The Beach Boys - Pet Sounds (1966)

Vooropgesteld, dit is een prettig album om naar te luisteren en m.i staan er geen slechte nummers op. Voor die tijd, meer dan 40 jaar geleden, had het zeker een apart geluid, met gedurfde arrangementen, tempowisselingen en samenzang die nu nog steeds geroemd word. Wat dat betreft verdient het een goede plek in een toplijst. Anderzijds ruim 40 jaar na dato, klinken niet alle nummers nou dat je zegt, goh geniaal, tijdloos en pakkend.

Maar nummers als Wouldn't be nice/Sloop John B/God only knows en daarnaast Here today en Caroline No zijn retegoed, waarvan de eerste 3 met recht klassiekers zijn.
Wouldn't be nice opent heerlijk en geeft je een vakantie gevoel, zon, pina colada en vrolijkheid. Daar zijn ze ook goed in die strandjongens.
Sloop John B, is een goed uitgewerkt arrangement, die zoals Leo Blokhuis tijdens een uitzending van top 2000 a go go al aangaf, een leuke geschiedenis kent.
God only knows, hoort wat mij betreft in de bovenste regionen thuis van geniale popsongs. Dit nummer heeft alles in zich, romantiek, arrangement, melodie, ontroering, originaliteit. Alleen al voor dit nummer verdient dit album al een voldoende. Een perfecte ode aan de liefde.

Here today, zou het nu nog steeds goed doen. Krijg ook het gevoel van bandjes als Kaiser Chiefs en de Franz Ferdinandjes. Powerpop en ongecompliceerd. (lijkt het)
Caroline No, is zoals Brian Wilson zelf aangeeft zijn favoriet. Klinkt mooi, goede afsluiter, niets mis mee.

Daarnaast zijn er nog drie nummers die wat mij betreft de moeite waard zijn om genoemd te worden nl. Pet Sounds, een instrumentaal nummer, bekeken vanuit de tijd dat het gemaakt is, experimenteel, gedurft en origineel.
Daarnaast nog Don't talk (put your head on my shoulder), dat een jaren vijftig gevoel over zich heeft, maar qua tempo, zang en timing best wel verrast.
Als laatste ook nog Let's go away for a while, wat ook een goed instrumentaal nummer is. Niet overdonderend, maar prima in het gehoor.

Blijven over You still believe in me/That's not me/I'm waiting for the day/I know there's an answer en I just wasn't made for these times.
Zijn die slecht, zekers niet. Vals...dacht het niet...maar...in vergelijking met de andere nummers vallen deze m.i minder op. Lijken wat gewoontjes af te steken tegen m.n de grote 3 en verrassen minder.

Al bij al een groot album, maar niet groots. Met enkele geniale songs erop, waarbij het talent van Brian Wilson, The Beach Boys tot grote hoogte heeft gebracht. Maar mij niet helemaal kan overtuigen voor de volle mep.

Paar keer geluisterd vandaag en gisteren. Dit bevalt mij wel.
Wouldn't it be nice en God only Knows blijven toch wel hangen.
Vocaal vind ik het allemaal heel erg sterk, de muziek lijkt hierdoor wat meer op de achtergrond te zijn. Vandaag nog maar even met de koptelefoon luisteren.

Deze muziek is ook veel gelaagder dan je in eerste instantie denkt. In het boekje wat ik erbij heb, wordt er over elk nummer wat verteld, en het is mooi om te zien hoeveel verschillende instrumenten er in dit album verwerkt zitten. En dat valt in eerste instantie helemaal niet op, het luistert gewoon lekker weg. En dan lees je zo dat er ergens in een nummer bijvoorbeeld een trombone zit, en dan luister je, en verrek, je hoort inderdaad een trombone die je nog nooit eerder had gehoord.

Dat is wel mooi ja. Ik hoor hier en daar wel wat dingen die je op een eerste luisterbeurt niet hoort, toch jammer dat het niet duidelijk naar voren komt

Dit album staat volgens de lijst op www.acclaimedmusic.net (de meest complete all-time album lijst die ik op internet kan vinden) op nummer 1.
M.a.w. algemeen beschouwd kan dit als het allerbeste dan wel 1 van de allerbeste albums gezien worden die ooit gemaakt zijn.

Wat mij betreft is dit inderdaad 1 van de beste albums ooit gemaakt. Het koste me wel een paar luisterbeurten om het vooroordeel wat ik bij deze plaat had weg te spoelen. (want zeg nou zelf, een album met een stel geitenvoerende ideale schoonzonen op de voorkant met de titel 'Pet Sounds' gemaakt door een band die zich 'Beach Boys' noemt valt toch niet echt serieus te nemen) Maar toen ik dit album uiteindelijk echt op waarde kon schatten was ik ook meteen verkocht. Het is voor mij tevens een ingang geweest naar nog veel meer moois van deze band met als uitschieters naast dit album 'Sunflower' en 'Surf's up'

Er zijn zoveel versies van deze plaat. Mono, Stereo, met DVD, zonder DVD, wel remaster, geen remaster.

