Tom Waits - Rain Dogs (1985)

Afgelopen week heb ik nog eens flink wat Waits gedraaid en deze gaat een halve ster de hoogte in. Ik vind 'm zelfs nog net wat beter dan Swordfishtrombones. De plaat kent eigenlijk geen zwakke momenten, maar wel één groot manco:
Terwijl ik nog lekker aan't genieten ben van een nummer als Union Square, wordt het zomaar ineens weggedraaid. En dat gebeurt niet 1 keer, maar vaker.

Teveel nummers, waardoor er beknibbeld moest worden op de lengte van die tracks. Zonde!

zei voor de tijd iemand tegen me...

Grunts ... GRUNTS .... zijn stem is echt zo,
geen keel-schreeuw geluid (wat ook best mooi en moeilijk kan zijn).. Dit grunten noemen kan ECHT niet.. dit is PURE KUNST

deze stem is echt echt geweldig.... Ik ken geen enkele stem die me meer weet te raken dan de stem van Waits.

Wie heeft zanglessen nodig als ie ook Whiskey en Sigaretten heeft. Al zullen veel mensen zijn stem niet waarderen.. ik vind zo'n enorme hoeveelheid gevoel en power in een stem echt geweldig.

En deze cd komt het allemaal het best tot zijn recht. De soms Beefheart-achtige structuren van de nummers zijn ideaal voor Waits om zich uit te drukken. Lekkere chaos, met zo af en toe wat 'normalere' nummers erdoor (zoals Time bijvoorbeeld)

Mijn favoriet is Walking Spanish.. wat het precies is weet ik niet, maar dat 'Walking Spanish down the hall'-stukje bezorgt me echt kippevel.. elke keer weer..

Hetgeen me nog het meest vastpakt hieraan is de onvoorspelbaarheid. Bij sommige albums weet ik van tevoren precies waar ik aan begin, hier totaal niet... Ik weet wel globaal hoe elk nummer gaat, maar toch verrast het me weer. Dat is voor een groot deel ook de kracht van dit album. Hoewel ook Swordfishtrombones hier niet bij achterblijft.

Een waardig top10-album.. echt heel mooi

Kies Bone Machine! Of Closing Time! Of doe stoer en ga door met Real Gone! Genoeg geniale albums om te ontdekken.

En deze. Tja... Ik kan me die eerste luisterbeurt nog wel herinneren. Die eerste keer dat ik Singapore luisterde. Wat een krankzinnige opener. En al die andere nummers tot en met Time kon ik allemaal goed waarderen, daarna zette de vermoeidheid in.

Eigenlijk is dit voor een nieuwkomer een beetje te veel Waits, want die stem, dat gerammel, die gekte dat is nogal wat om de volledige 53 minuten uit te zitten.

Maar tegenwoordig kan ik er urenlang naar luisteren. Als ik eenmaal een Tom Waits-plaat uit de kast heb gepakt, dan wordt miijn verslaving weer aangewakkerd. Dan jas ik meteen het halve oeuvre er doorheen.

En deze plaat heeft bij nader inzien eigenlijk geen noemenswaardige zwakke plekken. Dit zijn 19 goede tot briljante nummers. Hoogtepunt na hoogtepunt, perfect afgesloten met Anywhere I Lay My Head en die gekke trompetters, die lijken in te zetten voor een mooie afterparty. Schuif de volgende Waits-plaat er maar in.

5,0* en een plaatsje in mijn top 10

Na Closing Time veruit mijn favoriete Waits plaat. Uniek en zeer divers!

Sommige artiesten hebben een bepaald stemgeluid.
Nick Cave, Janis Joplin en Captain Beefheart zijn oud geboren.
Tom Waits is volgens mij ook nooit jong geweest.
Het doorrookte, rauwe.
Hedendaagse blues.

Leven volgens de randbegrippen.
Aan de opiumpijp in Singapore.
Vervolgens een begrafenis bijwonen in de voodoo traditie in Cemetary Polka.
Zijn verwrongen uiterlijk maakt hem tot kermis attractie.
De pijn van de vrouw met de baard, de olifantenman.
Hij heeft ze allemaal gesproken.

