Kendrick Lamar - Mr. Morale & The Big Steppers (2022)

Of het je ligt is een tweede, maar er zijn volgens mij amper hiphop albums met een dergelijke diversiteit aan beats, zowel binnen de beats als tussen tracks onderling.

Ik vind het af en toe op het randje van te veel, te theatraal en te druk (al blijft het aan de goede kant). Maar eenvormig is het in ieder geval allerminst..

Dat is het dus, ik hoor juist echt geen diversiteit, theater. Ik hoor muzikaal vooral middle of the road en safe. Totaal anders dan voorgaande drie Lamar albums die vol lef en avontuur zaten. Ja er zit hier en daar misschien een free jazz achtig sfeertje of sample, maar dan echt braaaaaaf vergeleken met TPAB en zo geldt dat voor alles. Het is allemaal eerder gedaan, maar dan beter en spannender door Kendrick.

Grappig, ik vond zelf de voorganger juist wat saaier. Ik ben het met je eens dat dit een erg toegankelijke plaat is, maar ik kan er tegelijkertijd veel uithalen. Daarnaast bevalt de ambiguïteit me. Er zijn niet veel albums waar bijvoorbeeld zelfs 2.5*-recensies worden voorzien van zeer uitgebreide toelichting - dat is voor mij tekenend voor hoeveel er over te zeggen valt en daarmee ook hoeveel je er kunt uithalen. Het kan je dan natuurlijk nog steeds tegenstaan, maar het is volgens mij lang geleden dat een hiphop plaat op MuMe zoveel (discussie) teweegbracht.

Good Kid, Maad City en To Pimp a Butterfly zijn ook uitgebreide trips en sterke albums uiteraard. Die tweede ligt mij iets minder omdat ik daar net wat te vaak uit de flow word gehaald door interludes of typetjes / maniertjes in de nummers (wat tegelijkertijd heel erg Kendrick-eigen is), maar dat heeft evengoed weinig invloed op hoe ik dit album benader.

Ik ben nooit zo gegrepen door het Kendrick virus.
Vind het vaak pretentieus, en de tracks met een lekkere flow zijn vaak in de minderheid.
Natuurlijk heeft iedere album zijn hoogtepunten en tracks die ik zeker wel tof vind, maar die Messias status die sommigen aan hem toeschrijven, begrijp ik niet echt.
Misschien is het my loss, maar ik denk niet dat ik het er ooit in ga horen.

We Cry Together blijft stukgaan.

Yup We Cry Together daar had ik Ghostface liever een guest verse op horen spitten.

Overigens vind ik het geen slecht album, zitten veel goede ideeën in.
Maar ik luister niet naar Kendrick voor een 7tje. Minstens een 9 en anders krijgt die de volle laag.

Nog een keertje van begin tot eind opgezet en het kwaliteitsverschil tussen de uiteinden van de plaat en het middenstuk blijft me opvallen. Alles van Rich tot en met Savior had eigenlijk wel weggemogen (Die Hard misschien vervangen door We Cry Together dan), en dan hadden we bijna veertig minuten aan solide kwaliteit gehad. Nummers als Purple Hearts, Silent Hill en Count Me Out zijn gewoon echt zwaar ondermaats voor Kendricks doen naar mijn mening, en halen het niveau van de plaat zwaar naar beneden. Maar goed, trap en ik zijn ook nooit vriendjes geworden.

Ondanks mijn 4* zou ik het helemaal kunnen begrijpen als iemand bijvoorbeeld op 2* uit komt, gewoonweg omdat het album niet aanslaat / geen luisterplezier geeft.

Maar 0,5* lijkt mij zwaar overdreven en niet terecht. Alleen al om de mate van inventiviteit in bepaalde producties van de plaat en de hier en daar zeer strakke en behendige raps zou je toch vanuit een soort algemene waardering voor de kunstvorm in ieder geval de 0,5* als ondenkbaar achten.

Count Me Out is wel echt magistraal, alles klopt aan dat nummer

Ik was na de eerste luisterbeurt ook vrij skeptisch, maar het was gelukkig niet erg moeilijk om er doorheen te komen. Inmiddels kan ik vrijwel elk nummer goed waarderen, met hier en daar een uitschieter naar boven(N95, Count me Out, Silent Hill) en slechts 1 flinke skipper met We Cry Together.

Sluit niet uit dat hij nog meer kan groeien. Waar ik eerst meer in de hoek zat van The Smile, zet ik nu wat makkelijker Kendrick op met de grote releases deze maand.

Zoals aangegeven vroeg ik het me af. Ik gaf zelf al aan dat dat niet alles zegt, en dat het alleen *lijkt* alsof het je smaak niet is.

Voel je inderdaad vrij om dat te ontkrachten, zoals je nu doet.

