eerst vier slechte platen heeft gemaakt en dan het ene meesterwerk na het andere. Deze lijkt me momenteel maar niks. Geen van de singles vind ik goed. Ga nog wat naar hun vorige worp luisteren peins ik

*fronst wenkbrauwen*

Snap ik . Ik heb echter echt niks met de eerste vier platen

Het is zoals verwacht toch hoofdzakelijk een herhalingsoefening en weer volstrekt over the top. Ze proppen nog meer dan voorheen alle eerdere stijlen bij elkaar op een plaat, van behoorlijk luid en strak tot compleet cheesy kitsch. En de teksten zijn zo mogelijk nog clichématig paranoïde dan voorheen. De teksten van een Compliance of Euphoria, daar kom je toch niet mee weg?

En toch is ie geregeld ook behoorlijk leuk. We zullen het er maar mee doen.

Eerste luisterbeurt gehad, wisselvallig album met hoogtepunten maar ook wat dieptepunten..

Noemenswaardig is wat mij betreft we are fucking fucked als hoogtepunt met een gitaarsolo die erg doet denken aan Knights of Cydonia..

Wat had ik ze hoog zitten.
Sinds 'Origin of Symmetry' volg ik Muse. (Ondertussen vraag ik me af waarom.)
De bijbehorende tour én 'Absolution tour' behoren nog steeds tot één van de beste concerten die ik mocht bijwonen.

'Drones' - voor mij de ultieme tegenvaller - heeft voor mij de hekken van het Muse-imperium doen sluiten. De opvolger vond ik vré-se-lijk en heb ik nieteens een tweede luisterbeurt gegund.

Toch kon ik de verleiding niet weerstaan. Op één of andere manier is er toch nog dat sprankje hoop dat de heren de (inmiddels oude) draad weer oppakken.
Helaas.
Ik kom met geen mogelijkheid door dit album heen.
Van een stem onthoudt ik mij. Weer een plaat die geen tweede kans krijgt.
Muse gaat voor mij richting de stapel 'vergane glorie'.

Vrijdag is album triage dag. Kom de laatste weken niet verder dan wat wegzetten in de ‘nog -verder- luisteren’ map. Dit album, na gisteren de eerder gedropte tracks enigzins teleurgesteld geluisterd te hebben, gaat direct in de speellijst. ‘Won’t stand down’ en ‘Kill or be killed’ zijn heerlijke ram platen. ‘Verona’ gaat direct de hartslagader in en de algemene boodschap is nodig om te schreeuwen, te simplificeren, omdat het, zoals Faith No More ooit zong ‘if I speak in one constant rhythm, at one constant pitch, right into your ear, you still won’t hear’, anders niet blijft hangen.
‘We’re fucking fucked’. Thanks guys, wisten we al. Hoop dat er een nieuwe generatie vingertjes in de dijk wilt houden en de shit wilt shovellen, want het lijkt er eerder op dat het shit en gaatjes maken is. ‘We’re fucking fucked’.

Kill or be killed vond ik een topnummer. De rest weet ik nog niet wat ik ervan moet denken.

Het nummer Liberation lijkt wel heel erg veel op Queen.

ik was er al bang voor, maar wat vind ik dit afschuwelijk slecht.
Helaas net als Coldplay vind ik wat ze nu uitbrengen 3x nix. Jammer was altijd wel erg gecharmeerd van Muse.

[quote]Sven Vermant schreef:
Kill or be killed vond ik een topnummer./quote]

Hoe dan? Ik hoor veel cheesy 80's riffs, maar niet echt een liedje. Of toch niet eens die blijft plakken.