Tom Waits - Rain Dogs (1985)

Tijdens mijn studietijd werden de nachten vaak ondergedompeld in alcohol en ouwehoeren. Met Tom Waits erbij. Vooral Gun Street Girl bezorgt me vreemd genoeg kippevel nog steeds.

Ik ken zijn muziek alleen van (Jarmusch) films. Is dit album een goed startpunt om zijn muziek te ontdekken ?

Moeilijk te zeggen omdat zijn oudere muziek vooral pianosongs waren. Swordfishtrombones vond ik de overgang naar de avant-gardistische Brecht-achtige kant. Dus gewoon luisteren. Tango Till They're Sore is ook prachtig trouwens.

Ik ga meer voor een ietwat vreemd, traag nummer zoals "Clap Hands" en idd "Gun Street Girl". Dat van ouwehoeren met drank enzo en Tom Waits kan ik van meespreken, Redlop !

Ik zou het niet weten, Mero & Redlop - ik ouwehoer dus nooit. Het leven is ernstig, iedere seconde moeten we werken voor vadertje staat. Ja, we moeten aan de arbeid, voor het welzijn voor de staat

"Rain Dogs" kostte me destijds 719 Bef, een schandalig laag bedrag - bedenk ik me nu. Ik heb hier zoveel plezier aan beleefd, dat ik best meer wou betalen

Dat eerste nummer Singapore , wat een prachtige hoop kl*teherrie, die gitaar klinkt alsof ze struikelend en tuimelend door het nummer wandelt. Haaaaaaaaa - prachtig is dat

Het probleem is dat dit alles nogal verslavend is. Alle nummers tasten hier mijn hoofd aan net als zuur dat met metaal doet: taferelen van de heer Waits verspreiden zich door mijn hoofd en soms heb ik er echt geen greep meer op

Sja - popmuziek is nu eenmaal een subtiele onderneming, is niet hetzelfde als op de zondag naar een warenhuis gaan om aldaar snel-snel een doos Cornflakes te halen

En de manier waarop den Tom het doet is dus uiterst addictief - ik vreet het allemaal op, ik wil de laatste druppel opvegen met mijn oren

Niet te veel over zeggen denk ik: Waits-klassieker (één van de...:-))

prachtige plaat , na swordfishtrombones doet hij alles nog eens over maar dan beter, maar als je een beginnende tom waits liefhebber bent, luister ook eens naar het minder gekende maar ongelooflijk mooie 'blue valentine' je zal het zeker ook fantastisch vinden

Heeft iedereen trouwens deze albumhoes? Bij mij zijn de letters van de titel rood..

Bij mij ook rood (en geel).

Bij mij gelig, zoals het plaatje boven.

Dit album wordt gezien als Waits' beste, en tevens het beste album van 1985. Ik vind "Swordfishtrombones" persoonlijk beter, maar dit is een meesterlijke opvolger. Elk nummer is zowel bizar als briljant, met als favorieten 'Clap Hands', 'Gun Street Girl', 'Singapore', 'Hang Down Your Head', 'Tango Til They're Sore', 'Blind Love', 'Rain Dogs', 'Downtown Train' en natuurlijk 'Time'. Dit album werd ook gebruikt als soundtrack voor de hilarische cultfilm "Down By Law" van Jim Jarmusch, met Tom Waits zelf in de hoofdrol, naast een schitterende Roberto Benigni (weten jullie gelijk waar mijn username vandaan komt ). 5/5

toevallig de film eergisteren gezien
R. Benigni steelt idd de show in die film, hoewel Waits zelf toch ook imponeert

Ja, zeer goede rol ook. Hij was ook ijzersterk in "Ironweed", "The Cotton Club", "Bram Stoker's Dracula" en in een zeer kleine rol in "The Fisher King"

Die rol in Dracula is wel veruit de meest indrukwekkende .

Short Cuts was ook aargdig

Mijn eerste kennismaking met Waits. Ik ben vanaf de eerste klanken al helemaal weg van z'n stemgeluid...geweldig. Doet me op momenten aan Captain Beefheart denken.

Ja, deze plaat smaakt duidelijk naar meer.

Ooit is voor een tientje bij boudisque gekocht maar de muziek klinkt voor mij niet serieus genoeg.

Nu kun je van Tom Waits veel zeggen, maar niet serieus genoeg?

Uhm ja, ik kon er even geen andere woorden voor vinden. Het komt vooral door de muziek zelf.

Tom Waits is een artiest die zich in zijn muziek voordoet als een barbaar maar bij nader inzien eigenlijk een geniale postmoderne muzikant blijkt te zijn. Gun de beste man nog een kansje, aub.

Nou ja, bij dít Waits-album kan ik me dat nog wel enigzins indenken. En in dat opzicht werken zn teksten natuurlijk ook niet echt in zn voordeel.

Na zeg, dat vind ik juist zo goed aan dit album, dat het niet zo serieus is .

Dit is niet alleen mijn favoriete Waits plaat, maar ik denk ook wel zo'n beetje de beste plaat aller tijden. Er staat wel zo'n beetje van alles op: mooie ballads (vooral Hang Down Your Head), vreemd (Cemetry Polka), hitgevoelig (Downtown Train), swingend (Jockey Full of Bourbon) maar bovenalles op en top Waits. Niet luisteren tijdens het afwassen of stofzuigen maar goed voor gaan zitten zou ik zeggen...

