menu

The Smile - A Light for Attracting Attention (2022)

mijn stem
4,07 (410)
410 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: XL

  1. The Same (4:19)
  2. The Opposite (3:06)
  3. You Will Never Work in Television Again (2:48)
  4. Pana-Vision (4:08)
  5. The Smoke (3:39)
  6. Speech Bubbles (4:16)
  7. Thin Thing (4:30)
  8. Open the Floodgates (4:29)
  9. Free in the Knowledge (4:12)
  10. A Hairdryer (5:17)
  11. Waving a White Flag (3:47)
  12. We Don't Know What Tomorrow Brings (3:16)
  13. Skrting on the Surface (5:31)
totale tijdsduur: 53:18
zoeken in:
avatar van coldwarkids
2,5
geplaatst:
Wel een aangename hoes. Singles ben ik niet kapot van, vooral You Will Never Work In Television Again is een klein gedrochtje.

avatar van YouWillNeverWorkInTelevision
5,0
geplaatst:
The Same & Speech Bubbles

avatar van aERodynamIC
4,5
geplaatst:
Een beetje vreemd, maar wel lekker. Eigenlijk gaat dat ook altijd wel voor Radiohead op. Ik had een ander geluid verwacht op dit album, maar ze schuren erg dicht tegen Radiohead aan.

Een nummer als Pana-Vision vind ik echt meesterlijk: wat een schoonheid. Bevreemdend en toch hemels. Hier lijken de mannen net weer een stapje verder te gaan. Alsof dat nooit meer zou kunnen, en dat maakt The Smile toch wel bijzonder.

Ook Speech Bubbles heeft dit effect op me: hoe betoverend mooi kan het zijn?!

En dan heb je nog opzwepender nummers als You Will Never Work in Television Again (hoor ik hier The Velvet Underground invloeden?!) en We Don't Know What Tomorrow Brings die het album net even de nodige peper geven waardoor het album als geheel behoorlijk avontuurlijk overkomt.

Vervolgens de knock-out in de vorm van Skrting on the Surface: Man, man, man!

Mooi naast lelijk, betoverend naast onderkoeld. Spannend naast rustgevend. Radiohead kan het en The Smile doet niks anders.

En dat is fijn, heel fijn......

avatar van Kaaasgaaf
5,0
geplaatst:
Toen op 21 mei vorig jaar werd aangekondigd dat die avond een nieuw project van Jonny Greenwood en Thom Yorke zou debuteren als onderdeel van een pandemieproof streamingevent van Glastonbury, kocht ik uiteraard meteen een kaartje. Sinds mijn dertiende volg ik deze heren immers in alles wat ze doen. En dit riep toch wel een hoop nieuwsgierigheid op: het zou de eerste keer zijn dat deze twee genieën buiten hun ‘moederschip’ de handen ineen zouden slaan. Ik ging ervan uit dat het wel een hoogst experimenteel, elektronisch of orkestraal gebeuren zou blijken. Of wellicht heel jazzy, al was het maar vanwege het derde bandlid: jazzdrummer Tom Skinner, afkomstig uit het mij toentertijd slechts vagelijk bekende Sons Of Kemet. Ik zat er helemaal klaar voor, maar de avond duurde lang. De rest van het Glastonbury-programma boeide mij niet zo, met uitzondering van een andere grote held: Damon Albarn, die nummers ten gehore bracht van zijn prachtige solo-album dat later dat jaar zou verschijnen. Er waren ook de nodige technische problemen, de stream viel regelmatig uit de lucht. Ik was zenuwachtig of het tijdig gefixt zou zijn. Af en toe schakelden we om de tijd te doden maar over naar het Songfestival, want dat was er ook nog eens die avond. Hoe dan ook: toen The Smile begon aan hun korte set, zat ik er gelukkig helemaal klaar voor en werkte alles naar behoren (hoewel ik later begreep dat dit voor veel kijkers niet het geval was, ik had dus blijkbaar geluk gehad). 



