Tom Waits - Rain Dogs (1985)

Stijn_Slayerzegt: T.o.v. Swordfishtrombones lijkt 'Rain dogs' iets meer op een conventioneel rock-album. Maar over het algemeen heeft de plaat dezelfde (overtuigende) kwaliteiten, maar ook (geringe) beperkingen (zie mijn review vanSwordfishtrombones. Maar 'Downtown train' heb ik altijd een heel mooi nummer gevonden.

Aangezien ik niet kan slapen (en, speciaal voor aERodynamIC, het huis alleen heb), weer eens Rain Dogs opgezet. Een perfect album voor insomnia.

Sowieso is dit een zeldzaam album, namelijk een die nog bij elke luisterbeurt beter wordt. De perfecte mix tussen experimentele muziek en mooie nummers. Waits' stem is hier karakteristiek, maar klinkt nog sterk genoeg om de gevoeligere nummers te dragen.

De eerste 5 nummers zijn van overweldigend niveau, maar ook de nummers daarna zijn bijna allemaal van buitenklasse. Inmiddels ruimschoots Closing Time voorbij als mijn favoriete Waits-album.

Echt, ik heb het serieus geprobeerd! Keer op keer gedraaid.
Intrigerend als zoveel wel gewaardeerde MM-gasten dit zo'n goed album vinden.
Decennia lang geleden een paar nummers van deze gast meteen afgewezen en dus ook niets meer aangehoord tot enkele weken terug zijn 'beste' maar eens aangeschaft.
Pff... wurmde me door de eerste nummers.... partner met de oren dicht vlug op zoek naar de whiskyfles..... helpt wel enkele glaasjes moet ik zeggen
Na enkele luisterbeurten en ca. halverwege begint ie voorzichtig te beklijven.
Of zijn de laatste nummers zoveel beter ? ..... net een 4tje

Op een dag breekt Tom Waits ook bij jou door Ik heb er ook even voor nodig gehad (lees als 10tal luisterbeurten) maar toen Frank's Wild Years eenmaal in mijn systeem zat was er geen houden meer aan en hoorde ik alles, ook zijn andere albums, plots met nieuwe oren.

Ik zal het zeker nog een paar keer proberen Ernie, maar laat 'm eerst nog een tijdje langer rusten.
Wie weet

Exact hetzelfde ervaren als Ernie (al waren bij mij Blue Valentine en Swordfishtrombones de doorbraakplaten). Rain Dogs was mijn eerste Waits en ik dacht destijds echt dat het de miskoop van de eeuw was. Silly me

Mmmmm, d'r is nog hoop dus.
Met beoogde frequentie moet je me echter een paar jaar geven beste lieden ?.

Ach Tom wacht wel. En in de tussentijd kun je er best een oudje erbij doen, zoals The Heart of Saturday Night of anders Closing Time.

De eerste MuMe-nominatie voor Woordspeling van het Jaar is een feit dames en heren!

Prachtige nummers, wat een fenomenale liedjesschrijver en heerlijk sluitstuk.

Het zijn mooie luisterliedjes, maar echt raken doet het me niet, derhalve geef ik 4 sterren.

De onvoorspelbaarheid, rauwheid, onorthodoxe muzikale invulling en de beeldende reis naar de krochten op aarde maken dit album heel bijzonder; Voorgoed in mijn oortjes gegrift.

Dit album is de ultieme vertolking van weemoed. Dat geldt met name voor nummers waar de melancholie vanaf druipt, zoals Hang Down Your Head, Time, Downtown Train en Anywhere I Lay My Head.

De laatste weken zijn er hier veel berichten van over Tom Waits geschreven en daar heb ik niks op tegen, integendeel een magische onorthodoxe liedjesschrijver is Tom, die zijn liedjes vanuit de kronkels laat opstijgen tot hemelse hoogte. Met vrienden zijn platen doorgespit in een boeiende en opwindende avond (plus stukje van de nacht). Deze parel mocht zeker niet ontbreken.

Raspend en schurend en eigenlijk al gigantisch ver verwijderd van de melancholische, jazzy Tom Waits van Closing Time. Af en toe passeert die nog eens en dat zijn dan ook direct mijn favoriete nummers van dit album. De rest vind ik soms wat te experimenteel, maar door de korte nummers en veel afwisseling is het nog behapbaar.