Afgelopen week heb ik nog eens flink wat Waits gedraaid en deze gaat een halve ster de hoogte in. Ik vind 'm zelfs nog net wat beter dan Swordfishtrombones. De plaat kent eigenlijk geen zwakke momenten, maar wel één groot manco:
Terwijl ik nog lekker aan't genieten ben van een nummer als Union Square, wordt het zomaar ineens weggedraaid. En dat gebeurt niet 1 keer, maar vaker.

Teveel nummers, waardoor er beknibbeld moest worden op de lengte van die tracks. Zonde!

zei voor de tijd iemand tegen me...

Grunts ... GRUNTS .... zijn stem is echt zo,
geen keel-schreeuw geluid (wat ook best mooi en moeilijk kan zijn).. Dit grunten noemen kan ECHT niet.. dit is PURE KUNST

deze stem is echt echt geweldig.... Ik ken geen enkele stem die me meer weet te raken dan de stem van Waits.

Wie heeft zanglessen nodig als ie ook Whiskey en Sigaretten heeft. Al zullen veel mensen zijn stem niet waarderen.. ik vind zo'n enorme hoeveelheid gevoel en power in een stem echt geweldig.

En deze cd komt het allemaal het best tot zijn recht. De soms Beefheart-achtige structuren van de nummers zijn ideaal voor Waits om zich uit te drukken. Lekkere chaos, met zo af en toe wat 'normalere' nummers erdoor (zoals Time bijvoorbeeld)

Mijn favoriet is Walking Spanish.. wat het precies is weet ik niet, maar dat 'Walking Spanish down the hall'-stukje bezorgt me echt kippevel.. elke keer weer..

Hetgeen me nog het meest vastpakt hieraan is de onvoorspelbaarheid. Bij sommige albums weet ik van tevoren precies waar ik aan begin, hier totaal niet... Ik weet wel globaal hoe elk nummer gaat, maar toch verrast het me weer. Dat is voor een groot deel ook de kracht van dit album. Hoewel ook Swordfishtrombones hier niet bij achterblijft.

Een waardig top10-album.. echt heel mooi

Ik ben nu heel benieuwd wie dat tegen je zei

Ik heb een donkerbruin vermoeden...

Tom Waits hoorde ik voor het eerst met het nummer 'What's he building?' van het album Mule Variations. Ik luisterde met verbijstering naar het 'lied'. Wat een stem, wat een sfeer...en wat een creatieve meneer...
Ik moest zo snel mogelijk op zoek naar meer werk van deze man. Onvermijdelijk kwam ik uit bij 'Swordfishtrombones' en 'Rain Dogs', daar deze als meesterwerken in zijn oeuvre worden gezien.

De magie deed al gelijk zijn werk toen ik de eerste tonen van Singapore hoorden...
De ongebruikelijke instrumentatie die ook te horen was op Swordfishtrombones bracht een prachtige sfeer teweeg. Alleen vind ik op Rain Dogs de experimentatie net wat geslaagder klinken dan op zijn voorganger. Op het eerste gehoor lijken de nummers beter uitgedacht, terwijl ze tegelijk zo uit de lucht gegrepen zijn, alsof ze gespeeld moesten worden.

Het gestoorde Tom Waits circus gaat door bij Clap Hands en Cemetery Polka. Bij het eerstgenoemde nummer stelde ik me voor dat Tom met zijn lange, vieze regenjas aan en oude hoed op in een lekkend, houten huis op een paar potten, pannen en ander keukengerei staat te rammen terwijl hij al een fles whiskey achter de kiezen heeft...geweldig...
Het volgende nummer gaat hij weer een stap verder, hij vindt het nog niet raar genoeg. Bij Cemetery Polka slaat de whiskey goed in en komt hij bijna niet meer uit zijn woorden, maar maakt hij tegelijk een briljant absurdistisch lied.
Het hele album houdt daarna het hoge niveau aan. Alleen lijkt hij na deze nummers de goot uit te klimmen, de achterbuurt te verlaten en naar het theater te sjokken. Hij neemt wel zijn primitieve instrumenten mee. Hij schudt daarna de ene na de andere prachtsong uit zijn mouw die elke keer weer in een ander genre gestopt kan worden: blues, country, jazz, rock...of gewoon 'Tom Waits' .

Tom heeft hier een album volgestopt met klassiekers. Hij lijkt bij dit album zichzelf volledig ontplooid te hebben, misschien zelfs herontdekt. Daarbij lukt het hem om al deze sfeerrijke nummers nog beter te maken met die fantastische, idiote liedteksten. Tragedie en vreugde leven op dit album naast elkaar, terwijl het sinistere er af en toe doorheen waait. Na het hele album te hebben geluisterd laat Tom je voldaan achter, maar ben je ook een beetje in de war: "Hoe doet hij dat? Alles lijkt zo nieuw...en toch zo vertrouwd?"
Ach, laten we gewoon maar genieten...

Mooie recensie the Light. Eigenlijk perfect omschreven hoe ik me ook bij het album voel.



Precies zo

Misschien ligt het aan onze naam.