En hoe The Smile bleek te klinken was toch eigenlijk wel het láátste dat ik had verwacht. Dit side-project (toen nog onduidelijk of we het als een volwaardige band moesten beschouwen, wie weet bleek het een eenmalig iets te zijn) rockte zowaar dat het een aard had. Nu is het een wijdverspreide misvatting dat Jonny en Thom sinds Kid A hun gitaren volledig zouden hebben ingeruild voor abstracte electronica, mensen die dat beweren hebben blijkbaar nooit een 2+2=5, Bodysnatchers, Jigsaw of Burn The Witch gehoord. Maar de energie van dit Smile-optreden was rauwer en punkiër dan je van deze doordachte vijftigers zou verwachten. Heel in de verte riep het bij vlagen wel Radiohead in z’n begindagen op, maar als zo lang op elkaar ingespeeld vijftal zou een poging daarop terug te grijpen vast al snel gekunsteld aandoen. Terwijl in zo’n kleinere bezetting, zonder bovendien de juk van die Heilige Naam, en met de toegevoegde energie van een andersoortige muzikant, het aanzienlijk eenvoudiger zal zijn geweest zulke zogenaamde onbevangenheid op te roepen. Bovendien hoorde ik ook enige invloeden die niet (mathrock) of nauwelijks (Afropop) bij Radiohead naar voren zijn gekomen. Al met al kon ik de veelgehoorde reactie, dat The Smile wel het einde van Radiohead zou betekenen, niet zo goed plaatsen. Ook dat een van de gespeelde nummers een oud Radiohead-nummer is dat nooit op plaat verscheen, vond ik op zich een weinig belangwekkend teken. Immers, Thom heeft vaker nummers tussen zijn vele projecten laten switchen.



Op enkele Instragram-videos van repetities en Thoms solo-uitvoering op een festival van Free In The Knowledge (zowaar een kampvuurachtig nummer) na, zou het meer dan een half jaar duren voor we weer een teken van The Smile mochten vernemen. Dat was in januari van dit jaar, met de heerlijk sardonisch getitelde single You Will Never Work In Television Again. Dit nummer versterkte de vermoedens dat The Smile als behoorlijk opzichzelfstaand bandje beschouwd mag worden. De enige Radiohead-associatie die het ieder geval bij mij opriep was buitenbeentje Bangers + Mash van de In Rainbows-bonusdisc en Thom’s manier van zingen deed zowaar een piepklein beetje Pablo Honey-achtig aan. Maar de bevreemdende geluidenbrei (horen we daar een fluit?) in de bridge, toonde tegelijk dat ook als deze muzikanten voor zoiets simpel mogelijks lijken te gaan, er nog altijd wel iets uitdagends mee wordt gesmokkeld. Over een album kregen we nog niets te horen, wel de aankondiging voor een drietal nieuwe streamingconcerts (live vanuit Londen) later die maand. Het zou interessant zijn om te zien in hoeverre dit project (of: deze band, mochten we nu toch al wel voorzichtig zeggen) zich in de tussentijd verder ontwikkeld had.

 De sfeer van deze concerten was behoorlijk anders dan die van het Glastonbury-optreden. Minder rauw, meer gedetailleerd. Wonderlijk dat slechts drie muzikanten zo’n weids geluid neer kunnen zetten, al bespeelde eeuwig wonderkind Jonny regelmatig twee instrumenten tegelijk (hem met z’n ene hand piano en met z’n andere harp zien spelen, in mijn pyjama vanaf de eerste rij die mijn bankstel was, is een belevenis die me wel altijd bij zal blijven). En de nummers die we nog niet kenden (of half kenden, zoals een tweede onuitgebracht Radiohead-oudje) waren minder basaal rockend, eerder spacey bezwerend. Je zou het moeilijk anders kunnen omschrijven dan… Radiohead-esque. Voor het eerst diende zich bij mij nu ook de gedachte aan of The Smile dat andere bandje zo niet een beetje overbodig zou maken. Zeker met oudgediende Nigel Godrich achter de knoppen, waardoor het in de studio vast alleen nog maar gelaagder zou worden.



