Metallica - 72 Seasons (2023)

72 seasons is wel een aardig nummer net als Lux Æterna, stukken beter dan die andere twee, die ik langdradig en saai vindt. Maar bijzonder? Nee. Dat had ik wel op hardwire, al vind ik de tweede CD met uitzondering van Spit out the Bone erg matig. Dat had ik ook op Death magnetic, ondanks de slechte productie. Misschien zijn de andere nummers beter, dus ik zal hem zeker wel weer gaan kopen.

Berichten verplaatst naar Metallica

Uit nieuwsgierigheid op Lux Aeterna geklikt en was onder de indruk dat Lars gewoon strakke dubbel kick speelt. Ik wist niet dat hij dat kon. Toch wel cool. De rest van de song klinkt erg als Annihilator. Is dat raar, dat ik dat vind?

Ik hoor vooral veel Motörhead.

Dan moet ik het weer aanklikken, maar weet niet of ik daar zin in heb. Motorhead is natuurlijk wel een leuke band om mee vergeleken te worden. Die hadden dat type double-kick-drums bijna uitgevonden, of in elke geval populair gemaakt. (ik denk ook gelijk aan Kill the King met Cozy Powell, van rond die tijd.).

Enfin, ik had een associatie met Annihilator denk ik, door de zangstijl , die ook wat aan Waters doet denken.

Ik hoor het nu, het is gewoon een Overkill-kopie (bijna dan).

Ook nog Darkness Has a Son geluisterd. Klinkt was saai, wat eentonig, maar dat is mijn mening. Ik kan me ergens wel heel erg voorstellen dat deze plaat een grote hit wordt. Voor wat het is, klinkt het goed en strak. Het is de fans gegund.

En wééral een veel te lange plaat... Ik had gehoopt dat ze hun tanende kwaliteit qua songmateriaal wat selectiever hadden benaderd. Drie goede nummers op veertig minuten voelt toch altijd straffer aan dan drie op anderhalf uur.

Zullen we even wachten met klagen over de lengte van het album tot we het gehoord hebben?

Wel, namsaap, néé... Sowieso vind ik vrijwel elke plaat van die lengte te lang (natuurlijk zijn er uitzonderingen). Daarnaast heeft Metallica toch al wel een dubieuze voorgeschiedenis op dat gebied (Ik vermoed dat je superfan bent en mogelijks opnieuw gaat steigeren, dat is in dat geval oprecht niet mijn bedoeling).

Mijn voorbehoud blijft, maar ik hoop elke keer weer op een straffe plaat, zonder meer.

Mmmm, omdat ik ageer tegen het afschrijven van een album voordat je het gehoord hebt? Afgaande op je stemmen vermoed ik dat jij meer waardering voor het latere werk van deze band kunt opbrengen dan ik.

Ik snap het punt van de te lange albums wel.

Als liefhrbbers van '50s - '70's maar ook '80's pop en hardrock is een aantal users al dik tevreden met 30/45 minuten muziek.

Ik maak voor Gov't Mule een uitzondering, gek genoeg, maar verder ben ik wel blij met de trende dat albums weer compacter worden.

Ik snap het punt ook wel, ik ben het echter vooral met namsaap eens dat we eerst de plaat moeten luisteren voor we oordelen.

(modknip: offtopic discussie over voortijdige stemmer weggeknipt)

Ik zie mezelf niet als groot Metallica fan, maar het is toch altijd wel weer een happening als er een nieuwe plaat uitkomt. Welke metal-fan van mijn generatie is er niet met Metallica opgegroeid

Wat maakt het nu uit wat voor een gemiddelde score zo'n plaat krijgt? Ik blijf dat niet begrijpen.

Dat gezegd hebbende, ik vind het niet onaardig wat ik nu hoor maar het nodigt mij allemaal niet uit om meteen de poeplap te trekken

Het gemiddelde doet me niet zo veel. Behalve dat ik bij bands die ik nog niet ken aan de hand van de gemiddelde stemmen ga kijken welke plaat ik als eerste ga checken.