Wat ik wel jammer vind is dat ik nog niks inhoudelijks van je over deze plaat heb gehoord. Enkel dat het niet muzikaal zou zijn. Maar waarom niet? Onderbouw het. Fathead geeft tenminste aan: deze muziek is me te moeilijk. Ook niet verder uitgelegd, vooruit, maar dat is een mening die ik me prima kan voorstellen. Dat het niet muzikaal is, vinden velen hier vreemd dus dan zou verdere uitleg interessant zijn voor de discussie. Staat je natuurlijk vrij om dat niet te doen, maar dan komt het over als gewoon een beetje ergens tegenaan schoppen.

8 oktober Ziggodome staat in de agenda, ben benieuwd hoe dit live over gaat komen. De 2e keer dat ik hem ga zien. Ik heb wat meer moeite met dit album blijvend waarderen, het gaat wat op en neer qua beoordeling. Waarschijnlijk heeft het ermee te maken dat ik het vrij druk heb en minder geestelijke ruimte heb deze wat chaotische plaat goed te doorgronden. Ik gok dat alles nog wel op z'n plek gaaf vallen in de nabije toekomst, vorige albums hadden ook meer tijd nodig. In ieder geval weer een verrassend en kunstig project.

Diverse en toch ook wel weer rijke en geëngageerde plaat van Lamar. Ondanks de lengte zit de vaart er per luisterbeurt lekker in, voor mij altijd wel een indicatie van de kwaliteit. 'Sleept zich niet voort', zal ik maar zeggen. Een beetje zonder uitschieters alhoewel 'Mother I Sober' nu al een solide Kendrick hoogtepuntje is. Mooie plaat, geen herhalingsoefening. De man blijft zoeken en weet toch steeds weer gedurfd uit de hoek te komen. Grote release, waarbij de artiest wat mij betreft zijn faam waar maakt.

Die coverfoto met intieme inkijk ten huize Lamar. Dubieus. Geen onverdeeld sereen familiemoment, allerminst. Dochterlief heeft hij in de armen, intussen geeft ex-vriendin Whitney Alford de pasgeboren zoon de borst op bed of wiegt en gedoornenkroonde Kendrick Lamar, die kijkt achterdochtig richting de 'sharks' buiten, naar de bedreigingen, de vijanden, met het pistool achter de broeksriem...

Kendrick Lamar presteerde het al eerder, die confronterende full-openheid, over zichzelf, over zijn twijfels en onzekerheden. Was hiermee op zijn vorige platen al de fenomenale woordenkunstenaar-singersongwriter geworden die de al zolang vermaledijde hiphop in 2018, met z'n weer meesterlijke 'DAMN', zelfs de Pulitzerprijs voor Muziek bezorgde. Terechte gebeurtenis zonder meer, Lamar, nu ook de Bob Dylan geworden van de rappers. En op deze 'Mr. Morale & the Big Steppers' doet hij het weer, gebruikt hij zijn kunst als zuiveringsritus voor zijn ooit begane ondeugden. Van Lamar weten we al lang hoe breed hij de wereld deelgenoot kan maken van zijn aandoenlijke kijk op politiek, vooral het Afro-Amerikaanse leven om hem heen in de suburbs van Los Angeles en de morele dilemma's van de daar in armoede en tussen bendegeweld levende jeugd en gezinnen. Het komt ook hier weer royaal aan bod. Heeft deze keer overigens zo maar even vijf jaar de tijd moeten nemen - 1855 dagen kruiptijd, mét writersblock! - om zijn observatietalent op zijn eigenste emotionele leefwereld te richten, even hevig te roeren in zijn innerlijke poel van onrust, zich af te vragen in welke donkere hoekjes er nog vergeten traumapijnen achterblijven en er vervolgens, o wonder, hulpverlening te laten over gaan. Deze plaat, met al zijn blootweg geëtaleerde gebreken, wordt deze keer de kroniek van zijn therapie. De tijd lijkt gekomen voor de man in scherven om alles, zijn eigen onvolkomen zelve, hoe provocerend, ongenuanceerd en tegenstrijdig ook, eruit te laten gulpen in een opwindend, controversieel en introspectief verhaal. Het gaat helemaal in de diepte en het vertelt ons over zijn persoonlijke, ooit tot trauma's verworden pijnen.

Hij geeft zijn biecht de naam 'Mr. Morale & the Big Steppers'. In zijn spiegel ziet hij volop de contradicties tussen de moraalridder en 'the big steppa', de godfather die zo gewild alles in het duister gedaan krijgt, al bescheiden helpend zelfbewust steeds succesvoller wordt, de wereldverbeteraar, de halfgod die zich vaak ook beter dan zijn collega-rappers acht. Hij doet het met de steun en participatie van zijn familie. Gaat daarbij het ongemakkelijke niet uit de weg. Reveleert uitspraken en onthult, tegelijk goed wetende dat ieder windje van de man nadien ook wordt bestudeerd, geanalyseerd, dat elke van zijn acties op zijn actuele deugdelijkheid wordt getaxeerd en uiteindelijk zelfs op verschillende manieren uitgelegd. Maar hij relativeert toch het aureool dat rond hem hangt, deconstrueert zichzelf, doet zelfs een stap terug.

