Tom Waits - Rain Dogs (1985)

Man o man, helemaal los hier op Big Black Mariah. Wat blijft dit toch weergaloze plaat!!

meesterwerk

Wat meer gecontroleerd dan Swordfishtrombones, maar dat geeft Waits meer ruimte om zich als een rokerige nachtclubzanger neer te zetten. De meer ingetogen aanpak vergeleken met de voorganger bevalt me beter. Bij de gekte van Waits denk ik vaak: 'leuk, maar ik heb al zes cd's van Captain Beefheart'.

Waits had er voor mij nog wel een scheutje extra blues bij mogen gooien. 'Gun Street Girl' vind ik bijv. erg sterk.

Misschien dat het album net wat te lang is om 4.5* te geven. Keith Richards voegt ook niet veel toe. Hij speelt zelfs erg matig op 'Union Square'. En dan ook nog zo'n rampnummer als 'Downtown Train', dat klinkt als een hele geforceerde poging om een hit te halen. De productie is daar als enige nummer van de plaat ook volledig op afgestemd.

Fantastisch nummer juist, Downtown Train. Wijkt wat mij betreft ook niet af van de andere 'gevoeligere' nummers die Tom Waits maakte in zijn post-Swordfishtrombones periode. En dat zijn er nogal wat.

Dit was mijn eerste Tom Waits album - en nog steeds een van de beste.

Ooit ontdekt via de film Down by law, met dat schitterende nummer 'Jockey full of bourbon' in de openingsbeelden.

'9th & Hennepin' is een van Waits' meest briljante en ingetogen spoken word-nummers. Gevolgd door de heerlijke blues van 'Gun street girl'.

Verder nog dat heerlijke eigenzinnige gebruik van de marimba in o.a., 'Clap hands' en 'Diamonds & gold'.

Dit album is gewoon briljant - dat was ie toen en dat is ie nog steeds...

Tom Waits valt bij mij in de categorie: een beetje vreemd, maar wel lekker. Als ik naar zijn albums luister vind ik sommige liedjes prachtig, en andere weer helemaal niks. Datzelfde gevoel heb ik ook met "Rain Dogs". Hier moet je van houden zo te zeggen. Ik vind "Rain Dogs" tegen het einde toe beter worden. Vooral omdat het meer echte liedjes zijn zoals het prachtige "Blind Love" en "Walking Spanish". "Rain Dogs" is zoals elk album van Tom Waits intrigerend en best boeiend. Of ik het over de gehele linie mooi vind, dat is weer een ander verhaal. Eigenzinnig is de kwalificatie die wat mij betreft nog het meest passend is.

Een album dat voor mij nooit aan waarde verliest en altijd boeiend blijft. Er verschijnt altijd een glimlach op mijn gezicht als ik naar de ietwat gekke/geniale Tom Waits luister en bovendien schrijft hij ook ontroerende nummers. Dit album combineert perfect beide. Een goede variatie in songs en instrumentkeuze. Ik hou ook van die marimba. Voor le cirque de Tom Waits koop ik met plezier mijn tickets. Een artiest Grand Cru en een album Grand Cru.

Ik denk dan altijd meteen aan 'Soldier's things' op Swordfishtrombones.

"And everything's a dollar in this box..."

Vreemd en geniaal. Het is een soort oer amerikana-kroegstijl als ik het probeer te verwoorden. Unieke arrangementen die volledig haaks staan op de toenmalige muzikale stromingen als new wave maar hij wist toch een stevig publiek te winnen. Net weer eens beluistert en de muziek lijkt niet verouderd. Tijdloze klassieker.

Valt me niet mee dit album: het gaat maar niet echt pakken.
Met de meeste tracks is niets mis, maar het doet me ook weer vrij weinig.
Misschien als ik 'm over een jaar nog een keer pak dat het dan beter werkt.

Ik zie dat je de eerste twee platen wel goed kan waarderen!
Misschien moet je ze stap voor stap afgaan, er zit een soort van logische opbouw naar Rain Dogs in door zijn platen. Het wordt langzaam aan 'gekker', zo nu en dan met mate. Probeer bijvoorbeeld 'Small Change' eens, dat is dé perfecte mix tussen deze en het oude werk, soort van overgangs plaat. Na Swordfish Trombones en Rain Dogs heeft Waits zijn stijl gevonden, al is het niet altijd hetzelfde. Vaak komen er wel een hoop ingrediëenten terug.
Wellicht dat je ze gaan der weg meer kan waarderen.

Bedankt voor deze tip Dudoz.
Ik was van plan om verder te gaan met mule variations, maar misschien moet ik daar dan nog maar mee wachten en beginnen met Small Change.

Sorry: Ducoz natuurlijk.
En inderdaad de eerste 2 albums van Tom Waits vind ik erg fijn.

Small Change is zijn beste.

Van de 'nieuwe stijl'-albums is Mule variations wel een van de beste om mee te beginnen. Erg goed over het geheel maar met genoeg schwung om behoorlijk toegankelijk te blijven...

Ik vind het altijd wel jammer dat ik een plaat die door velen de hemel in wordt geprezen niet voel. Ik bedoel, ik wil best geloven dat Rain Dogs van Tom Waits een klassieker is, maar het zelf beseffen doe ik helaas niet. Dat komt vooral door de stem van Tom Waits en een gebrek aan gevoel. Een reden die de rest amper deelt. Maar ach, er moet nu eenmaal een dwarsligger zijn.

