Die nieuwe BTW-regels zijn een verschrikking. Ik wacht al enkele weken op een pakketje dat bij de inklaring ligt. PostNL heeft een enorme achterstand en weet niet wanneer ze het kunnen bezorgen...

Op dit topic Het grote webwinkeltopic wordt er al veel langer over gesproken en is er ook voor gewaarschuwd.

Tot nu toe ontsnapten de vinilio's van Fabric deze dans (net als andere dingen die met DHL zijn geleverd), maar Post.NL lijkt idd de trouwe kompaen van Boris de Brexit-boef!

pff

In geen van de drie gevallen zie ik je een aardig potje koken.

Platen draaien laat zich waarschijnlijk het best vergelijken met een potje koken. Het is veel werk en geeft geen garantie op kwaliteit. Als ik in het Vinyl Vinyl Vinyl topic lees komt er blijkbaar ook nog een hele afwas bij.

Het belangrijkste ingrediënt om van kwaliteit te genieten is aandacht. Je kan de beste/duurste audiofiele set hebben en de beste/duurste audiofiele uitgave van een album, het zal vooral langs je heen gaan als je intussen bijvoorbeeld een bericht zit te typen op MusicMeter of zit te denken over een bericht typen op MusicMeter, terwijl ik ergens buiten op een bankje in het zonnetje in een park via Spotify en oortjes intens zit te genieten van Underwater van Sun's Signature.

Beleven en hebben staat niet los van elkaar denk ik. Belevingen heb je en iets hebben beleef je. Ook daar kan het weer alle kanten uit. Veel mensen zijn verslaafd aan belevingen hebben in de vorm van verre reizen bijvoorbeeld, terwijl anderen enorm veel plezier beleven aan het kopen en hebben van een 1 euro cd die ze in de kringloopwinkel vonden.

Zowel in beleven/doen als in kopen/hebben is ook weer aandacht het belangrijkste ingrediënt; bewust consumeren.

Ik koop al sinds mijn zesde CD's en ik ben niet van plan om te stoppen. Vinyl vind ik onhandig en koop ik alleen als er een mooie LP+CD-deal is voor het artwork/boekwerk. Streamen doe ik ook wel (gratis), maar dat is meer voor nieuwe albums. Nieuwe albums koop ik zelden meer gelijk, ik wacht op aanbiedingen en nieuwe albums hebben bij mij een proefperiode op streaming. Er zijn namelijk nieuwe albums waar je in eerste instantie heel enthousiast over bent, maar op de lange termijn toch uiteindelijk geen blijvers zijn. Ik steek het budget voor nieuwe CD's liever in het struinen naar tweedehands/Kringloper. Daar vond ik bijvoorbeeld albums van Otis Redding en Aretha Franklin voor 50 cent op CD, dat zijn van die kleine dingen waar ik echt blij van kan worden. Het bezoeken van platenzaken vind ik sowieso een verrijking, het struinen, zonder een briefje naar binnen gaan en maar zien wat er is, kletsen met de eigenaar en andere klanten over muziek.

Ook voel ik dat mijn muzieksmaak breder is door een CD-collectie en het avontuur van struinen en dat ik meer zaken ontdek die wellicht niet zo voor de hand liggen. Met streaming heb je toch een risico dat een algoritme gaat bepalen wat eventueel interessant is en binnen bepaalde stramienen blijft. Door tweedehandswinkels en Kringlopers ben ik bij Enya en Carpenters uitgekomen, en ik denk niet dat een streamingsdienst mij dat zou aanraden op basis van wat ik daar op luister.

Er zijn toch steeds de nodige fabels rond streamen als ik dit hier zo lees. Op grond van gratis abonnement een muziekdienst beoordelen… en dan komen de algoritmen weer om de hoek kijken. Vergelijkingen met een snackbar of zappen…. Ik heb die ervaring helemaal niet. De mogelijkheden om met andere muziek in aanraking te komen via streaming is legio. Dat je via platenzaken met iets in aanraking komt is meegenomen, maar er zijn zoveel gelegenheden waar je wel eens iets hoort, leest, bekijkt of opvangt. Misschien niet die ene Enya maar het kan weer iets anders zijn wat je treft en je op een nieuw spoor kan zetten. Zolang je maar nieuwsgierig blijft en niet bevestiging zoekt in wat je al kent.