De tijden van een gezonde dosis spanning op het wachten op de 'nieuwe' van Metallica liggen al ver in het verleden. Ten tijde van Load en Reload zat ik nog in mijn late tienerjaren en moest je het mondjesmaat doen met de informatie die tot je kwam. Het internet stond nog maar in de kinderschoenen. Release data van nieuwe albums moest ik achterhalen via de wat serieuzere muziekbladen, of het kwam tot mij middels een muziekprogramma als Headbanger's Ball. Tegenwoordig word je al snel overladen met fragmenten, interviews, reacties en wat al niet meer bij een nieuwe plaat van bijvoorbeeld Metallica. Daar is niks mis mee maar het werpt vaak al wel zijn schaduw vooruit. Inmiddels al vier songs vrij gegeven en het klinkt allemaal vrij redelijk maar nergens opzienbarend. Uiteraard is het wachten op maar het zou mij verbazen als het overige songmateriaal van 72 Seasons afwijkt van datgene dat al bekend is. We wachten rustig met een oordeel maar echte verwachtingen heb ik al lange tijd niet meer bij een 'nieuwe' van de heren.

Ik heb niks tegen lange albums, als het maar goed is. Type O Negative en Tool zijn bands die prima 75 minuten kwaliteitsmuziek op een schijfje kunnen (en konden) plempen zonder dat het verveelde.

Metallica is gewoon nauwelijks nog in staat een goed nummer te schrijven. De nummers zijn lang en saai. Luister naar dat domme intro op 'If Darkness Had A Son'. Het klinkt gewoon bijna als oefenruimtegeneuzel.
Het titelnummer is al net zo erg, zo niet erger. En met oersaai riffwerk.
Dan is het nummer Lux Aeterna een stukje beter. Compact, snel. Nog steeds weinig geïnspireerd.

Nee, dit wordt hem ook niet voor mij.

Waarom? Op basis van de vier vrijgegeven nummers weten we nu toch al dat het minstens zo'n 23 minuten te lang duurt.

Premature stemmen en discussie hierover verwijderd.

Graag pas stemmen als je het album in zijn geheel hebt beluisterd.

Op Hardwired staan toch een aantal nummers die ik nog steeds graag opzet. Spit Out the Bone en Hardwired bijvoorbeeld. Heb er alle vertrouwen in dat dat met dit album ook zo gaat zijn.

Heb net de eerste luisterbeurt er op zitten, Iets teveel van het goede want 77 minuten vind ik wel een lange zit en de productie vind ik ook niet om naar huis te schrijven en heb nog geen echte klassieker als bijvoorbeeld From Whom The Bells Tolls gehoord al komt If Darkness Had a Son dichtbij.

Gelukkig leg je de lat niet gelijk heel hoog

Oh ja, de lat niet hoog leggen jongens en meisjes. Het is maar gewoon Metallica, de grootste metalband ooit.

Ook meermaals de plaat beluisterd.
Zeer aardige, degelijke plaat. Betere indruk dan Hardwired...To Self-Destruct destijds op mij maakte (ondanks dat daar ook een aantal gave tracks op staan).
Eerste drie tracks klinken erg lekker, daarna een beetje een middenblok dat wat anoniemer aanvoelt en waar Lux Æterna de boel even fijn weer wakker schudt.
De laatste tracks gooien er weer wat meer tempo in en klinken wat avontuurlijker. (Too Far Gone? en Room Of Mirrors). Ook de lange afsluiter Inamorata klinkt niet verkeerd, al leunt het wel veel op herhaling. (Duurt trouwens 11.10 min ipv hier aangegeven 9.13 min)

Kritiek van mijn kant is dat veel tracks veel te lang te doorgaan. Had met gemak ingekort kunnen worden, dat zou het geheel spannender en compacter maken. Zeker omdat de lengte vaak extra uitgesponnen wordt met het herhalen van refreinen.

Pluspunten: James prima qua zang en goed qua teksten en onderwerpen.
Favoriete tracks zover: If Darkness Had A Son, 72 Seasons, Lux Æterna,Too Far Gone?, Room Of Mirrors, Inamorata en Shadows Follow.

Sleepwalk My Life Away, You Must Burn! en Crown Of Barbed Wire doen het nog niet bij mij, wellicht met verloop van tijd. Zitten wel een aantal groeitracks tussen in ieder geval.

Metallica mag je bijna niet meer okay vinden lijkt het soms wel. Jammer dan, ik vind hun laatste albums echt zo beroerd niet. Alleen St. Anger vind ik een draak van een album.

Wat mij betreft borduurt 72 Seasons prima voort op de laatste worpen en daar heb ik geen probleem mee.

