menu

The Smile - A Light for Attracting Attention (2022)

mijn stem
4,08 (402)
402 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: XL

  1. The Same (4:19)
  2. The Opposite (3:06)
  3. You Will Never Work in Television Again (2:48)
  4. Pana-Vision (4:08)
  5. The Smoke (3:39)
  6. Speech Bubbles (4:16)
  7. Thin Thing (4:30)
  8. Open the Floodgates (4:29)
  9. Free in the Knowledge (4:12)
  10. A Hairdryer (5:17)
  11. Waving a White Flag (3:47)
  12. We Don't Know What Tomorrow Brings (3:16)
  13. Skrting on the Surface (5:31)
totale tijdsduur: 53:18
zoeken in:
avatar van Chameleon Day
4,5
geplaatst:
Vernieuwend is het allemaal niet. Maar wel een fraaie synthese van eerdere wendingen in het werk van Radiohead/Yorke. Het borduurt voort op 'A Moon Shaped Pool', maar dan naar mijn gevoel iets meer richting 'King of Limbs' en een beetje op het solowerk van Yorke. Fijne plaat!

avatar van LittleBox
4,5
geplaatst:
Kaaasgaaf schreef:
Dat ik deze helden van mij - die ik acht keer in steeds grotere zalen heb gezien - binnenkort in het voor hen zo intieme Paradiso zal meemaken, kan ik nauwelijks bevatten.


Niets toe te voegen aan dit prachtige verhaal en ik deel volkomen de analyse over het voortbestaan van Radiohead. Dit soort briljante uitstapjes lijken haast wel nodig om juist te blijven.

En ook ik ben zo'n geluksvogel die over twee weken in Paradiso is. Zie ik erg naar uit/

avatar van waxs
4,5
geplaatst:
Dit is wel weer smullen hoor.

avatar van ohmusica
4,5
geplaatst:
Het (concept?) is niet heel ver weg van 'Radiohead' maar vooral muzikaal genieten. Dat Radiohead-gedoe had ook wel iets beklemmends vooral met al dat publiek en verwachtingen daaromheen.

avatar van Zwaagje
geplaatst:
portiss schreef:
Waar luisteren jullie het album? Kan het op spotify nog niet vinden.

Hij staat er op hoor! En ik ben ook pas aan de eerste luisterbeurt begonnen.

avatar van spoon
4,0
geplaatst:
Met Tom Skinner heb je dan ineens de weg vooruit voor Radiohead... nou ja, de band van Johnny Greenwood. Wat een drummer! (Thin Thing, A Hairdryer) Zo organisch en soulfull heeft Radiohead nooit geklonken. Yorke lijkt met de jaren ook steeds beter te zingen.

avatar van Frenz
geplaatst:
Prachtige post inderdaad Kaaasgaaf, mijn 'devotie' voor die mannen gaat niet zo diep, maar ik herken 'm wel. De ontdekkingstocht langs zo'n nieuw juweel heeft iets magisch.

Bijzonder jaar dit 2022, qua nieuwe releases, een fijne nieuwe Alt-j, Big Thief (nu pas ontdekt!), Fontaines overtuigt heel erg, Kendrick zo maar ineens en het is pas mei.

avatar van RadioMad
4,5
geplaatst:
Prachtig album. Kan niet wachten om ze de komende maanden (drie keer) live te mogen zien.

avatar van RadioMad
4,5
geplaatst:
Chameleon Day schreef:
maar dan naar mijn gevoel iets meer richting 'King of Limbs'


Ik vind A Light For Attracting Attention toch wel stukken beter dan The King Of Limbs

avatar van Chameleon Day
4,5
geplaatst:
RadioMad schreef:
(quote)


Ik vind A Light For Attracting Attention toch wel stukken beter dan The King Of Limbs


Vind ik ook. Ben zeer aangenaam verrast door deze worp. Overigens is KoL wel in aanzien gegroeid bij mij de laatste tijd.

avatar van Premonition
4,5
geplaatst:
In Rainbows is mijn favoriete Radiohead album, deze schurkt daar dicht tegen aan. Na de, in mijn oren, wat richtingloze solo albums van Yorke en Greenwood, vind ik dit een meer dan aangenaam album. Misschien dat we de inbreng van Skinner hierbij niet moeten onderschatten.

avatar van Cikx
4,5
geplaatst:
De eerste luisterbeurt smaakt naar meer. Het album houdt de spanning goed vast en die drums, mijn hemel! Ik zet hem gelijk nog een keertje op.

avatar van aerobag
3,5
geplaatst:
Mag ik dit Radiohead-light noemen of krijg ik dan mot?