Er zouden maar liefst nog een vijftal singles volgen, die ik elk van mezelf niet vaker dan twee keer mocht beluisteren. Een paar jaar geleden zou ik waarschijnlijk wel geprobeerd hebben al die voorproefjes krampachtig te negeren, daar ik als verstokt albumfanaat weinig op vind wegen tegen de sensatie dat een plaat waar ik zo naar uitzie bij een eerste beluistering nog zo nieuw mogelijk is. Maar ach, tegenwoordig maak ik het mezelf toch net iets minder moeilijk. De singles bevestigden ieder geval mijn vermoeden dat The Smile niet zozeer een totaal andere kant van Thom en Jonny laat zien, maar een logische voortzetting is van hun dertigjaarlange samenwerking. The Smile lijkt net iets losser en luchtiger, funkiër misschien wel, te klinken dan Radiohead doorgaans doet, wat hem niet zozeer zit in de nummers zelf (waarvan het merendeel in andere vorm ook prima op een Radiohead-plaat zouden passen), maar eerder het samenspel van zo’n kleinere bezetting (met regelmatige toevoeging van blazers en strijkers, die natuurlijk bij Radiohead ook een steeds prominentere plek hebben gekregen, en die voor Jonny met zijn vele soundtracks en klassieke composities inmiddels even kenmerkend zijn als zijn gitaarspel). Bovendien lieten deze vijf nummers horen, dat dit wel eens het meest veelzijdige Radiohead-gerelateerde album sinds Hail To The Thief zou kunnen blijken (en naar nu blijkt ook hun langste). 

En dan kwam er eindelijk de aankondiging van concerten en... Het Album.

Dat album is er nu dan eindelijk, en het bijzonder is dat hoewel mijn anticipatie ziekelijke vormpjes begon aan te nemen, het nog vele malen beter blijkt dan ik me had kunnen indenken. Ook al kende ik een groot deel van de nummers al, klinken ze toch nieuw. Zoals op elk Radiohead-album sinds The Bends (en bij elke plaat verder geperfectioneerd) lijkt er zo ontzettend bizar goed nagedacht over de volgorde, waardoor elke track een gewicht krijgt door het contrast met het nummer ervoor. Een cliché van jewelste, maar de som is zoveel meer dan de delen. En ook al bevat elke track grotendeels herkenbare elementen van wat Thom en Jonny zowel binnen als buiten Radiohead in al hun veelzijdigheid hebben gedaan, staat deze plaat toch volledig op zichzelf. Elk nummer heeft weer andere elementen om je mee te slepen en te hypnotiseren. Het is alsof je bij elke track een nieuwe kamer binnenstapt van een kasteel om in rond te blijven dwalen. Tovenaars zijn het.

Veel mensen zijn van mening dat A Moon Shaped Pool Radioheads zwanenzang zal blijken te zijn en dat The Smile een teken is dat dat vermoeden bevestigt. Ik denk dat Radiohead nog niet is uitgespeeld en juist een projecten zoals dit ervoor zorgt dat de band zo lang kan blijven voortbestaan. Zonder The Eraser geloof ik niet dat In Rainbows er was gekomen, zonder de soundtracks van Jonny geen A Moon Shaped Pool. Het gaat er niet alleen om dat Radiohead, als band die nooit stil kan staan, injecties nodig heeft van zulke buitenechtelijke experimenten. Experimenten die zo goed werken juist omdat ze de loden last van die heilige bandnaam niet hoeven te dragen. Het verrassende van dit experiment is dat het voornamelijk een experiment met conventies betreft: wellicht te speels, te direct en op momenten te ongeremd mooi voor een volgend Radiohead-album. Maar tegelijk vol van die typische betoverende Radiohead-gelaagdheid. Het mooiste buitenechtelijke kindje denkbaar.

