Muse - Will of the People (2022)

Muse; het is duidelijk dat mijn belangstelling de laatste albums al minder werd.

En nu is er weer een nieuw album en ik weet het niet zo goed. Het is meer van hetzelfde, of het komt gewoon niet meer zo bij me binnen. Het Faith No More-achtige geschreeuw op Won’t Stand Down, 'de jaren '80 Van Halen' synths op Compliance. Jaren die ook te horen zijn op You Make Me Feel Like It’s Halloween (waarom krijg ik daar toch zo'n Rockwell - Somebody's Watching Me gevoel bij?!). Het is het net niet helemaal voor mij.

Ghosts (How Can I Move On) mag dan wel een leuk klassiek tintje krijgen, het ruikt mij te veel naar een pompeuze stadionrock ballade, waar op zich niks mis mee is verder, maar het nummer gaat een beetje nergens naartoe.

Het beukt soms best lekker weg, maar op dat vlak luister ik momenteel dan liever naar Rammstein, daar voel ik toch meer luchtigheid wat ik beter vind passen.

Het is allemaal best prima, het is niet slecht en het zal vast wel weer urgent zijn of zo (want actueel bla bla), maar met Will of the People winnen ze me nog niet terug en zijn me ook zeker nog niet kwijt.

Prima album; 8/10. Komt niet op hetzelfde niveau als de absolution era maar wat verwachten mensen? Dat Muse een kopie van hun eerdere albums gaan maken?

Muziek gaat gepaard met verandering en dat nemen met name oude fans niet in dank af. Echter ben ik Muse blijven luisteren door alle muzikale wisselingen. Liberation vind ik persoonlijk met WOTP en compliance de minste tracks op het nieuwe album. Verona, WOSD en KOBK zijn de 3 tracks waarop Muse een hoog niveau op haalt.

Oprechte vraag aan de Muse critisasters hier; wat voor muziek verwachten jullie dan ?

Na Won't stand down vind ik Halloween (Somebody's watching me, Like a Prayer & Beat it) ook erg vermakelijk! Wie weet wordt het toch nog wel wat met dit Muse doet the best of Muse album...

Muse is een trio dat zijn fans elke keer weer weet te verrassen, positief dan wel negatief. Sinds de oprichting in 1994 bestaat de band uit hetzelfde drietal, Matt Bellamy op leadzang, gitaar en keyboards, Chris Wolstenholme op basgitaar en achtergrondzang en drummer Dominic Howard.

In 1999 verscheen het debuut "SHOWBIZ" gevolgd door "ORIGIN OF SYMMETRY" in 2001 waarmee ze meteen wisten door te breken. De band heeft zich door de jaren heen weten te ontwikkelen als live act en tegenwoordig zijn hun shows spektakelstukken. De definitieve doorbraak in Nederland was dankzij het in 2003 verschenen album "ABSOLUTION" en de single "SING FOR ABSOLUTION". Hierna bracht de band vijf albums uit, die stuk voor stuk succesvol waren, maar niet allemaal even enthousiast ontvangen werden. In Nederland scoorden ze enkele Top 40 hits, zoals het geweldige "UPRISING" van "THE RESISTANCE" in 2009 en "SURVIVAL" van "THE 2ND LAW" in 2012.

"WILL OF THE PEOPLE" is het negende studioalbum van Muse, bevat tien nummers die 37 en een halve minuut duren. De songs laten een typisch Muse geluid horen, waarbij ze de inspiratie lijken te hebben gehaald uit de stijlen van hun laatste vier á vijf albums. Pop, rock, heavy, industrial, synth-rock, het gaat alle kanten op, waardoor enige consistentie ontbreekt. Je zou kunnen zeggen dat de stem van Bellamy daar wel voor zorgt en dat is natuurlijk ook zo. Hij zingt weer geweldig. Met een koorzang en een stevige beat begint het album met het titelnummer. Licht vervormde zang, afwisseling in de wijze waarop de coupletten muzikaal ingevuld worden, waardoor het een goed begin van het album is. Het pakkende gitaarwerk doet de rest. Toegankelijker is “COMPLIANCE”, daar zorgt met name het toetsenwerk voor. Het nummer blijft een beetje voortkabbelen, mede door het ontbreken van een stevige gitaarriff. “LIBERATION” is een, voor mij, duidelijke verwijzing naar Queen. Koorzang, tempowisselingen, mooi pianospel, maar voor mij ontbreekt in dit nummer de zogenaamde “kers op de taart”. Elektronica in het begin “WON’T STAND DOWN”, waarna de voor Muse typerende metal invloeden uit de kast worden gehaald. De afwisseling in dit nummer maakt het tot één van de betere songs. De ballad van het album is “GHOST (how can i move on)” waarin alleen Bellamy te horen op een prachtige, emotionele piano melodie, erg mooi.

Huiselijk geweld is het thema in het pakkende “YOU MAKE ME FEEL LIKE IT’S HALLOWEEN”, dat een heerlijke groove heeft. De metal komt terug in “KILL OR BE KILLED”, de eerste van twee songs die bijna vijf minuten klokken en tot de langste nummers van het album behoren. Het ritme is pakkend, de riffs heftig en de Bellamy zingt gaaf. De melodie zorgt ervoor dat het een typisch Muse nummer is. “VERONA” is het tweede “vijf minuten” nummer en heeft een rustig begin met prachtig gegalm van Bellamy. Er wordt langzaam gebouwd naar een hoogtepunt, maar dat blijft eigenlijk achterwege. Dit nummer hoort wel bij de meest toegankelijke van “WILL OF THE PEOPLE”. Toetsen leiden “EUPHORIA” in, het ritme is uptempo, de melodielijn klinkt mij bekend in de oren, alsof ik dit al eens van Muse heb gehoord. De synthesizer riedeltjes geven het een jaren zeventig jasje. “WE ARE FUCKING FUCKED” is een power rocker, overstuurde zang en gitaar sound, Queen-achtige koorzang en een gitaarsolo. Het is een kakafonie aan geluid waarmee het album afgesloten wordt.

Geen topper in het oeuvre van Muse, maar wat ik in ze bewonder is dat ze van alle markten thuis willen zijn en daar ook in slagen. Wat dat betreft gaat de vergelijking met Queen wel weer op, die richten zich ook niet op één stijl, maar probeerden meerdere uit en overgoten dat met het bekend Queen sausje. Muse doet dat ook en dat valt te prijzen.

Doe mij maar 25 van zulke albums in de rotatie lijst, heerlijk! 5 sterretjes van moi

Weinig verrassingen maar gelukkig ook weinig slechte tracks. Voornaamste probleem is dat het songmateriaal ditmaal wel erg in herhaling valt, om maar te zwijgen van het openende titelnummer, dat schaamteloos leentjebuur speelt bij Marilyn Manson's The Beautiful People. En bij You Make Me Feel Like It's Halloween moest ik direct denken aan dat nummer van Rockwell. Pluspunten zijn er gelukkig ook: de weer wat meer rock-achtige vibe (met hier en daar zelfs wat metalriffs) bevalt overwegend goed en het songmateriaal is lekker aanstekelijk.