Ik was de laatste weken vooral naar nieuw verschenen muziek aan het luisteren. Maar zoals dat bij mij vaak gaat: op een gegeven moment is het genoeg en wil ik weer eens mijn oude platenkast induiken.

Deze weken ben ik gaan luisteren naar albums die ik vroeger als meesterwerken beschouwde, maar die ik in werkelijkheid al soms 10 of 20 jaar al niet meer heb gedraaid ...

Best spannend. Soms blijken die meesterwerken namelijk achteraf wel goede muziek te bevatten, maar heeft het de glans van een meesterwerk verloren. Maar ook blijkt heel duidelijk dat een best groot aantal albums wel de tand des tijds hebben doorstaan. Zo zeker deze Raindogs. Was een meesterwerk en is dat gewoon nog altijd.

Tom heeft als een van de weinigen (naast bijvoorbeeld Van Morrison en Paul Simon) een eigen sound behouden in de tachtiger jaren, waar heel veel goede muziek volledig om zeep is in de studio.

Daarnaast blijft het wonderlijk dat hij altijd bij zichzelf blijft, ook al struint hij door een grote hoeveelheid muzikale bronnen: van jazz en Nashville country, via stamp rock, en stompin' blues gaat hij naar de andere kant van de Atlantische Oceaan en horen we flarden van Veaudeville, het Berlijnse cabaret van de jaren twintig, of de liederen van Becht en Weil. Heel bijzonder blijft dit toch.

Het gehalte van cartooneskheid van de opener en het knuffelrockgehalte van Downtown Train heeft me er lang van weerhouden, maar ik ben eindelijk toegekomen aan een aandachtige beluistering van dit album. Los van specifieke nummers (Rain Dogs, Time, de afsluiter) valt vooral de productiekwaliteit, of beter gezegd, de productiekeuze, op. Ongelooflijk dat deze muziek uit hetzelfde jaar komt als de holle drums en crappy synths van een, ik noem maar wat, Prefab Sprout. Ik blijf me ergeren wanneer Waits wat te veel een stemmetje op lijkt te zetten, of wanneer de sentimentaliteit er te dik op gaat liggen, maar in ieder geval die laatste factor is bij Closing Time uiteindelijk juist de charme gebleken. Later meer!

Het kwartje valt hard na het horen van het schitterende Blind Love op een roots-playlist het complete album weer eens te hebben opgezet.

Van de rest van Waits' oeuvre ken ik eigenlijk enkel Closing Time, Small Change, Blue Valentine (favoriet) en Frank's Wild Years echt goed dus valt er nog veel te ontdekken.

Ik vroeg me af of " Downtown train" een cover was ?? schitterend nummer trouwens !

Wel als je de vraag stelt bij Rod Stewart.

Wat iemand beweegt om hiernaar te luisteren is mij een compleet raadsel. 1 ster

Omdat het rammelt. Omdat Time misschien wel zijn allermooiste liedje is. Omdat je het idee krijgt dat je bij beluistering deel uitmaakt van een piratenbende. Omdat ik nog nooit in Singapore ben geweest. Omdat Waits je zowel kan ontroeren als op je bek kan slaan. Omdat de plaat onweerstaanbaar romantisch is. Omdat, het is eerder gezegd, je Waits het beste kunt draaien als je niet kunt slapen. Omdat het goed toeven is in zijn achterbuurten. Omdat hij van die liedjes schrijft die op zich prachtig zijn, maar ook onder een stoflaagje liggen die je er nog even af moet blazen. Omdat Waits waarschijnlijk daarom zo’n beroerde stem heeft. Omdat ik altijd een beetje moet huilen van Hang Down Your Head.

Quid pro quo, doctor:
Wat beweegt iemand om TWEE platen van Tom Waits achter elkaar met 1* te beoordelen is mij een compleet raadsel. Verklaar je nader!

Aankoop van een belegen rockplaat waar dit album per ongeluk in zat om vervolgens na 53 minuten pas te beseffen dat dit niet die rockplaat was? Zoiets?