In het riool van de samenleving.
Proberen ze als ratten te overleven.
Bang om weg gespoeld te worden met het vieze inktzwarte waswater.
Hedendaagse slachtoffers van de pest.
Verbannen uit het muzikale klimaat.
Gerangschikt op Rain Dogs.

Rain Dogs.
Hondenweer.
Smerige modderpoelen.
Het verhalende van Tom Waits.
Laat een leek dit horen, en hij ziet een beeld voor zich van een donkere blueszanger aan het eind van zijn leven.
Een vuilnisbak vol met levenservaringen.
Niet een blanke zanger van 35 jaar.
Die met Time al zijn testament vast legt.

Het mooiste album van Meneer Tom Waits.
Waar hij ondersteund wordt door een stuurloze fanfare.
De bijbel voor artiesten als Tom Barman van dEUS, David Eugene Edwards van 16 Horsepower en Finn Andrews van The Veils.
Zij volgden allemaal als misdienaars deze priester.
Verziekt door al wat ze onder zijn gewaad ervaarden.
Schatplichtig aan de meester zelf.

Tom Waits, ik hoor er bijna alleen maar goede dingen over. Paar weken geleden zag ik Closing Time staan voor 5 euro, dus die had ik eens een keer geluisterd en viel erg tegen, ik vond het enorm kabbelen. Maar gelukkig kopen mijn ouders gisteren de 2-DVD van The Old Grey Whistle Test waar dus Tom Waits ook op staat met Tom Traubert´s Blues. Ik ging kijken en eerst schrok ik me rot van de stem die begon, want op Closing Time is zijn stem echt compleet anders. Maar nadat ik weer was bijgekomen genoot ik echt enorm van dat nummer. Dus ik kijk daarna op Musicmeter wat het beste album van Tom Waits is en kom dus uit op Rain Dogs, en wat ben ik daar blij mee! Hier heeft hij die heerlijke rauwe stem en er is aparte instrumentatie, wat een gaaf album is dit. Bij Downtrain Train gaat hij enorm de kant van Springsteen op, maar toen Singapore begon was ik meteen geboeid, omdat niet veel albums op die manier beginnen en zo waren er ineens 53 minuten voorbij... 4,5 ster, maar dat kan zeker 5 sterren worden. En wat word het album toch mooi afgesloten!

P.S.: De link van Singapore is een animatie die iemand heeft gemaakt op het nummer, erg gaaf gedaan!

Dit is het eerste serieuze review dat ik schrijf en dat het dit album is dat die eer te beurt valt, heeft het te danken aan the scientist die mij hem in het review-topic toewees. Het is een moeilijke opdracht, want er is al veel over deze plaat geschreven. Wat heb ik daar nog aan toe te voegen?

Ik ken de plaat al meer dan 20 jaar en dat is langer dan dat ik mijn vrouw ken. Met haar ben ik inmiddels meer dan 13 jaar getrouwd. Zij was, is en zal waarschijnlijk de grotere Waits-liefhebber in het gezin blijven. Het maakt de review dubbel moeilijk, waarbij het me niet eens zozeer om haar gaat. Mijn ervaring is dat mensen die liefhebber van Waits zijn er altijd zo overdreven enthousiast over zijn. Dat enthousiasme deel ik niet, maar Waits is natuurlijk wel een grote. Hoe breng ik dat over?

Terug naar de plaat. Rain Dogs leerde ik tegelijkertijd kennen met Swordfishtrombones en Frank's Wild Years in een periode waarin ik veel verzamelde. Swordfish was mijn favoriet en heb ik toen veel gedraaid. Rain Dogs bleek een groeiplaat, die ik later meer dan regelmatig opzette. De laatste paar jaren niet meer. Is er sleet op gekomen?

Niet dus. Bij de herbeluistering heb ik hem beluisterd alsof het de eerste keer was. En wat toen bij die echte eerste keer niet lukte, lukt nu wonderbaarlijk wel. De plaat verrast me met zijn schoonheid. Hij zakt weliswaar hier en daar wat weg en naar het eind toe kan ik mijn aandacht er niet helemaal bij houden. Maar toch, het is meer dan ik ervan verwacht had. Een prima plaat dus dat Rain Dogs.