De plaat is dus ondanks zijn toetsen van levenslust en positiviteit allesbehalve een snelle hap. Vaak is ze genant, al die bedoelde of onbedoelde bijtende openheid over zijn eigen lelijkheid en onvolmaaktheid. Net als de maskers die neergaan (song 'N95')! Het wordt daarenboven soms minstens weinig subtiel, (te) stekelig, aanmatigend zelfs gebracht door een man die door zijn vroegere fracturen en lidtekens zelf emotioneel gehandicapt is geworden. Het lijmwerk om de brokstukkenpuzzle weer aanvaardbaar samen te zetten kan nog niet af zijn. Waarom anders blijft hij bij wijlen zo verwarrend. Zeker stevig voer dus voor de analisten, deze Lamar, 18 vette kluifjes voor z'n headshrinks. Hier wordt ongeremd zo veel verteld dat het vaak onontwarbaar complex wordt.

De vooral ingetogen, ingehouden hiphop waarmee hij dit alles levert bevat misschien ook veel minder aantrekkelijke hooks dan voorheen. De beats zijn rusteloos. Maar Lamar gaat, geruggesteund door zijn creatieve, geniale producers en gasten als Beth Gibbons, Summer Walker en Sampha, muzikaal op zoek naar zowat alles wat die verbijsterende op zijn ademhaling stromende lyrics kan versterken. En het loont. Veel schitterende klassieke, orkestrale begeleiding, waaronder heel veel stemmig en zacht piano-minimalisme, jazz, pop, disco, funk, soul, gospel, underground-elektronica en eenmaal zelfs de lyrics volledig ingebed in een ongehoord geacteerd hoorspel ('We Cry Together'). En...dat voortdurend opduikend tapdansen, rondom de brij. Ondanks die diversiteit lopen de songs toch als in één vloeiende beweging in elkaar over.

Om dit diepgravend epos van Lamar zowel literair als muzikaal op zijn waarde te schatten, zullen zelfs veel woorden nog te kort schieten. Maar ook een nog beperkte diagonale vlucht over zijn raadselachtig spiegelende dubbelplaat releveert dat elk nummer zijn janboel is van één lange therapiesessie.

'Stel je open, vertel de waarheid over je laatste vijf jaar', smeekt zijn stille kracht-vriendin-vertelster Whitney in de a-capella-ouverture 'United in Grief'. Wat volgt in de song met zijn gejaagde treinbeats is een voorbode van al die gelaagde gedachtenspinsels van de man, zee van complexe beslommeringen die bij hem sedert z'n jeugd oprispen. Lamar begint bijgevolg somber en getormenteerd. Suïcidale gedachten waren hem vroeger ook al niet vreemd. Hij ging laatst door een moeilijke tijd in die periode van 1855 dagen sedert 'DAMN'. In zijn gearriveerd leventje heeft hij zich net als de anderen in ontmenselijkend materialisme verloren, maar hij heeft in zich toch evengoed hetzelfde basale gemis en verdriet van velen. Hij rouwt anders. Net zoals de songtitel 'United In Grief'... dat rouwen, daarmee moeten we leren omgaan, dat moeten we samen doen.

'Mr. Morale & the Big Steppers', 18 songs dus als een splinterbom vol Life of Lamar. Neem nu alleen al 'United in Grief', wat een rijkdom altijd in één song!
'United in Grief' dus. De weg naar het vinden van gemoedsrust. Over bitches in minirok en de reactie daarop van getraumatiseerde mannen. Door ontrouw terecht ontzet uitschietende helse vrouwen die zelfs eerder agressie terugkrijgen in plaats van begrip. Over het schimmige schuldspel van ooit in duisternis zelfs bij gruwelijke zaken (gangbangs?) betrokken familieleden en vrienden. Over machtswellust van Amerikaanse presidenten. Over samen beter worden door eerst de eenheid te deconstrueren. Over het camoufleren van angst in gouden kettingen. Over het zoeken van therapie. Over bevrijd nadenken over overtuigingen en opgaan in spiritualiteit. Over het onvoldaan terugkijken op het verspreiden van zijn gedachtengoed als educatief lesmateriaal. Over de angstvallige hoop dat therapie en introspectie hem toch wel de volledige duidelijkheid zullen geven. Over bezig zijn met muziek en het tegelijk daarbij verwaarlozen van je geestelijke gezondheid. De angst voor de wereld en al zijn onrechtvaardigheden. Het worstelend wakker worden met weer nieuwe vragen voor die therapeut. Rijk en beroemd zijn en toch even racistisch aangepakt worden door de politie. Hoe je weelde en rijkdom vergaart. Over doneren aan zijn oude school. Een oproep voor een juister, rechtvaardiger internetgebruik. Over de eerste schroom om nieuwe weelde te tonen, de Rolex, zwembaden, auto's. Aankoop van wapens. Een Porche die koop je toch contant. Flitsende aankopen zijn maar compensatie van emotioneel gemis. Over zijn ontmoeting met de schitterende 'Green-Eyes', katholieke fan, even getraumatiseerd als hij, het bezwijken voor de lust en het beider ontsnappen in seks. De moord op vriend Chad Keaton.