Het opeenvolgende trio Thin Thing - Open the Floodgates - Free in the Knowledge voor mij een hoogtepunt van de plaat, de rest ben ik nog niet helemaal door weggeblazen. Ik zal de boel uiteraard nog even in herhaalde luisterbeurten marineren en zien of hij nog gaat groeien

avatar van Tav74
geplaatst:
Interessant, maar nog niet helemaal mijn ding na een luisterbeurt.
In die zin zit het wel in de lijn van Radiohead die voor mij na OK computer altijd een beetje op de rand gebalanceerd hebben. Soms trekt het me aan, soms stoot het me af en dat is direct mijn omschrijving van dit album tot nu toe.
Ga het nog een paar rondjes de kans geven.

avatar van deric raven
5,0
geplaatst:
The King of Limbs is amper een paar maanden oud als Thom Yorke het aanwezige concertpubliek aangenaam met een gloednieuwe song verrast. Open The Floodgates, een pure pianoballad, hier nog een track in wording. Prachtig verstillend met een diepgang welke totaal afwijkt van het elektronische proces waarin de tevens solerende zanger van Radiohead verkeert. Een paar jaar eerder haalde hij datzelfde geintje uit tijdens de voorbereidende fase van de Atoms For Peace tour met het semi akoestische gitaarspel op het verder met kille synthesizersferen gemarkeerde Skirting on the Surface. Een donkere onuitgebrachte Radiohead track. Twee splintersongs die later feilloos een plek opeisen in het maatschappelijk betrokken A Light for Attracting Attention. De soundtrack voor de onvoorspelbaarheid van het Nu.

Radiohead brengt vervolgens totaal onverwacht een paar jaar later het indrukwekkende A Moon Shaped Pool meesterwerk uit. Thom Yorke werkt aan de afronding van het Atoms for Peace project, leent zijn creativiteit uit om twee uur durend materiaal aan de Luca Guadagnino film Suspiria af te leveren, om vervolgens aan de slag te gaan met de therapeutische ANIMA verwerkingsplaat. De unieke live ervaringen van Open The Floodgates en Skirting On The Surface gaan voort als unieke luisterervaringen welke in eerste instantie geen vervolg krijgen, en die vrijwel zeker als geslaagde probeerseltjes een plek in de geschiedenisboeken opeisen.

Maar dan volgen de COVID-19 lockdown periodes, noodgedwongen blijft Radiohead ver verwijderd van het publiek, concertreeksen worden op het zijspoor geplaatst. Thom Yorke duikt met zijn Radiohead maatje Jonny Greenwood de studio in, waar de van Sons of Kemet bekende jazzdrummer Tom Skinner zich bij het tweetal voegt. De geboorte van The Smile, een supertrio groep, de naam dankende aan een Ted Hughes gedicht. Na het eenmalige optreden tijdens het Glastonbury event Live At Worthy Farm in mei 2021 gaan de geruchten al snel ten ronde. Zou Radiohead stilletjes afscheid van het publiek genomen hebben en een sterk geamputeerde doorstart maken.

Het blijft speculeren, totdat er in de winter van 2022 een viertal The Smile singles het licht zien, en dat een zeer sterk op elkaar ingespeeld drietal muzikanten een verbazend sterk optreden in concertzaal Magazine te Londen verzorgt. De aandacht heeft zich in ieder geval naar The Smile verlegd. Op het wel in Londen gespeelde Just Eyes and Mouth na, komt de setlist verder volledig met die van A Light for Attracting Attention overheen. Geen geslaagde Radiohead spin off dus, maar een fris nieuw project, waarin de bijdrage van Tom Skinner gelijkwaardig is aan de rollen van Thom Yorke en Jonny Greenwood.

We don’t need to fight
Look towards the light
Grab it in with both hands
What you know is right
Somebody’s falling down
Somebody’s telling lies
Simple-ass motherfuckers
With one mistake after another

Het revolutionaire The Same is een protestsong in wording. Thematisch overduidelijk een later uitgewerkte albumtrack. Een aanklacht tegen het politieke bedrog, de Brexit en het onnavolgbare maatschappelijke beleid. De ritmische mensheidvoetstappen door het paranoïde falende besturingssysteem van haperende elektronica ingehaald. De vertwijfeling van in een andere dimensie toekijkende Thom Yorke, lethargisch in stomverbaasde insomnia modus. Lichtgevende sterrenpracht plukkende van de aardedonkere Londense skyline. Fragmentarisch bereikbare geluksmomenten in een warhoofdig spanningsveld, spookachtig, versnellend ondergronds Subway duisternis.

De toevoegende Tom Skinner waarde openbaart zich in de heftige jazzy rond kronkelende slangenkuilgeluiden slachtveld van The Opposite, de katalysator van de gevaarlijk op elkaar ingespeelde b(r)anddriehoek.

Lit up like a firework.