Omdat Tom mij al zijn geheimen vertelt (maar liegt over zijn verleden)

Ok. Ik zal het nog eens beluisteren. Mooie woorden, dat zeker!

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Gezien dat ik het album een cijfer heb gegeven ga ik er van uit dat ik dit eerder eens beluisterde. Ik had geen idee…
Dit album is bij elkaar toch wel een beetje een rariteitenkabinet te noemen. Ik heb sowieso het idee dat alle albums van Tom Waits enorm van elkaar verschillen. Dit is niet echt mijn album, misschien op Time en Downtown Train na dan.

Van Tom Waits hou je of je vind hem vreselijk, ik geloof niet dat er echt een middenweg is. Mijn vriendin kan het echt niet aanhoren als ik Tom op zet, ze vergeleek het een keer met een orders schreeuwende nazi in een concentratiekamp, waar ik gewoon prachtige muziek hoor:)
Ik snap helemaal dat het je ding niet is maar dan één ster geven slaat nergens op, het is gewoon je smaak niet. Ik ga ook niet een plaat van Kanye West opzetten en hem dan afkraken want ik weet van tevoren al dat ik er geen plezier aan ga beleven...

Vooral dit album is overigens geweldig, alles klopt hier wat mij betreft, de mix tussen de cabareteske nummers en de meer traditionelere songs als Time, Downtown Train of Blind Love, geweldig...

Daar heb je gelijk in. Ik weet als muziekliefhebber dat Tom Waits een grote naam is, ik vond er nooit een reet aan maar ben wel geboeid door de mooie omschrijvingen die mensen hier geven hoe deze muziek hun dan toch blijkbaar raakt. Dan denk ik, ok wellicht heb ik dan toch iets gemist want dan moet de muziek toch een bepaalde intrinsieke kwaliteit bezitten die ik nog niet hebben mogen ervaren en dat boeit me. Dat wil ik dan doorgronden. Dus ik heb zojuist downtown train helemaal afgeluisterd op youtube. Wat ik hoor is een gemankeerde stem die onprettig is om naar te luisteren, rommelige, gruizige instrumentatie en wel een bepaalde sfeer, maar geen prettige of troostende. Eigenlijk vind ik het helemaal niks. Maar dat verrast me niet echt. Ik hoor geen mooie melodie, sterke productie, betoverende sound, catchy compositie, troostende stem. Tony Joe White bv vind ik in dit genre dan 1000x beter. Of gaat die vergelijking mank? Dus helaas.. is dit niks voor mij, beoordeel ik het als zwak vanuit mijn perspectief als popliefhebber. Dat mag toch? 1 ster

Absoluut! Alleen dan zeg je dat je iets via YouTube luistert. Sterker: 'net helemaal afgeluisterd' terwijl je al een beoordeling had staan. Die volg ik niet. Beoordeel je nu op grond van 1 nummer? Of beluister je wel degelijk het hele album? Daar ben ik dan wel weer benieuwd naar. Het komt gewoon niet zo serieus over zoals je het presenteert (ook omdat je nog een ander album luistert en daar hetzelfde over oordeelt).
Dat intrigeert mij dan wel weer: ik zelf doe dit namelijk niet. Ik luister wat en als ik al snel hoor dat het niks is voor mij stop ik er mee, laat staan dat ik het hele album ga uitzitten en er een tweede achteraan gooi.

Dat Tom niet erg geliefd is bij iedereen snap ik volkomen. Ik hoef het hier thuis ook niet op te zetten als ik niet alleen ben.

Probeer gewoon Closing Time of The Heart of Saturday night eens Leonidas5

Ik denk dat velen hier vergeten dat zelfs deze Rain Dogs best wel experimenteel is.
Ikzelf heb Swordfishtrombones ook nog niet helemaal doorgrond.

Alles voor Swordfishtrombones heeft een meer Jazzy Nightclubfeeling. Mijn favoriet van Tom Waits blijft Frank's Wild Years maar wat was het verschil in geluid groot toen ik van Closing Time naar FWY ging ook Bone Machine ging best moeizaam maar nu vind ik het een van zijn beste

Nog niet opgeven zou ik zeggen, mijn geduld werd ook beloond