'N95' is een conventionele hiphopsong met neef Baby Keem. Lamar zweeft in de clip van de song rond als een Christus aan het kruis. De hang naar materialisme is veel meer dan copycat-gedrag. Verminder je lijstje aan overbodige zaken. Vanaf nu neen aan de geldverspilling aan zinloze luxe. Dan ook die verdwazing door het wifi-gebruik en vervreemding daardoor van de werkelijkheid. 'N95' is een corona-gezichtsmasker. Laat nu toch ook maar eens alle oppervlakkigheid en façades vallen. Het maskeert maar eigen lelijkheid en onechtheid. De wereld kende hevige paniek onder corona, met z'n beurscrash van 2020, z'n daklozen en z'n rijken die nog rijker werden. Wacht die wereld dan op religie en maatschappelijke verandering, het zal niet veel uitmaken, Lamar heeft teveel pijn gezien.

'Worldwide Steppers', over zijn leven in afzondering na 'Damn' en zijn vaderschap. Tal van zelfkasteidende vertelsels, o.m. over zijn seksverslaving en zijn slapen met blanke vrouwen met van de pot gerukte motieven die vooral niet deugen. Zijn naijver en het afschieten van anderen. De song ook die naar de cover verwijst. "Playin' 'Baby Shark' with my daughter, watchin' for sharks outside at the same time".

'Die Hard', met Blxst en Amanda Reifer, waar de therapie Lamar leert accepteren dat hij zijn verleden moet overwinnen om op zijn best te zijn, ook in zijn liefdesleven. Loslaten en beseffen dat een relatie niet per definitie leeg is en een partner niet per se ontrouw. Met hier bij herhaling de 'Hope you see the God in me'-gedachte, zijn eigen christelijke geïnspireerde zegwijze voor: 'zie naast het duivelse ook eens het goede in mij'. Sluit naadloos aan bij 'Mr Morale', de song.

Schitterende vadersong 'Father Time'. 'Tijd met Vader'/'Vadertje Tijd', song met dubbele betekenis. Met fluwelen Sampha en opvallende strijkers en piano. Vader's afwezigheid of juist zijn kilte, z'n competitiviteit, zijn altijd verborgen gevoelens, wijdverbreid vernijnig machismo, in welke mate zal dit zijn weerslag hebben op zijn eigen vaderschap? Dergelijke vaderissues leiden niet onlogisch juist ook vaak tot de bendecultuur onder zwarte jongeren. Die ketens moeten worden doorbroken! Gaat hijzelf daarvoor op aanraden van Whitney te rade bij Eckhart Tolle, spiritueel leraar wiens naam nog opduikt.

Op loslopende pianonoten leidt vriend Kodak Black 'Rich [Interlude]'-'Rich Spirit' in. Verhaalt hoe hij met horten en stoten in zijn opgang als rapper slaagde. De man lijkt nog niet in staat om zijn verleden juist onder ogen te zien. Een performance van een wegens seksueel geweld fel gecontesteerde Kodak Black leidde dan ook tot een controverse waarover de laatste inkt nog niet is geschreven. Verwijt bij uitstek: is dit niet Lamar's eigenste voorbeeld van 'cancel culture'? Dan nog is Black maar een van de zovele foute vrienden uit zijn woelige verleden en had ook dit ongetwijfeld de nodige stressuitlopers tot in zijn therapie.

Na de Florence-sample uit 'June', wordt, onder de chill klinkende toetsen van de jazzpiano, al rappend 'We Cry Together', opgezet, een subliem rollenspel met zo levensecht lijkende emoties dat je het haast niet meer houdt. Lamar gaat samen met actrice Taylour Paige dieper dan op het bot, raast door de hoogten en dalen van een relatie. Wie doet het hen na? Effectief eringeramde, mooiste pleidooisong voor de waarde van door zovelen in de zwarte gemeenschap verguisde hulpverlening in een giftige relationele context.

Weelderige synths en zware drums op het zomerse 'Purple Hearts' dan. Summer Walker en superbe Ghostface Killah zingen mee over liefde, spiritualteit en drugs. 'Purple Hearts', is het de militaire onderscheiding voor de doden en gekwetsten? Of hint het eerder naar die 'paarse drank', drug met zijn gevaarlijke afloop bij verslaafden?

Muzikale hoogvlieger 'Count Me Out', weer de hemelse a capella van de opener en koorzang. Over de wederopstanding van nieuwe generaties op de puinhoop van fouten van de (voor)ouders. Nu moet je eindelijk van jezelf leren houden en dan zo proberen te overleven. Lamar stapt uit de therapie met het gevoel dat hij zich meer zal openstellen in zijn relaties. Op het einde wil hij zijn verantwoordelijkheden (leren) onder ogen zien ondanks al zijn imperfecties.