Dan wat over de nummers zelf. Het album opent met het mooie Singapore (5*): een maf nummer met mooie percussie, een freaky psychedelisch gitaartje en ook nog even heel softe toeters. Het gaat in een hobbelend ritme onderbroken door harde stops naar een strand met zacht krijsende zeemeeuwen. Intussen mompelzingt Tom zijn liedje. Ik luister nooit goed naar teksten, maar hij lijkt al stervende steeds krankzinniger te worden. Het lied doet me denken aan Screaming Jay Hawkins (Hong Kong), die naast Cohen en Beefheart een inspiratiebron voor Waits geweest moet zijn. Tom houdt zich in, misschien omdat het nummer anders te veel zou afwijken van de rest van plaat. Dat is jammer.
Maar er zijn meer referenties aan te wijzen. Neem Clap Hands (4,5*): vanuit de branding rijst een zompige percussie. Ik heb geen flauw idee waar Waits het over heeft, maar dat heb ik bij Dylan ook niet. De zang van Waits is hier wel Dylanesk te noemen. In het begin stoort dat niet maar op het eind heeft het toch iets te epigonistisch. Overigens wel weer een apart en mooi gitaartje, dat er zo nu en dan tussendoor neuzelt. De fade out is nergens voor nodig en dus zwak.
De plaat zakt dan wat mij betreft ietwat in met Cemetry Polka en het iets betere Jockey Full of Bourbon. Ook Midtown en 9th & Hennepin vind ik zwak, die vooraf gaan aan een interessant blokje.
Gun Street Girl (4*) refereert aan de oude (blues) werkliedjes met het ritmische metalen gehamer. Het daarop volgende Union Square (4*), een mooie R&B-ballad, wordt gevolgd door een waar country-nummer, Blind love (3,5*), dat wel een beetje langdradig is. Het jazzy Walking Spanish (4*) bevalt me dan weer beter.
Het daarop volgende Downtown Train klinkt als een Springsteen-ballad, waarvan ik (een enkele uitzondering daargelaten) geen liefhebber ben, en de plaat eindigt met nog eens 2 matige nummers.
Bewust heb ik mijn favoriete blokje nummers even overgeslagen. Het opent met Tango 'Till They're Sore (4,5*), crooner jazz (?), waarna een pure R&B-Waits volgt: Big Black Mariah (4,5*). Diamonds & Gold (4*) is een mooi tussendoortje en de opmaat voor Hang Down Your Head (5*), dat weliswaar ook weer klinkt als een Springsteen-ballad (maar dit is dus die enkele uitzondering). Nog mooier is het daarop volgend Time (5*), dat heel erg aan Cohen doet denken. Het blokje sluit af met Rain Dogs (5*), niet voor niets het titelnummer. Hier valt alles op zijn plek samen, maar toch weer jammer van de fade out.

Eindoordeel: 4,0*. Er is heel veel moois te beleven, maar de plaat kent te veel zwakke plekken.

Toen ik dit voor het eerst hoorde, werkte het eerder op mijn lachspieren. Voor mij een typische groeiplaat, waar ik nummertje voor nummertje toch mooi ging vinden. Anywhere I Lay My Head en Big Black Mariah zijn bijvoorbeeld de nummers waar ik het eerst over had. Vooral dat rare gegil aan het begin van Big Black Mariah. Inmiddels waardeer ik het nummer juist om de soort drive die het heeft. Zijn stem duwt het nummer heel erg vooruit.

Toegankelijkere nummers als Time, Downtown Train en Hang Down Your Head vond ik al vrij snel erg fijne nummers. Wat later kwamen daar Tango Till They're Sore en Rain Dogs bij.

Door een album van Joe Bonamassa met een cover van Jockey Full Of Bourbon ben ik dat nummer (al duurde het even) ook gaan waarderen. Bonamassa laat de zangmelodie erg duidelijk merken. Die viel me bij Waits pas veel later op, maar het is nu een van mijn favoriete nummers van dit album.