De chemische reactie zet zich voort in funkende geslepenheid, loom verslavend. Vuur en passie, het explosieve ontbrandingspunt ontsnapt uit de op dreef zijnde vechtende gitaarlijnen. Het mag overduidelijk zijn dat Thom Yorke de energievretende leerschool van zijn Atoms for Peace maatje Flea in de bezwerende baspartijen reproduceert. Een demonische spookschaduw, zwaar stuwend en hypnotiserend pompend.

De You Will Never Work in Television Again punkrock is een zwaartekracht arme vrije bungeejump val, kaarsrecht naar beneden, een parachutesprong zonder ontsnappingskoordje. Hees bijtend, gecontroleerd ongecontroleerd en vlijmscherp. Dreigende Pana-Vision pianoregentoetsen worden aangenaam verstoord door de hemel trotserende kopstem van Thom Yorke. Stijltechnisch is er zeker een Pyramid Song verbondenheid, de bevreemdende verwarring met meer diep orkestrale blazers en strijkers weggepoetst.

The Smoke, een bizarre verslaglegging van hoe ver iemand kan gaan om zijn protest kracht bij te zetten. Koele baslijnen en waarschuwende vintage blazer sirenes spoelen het confronterende zelfverbrandingsproces weg. De herrijzenis van een feniks uit gebluste asresten. De roeping, de boodschap in een martelaarsrol.

Don’t mess with me
As I die in the flames
As I set myself on fire

Speech Bubbles, betoverende paradijselijke harpklanken in een gespreid bed van elektronische Krautrock berusting. Wegdromende van de verharde werkelijkheidsgetrouwe echtheid in surrealistische nachtmerrie filterende gitaargolven. Het nerveus freakende Thin Thing shopt weer in die schatrijke Atoms for Peace erfenis. Beklemmende repeterend hypnotiserende lagen stapelen, de vicieuze cirkel valkuil zonder bevrijdende nooduitgang. Manische gekte als voorbij racende tussenstations, duizelingwekkend ontremt roekeloos.

The beginning at the end
‘Til she turns us back again

Het Open The Floodgates Frankenstein monster, de scheppende oorsprong van The Smile in zijn verzachtende vriendelijke vorm, volgroeid en in tien jaar tijd volwassen geworden. De puzzelstukken als een volbracht geheel, het profetische verlangen naar die ontketende ontsnappingstocht uit de verslindende duisternis. Pijnloos zalvend, de piano als doelgericht werkinstrument. Beslagen bespiegelen in de geniale vrijheidssong Free in the Knowledge. Somber, episch met bevroren Koude Oorlog ademstilte sensitiviteit, zo jaren tachtig, zo 2022.

Het losgeslagen motorisch gestoorde A Hairdryer heeft die heerlijke Thom Yorke gekte. Onmogelijk dirigerend leiderschap in perfectie door Tom Skinner opgepakt en uitgevoerd. Onnavolgbaar, tegendraads geniaal. Net als bij Pana-Vision is het topje van het geheimzinnige piramide liedje net boven de oppervlakte zichtbaar, niet wetende welk gigantisch voortdrijvend noise gevaarte zich daaronder schuil houdt.

Look at all the pretty lights

Waving a White Flag, controle verlies, depressies, overgave en escapisme. Aardse vervlakking in hemelse filmische sferen, naar een hoopvol hoogtepunt strevende.

We Don’t Know What Tomorrow Brings

De propaganda sleutelzin die de kille nihilistische postpunkfilosofie uit het verleden koppelt aan de hedendaagse onvrede. Rebels strijdend geeft The Smile de Molotov fakkel aan de jongere generatie door, in werpstandmodus boven op de opruiende barricades staande. De afronding bewerkstelligd door het vaandel dragende Skirting on the Surface. Hoe mooi kan je eindigen, hoe prachtig inspirerend kan je de ziel blootgeven. De destructieve verlokkingen van het artiestenbestaan. Doods, drugs gerelativeerd, op de rand van de afgrond. Eenzame afstervende hoteldecadentie, verwijzende naar de OK Computer afrondingsperiode. Treurige triestheid, gevangen in hulpeloze ontroering. En dan is het stil…

The Smile - A Light for Attracting Attention | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van Premonition
4,5
geplaatst:
“Eenzame afstervende hoteldecadentie”. Klinkt fraai, maar wat drink of rook je, wanneer je deze recensies schrijft?

avatar van deric raven
5,0
geplaatst:
Premonition schreef:
“Eenzame afstervende hoteldecadentie”. Klinkt fraai, maar wat drink of rook je, wanneer je deze recensies schrijft?