Het intieme, gevoelig orkestraal opgebouwde pianolied 'Crown', de doornenkroonsong van de Lamar op de cover. De man met z'n normaal lijkend leven, met zijn nochtans zwaar conflictueuze binnenkant, wil zich wel uitsloven in het opnemen van z'n leidersrol, maar benadrukt 51 maal (!) dat hij het niet iedereen naar de zin zal kunnen maken. Prachtige song, tout court.

'Silent Hill', met nogmaals Kodak Black die rapt over zijn geld, problemen en nepvriendschappen. Trapsong ook over de 'stilte' uit de titel, stilte als therapeutisch middel. Wees stil, ik ben gestresst! Kendrick Lamar, 'protecting his soul in the valley of silence'.

'Savior [Interlude], weer ingeleid door spiritueel influencer voor zelhulp Eckhart Tolle. Baby Keem krijgt een fraaie klassieke viool mee, terwijl hij het heeft over zijn opgroeien in problemen en zijn recente overwinningservaringen.

'Savior' met Sam Dew en Baby Keem. Er is geen hedendaagse Messias. Lamar, zoals nog anderen superchristelijk, werpt niettemin massa's vragen op die je in de kerk absoluut niet hoort te stellen. Het nummer met de mooie beat wil aanzetten tot een denkproces. Naast uitweidingen over raciale kwesties, corona, politieke correctheid en zijn eigen troubles geeft Lamar als boodschap voor de loshangende samenleving ook mee dat publieke figuren als hij ook maar gewone mensen zijn. Zelfs 'nachtmerrie Vladimir Poetin' krijgt er zijn persoonlijke vermelding als oorlogsstoker, tegelijk met de (relativerende?) bedenking dat het mensdom, het individu in se ook zo vaak oorlogszuchtig is waar het gewoon neemt van anderen, doden en gewonden ten spijt.

Het in de zwarte mannenwereld gedurfde, liefdevolle transgenderverhaal 'Auntie Diaries', over het taboe, dito de transfobie in familie en zwarte gemeenschap, inclusief bij Lamar zelf, over het (on)begrip voor tante die nonkel is geworden en de geslachtsveranderde 'Demetrius die nu Mary-Ann heet'. Net zoals hij, tot zijn spijt achteraf, aangaand het n****-word al eens ferme controverse uitlokte, doet hij dit spijtig genoeg nu weer in verband met het recht tot gebruik van het denigrerende 'flikker'-woord. Duurt dus wel nog even voor Kendrick zich echt de begeerde bondgenoot van de lgbtq+-gemeenschap mag noemen.

'Mr. Morale', met Tanna Leone en Sam Dew, begint met zijn spijt over het feit dat hij een blanke vrouw ooit op een optreden verbood het n****-word te gebruiken (zie einde van 'Auntie Diaries'). Hij heeft het opnieuw over zijn seksverslaving, zijn ontrouw en het hebben daarbij van wel 'drieduizend vrouwen'. Nu hij in z'n 'ontgiftingstherapie' leerde tegen z'n demonen te vechten, hoopt hij dat de buitenwereld nu ook wat meer het goede, 'de (half)god' in hem zal opmerken. Al geeft hij toe dat het aanhouden van een open geest persoonlijk ongewild ook tot absorptie van negatieve invloeden kan leiden.

Het fraaie, kwetsbare, sombere 'Mother I Sober', met een prachtig gepijnigd klinkende Beth Gibbons, over het misbruik van zijn moeder die hij als vijfjarige niet kon beschermen en haar angst dat haar zoon dit ook zal overkomen. Dit trauma is bij Lamar ook de aanleiding tot zijn seksverslaving en ontrouw. Het weerspiegelt scherp een realiteit van een leefomgeving met een toxische sekscultuur die veel zwarte kinderen geen veiligheid biedt. Die realiteit en 'generatievloek' wil een zelf onvolkomen Lamar afkappen. Andermaal supersterk om het in deze context zo aan te raken.

'Mirror'. Lamar verontschuldigt zich met een veelvoudig "I choose Me, I'm sorry" voor zijn 1855 dagen afwezigheid. Hij was in zijn therapie bezig met zijn persoonlijk groei. De altijd goedbedoelende Lamar breekt los uit alle 'Crown'-verwachtingen. Het alternatief: tracht vooral zelf actief aan een oplossing te werken in plaats van vast te klampen aan de strohalmen.

