menu

The Smile - A Light for Attracting Attention (2022)

mijn stem
4,08 (402)
402 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: XL

  1. The Same (4:19)
  2. The Opposite (3:06)
  3. You Will Never Work in Television Again (2:48)
  4. Pana-Vision (4:08)
  5. The Smoke (3:39)
  6. Speech Bubbles (4:16)
  7. Thin Thing (4:30)
  8. Open the Floodgates (4:29)
  9. Free in the Knowledge (4:12)
  10. A Hairdryer (5:17)
  11. Waving a White Flag (3:47)
  12. We Don't Know What Tomorrow Brings (3:16)
  13. Skrting on the Surface (5:31)
totale tijdsduur: 53:18
zoeken in:
avatar van devel-hunt
3,5
geplaatst:
Radiohead onder een andere noemer, The Smile, zo dicht zit dit geluid tegen Radiohead aan, een band die boven alle kritiek verheven is sinds het fenomenale ok computer. Maar dat is alweer heel wat jaren geleden, daarna kocht ik Kid A nog waarna ik ze uit het oor verloor en ze soms zelfs vervelend begon te vinden, Spotify, toch nieuwsgierig na al die lofuitingen over The Smile, dus een paar keer geluisterd, zeker, een goede plaat, goede muzikanten, verrassende wendingen, de overbekende klaag stem van Thom York, allemaal mooi, maar soms ook saai en eenvormig. Een goede plaat, maar een meesterwerk?

avatar van Tommoo
4,0
geplaatst:
Mooi album, zeker, maar ik mis toch wat hooks en verrassing. Toch 4 sterren, want er staan zeker wat parels op. Qua productie en instrumentatie vind ik dit album meer in de buurt komen van in rainbows dan a moon shaped pool. Sommigen noemden het al treffend 'math rock in rainbows', en voor sommige nrs op A light gaat dat zeker wel op. In Rainbows blijft mijn all time favorite Radiohead album, daarop klopte alles voor me. Deze komt daar bij in de buurt, echter vind ik het net een te wat lange zit waarbij sommige nrs voor mij net te wat lang voortborduren op hetzelfde riffje en de zang te simpel meekabbelt met die riffjes (zoals a Hairdryer). Thin thing is een uitschieter, waar de mix tussen catchy en verrassing zoals eerder genoemd precies goed samenvalt. 'we don't know what tomorrow brings' en 'you will never work...' zijn tof hoor, maar doe mij dan toch maar nrs met dezelfde pit als 'bodysnatchers' en 'jigsaw falling into place'.

avatar van Collapse
4,0
geplaatst:
Vandaag - na een paar luisterbeurten - pas echt Speech Bubbles ontdekt wat meteen mn favoriete nummer op het album is geworden—en waarschijnlijk wel zal uitgroeien tot een van mijn favoriete “Radiohead” nummers. Echt heel, heel mooi.

avatar van overmars89
4,0
geplaatst:
De openingstrack heeft mij al een aantal keer afgeschrikt. Iets met; zie je.. je bent geen fan van Radiohead . Maar de beloning was niet mals toen ik toch doorzette. Wat een prachtalbum!

avatar van Liesjemeer
4,5
geplaatst:
Ik was 1,5 liedje chagrijnig dat iemand zo z’n best deed om op Thom Yorke te lijken. Inmiddels onder mijn steen vandaan en van 4,0 naar 4,5*. Hulde aan de drummer en even die melodie en maatsoort van Pana-Vision! Prachtig.

geplaatst:
Kaaasgaaf schreef:
(quote)

'Net even geluisterd' klinkt niet bepaald alsof je het een echte kans gegeven hebt. Wat niet erg is, maar wel opmerkelijk als je die vorige zo prachtig vindt.