Ik heb sterk het vermoeden dat Jonny de initiatiefnemer en stuwende kracht is van deze band. Niet alleen omdat hij nu steeds het woord voert in alle updates (normaal doet Thom dat), maar ook omdat ik hem een tijd terug in een interview zichzelf zag beschrijven als de minst perfectionistische van Radiohead, de meest ongeduldige. Hij zei dat hij liever had gehad dat Radiohead veel vaker muziek uitbracht, die dan maar ietsje minder ‘goed’ is. Misschien is dat dan wel de belangrijkste reden achter The Smile, dat Jonny nou eens zijn zin heeft doorgezet, om dit tot verfrissend resultaat te laten leiden.

Dat ik deze helden van mij - die ik acht keer in steeds grotere zalen heb gezien - binnenkort in het voor hen zo intieme Paradiso zal meemaken, kan ik nauwelijks bevatten. Ik ben benieuwd of ze alleen nummers van deze prachtige plaat gaan spelen, of meer verrassingen in petto hebben. Bijzonder zal het hoe dan ook worden. Tot die tijd zal ik A Light… vast steeds dieper in mijn hart sluiten, en er vermoedelijk ook daarna niet op uitgeluisterd raken. Het is wellicht nog een beetje vroeg voor dit soort uitspraken, maar ik heb toch wel sterk het gevoel dat dit het zoveelste iconische werk van deze heren is dat een zalig onderdeel van mijn leven uit zal blijven maken, iets om te allen tijde naar terug te kunnen keren.

avatar van RadioMad
4,5
geplaatst:
Chameleon Day schreef:
maar dan naar mijn gevoel iets meer richting 'King of Limbs'


Ik vind A Light For Attracting Attention toch wel stukken beter dan The King Of Limbs

avatar van deric raven
5,0
geplaatst:
The King of Limbs is amper een paar maanden oud als Thom Yorke het aanwezige concertpubliek aangenaam met een gloednieuwe song verrast. Open The Floodgates, een pure pianoballad, hier nog een track in wording. Prachtig verstillend met een diepgang welke totaal afwijkt van het elektronische proces waarin de tevens solerende zanger van Radiohead verkeert. Een paar jaar eerder haalde hij datzelfde geintje uit tijdens de voorbereidende fase van de Atoms For Peace tour met het semi akoestische gitaarspel op het verder met kille synthesizersferen gemarkeerde Skirting on the Surface. Een donkere onuitgebrachte Radiohead track. Twee splintersongs die later feilloos een plek opeisen in het maatschappelijk betrokken A Light for Attracting Attention. De soundtrack voor de onvoorspelbaarheid van het Nu.

Radiohead brengt vervolgens totaal onverwacht een paar jaar later het indrukwekkende A Moon Shaped Pool meesterwerk uit. Thom Yorke werkt aan de afronding van het Atoms for Peace project, leent zijn creativiteit uit om twee uur durend materiaal aan de Luca Guadagnino film Suspiria af te leveren, om vervolgens aan de slag te gaan met de therapeutische ANIMA verwerkingsplaat. De unieke live ervaringen van Open The Floodgates en Skirting On The Surface gaan voort als unieke luisterervaringen welke in eerste instantie geen vervolg krijgen, en die vrijwel zeker als geslaagde probeerseltjes een plek in de geschiedenisboeken opeisen.

