Queens of the Stone Age - In Times New Roman... (2023)

Ik vind 'm erg clichématig en houd ook niet zo van deze stijl. Zou 'm zeker niet vooraan in de platenkast zetten. Dan hebben ze bij QOTSA echt wel sterkere hoezen gemaakt. Zoals deze, deze en deze bijvoorbeeld. Dat gezegd hebbende is het natuurlijk persoonlijke smaak.

Ik las hierboven coolheid, maar ik vind deze hoes dan maar geforceerde coolheid. Vind ook de stijl van de afgelopen 2 platen gaver dan deze.

Ik wacht tot vrijdag tot ik de vinyl binnen, hier wil ik rustig voor zitten terwijl ik een aantal van die gele rakkers deponneer. Vanochtend is aangekondigd dat ze 4 november ook in de Ziggo Dome spelen, ik ben er sowieso bij

Oh heel nice! meteen in mijn agenda gezet (kaartverkoop vrijdag a.s. om 10.00 uur)

Ik ga ook proberen om vrijdag goede kaartjes te scoren

Hey, een nieuwe single
(Paper Machete die het nog niet gezien/gehoord hebben)
klinkt als een wat "normaler" lekker rock nummer maar toch erg goed, ik ben erg benieuwd naar het album nu.
Moet eerlijk bekennen dat ik niet erg veel naar deze band luister (wat ik wel zou moeten doen) maar dit is erg lekker
Zin in vrijdag!

Eerste luisterbeurt klinkt erg goed

Hier bevalt het album ook erg goed. De productie klinkt ook erg fijn en de nummers volgen elkaar goed op!

Time & Place is wel erg lekker zeg, los met die heupjes

Paper Machete!

De eerste luisterbeurt staat gepland voor deze middag (autorit naar huis) maar heb net wel kaartjes voor november gekocht. Zin in!

Paper Machete en What The Peephole say zijn de stand-outs wat mij betreft, maar de opener en afsluiter mogen er ook zeker zijn.

Ook hier een positieve eerste indruk. De songs lijken een pak sterker dan op Villains met Paper Machete dat hier instant favoriet is. Carnavoyeur lijkt de enige misser te zijn voor mij.
Goeie opener weer trouwens.

Ik vind het vooral spierballenrock, zonder dat ik echt nog iets bijzonders hoor. Niet slecht, maar zeker ook voorspelbaar en dat vind ik zelf wel jammer. Ik hou dan toch meer van het geluid van de eerste twee, drie, albums. Meer stoner, minder pop.

Precies mijn gedachte. Niet slecht overigens (o.a. Time&Place, Carnavoyeur, Sicily), alleen de helft gaat een beetje aan me voorbij. Wel hoopvol dat het beter wordt per luisterbeurt.

Paper machete is echt een classic, nu al

Wat anderen ook al zeggen, het kabbelt overal wat door enkele uitschieters daargelaten. Ik blijf bij mijn eerdere opmerking, ik vind de mix ook niet geslaagd. Het voelt allemaal te compact, alsof elk instrument door een veel te smal gangetje moet en dat hoort/past niet binnen dit genre. Vooral de drums klinken zo afgevlakt dat het voor mij een hoop sfeer wegneemt.

Het contrast is mega groot als je het vergelijkt met hun eerdere platen. Zet eens een 'Go with the flow' aan en let vooral op de drums, een wereld van verschil. De hele soundstage is breed, het spatte uit de speakers bij eerdere platen.

Nu deze 2 keer geluisterd, van het weekend nog maar een poging. Voor nu 2,5*

Dit album ligt meer in het verlengde van het onderschatte Era Vulgaris dan van het zeker niet slechte maar wat mij betreft wat tegenvallende Villians. En dat stemt me uitermate tevreden.
Het heeft over het algemeen 'n lekker heavy, agressieve vibe,en fijne grooves. De vette riffs zijn er weer en het rockt.
Voorlopige favorieten: Time & place, Carnovoyeur, Paper Machete, What the peephole say.

Sicily is dan weer 'n biezonder fraai buitenbeentje dat me wel wat doet denken aan Zep's Kashmir.
Alleen de aflsluiter Straight jacket fitting kan me tot nu toe nog niet zo bekoren, maar dat kan nog komen.

