Tom Waits - Rain Dogs (1985)

De vinyl-versie heeft blauwe en de cd rode letters. Stom productiefoutje als je het mij vraagt, want de blauwe is toch echt mooier.

Haha, ik maak me echt geen illusies hoor ... Wat nemen jullie mij allemaal serieus zeg . Het mag toch wel duidelijk zijn inmiddels dat je mij af en toe gewoon wat in de ruimte moet laten lullen en dat er dan af en toe iets zinnnigs uitkomt, maar vaak ook niet

Maar goed, als deze grap echt zo verkeerd valt moet ik hier toch nodig een keer een recensie gaan schrijven

Hahaha, nou, dan had je me echt dus, ik dacht al, wat een consternatie om niks Uiteraard kijk ik wel uit naar je recensie.

Ik denk dat ik het begin te snappen.. Ik moet eerst een volgende fles bier erbij pakken om dit album verder te kunnen waarderen, om zo nog iets van zinnigheid te kunnen verwoorden.

Nu ik verder kan, groet ik u allen. Dat is wel zo beleefd voor 'a firsttimer' op deze site. Mijn profiel en alles wat erbij mag volgen is momenteel van ondergeschikt belang. Immers, er is een ondoorgrondelijke drang in mij die mij ertoe drijft om wat van mijn nietige ervaringen met tom waits en dit album te delen.

Die drang is fijn. Het is als een delicate trip, het moment van 'stevig aangeschoten zijn', het moment dat je met een slok teveel kan verpesten om te verglijden in dronkenschap, het verschil tussen een succesvolle nacht of een telefoontje naar je ex. Ik balanceer.. Ik zoek mijn evenwicht met bier, wijn of bij voorkeur whisky mocht ik het lusten, zodat ik dit album kan beleven.

Het is niet eerder gelukt en het stoorde mij deze plaat ongreepbaar leek. U begrijpt dat dit bericht nu dan ook de getuige van een triomftocht voor het moment is. Het is een ode aan de contextualiteit van muziek die terug mag keren zodra de context, of het evenwicht in dit geval weer gevonden is.

Tom Waits' Rain dogs heeft vanavond zijn betekenis gekregen. Het is onthuld voor mij. Zo specifiek dat ik inmiddels weer 3 slokken bier moet nemen om te begrijpen wat de realiteit van deze plaat voor mij ook al weer is.

Het is ook precies die ongrijpbaarheid die me aanspreekt bij Tom Waits. Al kan ik niet echt in elk album "inkomen". Het moet toch een beetje toegankelijk blijven hoor. Dit hier vind ik echt wel een van zijn beste, het is bij mij ook maar een gevoel hoor. Ik ben echt niet zo'n Waitskenner of zo.

****

Zijn beste.

Op Swordfishtrombones na

Achterbuurten, drankmisbruik, danslokalen, begraafplaatsen, stations, havens, misdaad en liefde. Meng dat met rammelige instrumenten, harmoniums, Marc Ribot en natuurlijk de stem van Tom Waits. Soms snerpend (Cemetery Polka), maar soms net zo smachtend als Bruce Springsteen (Downtown Train). *****!

Komt wel dicht in de buurt, ja. Maar vergeet ook The Black Rider niet...

heb deze al jaren op cd, maar nooit echt veel geluisterd. merk dat er toch wel erg veel tom waits fans zijn hier en heb hem maar weer eens opgezocht. ben nu halverwege en elk nummer is goed. lekkere ruige zeeroversromantiek in een bluesy jasje en een door rook en whisky rauwgezongen stem. nachtleven, vieze straatjes, hoeren en pooiers, drank en drugs. dit wordt zeker een top 10 notering als ie zo doorgaat...

Mooi gezecht Misja. Whiskey, hoeren, drank, drugs. DE ideale plaat. En zeker een top 10 plaats waardig. Veel blijven luisteren dit album. Je kan er dingen in blijven ontdekken.

En als ik jou nu vertel dat echt iedere cd van Tom Waits de moeite waard is? Inderdaad, dan staat er jou nog veel moois te wachten.

ja, toch even mijn stem omhooggeduwt naar een volle 5 sterren.

..wast zwaar?

met een pink lukte het me al, makkie.

Een van de beste van de heer Waits. Vooral het titelnummer en Time zijn zeer de moeite waard. 5 sterren!!!

Het spijt me Jelle, maar het word toch een 2* . Eigenlijk wel een 3 waard, als meer dan driekwart van de liesjes er niet zouden opstaan. Want enkele liedjes zijn nog wel leuk, maar dat word overschaduwd door de slechtere nummers. Maar nummers als Clap Hands, Jockey Full of Bourbon en Rain Dogs zijn nog wel aardig

wel aardig?
wat een belediging.

Deze cd klikte met mij eigenlijk al bijna gelijk van het begin, maar nu heb ik een soort dubbelklik meegemaakt. Ik vind em de laatste dagen (weken eigenlijk) werkelijk steeds beter en beter worden. Rain Dogs was toch eigenlijk altijd heel cool en funky en de ballads kon ik wel waarderen maar waren nooit mijn favoriete nummers.
Dat is nu dus een beetje aan het omdraaien, de funky nummers vind ik nog steeds even goed en de ballads zijn misschien zelfs het beste van de cd. Time, Hang Down Your Head, Downtown Train! Echt allemaal fantastische nummers.

Hulde voor Tom Waits en ik heb Orphans uit mijn top 10 gehaald en deze erin gezet.