Maar dan volgen de COVID-19 lockdown periodes, noodgedwongen blijft Radiohead ver verwijderd van het publiek, concertreeksen worden op het zijspoor geplaatst. Thom Yorke duikt met zijn Radiohead maatje Jonny Greenwood de studio in, waar de van Sons of Kemet bekende jazzdrummer Tom Skinner zich bij het tweetal voegt. De geboorte van The Smile, een supertrio groep, de naam dankende aan een Ted Hughes gedicht. Na het eenmalige optreden tijdens het Glastonbury event Live At Worthy Farm in mei 2021 gaan de geruchten al snel ten ronde. Zou Radiohead stilletjes afscheid van het publiek genomen hebben en een sterk geamputeerde doorstart maken.

Het blijft speculeren, totdat er in de winter van 2022 een viertal The Smile singles het licht zien, en dat een zeer sterk op elkaar ingespeeld drietal muzikanten een verbazend sterk optreden in concertzaal Magazine te Londen verzorgt. De aandacht heeft zich in ieder geval naar The Smile verlegd. Op het wel in Londen gespeelde Just Eyes and Mouth na, komt de setlist verder volledig met die van A Light for Attracting Attention overheen. Geen geslaagde Radiohead spin off dus, maar een fris nieuw project, waarin de bijdrage van Tom Skinner gelijkwaardig is aan de rollen van Thom Yorke en Jonny Greenwood.

We don’t need to fight
Look towards the light
Grab it in with both hands
What you know is right
Somebody’s falling down
Somebody’s telling lies
Simple-ass motherfuckers
With one mistake after another

Het revolutionaire The Same is een protestsong in wording. Thematisch overduidelijk een later uitgewerkte albumtrack. Een aanklacht tegen het politieke bedrog, de Brexit en het onnavolgbare maatschappelijke beleid. De ritmische mensheidvoetstappen door het paranoïde falende besturingssysteem van haperende elektronica ingehaald. De vertwijfeling van in een andere dimensie toekijkende Thom Yorke, lethargisch in stomverbaasde insomnia modus. Lichtgevende sterrenpracht plukkende van de aardedonkere Londense skyline. Fragmentarisch bereikbare geluksmomenten in een warhoofdig spanningsveld, spookachtig, versnellend ondergronds Subway duisternis.

De toevoegende Tom Skinner waarde openbaart zich in de heftige jazzy rond kronkelende slangenkuilgeluiden slachtveld van The Opposite, de katalysator van de gevaarlijk op elkaar ingespeelde b(r)anddriehoek.

Lit up like a firework.

De chemische reactie zet zich voort in funkende geslepenheid, loom verslavend. Vuur en passie, het explosieve ontbrandingspunt ontsnapt uit de op dreef zijnde vechtende gitaarlijnen. Het mag overduidelijk zijn dat Thom Yorke de energievretende leerschool van zijn Atoms for Peace maatje Flea in de bezwerende baspartijen reproduceert. Een demonische spookschaduw, zwaar stuwend en hypnotiserend pompend.

De You Will Never Work in Television Again punkrock is een zwaartekracht arme vrije bungeejump val, kaarsrecht naar beneden, een parachutesprong zonder ontsnappingskoordje. Hees bijtend, gecontroleerd ongecontroleerd en vlijmscherp. Dreigende Pana-Vision pianoregentoetsen worden aangenaam verstoord door de hemel trotserende kopstem van Thom Yorke. Stijltechnisch is er zeker een Pyramid Song verbondenheid, de bevreemdende verwarring met meer diep orkestrale blazers en strijkers weggepoetst.

The Smoke, een bizarre verslaglegging van hoe ver iemand kan gaan om zijn protest kracht bij te zetten. Koele baslijnen en waarschuwende vintage blazer sirenes spoelen het confronterende zelfverbrandingsproces weg. De herrijzenis van een feniks uit gebluste asresten. De roeping, de boodschap in een martelaarsrol.