Terugblikkend, is dit album van Kendrick Lamar misschien minder ook het muzikale juweeltje van voorheen, zijn vrienden-producers en zijn gasten verdienen toch een grote pluim voor de muzikale bravoure, ze houden zijn eer zeer hoog. Daartegenover staat het ook mijlenver af van elke clichéplaat vol verplicht spotgoedkope woordenvulling. Integendeel, dit 'Mr. Morale & the Big Steppers' is literair gesproken zijn opus maximus geworden, over de evolutie van een man verwikkeld in z'n wespennesten. 't Vergt heel wat tijd om je erin in te leven, wat van de wirwar te doorgronden, maar het is ontegensprekelijk de moeite overwaard. Blijft daarbij uiteindelijk toch de vraag: is Kendrick Lamar veranderd? Is hij een sterfelijke man geworden? Is zijn plaat af of is het een work in progress? Staat hij op een kruispunt van wegen? Het antwoord laten we nog in het midden. In alle geval lijkt hij op 'Mr. Morale & the Big Steppers' geheel authentiek en te goeder trouw. Wat hij zeker nergens lijkt te willen is: slachtoffers maken. Door zich bovendien als een der invloedrijkste influencers in een dergelijk kwetsbaar en warrig zelfonderzoek te etaleren, biedt hij ongetwijfeld houvast en perspectief aan velen onder zijn miljoenen adepten. Zijn biecht zal niet alleen levens van even gekwetste individuen als hijzelf ten goede herrichten, hij zal er sowieso ook letterlijk levens mee redden. En dit maakt een dubbelplaat als deze dubbel zo groots.
Well, perfectly done again, OK Lama !

Hele sterke review henrie9 - ligt heel dicht bij hoe ik dit album ook ervaar.

Voor mij echt te vermoeiend dit. Ik ben geen die-hard hiphop fan maar bij tijd en wijle mag ik het heel graag draaien. Old skool yes. New skool lang niet altijd. En deze valt in de categorie irritatiegrens bereikt. Ik kan dit geen album lang volhouden. Met name de aggressievere tracks vind ik simpelweg vermoeiend. Dan heb ik de neiging om snel te skippen naar een ander album. Er pompt dan denk ik toch net wat te weinig hiphopbloed door mijn soul. Het nummer met Beth Gibbons overigens, vind ik wel de moeite waard.

Thnx. Na die lange 2,5-review een lange van 4,5, even gemeend, moet kunnen. Was helaas wat laat, moest eerst wat inleven. Grts. Kendrie9.

Zeker. Als we allemaal hetzelfde erover zouden denken, zou het ook maar saai zijn hier op MuMe.

Uiteindelijk zou ik deze als voorlaatste in de rangschikking van Kendrick-albums zetten, voor DAMN. (Die heeft nog meer tracks die me echt tegenstaan; ik snap echt niet hoe dat zijn meest commercieel succesvolle album is geworden.) Er zit misschien nog een halfje verhoging in bij deze, maar dat wil ik niet doen voor ik hem nogmaals in zijn geheel hoor -- en daar heb ik nu eigenlijk al geen zin meer in als er nog zoveel andere muziek te ontdekken valt.

Mijn 'like' kreeg je in alle geval voor de review, niet voor die 2,5 dus, uiteraard.

Er zijn weinig hiphop albums die het genre overstijgen en me van het begin tot het einde kunnen boeien.

Good Kid, m.A.A.d City was het eerste album dat hier in slaagde en deze Mr. Morale & The Big Steppers is de tweede dat hierin slaagt.
Na enkele luisterbeurten wordt het alleen maar beter, meer gelaagd, diverser en intenser. Ik zou het bijna durven vergelijken met Sufjan Steven's Illinois.
Als hij zo blijft groeien maakt deze grote kans mijn album van het jaar te worden.

Ik heb online rondgekeken naar aanleiding van de controverse rond 'Auntie Diaries'; vanwege het f-woord, maar ook vanwege de misgendering en het gebruiken van Mary-Anns deadname. De meningen lopen nogal uiteen en ik weet dat ik er als witte, heteroseksuele cisman niet echt in de positie ben om hier veel over te zeggen, maar ik denk dat degenen die aanstoot nemen aan die tekst niet helemaal goed hebben geluisterd. Natuurlijk, die ontzettende f-bom trekt de aandacht, maar als je in de tekst duikt, hoor je - of lees je - dat Lamar dat woord gebruikt vanuit het perspectief van een jong kind dat inmiddels wel beter weet dan homo- en transfoob te zijn. Gaandeweg begint de 'ik' in het nummer de situatie steeds beter te snappen en dan volgt ook de acceptatie van de transitie van zijn oom en nichtje. Zoals SirPsychoSexy terecht opmerkt: zodra de tirade tegen de priester begint, wordt Mary-Ann niet langer 'he' genoemd maar 'she'. Op dat moment is de acceptatie voltrokken.

Iemand elders op het internet merkt hierover op dat zo'n transitie wennen is voor de naaste familieleden. Toevallig gisteren nadat ik dit album voor het eerst had gehoord, kreeg ik een mail van iemand van wie ik niet wist dat voortaan als vrouw door het leven ging. Ik sta daar absoluut positief tegenover en ik vind dat een mooie stap in haar leven, wat ik haar ook heb gemaild. Maar ik heb ook gemaild dat ik niet precies weet of ik het goed zeg zo en of het vreemd is dat ik haar daarmee feliciteerde. Er zijn aan het heel linkse (LGBT-)spectrum immers mensen voor wie de woordkeuze alles is en één verkeerd woord onvergeeflijk is. Ik ben ook een behoorlijk linkse rakker en behoorlijk talig, maar ik moet er ook aan wennen dat diegene nu een vrouw is en haar nieuwe naam en voornaamwoorden gebruiken. Wat ik op het internet las, ook in relatie tot 'Aunti Diaries', is dat zo'n proces gewoon tijd nodig heeft en dat je anderen daar ook gewoon even de tijd voor moet geven.