Een week of wat geleden van een vriend gekregen en hop, m'n top 10 in. Wat briljant is dit!

Walking Spanish(H) Echt de sfeer in dat nummer is geniaal. Altijd als ik dat nummer luister heb ik het gevoel dat het 5 uur is na een dag zwaar werken en weinig drinken, zweet staat mij op de borst, peuk in de bek en dan loop ik door zo'n hal, waar het behang van de muur afschilfert en de vloer van oud en donker hout is gemaakt naar mijn flatje op de 3de verdieping.

Verder vind ik Gun street girl en Clap hands erg goed!

Mah....ieder zijn mening.

Ik vindt dit zelf een geweldig album die een grote kanst heeft de plek van Closing Time in te nemen. We zien wel

Ik ken Tom Waits niet goed. Alleen van de verhalen dat het heel goed moet zijn. Wat moet ik van deze plaat verwachten? Is het een goede kennismaking?

Zijn oeuvre bekleedt vele genres. Ik denk dat er dus niet echt een goed startpunt is. Dit is echter wel één van zijn meer experimentele platen. Als dat je niet aantrekt, kan je naar mijn mening beter beginnen met een album als Small Change of Blue Valentine.

Voor mij was dit wel een prima kennismaking.

Dit was m'n eerste cd van Tom Waits en ondertussen heb ik ze allemaal, dat zegt genoeg denk ik.

Als door een wesp gestoken draaide mijn vrouw zich om. Kort daarvoor had ik Rain Dogs in mijn CD-speler laten belanden. Nieuwsgierig geworden door de lovende recensies over Orphans wilde ik weten wat voor vlees ik in de kuip zou hebben op het moment dat ik dit album aan zou schaffen en daarom had ik Rain Dogs in huis gehaald..
Vol ongeloof keek ze mij aan en schudde daarna haar hoofd. “Wammel, je wordt steeds gekker” mompelde ze ontdaan. In haast blinde paniek brabbelde ik dat er ongetwijfeld ook goede nummers op zouden staan en drukte 2x forward op mijn remote control. En was Singapore al niet om aan te horen de Cemetry Polka deed daar weinig voor onder. En daarna was het eigenlijk een gelopen race. Ik nam niet meer de moeite om de nummers goed te beluisteren, skipte te snel door en pakte al heel snel terug naar het voor mij vertrouwde materiaal.

Ook ik ben dus in het bezit van dit album. En ik kon maar niet begrijpen waarom iemand dit goed zou moeten vinden.

Tom Waits zal hoe dan ook een begenadigd artiest zijn. Met moeilijk nader te definiëren talenten. Maar als ik hem hoor roept dat altijd weer beelden bij me op van de Efteling. In het sprookjesbos zit de trollenkoning vergenoegd, met een stem alsof hij juist een handvol fijn grind heeft ingeslikt, iets onverstaanbaars te mompelen. Hij zit er bij te grinniken dus het zal wel leuk zijn ook. De meeste mensen die er omheen staan begrijpen er ook niets van maar staan dom mee te lachen.
Schouderophalend heb ik dit album, zonder het een tweede kans te gunnen, met cemetry polka en al in een grote kartonnen doos gegooid. Mijn persoonlijke kerkhof van (te) vergeten cd’s….

Tot het moment dat ik deze cd van Waits wederom voorbij zag komen bij de updates van MM.



Als je in het bezit bent van het gehele oeuvre zegt dat natuurlijk heel veel. Onduidelijk blijft wat het precies zegt maar je geeft nu eenmaal geen klein vermogen uit aan iets waar je niets om geeft.

Edoch, na wat grabbelen in het kerkhof heb ik Rain Dogs weer opgegraven en op een stil moment intensief beluisterd. Ik begin nu, geloof ik, een beetje te begrijpen waarom mensen hier enthousiast over kunnen zijn. Met nummers als Big Black Mariah, Rain Dogs, Hang Down your Head en toch vooral Walking Spanish. Tom Waits blijkt een alleskunner die in zijn ééntje een heel rariteitenkabinet vertegenwoordigd. Hij is uniek, laat zich niet gemakkelijk typeren en weet met gemak aan te sluiten bij een scala aan genres. Waits beweegt zich een beetje in het Late Night Oeuvre. Gebruik makend van zijn muzikaal palet weet Waits rokerige, zweterige, donkerbruine en enigszins obscure ruimtes gemakkelijk neer te zetten. Wisselt even gemakkelijk van stijl als van onderbroek (mag ik hopen) en produceert derhalve een zeer gevarieerd album welke doorspekt is met de nodige humor.

Ben ik dan nu ineens helemaal om? Nee, gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen. Natuurlijk bestaat het fenomeen groeibriljant. Soms zijn meerdere luisterbeurten nodig om iets echt goed te gaan vinden. Ik heb er alle vertrouwen in dat dat met Tom Waits voor een deel ook goed gaat komen en dat is dan ten opzichte van zo’n anderhalf jaar geleden al pure winst. Maar persoonlijk heb ik liever albums waarvan ik vanaf het eerste het beste moment idolaat over kan zijn. En dat zie ik bij Tom Waits, wat mij betreft, nog niet zo snel gebeuren.

Mooi stukkie en ook begripvol aangezien het bij mij óók eventjes duurde met Uncle Tom. Maar..heet jij echt Wammel? Zou ook niet misstaan in de Efteling, die naam.