Don’t mess with me
As I die in the flames
As I set myself on fire

Speech Bubbles, betoverende paradijselijke harpklanken in een gespreid bed van elektronische Krautrock berusting. Wegdromende van de verharde werkelijkheidsgetrouwe echtheid in surrealistische nachtmerrie filterende gitaargolven. Het nerveus freakende Thin Thing shopt weer in die schatrijke Atoms for Peace erfenis. Beklemmende repeterend hypnotiserende lagen stapelen, de vicieuze cirkel valkuil zonder bevrijdende nooduitgang. Manische gekte als voorbij racende tussenstations, duizelingwekkend ontremt roekeloos.

The beginning at the end
‘Til she turns us back again

Het Open The Floodgates Frankenstein monster, de scheppende oorsprong van The Smile in zijn verzachtende vriendelijke vorm, volgroeid en in tien jaar tijd volwassen geworden. De puzzelstukken als een volbracht geheel, het profetische verlangen naar die ontketende ontsnappingstocht uit de verslindende duisternis. Pijnloos zalvend, de piano als doelgericht werkinstrument. Beslagen bespiegelen in de geniale vrijheidssong Free in the Knowledge. Somber, episch met bevroren Koude Oorlog ademstilte sensitiviteit, zo jaren tachtig, zo 2022.

Het losgeslagen motorisch gestoorde A Hairdryer heeft die heerlijke Thom Yorke gekte. Onmogelijk dirigerend leiderschap in perfectie door Tom Skinner opgepakt en uitgevoerd. Onnavolgbaar, tegendraads geniaal. Net als bij Pana-Vision is het topje van het geheimzinnige piramide liedje net boven de oppervlakte zichtbaar, niet wetende welk gigantisch voortdrijvend noise gevaarte zich daaronder schuil houdt.

Look at all the pretty lights

Waving a White Flag, controle verlies, depressies, overgave en escapisme. Aardse vervlakking in hemelse filmische sferen, naar een hoopvol hoogtepunt strevende.

We Don’t Know What Tomorrow Brings

De propaganda sleutelzin die de kille nihilistische postpunkfilosofie uit het verleden koppelt aan de hedendaagse onvrede. Rebels strijdend geeft The Smile de Molotov fakkel aan de jongere generatie door, in werpstandmodus boven op de opruiende barricades staande. De afronding bewerkstelligd door het vaandel dragende Skirting on the Surface. Hoe mooi kan je eindigen, hoe prachtig inspirerend kan je de ziel blootgeven. De destructieve verlokkingen van het artiestenbestaan. Doods, drugs gerelativeerd, op de rand van de afgrond. Eenzame afstervende hoteldecadentie, verwijzende naar de OK Computer afrondingsperiode. Treurige triestheid, gevangen in hulpeloze ontroering. En dan is het stil…

The Smile - A Light for Attracting Attention | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van DjFrankie
4,0
geplaatst:
The Smile, ik hoor hier een best of Radiohead, van nummers die nog niet op de plaat zijn verschenen, deze CD herbergt nummers die zo de The Bends, OK Computer, Kid A etc zouden passen. De variatie is hier daarom volop aanwezig.

You Will Never Work in Television Again past zo op The Bends, Pana-Vision zou niet misstaan op OK Computer. En We Don't Know What Tomorrow Brings kan zo op KId A. Zoals ik al zei, gevarieerd.

Inmiddels weer een luisterbeurt verder en Tiny Things is toch ook wel heel erg goed, verwacht ook binnen niet al te lange tijd dat er 1/2 punt bij komt. Nu nog live op Werchter classic in het voorprogramma van Placebo, altijd een leuke affiche

avatar van Lura
geplaatst:
Ondanks de enthousiaste recensie van deric raven al afgehaakt na het beluisteren van het nummer You Will Never Work in Television Again.

avatar van henrie9
4,5
geplaatst:
"There is a smile of love and there is a smile of deceit" - William Blake...

