Gary Moore - Still Got the Blues (1990)

Waarom zou ergens geen hol aan vinden hetzelfde zijn als niet begrijpen dat de uitvoerend artiest eens wat anders wilde?

De massa dronk deze kelk gevuld met belegenheid gretig leeg. En een enkeling gebruikt het juist om er het opgespaarde azijn in uit te zeiken.

Pima toch?

Zeker. Maar als ik sommige uitspraken hier lees moet ik toch vaststellen dat er nogal wat onbegrip is.

Is ook wel zo.

Still Got The Blues kocht ik meteen na release in 1990 omdat ik Gary een fantastische gitarist vind die mooie albums heeft afgeleverd in de jaren '80. De blueskant van hem vind ik persoonlijk wat minder omdat hij daar wat minder in past én omdat hij teveel techniek etaleert. Iets meer doseren was wat mij betreft welkom geweest. Gary is meer een hardrocker met een surplus aan techniek. Enigzins verbaasd dat het zo'n immens succes is geworden maar het is de man gegund. En eerlijk, het is beslist geen slecht album maar in de duets met Albert King en Albert Collins luister ik liever naar de échte blues mannen.

Begin dit jaar zijn bio gelezen en achteraf gezien had ik dat liever niet gedaan. Het voelde een beetje als "never meet your heroes". Een geweldige gitarist, een moeilijk persoon en nogal ontrouw in relaties. Dat laatste is natuurlijk persoonlijk maar tegelijkertijd een mooie voedingsbodem voor de blues.

Verliet Thin Lizzy vanwege hun excessieve drugsgebruik maar de fles is uiteindelijk zíjn ondergang geworden. Ik herinner me Gary Moore liever van zijn periode in Thin Lizzy en zijn solo albums in de jaren '80. Want zoals iemand mooi zei "he could blow Eddie Van Halen off the stage with his amp on stand-by". Tikje overdreven maar in de harde rock was Gary heer en meester.

In de jaren '70 was Gary Moore natuurlijk al erg actief en etaleerde verschillende stijlen van progressive Jazz-Fusion, tot blues rock, tot pop rock en ook folk met o.a. Skid Row, zijn twee solo albums en ook met Colosseum II, Thin Lizzy, Granny's Intentions en Dr. Strangely Strange. Hij wilde het roer weer eens omgooien in 1990 omdat hij zijn hard rock carrière wel weer zat was.

Queebus schreef:Bovendien heb je de bio gelezen, mooi! Ook al is de mens achter de gitarist vervolgens van jouw voetstuk gevallen (toch?), dan moet je ook zijn tegengekomen dat Moore in zijn latere carrière minder en langere noten ging spelen, of zelfs stil bleef. Close as You Get uit 2007 is daarvan een goed voorbeeld.

Ik plaats niemand op een voetstuk RonaldjK. Ik heb bewondering voor velen maar absoluut geen adoratie. En na het lezen van diverse biografieën (Bruce, Bono, Phil Collins, Geddy Lee) heb ik soms het gevoel dat ik niet alles hoef te weten.

Aha, duidelijk! Ik had destijds wel vaagjes meegekregen dat Moores privéleven wat turbulent kon zijn en was dus niet verrast door de persoonlijke sores die ik las. Het goede aan een biografie als deze vind ik dat de "ster" wordt gedemystificeerd. Tegelijkertijd herken ik het gevoel dat ik niet alles wilde weten, werd er niet vrolijk van. Maar goed, ik wil wél het complete plaatje hebben.
Bij de bio over Lemmy had ik juist het tegenovergestelde: dat er te weinig was gezocht naar de mens achter de mythe.

Wat me van Moores bio vooral is bijgebleven is dat hij als kind van de burgeroorlog in Ulster zijn toevlucht zocht in Dublin en vervolgens via folk, progressive/psychedelic rock, fusion en hardrock bij de blues (terug)keerde, waar hij transformeerde van een veelnotenspeler naar iemand die noten durfde weg te laten en tussendoor ook nog met drum 'n' bass experimenteerde. Wat dat betreft is Still Got the Blues een stukkie anders dan zijn latere werk. Hier hoor je nog een hardrocker die die blues omarmt.

Na het lezen van zijn biografie Von Helsing had ik sterk het idee dat Gary Moore nergens echt goed kon aarden. Niet in bands, niet qua stijl en ook niet qua huiselijkheid terwijl hij die warmte en erkenning wel nodig had (wie niet?). Zelfs de blues legde hem beperkingen op. Ik heb nooit geluisterd naar zijn beginperiode maar dat komt misschien nog.

Ja, hij was onrustig, snel verveeld en perfectionistisch. Een lastige combinatie, ook voor hemzelf. Tegelijkertijd leverde dat een méér dan interessante discografie op.

Eigenlijk is Gary Moore aanvankelijk een bluesgitarist die nadien richting rock (Thin Lizzy) en hardrock ging, genres die afkomstig zijn uit blues.
Gary Moore keert hier terug naar zijn roots met een verdienstelijk en vooral succesvol album (eigenlijk deels rock) dankzij de hit Still Got the Blues. Aan zijn gitaarspel valt niets op aan te merken maar het album klinkt in zijn geheel iets te glad voor dit genre en hij zoekt teveel zijn toevlucht tot covers. Overigens vind ik Wild Frontier minder goed de tand des tijds hebben doorstaan dan dit album en dat komt door de klinische jaren '80-productie met syndrums. Dit album heeft daar geen last van. De opvolger After Hours vind ik meer van hetzelfde (maar ook degelijk) en zijn live-album uit 1993 is wel een aanrader en klinkt puurder. Nadien was ik afgehaakt wegens voorspelbaar geworden.

Die voorspelbaarheid zag ik voorheen ook zo, maar inmiddels niet meer. Dit door de albums bij de biografie te beluisteren. Zie mijn samenvatting daarvan bij How Blue Can You Get (2021).

Dat Moore kort voor zijn dood bezig was om een volgend album met Celtic rock in de steigers te zetten, maakt het nog interessanter. Althans, die indruk kreeg ik door Live at Montreux 2010 (2011).