Daar heb je een punt. Ik zal m nog eens een paar keer luisteren, daarom heb ik nog een grading gegeven. Ik kan me trouwens niet voorstellen dat de recensenten bij Oor of Pitchfork de platen vaak draaien voordat ze een grading geven.

avatar van Frenz
geplaatst:
Frenz schreef:
......Bijzonder jaar dit 2022, qua nieuwe releases, een fijne nieuwe Alt-j, Big Thief (nu pas ontdekt!), Fontaines overtuigt heel erg, Kendrick zo maar ineens en het is pas mei.


ik had al een haakje: vergeet ik gewoon de nieuwe prachtige Placebo in het rijtje op te nemen.

avatar van Erikpol
4,5
geplaatst:
mol schreef:
Skrting on the Surface is prachtig zeg. Doet me sterk denken aan Yorke's Suspirium, maar dan instrumentaal enorm verrijkt.
Staat hier ook een repeat.

avatar van Kaaasgaaf
5,0
geplaatst:
Grootfaas schreef:
(quote)


Daar heb je een punt. Ik zal m nog eens een paar keer luisteren, daarom heb ik nog een grading gegeven. Ik kan me trouwens niet voorstellen dat de recensenten bij Oor of Pitchfork de platen vaak draaien voordat ze een grading geven.


Dat weet ik niet, ze krijgen doorgaans de albums wel een stuk eerder toegestuurd met het idee dat ze het vaker kunnen horen om een afgewogen oordeel te geven.

avatar van -SprayIt-
4,5
geplaatst:
Ik ga de afgelopen dagen weer eens door een heerlijke ontdekkingstocht, met de nodige ups en downs. Waar ik bij eerste luisterbeurten geen echte magie voelde, nee eerder enige irritatie en teleurstelling zelfs, begint het album zich nu echt te ontvouwen in al z'n glorie. Ook bij In Rainbows had ik enige tijd nodig om er echt in te komen en dat album staat al lange tijd vrij stevig op een 2e positie in mijn top 10.
Vooral de meer rustige tracks doen het hier goed tot nu toe, daar is de kracht van zijn stem, de prachtige instrumentatie en gelaagde productie meteen raak. Maar ook de meer uptempo tracks beginnen op hun plek te vallen binnen het geheel, volgens mij hebben we gewoon weer te maken met een album wat jaren interessant zal blijven. Regelmatig komt er een track van dit album in mijn hoofd omhoog en moet ik het een paar keer luisteren, heerlijk als muziek zo'n bijzondere plek in je dag begint in te nemen. Gisteravond in bed nog even een losse track luisteren... uiteindelijk het album weer 2 keer gedraaid. Ik denk dat dit album op 4,5* zal blijven, ten opzichte van In Rainbows mis ik een Nude, Reckoner of All I Need, al komen tracks als Pana-Vision, Thin Thing en Skrting on the Surface in de buurt. Ik kijk zeer uit naar DTRH, ik sta vooraan!

avatar van Kaaasgaaf
5,0
geplaatst:
-SprayIt- schreef:
Regelmatig komt er een track van dit album in mijn hoofd omhoog en moet ik het een paar keer luisteren, heerlijk als muziek zo'n bijzondere plek in je dag begint in te nemen.

Dit is zó herkenbaar. Echt een heerlijk fascinerend gevoel.
Heb dat bij weinig artiesten zo sterk, als bij deze heren.
Zo staat mij bijvoorbeeld bij dat ik ooit, ongeveer een half jaar nadat Hail To The Thief was verschenen, vanuit het schijnbare niks een hele dag (alsof het een heel oud kinderliedje was dat opeens naar boven kwam) Scatterbrain in m'n hoofd had. Terwijl ik daarvoor niet bijzonder veel met dat nummer had, de meeste andere tracks op dat album trokken meer mijn aandacht. Op AMSP had ik iets soortgelijks met Glass Eyes. En momenteel is het steeds weer een andere track van deze plaat die door mijn hoofd klinkt, en denk ik 'o ja, die! en die!', en de prachtige gedachte dat dit nog maanden, jaren, de rest van mijn leven (ook als ik er tijden niet meer naar zou luisteren) zo door kan blijven gaan.

Hoe ze het precies doen zal wel altijd een zalig mysterie blijven, maar deze muziek is minstens zo magisch als je het in je hoofd hoort dan wanneer je het 'echt' hoort en weet altijd onvoorspelbare wegen te vinden om zich stevig vast te haken aan de randen van je ziel.

avatar van Elbow
4,0
geplaatst:
Je moet echt wat doorzetten maar het geduld wordt rijkelijk beloond. Eerst vond ik het wat onsamenhangend en waren er maar een paar songs die bleven hangen… ondertussen komen er altijd maar nieuwe ontdekkingen bij. Zo vond ik het openingsnummer maar ca va maar het is echt wel één van mijn favorieten van het album geworden. Ook zot van ‘you Will never work…’ ‘speech bubbels’ ‘Open The floodgates’ ‘Free In The Knowledge’ ‘Waving A White Flag’
Blij dat ik ze volgende maand zal zien op Werchter Classic

avatar van Erikpol
4,5
geplaatst:
Maar Skrting on the Surface is een nummer van Radiohead uit 2012 klopt dat?

avatar van Kaaasgaaf
5,0
geplaatst:
Erikpol schreef:
Maar Skrting on the Surface is een nummer van Radiohead uit 2012 klopt dat?