Lamar maakt dat proces in zijn nummer heel, maar ook heel subtiel duidelijk. Het is dan verleidelijk om je af te laten leiden door de f-bommen en de deadnaming in 'Demitrius is Mary-Ann now', maar dan heb je de helft niet gehoord. Bovendien zijn die op het eerste gehoor onhandige woordkeuzes gewoon heel goed uitgedacht; al is het maar omdat er nu een veel sterker gesprek ontstaat over LGBT-emancipatie; binnen hiphop, binnen de zwarte gemeenschap, maar ook zeker binnen de witte, die ook nog behoorlijk homofoob kan zijn.

tl;dr: Lamar is echt wel een LGBT-bondgenoot.

Volledig akkoord, uiteraard. But nevertheless... Dat er hoe dan ook een controverse is ontstaan, dat heb je dus bij je opzoeking wel teruggevonden. Hoop natuurlijk dat je mijn 'spijtig genoeg' hierboven leest als een 'spijtig genoeg dat Lamar met zo'n authentiek album toch weer, ik neem aan, ongewild in controverse is gekomen', dat je dus van mijnentwege in mijn weergave een feitelijkheid (er is weer een controverse ontstaan) leest en zeker geen negatieve appreciatie van de man in deze. Je mag, voor zover dit bij jou anders zou zijn overgekomen, in mij dus gerust, nee, beslist een medestander zien met betrekking tot het onderwerp. Toen ik deze recensie rond 'Aunties Diaries' schreef zat ik trouwens veelvuldig nog in gedachten bij de laatste van Kae Tempest, misschien ken je dat album wel of las je zelfs de recensie die ik hier eveneens plaatste. Daar wilde/moest ik voor het eerst recenseren in het nieuwe woordgebruik dat respect opbrengt voor de genderdiversiteit. Geloof het, 'die eerste keer' is dit niet zomaar eenvoudig, als je het helemaal 'conform' wilt doen. (Maar het lukte dus wel. )

henrie9, zo te lezen zitten we op één lijn. Tja, de provocatie en de controverse liggen me ook niet helemaal lekker en die herhaling van het f-woord is me iets te veel. Een verder heel authentiek album hoor ik vooralsnog niet, vergeleken met Lamars eerdere werk. De momenten zijn er absoluut - 'Mother I Sober' voorop natuurlijk - maar ik hoor ook een paar puberalere uitbarstingen dan gewend. Ook wordt het zelfhulpgehalte soms wel vrij hoog. Hier moeten nog wel de nodige luisterbeurten overheen.

Ik ben zelfs zo fagot als maar zijn kan, en neem er totaal geen aanstoot aan. Sommige mensen hebben er inmiddels ook wel een dagtaak aan om geraakt of gekwetst te worden. Maarja nu ik er zo over nadenk, ik ben wel een witte linkse fagot, dus misschien telt dat niet

Zelf ben ik een taalnazi en ik wil vinylbeleving er dan ook graag op wijzen dat hij zich foutief als houtblazer identificeert. Of hij heeft een heel nieuw niveau 'van het in het verkeerde lichaam geboren zijn' ontdekt.

Ow shit totaal niet goed gelezen...Gevalletje heeft de klok wel horen luiden enzo....

Ik zoek even een schaam hoekje op.
Joe

Ik ben het wel eens met slowgaze hier. Ik kan niet bij de controverse. Ik zag op ratemymusic een transvrouw die heel erg into Kendrick is, uithalen naar dat nummer. Terwijl... dat nummer net pro-trans people is. De controverse kijkt imo niet verder dan het gebruik van het woord f** en de deadname. Terwijl het eerste wordt gebruikt om aan te geven "dit gebruikten we als kind en dat hoor je niet te doen" en het tweede zeer waarschijnlijk een schuilnaam is (of zelfs een personage, lijkt me wel erg toevallig) en gebruikt wordt als in "dit werd toen in de familie zo gezegd".

Het herhaaldelijke gebruik ervan slaat terug op zijn kritiek op "mr. morale" en is inderdaad bedoelt om te triggeren, dat is het hele concept van de tweede plaat. En ironisch genoeg illustreert deze controverse net dat. Want er wordt niet gekeken naar de boodschap of de intentie maar enkel naar het instrument (de woorden) en naar de boodschapper, een "cis"man. Terwijl dat op zich net seksistisch is en Kendrick terecht aanklaagt dat in de moderne tijd er geen ruimte meer is om iemand te beoordelen op de intentie. Hij steekt daarbij de hand ook nog in eigen boezem door die n**** affaire met die fan erbij het halen. Althans dat hoop ik, hij zou ook kunnen vinden dat dit iets heel anders is en er wat mee spotten waarmee ik het 100% mee oneens ben.