Meestal Grolsch Radler 0.0, het liefste Citroen. Bij een ondeugende dag wil ik mij wel aan een Hertog Jan Grand Prestige wagen.

avatar van Premonition
4,5
geplaatst:
Dan was het in dit geval vast de Grand Prestige…

avatar van deric raven
5,0
geplaatst:
Premonition schreef:
Dan was het in dit geval vast de Grand Prestige…


Bedankt!


avatar van DjFrankie
4,0
geplaatst:
The Smile, ik hoor hier een best of Radiohead, van nummers die nog niet op de plaat zijn verschenen, deze CD herbergt nummers die zo de The Bends, OK Computer, Kid A etc zouden passen. De variatie is hier daarom volop aanwezig.

You Will Never Work in Television Again past zo op The Bends, Pana-Vision zou niet misstaan op OK Computer. En We Don't Know What Tomorrow Brings kan zo op KId A. Zoals ik al zei, gevarieerd.

Inmiddels weer een luisterbeurt verder en Tiny Things is toch ook wel heel erg goed, verwacht ook binnen niet al te lange tijd dat er 1/2 punt bij komt. Nu nog live op Werchter classic in het voorprogramma van Placebo, altijd een leuke affiche

avatar van mol
4,5
mol
geplaatst:
Skrting on the Surface is prachtig zeg. Doet me sterk denken aan Yorke's Suspirium, maar dan instrumentaal enorm verrijkt.

geplaatst:
Net even geluisterd, plaat van het jaar volgens Oor nou dan hoop ik wel dat er nog betere uitkomen als dit de beste van het jaar moet gaan worden.
Vindt het niet echt baanbrekend, vrij standaard, Thom zingt mooi inderdaad maar dat heeft ie vaker gedaan.
Vergelijk dit eens met bv de 2e Black Country New Road, urgente plaat deze niet.

Radiohead of The Smile is niet meer vernieuwend, is niet erg, ze schijnen niets fout te kunnen doen.
Ik laat de lp staan bij de platenzaak, de vorige kocht ik wel, vind ik prachtig.

avatar van Kaaasgaaf
5,0
geplaatst:
Grootfaas schreef:
Net even geluisterd, plaat van het jaar volgens Oor nou dan hoop ik wel dat er nog betere uitkomen als dit de beste van het jaar moet gaan worden.
Vindt het niet echt baanbrekend, vrij standaard, Thom zingt mooi inderdaad maar dat heeft ie vaker gedaan.
Vergelijk dit eens met bv de 2e Black Country New Road, urgente plaat deze niet.

Radiohead of The Smile is niet meer vernieuwend, is niet erg, ze schijnen niets fout te kunnen doen.
Ik laat de lp staan bij de platenzaak, de vorige kocht ik wel, vind ik prachtig.

'Net even geluisterd' klinkt niet bepaald alsof je het een echte kans gegeven hebt. Wat niet erg is, maar wel opmerkelijk als je die vorige zo prachtig vindt.

5,0
geplaatst:
Open the Floodgates, wat komt dat nummer hier even binnen zeg. Tranentrekkend mooi. En Free in the Knowledge past er echt perfect achteraan.

Erg enthousiast over dit album na de eerste luisterbeurt.

avatar van Lura
geplaatst:
Ondanks de enthousiaste recensie van deric raven al afgehaakt na het beluisteren van het nummer You Will Never Work in Television Again.

avatar van meneer
geplaatst:
Lura schreef:
Ondanks de enthousiaste recensie van deric raven al afgehaakt na het beluisteren van het nummer You Will Never Work in Television Again.

En waarom ? Het nummer is niet representatief voor het gehele album. Natuurlijk wel een kleine blauwdruk voor de glimlach op het radiohoofd. Maar toch benieuwd naar het ‘waarom’. Niet om verantwoording af te leggen maar ik waardeer altijd wel je inbreng op MuMe.

avatar van Lura
geplaatst:
Het nummer raakt me gewoon niet. Heb ook helemaal niks met de stem van Thom Yorke.

avatar van Snoeperd
geplaatst:
Ik kan de Spotify-playlist van de heren van The Smile met vele jazzparels ten zeerste aanraden.

avatar van Frenz
geplaatst:
Da's een meer valide argument Lura, ik durf wel te stellen dat You Will etc etc bijna een buitenbeentje is tussen de vele breekbare songs. Maar de Yorke-snaar moet wel vibreren

avatar van meneer
geplaatst:
Lura schreef:
Het nummer raakt me gewoon niet. Heb ook helemaal niks met de stem van Thom Yorke.

Begrijpelijk maar als ik iemand leer kennen en die heeft een ietwat schelle stem die ik niet mooi vind (o.i.d.) dan neem ik meestal wel de tijd om de rest van de persoon te leren kennen. Wie weet ontdek ik dan andere dingen die wel goed bevallen.

Alhoewel.. Als Lemmy Kilmister van Motörhead bij Queen had gezongen had ik de albums van Queen ws ook niks gevonden

Ik begrijp je..

Gast
geplaatst: vandaag om 03:37 uur

geplaatst: vandaag om 03:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.