Klopt, en Floodgates zelfs uit 2006.
Maar dat is heel gebruikelijk, zo komt Nude op IR uit de tijd van OKC en True Love Waits op AMSP uit de periode van The Bends en zo weten liedjes na jarenlang rondzwerven hun definitieve thuis op een album te vinden.

avatar van YouWillNeverWorkInTelevision
5,0
geplaatst:
Gisteren speelde ze in berlijn een nieuw nummer Bodies Laughing, deze track stond ook op een blackboard tijdens de In Rainbows sessies

https://youtu.be/LfItXBXMEaM

avatar van Rick T
4,0
geplaatst:
Afgelopen donderdag gezien in Forum Karlin in Praag en me speciaal daarvoor afzijdig gehouden van het album van tevoren te luisteren. Ondanks dat de show nog wat rough around the edges was omdat het pas hun derde optreden samen was, was het magisch.

Robert Stillman zette de toon met zijn modular, Yamaha DX7 en saxofoon en Yorke, Greenwood en Skinner bouwden daar mooi op voort, je voelde de magie in de zaal.

Sindsdien album op repeat en mijn goeie God wat is ie lekker. Op 3 dagen tijd al 6 favorieten gehad. Gaat naar 4 met mogelijke uitloop naar de perfecte score!

avatar van YouWillNeverWorkInTelevision
5,0
geplaatst:
Rick T schreef:
Afgelopen donderdag gezien in Forum Karlin in Praag en me speciaal daarvoor afzijdig gehouden van het album van tevoren te luisteren. Ondanks dat de show nog wat rough around the edges was omdat het pas hun derde optreden samen was, was het magisch.


Vet! Ik zag ook beelden dat Robert Stillman meespeelt op You Will Never Work in Television Again, ik moet nog wachten tot vrijdag! Ik verwacht ook een magische avond in Paradiso

avatar van Rick T
4,0
geplaatst:
YouWillNeverWorkInTelevision schreef:
(quote)


Vet! Ik zag ook beelden dat Robert Stillman meespeelt op You Will Never Work in Television Again, ik moet nog wachten tot vrijdag! Ik verwacht ook een magische avond in Paradiso


Yup, Stillman speelt sax op YWNWiTA. Dat was in Praag wel het minste van alles want dit nummer zit qua mix overvol en het Boheemse geluidssysteem had er duidelijk wat moeite mee.

Veel plezier iig, ben jaloers dat het jou nog te wachten staat . Paar traantjes gelaten ook bij Open the Floodgates haha.

avatar van Kaaasgaaf
5,0
geplaatst:
Oh, ik zie nu dat het er hier over gaat wat ze zoal live doen, dus ik moet hier maar even een weekje niet meer hier kijken. Wil niet gespoilerd worden voor Paradiso. Heerlijk toch wel dat verrassingsgevoel.

avatar van Johnny Marr
4,5
geplaatst:
Ik voel 'm toch (nog) niet helemaal. Free in the Knowledge en vooral Skrting on the Surface zijn voor mij de twee duidelijke, prachtige hoogtepunten.

avatar van Mausie
geplaatst:
Johnny Marr schreef:
Ik voel 'm toch (nog) niet helemaal. Free in the Knowledge en vooral Skrting on the Surface zijn voor mij de twee duidelijke, prachtige hoogtepunten.