Ik besef het ook niet En als ik een meesterwerk van Tom waits moet aanduiden zal het altijd Frank's wild years zijn

Ik geef grif toe dat Rain dogs meer een briljant kunstwerk is om van een afstand te bewonderen dan dat je er echt emotioneel door wordt meegevoerd.
Dat geldt voor het meeste van Tom Waits - toch is zijn stem (in ruime en enge zin) uniek genoeg om er met grote bewondering voor te gaan...

Laatst was ik Downtown Train weer eens aan het luisteren en toen realiseerde ik me ineens wat een geweldig nummer dat eigenlijk ook is.

Prachtige tekst en uiterst doeltreffend in alle eenvoud.

Waarschijnlijk Waits' beste poging ooit tot een popnummer en het is mij dan ook niet zo verwonderlijk dat Rod Stewart er zo mee kon scoren.

Troostrijke hoes ook...

Net een fractie minder dan voorganger Swordfishtrombones maar dat kan ook liggen aan het feit dat de verrassing er hier een beetje af is.In ieder geval herbergt Rain dogs met Jockey full of bourbon,Downtown train en Hang down your head weer een aantal onvervalste Tom Waits klassiekers en nog een zwik sterke nummers meer.Erg goed.

Gisteren na een avondje uitgaan nog eens laten draaien bij thuiskomst.

Wat werkt deze 'Rain Dogs' toch heerlijk ontspannend!

19 tracks en 53min lang maar heb hem 2x na elkaar gedraaid omdat ie zo goed binnenkwam
op dat moment

Geen zwak moment te vinden op dit meesterwerk van Tom Waits.
Dikke kanshebber voor in het clubje van 5* te komen.

Lp gevonden bij Kringloop (fijne winkels zijn dat)

Hier ga ik eens lekker van genieten!

Je eerste Waits??? In dat geval ga je eenzelfde nieuw avontuur tegemoet als bij The Smiths en Morrissey. Dat durf ik je wel te beloven

Nee,.niet de eerste. Deze had ik ook al Tom Waits - Swordfishtrombones (1983)

Jij raadde me daar deze aan, dus goede volgorde .

Er is iets raars aan deze plaat. Hij is nog steeds raar, maar ook enorm aantrekkelijk.

Big Black Mariah is wel heel erg lekker zeg!

Een nummer als Blind Love kan ik niet zoveel mee, maar overall is dit gewoon een zeer goede plaat . Bevalt me veel meer dat Swordfish....

Deze gaat in de platenkast, en wordt zeker regelmatig opgezet!

Nu maar hopen dat de vrouw er ook zo over denkt

Dat laatste kan een probleem zijn: ik kan dit ook alleen maar draaien als ik alleen thuis ben

Dat begrijp ik nu eens echt niet

Als ik mijn muziek niet mag draaien wanneer ik dat wil mag ze haar koffers pakken

Laatst nog eens beluisterd (in de auto), en mijn spreekwoordelijke frang is gevallen; 5 sterren voor dit meesterwerk, en een plaatsje in m'n top 10.

Waarom dat nou zo is, valt moeilijk uit te leggen. Alles voelt goed aan dit album.

Tja.....Tom Waits. Altijd wel gevolgd, maar niet in die mate dat ik ook veel van hem in bezit heb.
Op YT kwam ik zijn bijzetting in The Rock and roll hall of fame in 2011 tegen en ik was onder de indruk van zijn speech.
Niet zozeer dus vanwege de bijzetting, maar wel vanwege de man zelf.
Doorspekt met humor en enige zelfspot en wat een oprechte kerel.
En......vanwege zijn uitspraak en ik citeer dat met de grootst mogelijke bewondering......
" Ik heb geen hits en ik schijn moeilijk te zijn om mee te werken, maar wat is daar verkeerd aan."
Die kwam ff binnen en ik dacht tijd voor een herwaardering en intensievere zoektocht naar zijn oevre.
Met MusicMeter als gids, eerst maar gegaan voor het hoog gewaardeerde Rain Dogs.
Opvolger van het ook al briliante Swordfishtrombones, die steevast tot mijn favo's uit de jaren 80 gerekend mag worden.
Deze is wellicht nog net even fijner.
Waits blijft hier boeien met zijn industrial stijl van uitvoering. Dus primitief, puur en sleazy.
Is er bij wijze van spreken een vuilnisemmer voorhanden, dan zal Waits die gebruiken voor ritmische doeleinden.
De typerende underground nightclub vibes, alsof de losers en vertrapten van deze wereld allemaal bijeen zijn. Waits en band zetten dat als geen ander neer.
Er zijn wellicht wat invloeden van Captain Beefheart ( ega Kathleen wees Waits in 1980 op zijn muziek) maar dan nog is Waits volkomen zichzelf.
Vaudeville, jazz, blues, avant-garde, rock 'n roll en countrymuziek komt allemaal voorbij.
Een prettige straight to the face productie en de door bourbon doorweekte strot......een feest om te luisteren.
Halverwege komt hij met wat fraaie ballads en er is niets mis met Downtown Train.
Gewoon een goede compositie, alsof onze man geen toegankelijker werk mag schrijven, wel zo mooi voor de afwisseling en ik hoor hier trouwens ook geen hit in.
Is qua alles gewoon te puur voor een hit en zeker voor die periode.

2016 zal voor mij een Tom Waits jaar worden vrees ik.
En is daar wat mis mee ?

Jammer van de fade-outs, maar wat een prachtplaat.
4,5 met mogelijkerwijs een optie naar de full score.

Dit album staat al heel lang in mijn top 10 en kan niet zeggen dat ik daar spijt van heb... integendeel mag zomaar nog wat plaatsjes stijgen....integer, emotioneel, origineel and really too the point...thats whats music make special