En je kan ook nieuwsgierig blijven naar wat je al kent.

Yay, ik heb een eigen cultuur. Vergeet niet het uitroepteken in het vervolg, aubduw.

Zo dan:

https://i.postimg.cc/P5c247Wg/unnamed.png

Ik sluit me aan bij wat Kronos zegt; ik zit ook op het Steve Hoffman forum en wordt soms een beetje moedeloos van de eindeloze en vruchteloze zoektochten die sommige leden daar hebben naar de perfect klinkende uitvoering van hun favoriete plaat. Van die lui die per se een AAA plaat willen hebben, helemaal begonnen te schuimbekken dat MoFi in hun one-step remasters toch een digitale stap hadden gebruikt, terwijl ze eerst lyrisch waren over de uitgaven. Ineens 'hoorden' ze dan toch die digitale stap.

Of het talloze keren terug sturen van platen (vaak deluxe box) vanwege een tikje, warping of wat dan ook om maar die box in perfecte staat te krijgen. Dat die terug gestuurde platen, die dan in de oren van 99% van de luisteraars acceptabel klinkt worden ge-scrapt is natuurlijk eeuwig zonde.

Ik denk, hoeveel plezier beleef je nou aan het luisteren van muziek? In plaats van 8 keer dezelfde plaat kopen, kun je ook 8 verschillende platen kopen. Ik heb me slechts enkele keren laten verleiden tot het kopen van een remaster, de eerste 4 albums van Neil Young, maar ik begin er niet meer aan, in mijn oren zijn de verschillen miniem en aan dingen dubbel kopen heb ik gewoon een hekel; of er moet echt wat speciaals in de remaster box zitten. En uiteraard wordt er over remasters (op CD) ook weer geklaagd door dezelfde liefhebbers, te lage DR (teveel compressie), EQ niet goed, verkeerde mix, noem het maar op...

Spotify gebruik ik om nieuwe albums te checken. Bevalt het, koop ik het, omdat ik een album graag fysiek wil hebben, de fysieke actie van een CD opzetten en daar dan bewust naar luisteren is waardevoller dan iets wat voorbij komt op een streaming service, die ik verder gebruik tijdens het reizen in de trein of als ik sta te koken of met feestjes. Op een feestje, met wat drank achter de kiezen CD's uitwisselen, of erger nog een LP (die ik niet draai, want te onhandig naar mijn smaak en geen garantie op kwaliteit), dat is vragen om moeilijkheden.

Films idem dito; mijn favoriete films heb ik vaak als deluxe blu-ray set. Maar na het vervangen van DVD voor Blu-Ray ga ik niet ook nog eens de Blu-Ray vervangen voor 4K. Nieuwe dingen koop ik wel alleen 4K.

Mensen die er zo obsessief mee bezig zijn missen gewoon iets in hun leven.

Op blu-ray.com zit ook van die 'gekken' die special editions terugsturen, omdat een hoekje iets gedeukt of geschaafd is, en daarna gaan huilen dat hun account geschorst is bij de webwinkel omdat ze 10x iets retourneren. Het is gewoon het opvullen van een leegte (meestal het gemis van een leuke man/vrouw).

Zapperdezap! Ja, ik zap me wat af tegenwoordig. Of is dat zo? Tien jaar geleden was het voor mij nog absoluut ondenkbaar dat fysieke geluidsdragers een steeds kleinere rol zouden gaan spelen in mijn leven. Ik kan me mijn eigen scepsis nog goed herinneren (toen ik bij een mobiel abonnement eens Deezer erbij aangeboden kreeg kon ik me niet voorstellen dat mijn muziek (herrie, Aziatische pop) erop te vinden zou zijn), evenals mijn liefde voor de fysieke verzameling, die vast en zeker onvoorwaardelijk en oneindig was. Bovendien stond toewijding aan het fysieke medium voor mij gelijk aan liefde voor muziek (en een serieuze muziekliefhebber kon je dus toch niet zijn als je niet eens CD'tjes, platen en tapes kocht).