Iemand een tip wat nu echt de beste versie is van deze plaat ??

stereo, niet geremastered. Vind ik.

Ik ga voor de originele mono mix, dan hoor je het zoals het ook bedoeld was.

Wil je zo'n beetje alle kanten op, dan is de "Pet Sounds Sessions" boxset (uit 1997) een goede keuze. Die bevat de originele mono mix plus de allereerste stereo mix (door Mark Linett, met toestemming en assistentie van Brian Wilson) en zoveel meer moois aan sessiewerk, backing tracks, vocals only tracks, alternative versies etc. Prachtige box. Moet je natuurlijk wel de centjes voor hebben.

Wil je niet zo ver gaan, dan is de "40th Anniversary Edition" uit 2006 misschien een optie, die bevat, als ik me niet vergis, een geremasterde versie van de originele mono mix (klinkt iets beter daardoor), de stereo mix door Linett en (op de extra DVD) een 5.1 surround mix. Die DVD bevat verder nog wat interviews en documentaires over de totstandkoming van het album.

Maar goed, het is niet vreemd dat een ieder zo langzamerhand een beetje tuureluurs wordt van al die heruitgaves.

Dank je. Ik neig wel het meest naar een van de boxjes maar daar kun je zelfs uit kiezen. De 40th anniversary edition is echter sympathiek geprijsd, die volledige box met alle sessies is erg duur.

Het is op zich al een hobby om alle uitgaven van Pet Sounds te verzamelen.

Toen Brian Wilson Rubber Soul van de Beatles hoorde, moest en zou hij dat overtreffen. Het resultaat werd Pet Sounds.

Toen Paul McCartney Pet Sounds hoorde moest en zou hij dat overtreffen. Het resultaat: Sgt Peppers And His Lonely Hearts Club Band.

Toen Brian Wilson die plaatse hoorde moest en en zou hij dat overtreffen. En toen ging het fout. Smile werd door band en maatschappij niet begrepen en eigenlijk nooit voltooid. Pas jaren en verschillende nervous breakdowns later, voltooide Wilson zijn onbegrepen meesterwerk.

Maar Smile zal voor altijd in de schaduw blijven staan van Pet Sounds. Dat is een album dat iedere muziekliefhebber in huis moet hebben. Het is niet eens mijn grootste favoriet, maar toch heeft deze muziek iets magisch. Zoveel bezieling. Van begin tot eind klopt iedere noot, iedere riedel en ieder geluid. De sfeer die dit album oproept is vrolijk en melancholisch tegelijkertijd. Pet Sounds moet je gewoon ervaren.

Iedereen kent hits als Sloop John B en God Only Knows (aanvankelijk b-kantje van Wouldn't It Be Nice) maar in combinatie met die andere nummers van Pet Sounds zijn ze alleen nog maar mooier. Net alsof alles op z'n plek valt. Met als hoogtepunten That's Not Me en Caroline, No.

Natuurlijk, je moet er wel van houden. Die typische sixties sound moet je kunnen waarderen. Deze kostbare vorm van antiek is niet voor iedereen weggelegd. Maar als je houdt van eerlijke close harmony muziek, gecomponeerd vanuit het hart, dan moet het raar lopen wil je Pet Sounds niet in je collectie opnemen.

Vreemdgenoeg was dit album destijds geen grote hit. De commerciële surfliedjes van de Beach Boys deden het beter in de hitparade. Het zal Brian Wilson worst wezen. Hij bewerkstelligde iets dat veel belangrijker is dan verkoopcijfers. Hij maakte muziek die generaties later nog steeds aanspreekt.

Ik heb dan weer gehoord dat Brian erg teleurgesteld was in de mindere verkoopscijfers van het album. Hij had gehoopt op nummer 1 te komen in Amerika, wat niet gebeurde.

Ik heb voor mn verjaardag de Pet Sounds Sessions box gekregen, doordat je het hele proces ook meemaakt realiseer je pas echt hoe goed dit album in elkaar zit! Ook zit er een a-capella cd bij en het is heel leuk om ook zo de nummers te horen, die arrangementen van de vocalen zijn echt geweldig! Een perfect album en daarom dus ook zeker 5*, en inmiddels ook een top 10 plek

Ik had reeds een enkel CD versie hiervan en heb onlangs ook de 40th anniversary edition remaster met DVD aangeschaft.

Vorige week in de USA kwam ik voor 38 dollar een splinternieuw exemplaar van de 4 CD box tegen met de Pet Sounds Sessions, smullen gewoon.