Het slagwerk met veel marimba vind ik ook erg leuk gedaan en het album heeft sowieso een fijn sfeertje. Ik ga zelf niet zo veel uit (en zeker niet het soort kroegen waarvan ik een beeld krijg bij dit album), maar toch blijft het boeiend.

Tom Waits heeft hier een heel boeiend album gemaakt, met veel variatie en toch eenheid. Het intrigeerde me vanaf het begin, maar ik ben de muziek pas redelijk recent écht gaan waarderen. Nu nog aan een andere plaat van hem beginnen, al lijk ik daar vaak af te haken om toch weer hiernaar te grijpen.

Aanschouw uw exemplaar van Rain Dogs, als u het album bezit tenminste. Bekijk de plaat/CD/cassette (of hebt u hem alleen op uw pc?) eens goed. Merkt u iets speciaals op? Nee? U kan het aan de buitenkant natuurlijk niet zien, maar van zodra u het album begint af te spelen moet u er maar eens op letten: er staat niet alleen muziek op. Er kleeft ook een heuse wereld aan vast.

Een wereld die bevolkt wordt door onder andere éénarmige dwergen, vrouwen met houten benen en heel veel bijna permanent dronken mensen. Het is er altijd nacht en het is er altijd vuil. Maar op de één of andere manier is het er wel gezellig. In het midden van de nacht komt dit album dan ook het beste tot zijn recht.

Het lot van mensen aan de zelfkant van de maatschappij wordt door Tom Waits bezongen terwijl hij zelf in de goot ligt. Of zo wil hij het ons toch doen geloven. Tom Waits is namelijk de geknipte man om met zijn kapotgerookte, grommende stem het lot van de armen te bezingen. Zijn verleden als barpianist in downtown Los Angelos heeft hem zonder twijfel geholpen om de personages in bijvoorbeeld ‘Tango Till They’re Sore’ zo levensecht mogelijk te maken. Misschien heeft hij het tafereel zelf gezien. Mensen die niet naar huis willen, bang voor de realiteit, en op de dansvloer blijven zwalpen terwijl de schoonmaker al aan het vegen is. Dit album staat er vol van, nummers waarvan een paar zinnen een hele wereld kunnen oproepen, zoals naast het al genoemde ‘Tango Till They’re Sore’, vooral ook ‘Downtown Train’, ‘Singapore’ en het titelnummer. Een ronduit geweldig album!

Wow! Ik kan me honder procent vinden in jouw recensie, Arthur. Maar dan extra in de tweede alinea, beter kun je het album niet beschrijven!

Want het is zo. Misère wordt in het werk van Tom Waits en Kathleen Brennan neergezet als iets gezelligs en nostalgisch. Een penibele situatie wil natuurlijk niet zeggen dat je er niet het beste van kan maken. Of er een prachtig muzikaal portret van schildert. Rioolgeur & Lantaarnschijn, laten we maar zeggen.

Kleine aanmerking op je stukje; dit is geen wereld maar een land. Samen met de rest van zijn oeuvre vormen ze een hele planeet, inderdaad. Plaat Waits !

De reïntegratie van Ward deel 4:

Het is lastig om wat te zeggen over Tom Waits, aangezien alles wel gezegd lijkt te zijn. Mijn eerste kennismaking met de muziek van Waits was toen ik een jaar of 11 was en mijn vader Mule Variations aanschafte. Dit wakkerde mijn vaders liefde voor Waits opnieuw aan en de rest van mijn jeugd heb ik dus, onvrijwillig, veel naar het gebulder van Waits moeten luisteren. Zeker toen ik zo klein was (11 tot 15 jaar ongeveer) vond ik dit echt een ware straf.

Hierdoor heb ik altijd negatieve associaties met de naam Tom Waits gehad. Het roept bij mij herinneringen op aan druilerige dagen waar ik door het slechte weer niet buiten een balletje kon gaan trappen, waardoor ik me binnen zit te vervelen vergezeld door de muziek van Tom Waits. Bij Radiohead heb ik ook jarenlang een zelfde negatief gevoel gehad. Toen ik ouder werd heb ik dat bij Radiohead makkelijk overwonnen, maar Tom Waits heb ik toch lang links laten liggen.