Wel was mijn koopgedrag over de jaren al wat veranderd; dankzij allerlei illegale downloadservices die door de jaren heen beschikbaar waren (Napster, Audiogalaxy, KaZaA, DC++, een heel tijdperk aan blogs met linkjes naar MegaUpload en verwante diensten) was het makkelijker geworden om muziek te sampelen en was blind kopen (of in de platenzaak aan de balie met een koptelefoon een plaat even snel op waarde proberen te schatten) niet meer nodig. Hoewel ik een tijd lang zeker veel impulsinkopen heb gedaan en regelmatig terugkwam uit (vooral) zaken als de Plaatboef en allerlei tweedehandswinkels met stapels aan onbekende artiesten en albums, ben ik op een gegeven moment steeds meer gaan investeren in platen die ik echt graag wilde hebben (al dan niet ontdekt per illegale download, natuurlijk).

Mijn struggle met het accepteren van digitale releases als 'echte' releases was echt wel real (zeg maar); in mijn eigen creatieve herrie-uitspattingen stelde ik het mezelf bijvoorbeeld ooit als doel een release alléén digitaal uit te brengen en er géén fysieke versie van te maken. Dat vond ik rete-lastig; stond 'ie alleen op Bandcamp. Mezelf moeten inhouden er toch niet een tape of CD-r'etje van te maken. Wellicht zette ik hier voor mezelf echter de eerste stappen naar omarming van streamingdiensten.

Ergens in 2015 moest het roer om (toen heb ik me hier onder deze naam geregistreerd - ik was mijn collectie aan het uitdunnen). Het was een tumultueuze tijd in mijn privéleven (eerst heel ziek geweest, toen een scheiding erachteraan) en ik was aan verandering toe. Voor het eerst heb ik toen mijn verzameling eens onder de loep genomen en gekeken wat ik nu echt wilde behouden. In eerste instantie simpelweg gefilterd op wat ik wel en niet (meer) leuk vond. Mijn verzameling was op dat moment immers al een jaar of 15 á 20 oud en door de jaren heen had ik zowel muziek verzameld die ik inmiddels niet meer zo boeiend vond alsmede allerlei plaatjes die ik voor zachte prijsjes op de kop getikt had maar die verder nooit echt potjes bij me konden breken. Dat leverde een bescheiden opruimrondje op.

Tegelijkertijd begon ik de verschillende digitale muziekdiensten die ik gebruikte steeds meer te waarderen: Spotify dekte inmiddels een groot deel van mijn luistergedrag af en voor mijn obscuurdere muziekbehoeftes deden Bandcamp en Spotify al uitstekend dienst. Fysieke dingen aanschaffen werd hierdoor al steeds minder nodig en ik beperkte me op een gegeven moment zelfs alleen tot dingen die níet streambaar waren (wellicht te gebruiken als argument tégen streaming: de verkoop gaat ervan op zijn gat!), wat in de regel vaak noisetapes en -CD's waren trouwens.

Deels gemotiveerd door een verhuizing en de bakken en bakken vol fysieke media ben ik mijn verzameling nog een keer tegen het licht gaan houden en ben ik gaan filteren op wat streambaar was en wat niet. Dat gebruikte ik als grove vuistregel: was het streambaar, dan kon het weg. Dat deed ik zeker niet voor alles, maar hele stapels (vooral) CD's konden daarmee alsnog de deur uit. Zo heb ik uiteindelijk in 2018 mijn collectie van toen tegen de 2000 items teruggebracht tot een stuk of 600 á 700. Daarvan staat een deel in de huiskamer: mijn eigen tapes, mijn favoriete tapes van anderen, een selectie CD's die me na aan het hart liggen en een selectie vinyl, totaal een stuk of 300 á 400 items denk ik (een lage Billy en een vak of 4 in een vakkenkast). (Deze strategie werkt overigens niet altijd geweldig, want soms verdwijnen dingen weer van Spotify; zo moest ik Arise Therefore dus opnieuw aanschaffen en ook Joya is inmiddels weer verdwenen helaas.)