Wat heb je met JM gedaan? Moet ik geloven dat die parabolende, immer gevloerde positivo nu opeens overal magere zeventjes loopt uit te delen?!?

avatar van Cor
Cor
geplaatst:
Nou, dit is wel een hele dikke 8 hoor. Maar die extreme wow-factor, die heb ik nog niet mogen voelen. Prachtig allemaal, heel smaakvol, melodieus en gevarieerd. Met verschillende 'verrukt-opveren-momentjes'. Mooie strijkers en smaakvol gitaargetokkel van Greenwood. Fijne en tailormade percussie. En Yorke zingt prachtig. 'Pana-vision' klinkt weer als een ouderwetse ontregelende pianoballade. 'Speech Bubbles' meandert prachtig door. 'Free In The Knowledge' is een beauty en de afsluiter 'Skrting On The Surface' is het slotnummer meer dan waardig.

avatar van bloempje24
4,0
geplaatst:
Nu ik A Light for Attracting Attention een stuk of 10x beluisterd heb is het tijd voor een fundamentelere beoordeling. Ik heb (terecht of niet) het vermoeden dat Radiohead vast zit in hun eigen geperfectioneerde processen en dat dit uitstapje een manier is om meer lucht en orde te scheppen richting het komende album. Wat bedoel ik daarmee? Ik denk dat Yorke en Greenwood graag bepaalde nummers uitgebracht wilden zien, terwijl andere bandleden de songs inferieur achten op iedere denkbare wijze (dus ik spreek niet over slecht, slechts over het niet bereiken van de maatstaf die men nastreeft). Ik tel 6 fantastische songs (!), 5 die aanvoelen als uitgewerkte demo’s (D) en 2 die bestaan uit fantastische delen maar slecht aan elkaar geplakt zijn (X).
We beginnen met ‘the same’ (D) een starter die terug doet denken aan ‘burn the witch’. Gevolgd door ‘the opposite’(!), ‘you will never work in television again’ (D) en ‘pana vision’ (!). Alle vier de nummers grijpen terug op geluiden uit het verleden, maar bewandelen ook nieuwe paden in de nuance. De nummers zijn niet toevallig op deze wijze geplaatst omdat ze bovenal met elkaar contrasteren. Het geeft een gevoel van veelzijdigheid terwijl alles zich toch begeeft tussen de sferen van ‘a moon shaped pool’ en een tikje ‘kid a’.
Daarna komen we bij ‘the smoke’ (D) die helaas doet denken aan het solo werk van Yorke. Daarna ‘speech bubbles’ (!) welke erg doet denken aan ‘reckoner’ maar wat mij betreft wel een prachtsong is. Ik ben ook onder de indruk van ‘thin thing’ (X) maar luister je met een kritisch oor dan kan je toch niet anders concluderen dat de effectjes op 1.18 en 2.02 moeten verbloemen dat deze band er niet in is geslaagd om een organische overgang te creëren. Radiohead zou hier maanden aan sleutelen, The Smile vind het wel prima zo. Gaan we verder met ‘open the floodgates’ (!) de volgende ballad en maar mooi afgewerkt, genieten. Het nummer ‘free in the knowledge’ (D) is de volgende ballad en lijkt hier erg geliefd, ik ga daar niet in mee. Qua sound lijkt het een andere mix, Yorke zingt geforceerd, misschien ben ik de opeenstapeling van ballads op dit punt ook gewoon moe dat kan ook. Gelukkig gaan we weer naar een hoger tempo met ‘a haidryer’ (X). Het nummer komt mij bekend voor, als kan ik de link niet meteen plaatsen. Een mooie opbouw die abrupt verstoord wordt door een welhaast belachelijke overgang op 2.52 naar looking on the pretty lights, daar had wat meer aandacht aan besteed mogen worden maar ja het is niet Radiohead maar The Smile he. ‘Waving a white flag’ (!) haalt de synthesizer van ‘spinning plates’ nog maar eens van stal en doet mij terugdenken aan U96 Das Boot. Wel een erg prettig nummer dat volledig af en mooi gemixt op plaat is gezet, voor mij een van de hoogtepunten. ‘We don’t know what tomorrow brings’ (D) is van hetzelfde hoge niveau als b-kantje ‘staircase’ van ‘king of limbs’ en er is dan ook weinig mis mee, echter ook niets nieuws onder de zon. Radiohead zou The Smile niet zijn als ze eindigen met een mooie afsluiter ‘skrting on the surface’ (!). Dit is gewoon Radiohead in een licht jazzy jasje waarbij je het gevoel hebt dat er een volledige band staat te spelen.
Wat is dan mijn eindscore? Ik neig naar een dikke 8, dus 4****. Voor heel wat bands zou dit een hoogtepunt in het oeuvre zijn, maar Yorke en Greenwood kunnen nog net wat beter. Ik snap dat publiceren soms prettiger is dan ellenlang sleutelen, mixen en opnieuw inspelen, de mens bepaalt. Laten we hopen dat het opschonen van Radioheads work in progress er toe leidt dat we binnen afzienbare tijd mogen genieten van weer een echte baanbrekende Radiohead plaat. Dat het met de vorm wel goed zit toont deze schijf aan.

avatar van tnf
tnf
geplaatst:
'Dat is wel een hele goede Radiohead-imitatie', was m'n gedachte toen track 4 in een of andere playlist voorbij kwam.