Vanaf noot één, wat een prachtig dromerig album krijgen we met dit 'A Light For Attracting Attention'! Van twee van de belangrijkste rockmuzikanten van hun generatie, Thom Yorke, Jonny Greenwood en die uitstekende Sons of Kemet's jazzdrummer Tom Skinner en samen met hen producer Nigel Goodrich. Vorig jaar verrasten ze op Glastonbury al de wereld met hun 'work in progress'. De afwerking ervan in stilte werd hun uitlaatklep tijdens de ongedwongenheid van de lockdown. Nu, uit de startblokken gaat dit The Smile met de progressieve deiner 'The Same'. Zinderende elektronica die in emotioneel crescendo steeds hoger opkringelt, subliem rumoerig spel met het tempo. Als bloedserieuze klassebakken van Radiohead, zomaar gewoon iets nieuws uitproberen en het dan tot in de puntjes perfectioneren. The Smile, met z'n drieën spannend en flexibel wentelend zijn ze dus zomaar binnengerold met een veelzijdig debuut van de ervaring. Terstond fascineert daarbij gelijk weer de onaangetast vertrouwde etherische stem van Yorke, een onthullend instrument op zich. Zalvend als een engel, ze entertaint, sneert, glijdt, gromt en bijt. Alles met een creativiteit die royaal over de rand loopt, nu ze blijkbaar hun zoveelste nieuwe adem hebben gevonden. Dertien waardige nummers, wisselende stemmingen tussen vooral zacht en harder, mooi en evenwichtig samengeweven in een heerlijk opgebouwde rij. Kunstig en biezonder, een project dat al direct zoveel samenhang vertoont en dat in zijn nerven toch innig verstrengeld blijft met die ooit zo alomaanwezige moedergroep. Een alternatieve R-sound die overal zo betrouwbaar binnenkomt. Maar het luistert evenwel ook lekker ruig en groovy. Met postpunk, math- en krautrock nu ook op het menu, naast jazz, prog, afrobeat, strijkers blazers en soundtrackachtige soundscapes (componist Jonny Greenwood, weetjewel). Neem nu het door Jonny's luidruchtige gitaren stuwende 'You Will Never Work in Television Again', het komt als derde nummer verrassend uit het niets aan zet. Dergelijke postpunk, gejaagd door de wind, nooit gedacht dat ze het ook in de vingers hadden!

Ook 'The Opposite' klinkt fantastisch met Skinner's sensationele jazzy drumbeat, sombere bas en in trance stijgende gitaren die de andere instrumenten overlappen. Het ontzaglijke 'Pana-Vision', creepy Yorke tussen de griezelig ijle pianotoetsen tot eerst de blazers en finaal ook de indrukwekkende strijkers zwijmelend overnemen. 'The Smoke' overheerst door zijn grandioze baslijn, met sporadische jazzy blazers à la Son of Kemet. Het langzaam op orgel brandende 'Speech Bubbles' is een bijna experimentele compositie die uitmunt in delicate schoonheid. 'Thin Thing', nog zo'n knetterend postpunky opstartende topper die, terwijl Yorke dapper gelaagd doorzingt, met spetterende percussie mathrockend doortstuitert in een hardnekkige poging om onderweg maar al zijn duivelse spanning te ontladen. Het schitterende 'Open the Floodgates' andermaal een traag in fragiliteit groeiend psychedelisch pianonummer, waar zich ook nog eens serene strijkers, synths en blazers komen bij aansluiten.

De akoestische schoonheid van 'Free in the Knowledge' is grimmig, strijkers hangen weer in de achtergrond van Yorke's delicate falsetto. 'A Hairdryer' bevestigt nogmaals welke goeie zanger Yorke is gebleven, een man die zich immer staande houdt, ook tussen de nerveus eromheen walsende orkestratie, drums en gitaren. Dit had toch ook regelrecht een 'OK Computer'-song kunnen zijn? 'Waving a White Flag' is dan in pure Vangelis-synthesizersound opgebouwde psychedelica. Het rechttoe rechtaan pompende 'We Don't Know What Tomorrow Brings' bevat postpunkcatchiness as hell.
Elegante gitaarakkoorden, stappende drums en ingetogen blazers leiden dan uiteindelijk 'Skrting on the Surface' tot z'n hemels eindpunt.