Wat ik nog fysiek op CD heb is grotendeels materiaal dat dus niet streambaar is (Joanna Newsom, John Zorn, veel harsh noise, bepaalde Jpop) maar er staan dus ook nog wel dingen tussen die wel streambaar zijn (overigens heb ik een paar maanden geleden alles wat ik op CD had gedigitaliseerd, dus CD's draaien doe ik verder nooit meer). Inmiddels laat ik me er af en toe wel weer eens toe verleiden dingen te kopen die verder gewoon streambaar zijn, gewoon omdat ondanks al het gemak en genot dat ik ervaar met streamen het hebben af en toe gewoon leuk blijft, al is het echt veel en veel minder geworden. Ook voor mooie vinyluitgaves wil ik weleens zwichten (recent reissues van Modern en As Loud As Possible bijvoorbeeld), al heb ik niet eens platenspeler aangesloten en staan ze dus alleen maar mooi te zijn (ik had ze toch al op CD; die CD's had ik bovendien ook al gedigitaliseerd, dus als ik deze platen draai is het via mijn telefoon, waar de MP3tjes op staan). (Overigens gaan we binnenkort verhuizen, in onze nieuwe toko wil ik dan t.z.t wel graag de platenspeler neerzetten.)

Digitale releases kopen vond ik vroeger ondenkbaar maar doe ik inmiddels ook/wel regelmatig. Ik heb inmiddels bijna 400 digitale releases gekocht via Bandcamp (sommige in batch overigens van labels, maar ook een hoop los). Vaak is het niet nodig en kun je eindeloos gratis streamen, maar af en toe is een aanschaf nodig om het hele plaatje (vaker) te kunnen horen. Daarnaast vind ik het ook de makkelijkste manier om artiesten of labels direct te steunen (er hoeft zelfs geen fysiekje gedrukt en verzonden te worden). Vorig jaar heb ik ook een paar keer donaties gedaan aan een paar van mijn favoriete artiesten die verder niets verkopen via Bandcamp o.i.d., vond ik ook een fijne optie. Een digitale release is voor mij inmiddels in ieder geval absoluut niet meer het mindere broertje van eeen fysieke. Er zijn inmiddels talloze artiesten en labels die ik briljant vind en die nooit iets fysiek hebben uitgebracht.

ohmusica's gevoel dat er nog steeds veel fabeltjes rond streamen staan onderschrijf ik wel. Ik vind zelf dat mijn muziekbeleving er absoluut niets minder op is geworden sinds ik grotendeels de overstap naar digitaal en streaming heb gemaakt - ik zou zelfs zeggen dat die erop vooruitgegaan is. Natuurlijk kan/moet/'moet' je er waakzaam zijn niet door algoritmes gestuurd te worden, maar dingen ontdekken, willen ontdekken en blijven ontdekken is vooral iets wat iets wat bij je hoort als muziekliefhebber, of je dat nu in de platenzaak of online doet, en daarin ben je zelf actief (of niet). Net zoals ik het vroeger heerlijk vond een ochtend door de bakjes in een platenzaak te rommelen geniet ik er nu van artikelen en interviews te lezen, de smaak van andere gebruikers op bijvoorbeeld RYM uit te pluizen en vooral gewoon dingen te proberen. Volgens mij is dat de sleutel: echte engagement. Als je immers in de platenzaak altijd alleen maar de metal- of hiphopbakjes doorscrollt kom je ook niet verder. Muzikaal avontuurlijk zijn zit in je en dat kun je fysiek, digitaal of op beide manieren voelen, ervaren en uitdragen.