Geen idee dat ze het deels gewoon zelf waren.

Track 3 was al eerder op m'n netvlies gekomen, maar de connectie was toen ook nog niet gemaakt (ergens heb ik wat hedendaags popnieuws gemist; maar de onopvallende groepsnaam helpt nou niet direct om de aandacht te trekken in entertainmentrubrieken of zo). Maar die heeft dan ook een heel ander geluid.

avatar van Mjuman
geplaatst:
tnf schreef:
'Dat is wel een hele goede Radiohead-imitatie', was m'n gedachte toen track 4 in een of andere playlist voorbij kwam.

Geen idee dat ze het deels gewoon zelf waren.

Track 3 was al eerder op m'n netvlies gekomen, maar de connectie was toen ook nog niet gemaakt (ergens heb ik wat hedendaags popnieuws gemist; maar de onopvallende groepsnaam helpt nou niet direct om de aandacht te trekken in entertainmentrubrieken of zo). Maar die heeft dan ook een heel ander geluid.


Ach so - de aandacht die het album kreeg, vond ik al buitenissig - dank voor de waarschuwing. We zullen het de gepaste aandacht geven

avatar van tnf
tnf
geplaatst:
Ja, ik voel me nu wel wat dozig, zeker gezien het aantal berichten dat er hier in een ruime maand aan is gewijd. Aan anderen is het duidelijk niet onopgemerkt voorbij gegaan. Wat ook begrijpelijk is, als het in z'n geheel eenmaal op staat.

Teveel met m'n kop bij het zwaardere nieuws gezeten, de laatste maanden - zou best kunnen.

avatar van Poles Apart
4,0
geplaatst:
En alweer twee nieuwe nummers live gespeeld, "Bodies Laughing" en "Friend of a Friend".

avatar van Obscure Thing
3,0
geplaatst:
Ik heb het gevoel dat we op Musicmeter bij alles waar Thom Yorke ook maar een beetje bij betrokken is kwijlend bij moeten gaan staan. Dit album is toch niet zo speciaal? Bij vlagen ronduit saai. De nummers duren bijna allemaal net iets te lang en na elke luisterbeurt moet ik concluderen dat op een aantal momenten na niks is blijven hangen. Het is ook zeker niet slecht, maar gewoon middelmaat. Precies wat ik ervaar bij alles wat na Kid A uitgekomen is van Radiohead (oké, In Rainbows krijgt voordeel van de twijfel).

avatar van henrie9
4,5
geplaatst:
"There is a smile of love and there is a smile of deceit" - William Blake...

Vanaf noot één, wat een prachtig dromerig album krijgen we met dit 'A Light For Attracting Attention'! Van twee van de belangrijkste rockmuzikanten van hun generatie, Thom Yorke, Jonny Greenwood en die uitstekende Sons of Kemet's jazzdrummer Tom Skinner en samen met hen producer Nigel Goodrich. Vorig jaar verrasten ze op Glastonbury al de wereld met hun 'work in progress'. De afwerking ervan in stilte werd hun uitlaatklep tijdens de ongedwongenheid van de lockdown. Nu, uit de startblokken gaat dit The Smile met de progressieve deiner 'The Same'. Zinderende elektronica die in emotioneel crescendo steeds hoger opkringelt, subliem rumoerig spel met het tempo. Als bloedserieuze klassebakken van Radiohead, zomaar gewoon iets nieuws uitproberen en het dan tot in de puntjes perfectioneren. The Smile, met z'n drieën spannend en flexibel wentelend zijn ze dus zomaar binnengerold met een veelzijdig debuut van de ervaring. Terstond fascineert daarbij gelijk weer de onaangetast vertrouwde etherische stem van Yorke, een onthullend instrument op zich. Zalvend als een engel, ze entertaint, sneert, glijdt, gromt en bijt. Alles met een creativiteit die royaal over de rand loopt, nu ze blijkbaar hun zoveelste nieuwe adem hebben gevonden. Dertien waardige nummers, wisselende stemmingen tussen vooral zacht en harder, mooi en evenwichtig samengeweven in een heerlijk opgebouwde rij. Kunstig en biezonder, een project dat al direct zoveel samenhang vertoont en dat in zijn nerven toch innig verstrengeld blijft met die ooit zo alomaanwezige moedergroep. Een alternatieve R-sound die overal zo betrouwbaar binnenkomt. Maar het luistert evenwel ook lekker ruig en groovy. Met postpunk, math- en krautrock nu ook op het menu, naast jazz, prog, afrobeat, strijkers blazers en soundtrackachtige soundscapes (componist Jonny Greenwood, weetjewel). Neem nu het door Jonny's luidruchtige gitaren stuwende 'You Will Never Work in Television Again', het komt als derde nummer verrassend uit het niets aan zet. Dergelijke postpunk, gejaagd door de wind, nooit gedacht dat ze het ook in de vingers hadden!