Gelanceerd in hedendaagse tijden weerspiegelt net als Radiohead ook The Smile veel gebrokenheid. Angst, dreiging, woede en cultureel verval stonden altijd al in hun vaandel. Met een pandemie en de klimaatproblematiek erbovenop wordt dit sindsdien almaar uitgesprokener. Maar ondanks alle somberte houdt Yorke het toch eerder bij vredig loslaten, bij samen toch weer op pad gaan. Die sereniteit zweeft hoorbaar doorheen het album.

'A Light For Attracting Attention' van The Smile klinkt zo aangenaam bezwijmend, uitdijend en minimaal, maar zit tegelijk vol energiestoten en is tegelijk zo dansbaar. Ze voelt qua warme sound voortdurend aan als die Radiohead van vóór Kid A. Maar presenteert het zich daarom als pure nostalgie? Neen, dat zeker niet. Daarvoor is de slimme inbreng ook van de dartele jazzy ritmes van 'nieuwkomer' Skinner een even essentieel onderdeel van de lenigheid, de verfrissing en de vernieuwing.
De muzikaal meer dan briljante dynamiek van deze altijd kunstige band kan ons dus niet anders dan een heel brede 'Smile' ontlokken. We hoorden hier een nieuw Radiohead, helemaal 'in progress'.

avatar van 4addcd
geplaatst:
Ik heb even gewacht, maar ben er al gedeeltelijk ingedoken. Nr1 kon zomaar eens een Steven Wilson nummer zijn….en laat ik nou een groot fan zijn . 2 en 3 Engelse indie en ook dat is lekker! En dan komt nummer 4; weer Steven Wilson? Nou en of! Luister maar eens naar eerste deel van Remainder the Black dog. En probeer dan maar eens te beweren dat ze daar nooit naar geluisterd hebben.
Enfin, een eer dat ze mijn held kopieëren. Wel wat gehoord van andere nummers, maar niet goed genoeg. Eerste indruk is top! Die variatie in stijlen vinden sommigen lastig, maar ik houd daar erg van. Wordt vervolgd…..

avatar van ArnoldusK
4,5
geplaatst:
De piano-riff in Pana-vision. De baslijn van The Smoke. Het heerlijke happy-sad-melancholic gevoel bij Speech Bubbles (denk: een bos waar je doorheen fietst, je dochtertje voor op de fiets). De gitaarsolo uit Thin Thing die zich uit de godvergeten structuur van het nummer moet worstelen, elleboogt, struikelt en dan gas (gas!) geeft! Tot rust komen terwijl de Floodgates openen, man, man. Het gehihat dat hypnotiseert in A Hairdryer, met woodblocks/toms die af en toe om de hoek komen kijken. Het besef dat we inderdaad niet weten wat Tomorrow Brings en dus mogen we in awe ons blijven verwonderen. Om Thom Yorke en de zijnen. Om de productie, instrumentarium, de teksten, de werelden die gecreëerd worden en ach, ook om het leven ja. De blazers blazen ons voorzichtig gedag. Tot weer.

avatar van Cannabooze
Zack schreef:
Als het maar apart is vind de Mume fanclub het fantastisch , maar dat is het niet....


De 'Mume fanclub' is veelzijdig. U mag dit apart vinden. De ander vindt het vindingrijk en geniet van het kunstzinnige. Ieder zijn meug.

Dit is duidelijk niet uit uw straatje. Dat kan. Dat mag.
Maar om het nou af te kammen alsof enkel uw smaak bepalend is voor kwaliteit?

Mijn inziens is dit wél fantastisch.
Of het daarmee daadwerkelijk fantastisch is, blijft subjectief.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:56 uur

geplaatst: vandaag om 17:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.