Voor mezelf ben ik dan benieuwd of ik voor andere vormen van media de overstap ook zal willen of kunnen maken. Natuurlijk stream ik al veel film en TV, maar ik koop nog altijd graag films op BluRay, zeker van filmmakers van wie streamen niet zo gemakkelijk is (natuurlijk is er Mubi, maar van Tsai Ming Liang heb ik bijvoorbeeld bijna alles op DVD/BluRay). Boeken koop ik nog altijd gewoon op papier; zowel de koop- als de leeservaring vind ik zo prettig dat overstappen naar een e-reader nog voelt als een heel grote stap. Zelfs van de bibliotheek maak ik weinig/geen gebruik; ik wil de boeken graag op de plank hebben, zelfs als ik ze nooit meer lees. Tegelijkertijd weet ik van mijn eigen ontwikkeling van muziekbeleving dat het zomaar kan gebeuren. Bovendien is het fijn dat ik dan e-books kan lezen van boeken die fysiek niet meer of alleen maar tegen torenhoge prijzen tweedehands te vinden zijn.

Volgens mij wilde ik nog 5000 andere dingen zeggen en het is allemaal lekker #rant maar goed, het is er even uit.

Digitale muziek? Ja. Streamen, nee. Ik kan niet accepteren dat streaming niet alles heeft wat ik wil horen en bovendien wil ik niet vastzitten aan slechte software en databases vol met fouten.

Ik koop platen/cd's omdat ik het leuk vind om iets tastbaars te hebben. Hoe irrationeel dat ook moge zijn. Ik koop cd's/ Lp's verder dikwijls als een soort traktatie na een periode hard werken/studeren etc. Bijkomend voordeel is dat ik me soms af wil zonderen van de afleidingsverlokkingen van het internet. Fysieke media kan dan uitkomst bieden.

Ik heb denk ik - tot enkele maanden geleden - een jaar of tien geen fysieke muziek gekocht. Mijn budget is er nu eenmaal niet naar dat ik mijn verzamelwoede t.o.v. al mijn hobby's tegelijkertijd kan bevredigen. Het voordeel van muziek was dan ook dat (bijna) alles online beschikbaar was. Erg nodig was het dan ook niet om dingen fysiek aan te schaffen. Nu ik afgelopen mei een nieuwe platenspeler heb gekocht is dat wel veranderd. Ik koop wel gericht, nieuwe releases die ik ECHT de moeite waard vind (met megaveel stemmen op albums dit jaar is dat aantal wel schrikbarend groot haha) en ik heb een lijstje van zo'n 100 grote persoonlijke favorieten die ik heel graag fysiek zou bezitten.

Merk dat het weer gaan luisteren van vinyl zeker wel wat heeft gedaan met mijn muziekbeleving. Dingen als Spotify en Bandcamp zijn echt een zegen voor mijn ontdekkingsdrang, zo toegankelijk als alle obscure en minder obscure releases zijn geworden. Voor mij staan streamingdiensten en het volgen van bepaalde users en websites symbool voor het verbreden van de horizon (of kwantiteit, zo u wil); het zoveel en zo breed mogelijk nieuwe dingen willen ontdekken. Maar een plaatje opzetten, na een dag hard werken, is daarentegen echt even een moment van rust, ten volle genieten van muziek die je al (goed) kent. En dan inderdaad, wat Barney Rubble zegt, even weg van het internet.

Ik heb dus ontdekt dat de hernieuwde liefde voor het afspelen van vinyl een extra dimensie aan mijn liefhebberij heeft gegeven. Maar voor mij is het afspelen van vinyl niet beter dan het luisteren via streamingsdiensten, of andersom. Het zijn voor mij twee kanten van dezelfde muziekliefhebbersmedaille.

Maar goed, nu ik dus weer geld uit geef aan vinyl is er minder geld voor boeken en films. Ik ben wat betreft boeken bijna volledig overgestapt naar digitaal (stukken goedkoper en handzamer), en ik heb nog een voorraad papieren boeken waar ik voor een paar jaar genoeg aan heb. Bij films heb ik ook nog een kleine voorraad liggen, en merk ik dat het hebben van een fysiek exemplaar eigenlijk geen meerwaarde meer heeft voor me. Dan slinger ik net zo lief gewoon wat op Mubi aan. Voorlopig houd ik het dus nog wel even bij plaatjes kopen.