Auntie diaries is qua thematiek en cleverheid eigenlijk representatief voor heel het album. Het zit zo goed in elkaar en ik kan zelfs amper geloven dat mensen het concept niet waarderen. Op een nummer na vind ik het album eigenlijk ook geen zwakke momenten kennen en dus is het toch weer een heel bijzonder kunststukje. Maar het blijft muziek en de sound ligt me minder en dus blijft het bij mij op 4* hangen.

Mooi gesproken thgryda, ik deel het sentiment. Deze professor heeft ook nog een interessante invalshoek waar ik me in kan vinden: Het wordt wat onderschat wat de zwaarte van de boodschap van Auntie Diaries is, in de context van de mainstream hiphop-scene. Acceptatie van trans-rechten is al veel verder gevorderd in bijvoorbeeld de indie- en electronica genres, maar de hiphop is een genre die notoir transfoob is geweest en in 2022 nog steeds kan zijn. Kendrick preekt op Auntie Diaries ook niet bepaald voor eigen parochie; hij had op belerende toon een totaal opgeschoonde boodschap naar voren kunnen brengen, zonder deadnaming, het woord Faggot en correct gebruik van pronouns, wat voor een select publiek misschien al gewoon is, maar zal de boodschap dan voldoende overkomen op het brede publiek? En in het bijzonder, de naar transfobie neigende hiphop scene? Hij omschrijft juist een verandering in zijn beschouwing van transgenders, erkent de problematische achtergrond van zijn eigen opvoeding, en laat de menselijke kant zien van hoe een dergelijke acceptatie zich uit kan dragen.

Kendrick is sowieso altijd meer iemand die zichzelf een beschouwende rol aan meet, in tegenstelling tot een activistische. Vergeet niet dat hij tijdens de Black Live Matter-gerelateerde rellen van de afgelopen 2-3 jaar door vele collega-rappers gecalled werd op het feit dat hij zich ogenschijnlijk op de achtergrond hield. Daarnaast speelt hij graag met contrasten om de luisteraar aan het denken te zetten. Neem bijvoorbeeld 'The blacker the berry', wat op eerste gehoor de racistische bejegening van de Amerikaanse politie richting de black community aankaart, maar in de laatste verse draait hij het om naar het bestaan van black-on-black racisme binnen de eigen community. In Auntie Diaries doet hij dit ook door het gebruik van het F-word te vergelijken met zijn persoonlijke reactie op het gebruik van het N-word door blanke fans.

Daarnaast, en dit is ook zeker een eigen opvatting, het conflicterende karakter van Auntie Diaries (Enerzijds de acceptatie van trans-rights, anderzijds het gebruik van termen die tegen de haren van de LBTQ-community in strijken) is zeer zeker onderdeel van de thematiek van Mr. Morale & The Big Steppers. Het is een introspectief album van Kendrick, waarin hij zijn onderlinge conflicten en tegenstrijdigheden express tentoonstelt om zijn fans/luisteraars te laten reflecteren of zij hem inderdaad in de 'messiah'-vorm willen gieten. zijn boodschap lijkt te zijn: Denk alsjeblieft gewoon zelf na. Tevens zie je hem struggelen met fans/media die hem deze rol willen lijken op te leggen en speelt hij met de gedachte of hij die persoon zou kunnen zijn. Het is een van Kendrick's meest persoonlijke albums, en de veelvuldigheid van stijlen die hij ook tentoonstelt (van zwoele R&B cuts, tot trap bangers, tot cinematische hoogstandjes) laten ook de veelvuldigheid van het karakter dat het Kendrick Lamar zien. Top album weer hoor, ik denk dat de waardering de komende jaren wel wat gaat stijgen als luisteraars iets meer zullen oppakken waar Kendrick voor ging op dit album.

Dank voor de goede toevoeging, aerobag. Hoeveel ik ook van hiphop hou en hoe graag ik het genre ook verdedig tegen iedereen die vindt dat het alleen maar over bitches en bling gaat: trans- en homofobie in de hiphop zijn inderdaad nog wijdverspreid in die scene. Het is goed dat hij zich daarop richt en geen 'Same Love' maakt waar niemand aanstoot kan nemen (al geef ik toe dat Macklemore inderdaad ook de homofobie in hiphop aankaart, maar dat heel terloops doet). Het valt me trouwens op dat er zoveel meer gesproken wordt over 'Auntie Diaries' dan over 'Mother I Sober', terwijl de boodschap van dat nummer ook hard aankomt. Ik denk dat Lamar ook wel doorhad dat enige controverse extra aandacht voor het onderwerp zou betekenen; dat was met 'The Blacker the Berry' natuurlijk ook al wel zo.