Afgaande op de albumhoes verwachtte ik weinig goeds
Ik plukte dit album voor EURO 5,00 uit de uitverkoopbakken.
Dat zijn Sloop John B & God Only Knows ruimschoots waard!!
De rest vond ik op een enkele uitzondering na weinig soeps, maar zoals wel meer users reeds vermeld hebben: dit album moet je meerdere malen beluisteren om te horen hoe sterk deze plaat in elkaar steekt.
Wouldn"t It Be Nice & You Still Believe In Me zijn eveneens fraaie nummers.
Het zal voor mij nooit een echte hoogvlieger worden maar het is wel een lekker album.

Die cover is wel dolkomisch! Het laatste wat je verwacht zijn frisse surfboys die zingen over good vibrations

De beroemde hoesfoto werd gemaakt in de San Diego Zoo, februari 1966.

Beach Boy Bruce Johnston (op het album te horen en inmiddels al vast lid van de band) ontbreekt trouwens op die foto, omdat hij zelf nog altijd een solo contract had bij de grote rivaal van Capitol Records, en dus gewoon niet te zien mocht zijn.

Let's go away for a while is overigens gebruikt voor Veronica's "Radio Romantica".

Zeer knappe composities en er werd hier ook goed gemusiceerd. Helaas werd het zo ontiegelijk flauw en bijna kinderlijk gebracht. Wouldn't It Be Nice is daar nog het beste voorbeeld van, ik trek dat gewoon niet.

wellicht ziin de latere albums iets voor je ..Friends,Wild Honey , 2020 , Holland en vooral Surf's up (MEESTERWERK).

In wat voor stijl zijn die dan? Misschien zijn die wel interessant als daar ook goed gecomponeerd is.

....vergat ik sunflower nog! Toch een van mijn favo Beach Boys albums.
De latere albums zijn veel volwassener, vooral Sunflower staat bol van de creativiteit.

En elke keer als ik God Only Knows hoor, houd ik mezelf voor dat het wel degelijk het mooiste liedje is dat ik ooit gehoord heb.

Ik moest een CD erbij hebben voor de 'vier voor 20 euro' actie, en er lag verder niet veel dus heb ik deze toch nog aangeschaft. De 40 anniversary versie met de mono en stereo versies en een extra DVD.

Ik heb de CD gedraaid, en ik moet toegeven dat ik voorheen wat te streng ben geweest. Zo op z'n tijd is dit leuke vrolijke muziek, al blijf ik erbij dat ik horendol word als ik Pet Sounds te vaak draai.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken: alvast een voorzichtige verhoging.

Leuke vrolijke muziek? Voor een deel wellicht, een belangrijk deel is juist melancholiek en treurig op een hemelschreiend mooie manier.

Van de 60´s klassiekers trek ik deze het minst, afgezien van de bekende nummers. Of het het nu wel of niet sterk inelkaar zou steken is voor mij geen reden om dit echt te waarderen. Leuk bedacht, maar het zijn over het algemeen geen nummers waar bij ik steil achterover val....

The Beach Boys met hun fantastische Pet Sounds. Mooi gevarieerde pop-plaat. Luisterd gemakkelijk weg als het nu zomer of winter is. Het ene nummer doet me denken aan het warme weer, het andere aan een koude kerst. een WAW plaat als je het mij vraagt.

Wouldn't Be Nice, You Still Believe in Me, Let's Go Away For Awhile, Sloop John B, het prachtige God Only Knows, Here Today en Pet Sounds. Lekkers genoeg op te vinden

Ik zit momenteel vollédig in de sfeer van deze plaat. Toen ik dit album voor het eerst hoorde vond ik het best wel goed, maar had ik nooit verwacht dat ik het nog zó goed ging vinden. Ineens is die klik er, ik zit volledig in de sfeer van deze plaat op dit moment (combinatie muziek en zelfs omgeving) en dat vind ik altijd geweldig. Er zijn zo van die platen die sfeer kunnen creëren, of je dat nu een duwtje in de rug geeft of niet. Deze Pet Sounds is er zo ééntje, en dat vind ik altijd geweldig. Het beste voorbeeld daarvan is 'Hopes & Fears' van Keane: bij dat album was ik al vanaf de eerste luisterbeurt verkocht aan de magische sfeer. Het enige nadeel daarvan is dat ik die platen niet altijd evenveel opzet om die sfeer vast te houden en niet verloren te laten gaan. (4,5)

Dit is ook een album waar je steeds weer een andere lieveling ontdekt.

Ben nu helemaal in de ban van I Know There's an Answer.

Tjonge, volledig mijn verhaal. Ik heb hem al een tijdje in bezit, maar het pakte me nog niet echt. Tot afgelopen week, plotseling was er die klik. En sindsdien gaat ie elke dag even z'n rondjes maken. Iedere keer hoor je weer wat nieuws, er zit meer in dan je op het eerste gezicht (gehoor) hoort.

Favorieten, toch God Only Knows, maar ook I Know There's An Answer en Wouldn't It Be Nice. Echt een groeiplaat.