Muziek, in alle formaten kan dat toch gewoon enorm leuk zijn?
Toch?

En hoe nerdy je daarin bent.
Dat verschilt van persoon tot persoon.

Op zolder heb ik een oude set met een Luxman cassettedeck. Eenvoudige instapper, maar zo leuk om een bandje dat ik destijds heb opgenomen (lp, cd) weer eens terug te horen.

Op mijn werkplek ook een set met een eenvoudige Philips cd maar wel over leuke speakers. In mijn rug: 14 Billy cd kasten met het minder vaak gedraaide repertoire.
Als mijn werkzaamheden het toelaten draai ik een cd. Meestal zoek ik er 5,6 uit. En draai dan veelal onbekendere albums. Zo leuk!

Beneden. Mijn installatie. Geen high end maar een goed cd loopwerk, KEFjes en: een DUAL dd platenspeler. Dus mn cd maar zeker ook regelmatig vinyl.
En altijd in the sweet spot. Booklet of albumhoes erbij, MusicMeter, diverse andere sites en onder het luisteren maar weer lezen over het album en de artiest.
Is de wederhelft mijn muziek keuze (we delen vrij veel btw) zat: dan de Beyerdynamics op het hoofd. Een aparte cd speler en hoofdtelefoon versterker. Dat zou ik dan nerdy noemen.

Buiten: een bluetooth box. Mijn onvolprezen Teufel Rockster go via de telefoon. Eigenlijk altijd Spotify. Mijn eigen (voorspelbare playlist). Of downloads om te beluisteren. De nieuwe Porcupine Tree staat klaar, plus Moonyard (ga ik in oktober zien en horen) maar ook een Allison Kraus album nav een interview van drummer Chad Cromwell. Dat ik dan weer las onder het luisteren van een Knopfler album.

Op de fiets? Weer die Spotify lijst over weer (een ander paar, noem het nerdy) Beyerdynamics.

En mijn verzameling?
Enorm veel via de kringloop of een kleedjesmarkt. Vooral cd maar soms ook vinyl.
De m o o i s t e vondsten!!
Anders: Marktplaats.
Of de plaatselijke cd/vinyl winkel (Walk-In, Zutphen).
De nieuwste Aimee Mann en de Rafferty cd daar nieuw aangeschaft.
Of Mike Rutherfords reissue van Smallcreeps day via de verplichte aankoop bij BookSpot.

Nee......

Muziek verveelt never n o o i t.
En blijft leuk en zeer te genieten.
Los van geluidsdrager of de weergevers.

En ja ik ben toch wel nerdy.

Want naast pop rock indie bezit ik ook heel veel moois klassiek en kerkorgel.

Mensen.
Geniet ze!

Mijn argument was altijd geluidskwaliteit, maar nu je alom in 24/192 kunt streamen (of zelfs 32 bit) gaat die vlieger niet meer op.

Zou ik nu helemaal opnieuw beginnen zou ik misschien ook wel voor een streamer, goede DAC en Tidal gaan. Met wellicht een bescheiden vinylcollectie.

Maar dat zou dan vooral een rationele keuze zijn. Ik merk toch dat mijn binding met een album er niet is als het er niet fysiek, maar alleen digitaal is. Ik moet kunnen struinen voor de kast, teruggrijpen naar albums, na maanden of jaren weer iets tevoorschijn trekken, dingen herontdekken. Weten dat je het in de kast heb staan voor als je het wilt horen. En het plezier van verzamelen en vinden waar je al een tijd naar op zoek was. Digitaal is toch zo van je hebt alles, dus je hebt niets. En wie kan zich nou uit de duizenden albums die je ooit geluisterd hebt nog zo alles voor de geest halen en dat dan op het juiste moment bedenken en typen op je tablet of smartphone? Ik verlies dan het overzicht. Ik houd ook echt van albums en niet van singles, verzamelaars en playlists, dat speelt ook mee.