Ook al dacht ik ergens wel dat ik Tom Waits nu goed zou kunnen waarderen, vond ik het toch moeilijk om die negatieve associatie af te schudden. Daarom was ik wel blij dat Niels mij dit album tipte. Nu had ik geen andere keus om een keer echt aan Tom Waits te beginnen en ik ben zeker blij dat ik dat gedaan had. Al had ik het album niet meer gehoord sinds ik een kind was, herkende ik eigenlijk alle nummers echt meteen. Er zijn blijkbaar wel genoeg jaren overheen gegaan dat mijn jeugdtrauma’s wat betreft Tom Waits geen rol meer spelen in mijn beoordeling. Want ik vond de eerste luisterbeurt meteen van de eerste tot de laatste seconde puur genieten.

Ten eerste is er natuurlijk de stem van de beste man. Niemand kan zo bars bulderen, grommen en kraken als Tom Waits. Over die stem is al genoeg geschreven (en terecht!), dus daar heb ik verder niet heel veel aan toe te voegen. Al is het wat mij betreft de sterkste troef van de plaat. Een ander sterk punt van Rain Dogs is de sfeerschepping. Tom Waits schildert een portret van de markante buitenbeentjes van de maatschappij. De kracht zit in de romantische manier waarop hij dat doet. Net als in de boeken van Bukowski wordt een eenzame barfly opeens een tragische held. Een troosteloos leeg Hopperesque café klinkt opeens als de meest aanlokkelijke plek ter wereld.

Muzikaal is dit album ook om door een ringetje te halen. Aan de ene kant heb je de rammelende potten en pannen chaos zoals ik mij Tom Waits vooral herinner uit mijn jeugd. Die gedreven gekte wordt echter tot mijn verassing afgewisseld met toegankelijke, Springsteen-achtige nummers en hartverscheurende ballads (Time ). Gooi daarbij soms nog wat latin-ritmes en wat New Orleans blazers om de plaat wat extra schwung te geven en je komt toch wel dicht in de buurt van perfectie wat mij betreft. De plaat springt wel alle kanten op, maar blijft toch een zeer coherent geheel.

Ik kan niet anders dan hier het volle pond aan geven. 5*

Tom Waits valt bij mij in de categorie: een beetje vreemd, maar wel lekker. Als ik naar zijn albums luister vind ik sommige liedjes prachtig, en andere weer helemaal niks. Datzelfde gevoel heb ik ook met "Rain Dogs". Hier moet je van houden zo te zeggen. Ik vind "Rain Dogs" tegen het einde toe beter worden. Vooral omdat het meer echte liedjes zijn zoals het prachtige "Blind Love" en "Walking Spanish". "Rain Dogs" is zoals elk album van Tom Waits intrigerend en best boeiend. Of ik het over de gehele linie mooi vind, dat is weer een ander verhaal. Eigenzinnig is de kwalificatie die wat mij betreft nog het meest passend is.

Aangezien ik niet kan slapen (en, speciaal voor aERodynamIC, het huis alleen heb), weer eens Rain Dogs opgezet. Een perfect album voor insomnia.

Sowieso is dit een zeldzaam album, namelijk een die nog bij elke luisterbeurt beter wordt. De perfecte mix tussen experimentele muziek en mooie nummers. Waits' stem is hier karakteristiek, maar klinkt nog sterk genoeg om de gevoeligere nummers te dragen.

De eerste 5 nummers zijn van overweldigend niveau, maar ook de nummers daarna zijn bijna allemaal van buitenklasse. Inmiddels ruimschoots Closing Time voorbij als mijn favoriete Waits-album.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Gezien dat ik het album een cijfer heb gegeven ga ik er van uit dat ik dit eerder eens beluisterde. Ik had geen idee…
Dit album is bij elkaar toch wel een beetje een rariteitenkabinet te noemen. Ik heb sowieso het idee dat alle albums van Tom Waits enorm van elkaar verschillen. Dit is niet echt mijn album, misschien op Time en Downtown Train na dan.