Ook 'The Opposite' klinkt fantastisch met Skinner's sensationele jazzy drumbeat, sombere bas en in trance stijgende gitaren die de andere instrumenten overlappen. Het ontzaglijke 'Pana-Vision', creepy Yorke tussen de griezelig ijle pianotoetsen tot eerst de blazers en finaal ook de indrukwekkende strijkers zwijmelend overnemen. 'The Smoke' overheerst door zijn grandioze baslijn, met sporadische jazzy blazers à la Son of Kemet. Het langzaam op orgel brandende 'Speech Bubbles' is een bijna experimentele compositie die uitmunt in delicate schoonheid. 'Thin Thing', nog zo'n knetterend postpunky opstartende topper die, terwijl Yorke dapper gelaagd doorzingt, met spetterende percussie mathrockend doortstuitert in een hardnekkige poging om onderweg maar al zijn duivelse spanning te ontladen. Het schitterende 'Open the Floodgates' andermaal een traag in fragiliteit groeiend psychedelisch pianonummer, waar zich ook nog eens serene strijkers, synths en blazers komen bij aansluiten.

De akoestische schoonheid van 'Free in the Knowledge' is grimmig, strijkers hangen weer in de achtergrond van Yorke's delicate falsetto. 'A Hairdryer' bevestigt nogmaals welke goeie zanger Yorke is gebleven, een man die zich immer staande houdt, ook tussen de nerveus eromheen walsende orkestratie, drums en gitaren. Dit had toch ook regelrecht een 'OK Computer'-song kunnen zijn? 'Waving a White Flag' is dan in pure Vangelis-synthesizersound opgebouwde psychedelica. Het rechttoe rechtaan pompende 'We Don't Know What Tomorrow Brings' bevat postpunkcatchiness as hell.
Elegante gitaarakkoorden, stappende drums en ingetogen blazers leiden dan uiteindelijk 'Skrting on the Surface' tot z'n hemels eindpunt.

Gelanceerd in hedendaagse tijden weerspiegelt net als Radiohead ook The Smile veel gebrokenheid. Angst, dreiging, woede en cultureel verval stonden altijd al in hun vaandel. Met een pandemie en de klimaatproblematiek erbovenop wordt dit sindsdien almaar uitgesprokener. Maar ondanks alle somberte houdt Yorke het toch eerder bij vredig loslaten, bij samen toch weer op pad gaan. Die sereniteit zweeft hoorbaar doorheen het album.

'A Light For Attracting Attention' van The Smile klinkt zo aangenaam bezwijmend, uitdijend en minimaal, maar zit tegelijk vol energiestoten en is tegelijk zo dansbaar. Ze voelt qua warme sound voortdurend aan als die Radiohead van vóór Kid A. Maar presenteert het zich daarom als pure nostalgie? Neen, dat zeker niet. Daarvoor is de slimme inbreng ook van de dartele jazzy ritmes van 'nieuwkomer' Skinner een even essentieel onderdeel van de lenigheid, de verfrissing en de vernieuwing.
De muzikaal meer dan briljante dynamiek van deze altijd kunstige band kan ons dus niet anders dan een heel brede 'Smile' ontlokken. We hoorden hier een nieuw Radiohead, helemaal 'in progress'.

avatar van YouWillNeverWorkInTelevision
5,0
geplaatst:
Wat een show zojuist in Paradiso

Gast
geplaatst: vandaag om 03:11 uur

geplaatst: vandaag om 03:11 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.