Ik probeer tegenwoordig wel ruimte te creëren -  letterlijk en figuurlijk - voor de muziek die ik echt waardeer en doe een hoop dingen die ik wel aardig vind of alleen kocht omdat het goedkoop was ook weer weg. En koop een boel dingen dus ook niet. Je tijd is beperkt, dat kun je maar beter besteden aan hetgeen je echt mooi vindt.

Mooi verwoord, zo voel ik het ook.

Bij Depeche Mode - Memento Mori:



Vinyl is daar niet geschikt voor.....

Nee daarom heb ik mijn grote vinyl collectie ook grotendeels van de hand gedaan.

Niet meer iedere 20-25 minuten de plaat omdraaien, geen tikken, bobbels, krassen of wat dies meer zij en de cd kun je zo programmeren dat allen nummers in jouw volgorde langskomen....

Geluidskwaliteit hangt natuurlijk van de equipment af, maar is bij mij goed in orde

Vervangen door jazz of klassiek?

Nee, Jazz en -veel- klassiek had ik al op cd .

Mijn Vinyl pop collectie is grotendeels vervangen op cd. Maar een deel van de LP's - die nog super van kwaliteit zijn- heb ik vanwege de hoezen behouden en wel ook op cd aangeschaft in de loop der jaren...

Heb nog wel een draaitafel ook, maar die gebruik ik vrijwel nooit meer, nieuw Vinyl heb ik nooit gekocht.

Bij Peter Gabriel - i/o:



Streamingdiensten zijn leuk om eens wat nieuws uit te proberen zoals je vroeger aan de balie stond van een CD winkel. Niet dat ik dat verder veel gedaan heb, maar bij wijze van. Het kan daarnaast ook erg nuttig zijn voor albums die niet langer leverbaar zijn waar je dan zo toch nog kennis van kunt nemen. Jammer is dan wel weer dat niet alle catalogi compleet zijn, ze nogal eens wat albums missen zeker als je buiten de platgetreden paden gaat. Vaak zijn er ook betere versies, met bonusnummers, remasters of remixen beschikbaar die dan ook weer niet worden aangenomen maar een gedateerde uitgave. Het blijft al met al een mixed bag.

Ik gebruik Apple Music voor hier en daar een jaren 80 hitje die ik was vergeten of als ik een biografie lees van een band (recent een over King Crimson) waar tal van verwijzingen worden gemaakt naar solo projecten en je dat eens wil beluisteren. Als het dan goed is dan ga ik meestal wel voor de cd als die nog leverbaar is.

Immers als je echt wat wil en je jezelf als muziekliefhebber serieus neemt (en artiesten echt wil blijven ondersteunen) moet je het echt op CD kopen of nog beter op DVD-A of BR-A. Ik had SACD (en heb alle Genesis albums op SACD alleen geen apparatuur meer om het af te spelen) en helaas is dit medium een beetje in de vergetelheid geraakt maar dit was vaak ook een erg goede luisterervaring.

Leuk om te horen. Zo was ik een paar dagen geleden in Hoboken om een 2de hands cd van Fish (Vigil in a Wilderness of Mirrors ) op te halen. Deze persoon was ook iemand die nog zeer veel cd's aankocht. Hij was enorm gepassioneerd door muziek . Dat kon ik duidelijk merken. Ben dan toch niet de enige die fysiek materiaal aanschaft ... Oef. En inderdaad als je artiesten of bands wil ondersteunen ( zeker jonge bands ) , koop dan een LP of CD. Maar natuurlijk respecteer ik iedereen zijn mening, laat dat duidelijk zijn.

ik heb vier harde schijven vol en zet veel muziek op een usb stick voor in de auto. Gewoon top en nee ik mis de lp zeer zeker niet

*aangifte gedaan*

TONYLUNA Ik heb zelf 16 jaar in een CD Winkel gewerkt. Wellicht dat dat helpt . Maar er zijn er echt nog genoeg. Ik woon tegenwoordig in Dublin en ga van tijd tot tijd naar Tower Records. Gezien hoe druk het daar doorgaans is kan ik alleen maar vaststellen dat er nog legio's mensen zijn die nog steeds CD's kopen.