Ja, de hoogtijdagen zijn voorbij, maar geldt dat niet voor zo'n beetje alle grote namen? Op een gegeven moment weet je het wel en dan mag je hopen op albums waar je gewoon nog plezier aan kunt beleven, en dat doe ik met deze nieuwe Metallica best wel.

Enige nadeel zoals zo vaak genoemd: het had allemaal wel wat korter gemogen. Op den duur begint het gewoon vermoeiend te worden (of ik word gewoon te oud voor dit soort muziek).

Hun laatste albums echt zo beroerd niet vinden maar zeker niet geweldig is de consensus. Het stemgemiddelde van 3,5* dat 72 Seasons nu van 1 stem heeft zal het over een jaar nog steeds ongeveer hebben maar dan van een paar 100 stemmen, net zoals de twee voorgangers. Het lijkt er voor mij vooral op dat je van Metallica niet meer mag verwachten.

In het verleden wel, maar dat waren andere tijden en de mannen waren ook niet dezelfde die het nu zijn.

Toen waren ze cool, nu is het bon ton er een hekel aan te hebben. Het vergaat veel bands zo. Ergens snap ik het ook wel hoor. 72 Seasons is langdradig en saai als je dat vergelijkt met bijvoorbeeld Master of Puppets.

Maar ja dan kan je maar beter niks meer luisteren van bands / artiesten die hun hoogtepunt gehad hebben.

Mijn 3,5* is nog best naar boven afgerond moet ik er eerlijk bij vermelden

Het was maar een grapje Kronos...

En mijn reactie was doodserieus.

Ik heb mijn eerste twee volledige luisterbeurten er opzitten.

72 Seasons opent echt heerlijk met het titelnummer. Ouderwets harde opener, met wat goede wisselingen in melodie en songstructuur. Typisch Metallica geluid en na enkele minuten weet je al waar je je armen omhoog moet gooien en waar je hard mee kan brullen met de muziek. Zal me niets verbazen als dit live een succes zal zijn. Ik was hier nog heel optimistich voor dit album.

Daarna komen er een aantal nummers die allemaal zo uit het 'Black Album' tijdperk lijken te komen. "Shadows Follow" zou er niet op mistaan hebben. "Screaming Suicide" zou zijn afgekeurd en ou Must Burn!: zou naar een B-kantje zijn gegooid, ondanks de heerlijke riff op ongeveer 3/4 van het nummer.

"Sleepwalk My Life" heeft zelfs een riff die HEEL ERG doet denken aan Enter Sandman, en ik denk dat misschien wel met opzet is, gezien het onderwerp.

Het probleem van veel van deze nummers is dat ze op zich niet slecht zijn. Maar ze zijn allemaal net een paar minuten (onnodig) te lang. En veel in hetzelfde tempo, er zit weinig onderling verschil in. Ook heb ik het gevoel dat ze de drums in de postproductie getriggered hebben, om het meer als een metronoom te laten klinken.

We worden weer even wakker geschud met het compacte en snelle "Lux Æterna", een broodnodige afwisseling die het album weer een beetje openbreekt. De tekst is belachelijk slecht, maar het maakt niet uit! Het knalt er gewoon heerlijk in.

"Crown Of The Barbed Wire" daarentegen voelt op het eerste gevoel aan als het volgende niemendalletje, En net als veel andere nummers duurt het te lang.

"Chasing Light" brengt het geheel weer een beetje naar een hoger niveau, maar echt weer een "Black Album" nummer, met ongeveer 2 extra overbodige minuten.

Het venijn van het album zit weer eens in de staart. De stijgende lijn wordt namelijk gelukkig doorgezet met "If Darkness Had A Son," dat ik tot nu toe het beste nummer van het album vind. Het heeft een van de betere teksten op het album, betere riffs en tempo wisselingen. En absoluut de beste Kirk Hammett solo van het album!

"Too Far Gone?" heeft het begrepen. Hier lijkt het overbodig vet van het nummer te zijn weggesneden. En dat maakt die een heerlijk nummer, ook door het outtro, dat eens niet wordt gerekt.

In het kort:
Al met al helemaal geen slecht album, maar ik moet de mensen die problemen hebben met de tijdsduur van het album gelijk geven. Het zijn niet zozeer de hoeveelheid nummers die het doen, maar de onnodige minuten in veel van de songs. Met een paar uitzinderingen klinkt dit heel erg als Metallica in de 90er jaren.
Er staan geen slechte nummers op het album, maar ook geen echte hoogtepunten.

Ik ga dit zeker nog een aantal maal beluisteren.