Ik was in Nijmegen in 2019 bij King Crimson. uiteraard heeft het merendeel van het publiek daar al een bepaalde leeftijd en overheerst er een old school mentaliteit, maar wat daar ook werd weggesleept. Meestal zijn het t-shirts, etc. Maar daar vooral CD's en LP's. Meer nog dan bij een concert van Steve Hackett of Marillion waar doorgaans de merchandise / cd stand ook druk bezocht wordt. Er komt tegenwoordig ook gewoon zoveel moois uit dat het echt jammer is om het niet aan te schaffen. Zeker als het gaat om heruitgaven. In de bovengenoemde biografie van King Crimson (Syd Smith) wordt ook erg vaak verwezen naar The Beatles (Belew was een groot Beatles fan) en dus besloot ik het toch maar eens te ondergaan. Gelukkig is men net bezig met het her-uitbrengen van alle albums met nieuwe remixes. En dus ben ik begonnen met St. Pepper. Dit kon gisteren zijn opgenomen en klinkt nu echt fantastisch op CD.

Over Vigil van Fish. Ik heb de CD nog gekocht in 1990 rond de tijd toen die uitkwam. Ik wacht op het moment op de Deluxe Uitgave van Vigil en Exile, die beide ook BR-A zullen hebben. Veruit zijn twee beste CD's.

Zeker met het percentage van heruitgaven tegenwoordig met NW remises, deluxe edities, etc. Er was echt geen betere tijd om een muziekliefhebber te zijn. Al is het daarnaast ook zo dat ook al zou dat niet zo zijn her luisteren misschien nog wel belangrijker is dan het constant op zoek zijn naar the next best thing. Verdieping ipv verbreding. Een vriend van me is daar wel erg mee bezig. Ik ben eerder terug in de tijd gegaan en ben me gaan verdiepen. Meer tijd gaan nemen voor albums die ik toch al lief heb. Lees een biografie, lees wat extra op het internet, kijk een docu op You Tube indien beschikbaar, lees de extensive notes van een heruitgave en je kijkt vaak heel anders tegen iets aan. Zeker in het genre waarin ik me vooral begeef (Prog) is het echt jammer om muziek niet echt te ondergaan en er alleen maar naar te luisteren. Met uitzondering van een paar hoeft voor mij iets nieuws ook niet echt.

Duur NW remixes, het overzetten van oude albums op BR-A, Atmos ervaar ik vaak dat ik een oud album weer boor de eerste keer hoor. Zoals vorige maand de heruitgave van King Crimson's Larks' Toungues In Aspic. Fenomenaal nu in Dolby Atmos. Zoveel detail, en dingen die ik nog nooit eerder heb gehoord.

Op Steve Hoffman werd deze discussie ook al aangezwengeld. Met diensten als Qobuz en Spotify kun je je afvragen wat de toegevoegde waarde is van een standaard CD of LP. De meerwaarde zou hem juist in de Deluxe edities zitten, inclusief mooie doos, een boekwerk, een poster, wat litho's, etc, die je mooi als pronkstuk tentoon kan stellen in je huis.

Valt wat voor te zeggen, maar in mijn ervaring staan dat soort dingen alleen stof te vergaren, kijk je dat boek een keer of twee door, lijst je een poster met vouwen niet in en haal je de CD's (of LP's) uit de box en zet je ze in je eigen meubel.

Natuurlijk kun je via een thuisnetwerk streamen naar een DAC, maar wat als je harde schijf crasht, of de streamingsdienst ermee ophoudt? Dan heb ik liever gewoon een fysiek product in huis. (goed, met brand ben je die ook kwijt)