Wat de productie en geluidskwaliteit betreft lees ik hier en daar wat negatieve berichten. Ben daarom benieuwd hoe het op vinyl klinkt. De berichten daarover zijn tot nu toe wat hoopvoller.

Die dubbele riff in Made to Parade is erg leuk.

Leuk om eens een ander kennismakingstraject met een album te volgen dan anders. Normaal luister ik een album gewoon meteen via Spotify, aangezien ik m'n nieuwsgierigheid gewoonweg nooit kan bedwingen.

Ook bij deze plaat heb ik de neiging om 'm op te zetten, maar ik heb hem nog niet beluisterd. De audiokwaliteit van de singles die ik digitaal heb beluisterd viel me enigszins tegen. Daarom lijkt het me verstandiger (en stiekem ook leuker) om te wachten tot de fysieke plaat bij mij in de brievenbus wordt bezorgd.

De komende dagen ga ik me in ieder geval weer eens in de muziek van de Queens storten, door alle vinylexemplaren die ik in mijn bezit heb (vanaf Songs For The Deaf tot en met Villains) weer eens op te leggen. Ik ben benieuwd hoe In Times New Roman zich tot de rest van het oeuvre van de band zal verhouden...

Ook grappig om de eerste reacties op het nieuwe album te lezen zonder dat je hem zelf in zijn volledigheid hebt gehoord. Ik ben benieuwd of ik tot het kamp 'laaiend enthousiast' behoor of tot het kamp 'meh, matig, ze hebben beter gedaan'. Ik meld me later weer!

Pakweg een kleine twee weken geleden hoor ik voor de eerste keer de nieuwste Queens of the Stone Age single Carnavoyeur op de radio. Een sterk nummer vanuit een morbide denkwijze, waarbij het accepteren van het beïnvloedbare lot centraal staat. Het valt mij op dat hier de stem van Josh Homme verrassend veel gelijkenissen met het latere David Bowie geluid heeft. Natuurlijk gaan bij prille vijftiger de jaren ook tellen, en laat zijn nonchalante levensstijl de nodige sporen achter. De tijd dat hij nog dweepte met de duivel en met de rockregels de vloer aanveegt lijken voorbij te zijn. Ja, ook Josh Homme definieert het angstbegrip, en geeft deze in de krochten van zijn bestaan onderdak. Angst voor de slopende COVID-19 drama, die uiteindelijk indirect het broze lichaam van zijn maatje Mark Lanegan opeist. Nooit meer werpt die grimmige grafstem een duistere schaduw over de songs heen, al knikt hij kenmerkend bewegingsloos van boven goedkeurend toe. Angst voor de vechtscheidingsrituelen met zijn ex, inclusief de gerechtelijke voogdijstrijd over hun drie kinderen. Rock & roll sprookjes hebben vrijwel nooit een gelukkig einde, maar juist vaak een destructieve afloop.

Op muzikaal vlak staat het boegbeeld gelukkig ver boven zijn persoonlijke leedproblematiek. In Times New Roman… is een ouderwetse sexy stampende woestijnrocker, en ligt in het verlengde van het gemeen duistere sensuele Lullabies to Paralyze en Era Vulgaris. In Times New Roman… voelt dus niet direct als een Villains opvolger, maar heeft verbazend veel vergelijkingen met het miskende Mechanical Animals glamrock meesterwerk van Marilyn Manson. In het uitgerangeerde tenue van een verlopen discokoning betreedt hij met plateauzolen de alternatieve dancevloer. Het wordt weer ouderwets een avondje in het Día de Muertos maanlicht swingen. Als voormalig partner Brody Dalle haar lichaam in Emotion Sickness aan een nieuw slachtoffer prostitueert koopt Josh Homme zijn uitgeleende ziel bij het pandjeshuis terug, en sleept tevens de nodige retro attributen en stoffige jaren zeventig versterkers met zich mee.

Made to Parade is zo’n typisch gevalletje glamrock gekte, met een folk uitloop waar zelfs een Arcade Fire jaloers op zal zijn. Ze kan het dus ook. Obscenery, het jachtseizoen is heropend. Josh Homme is van zijn huwelijkse verplichtingen bevrijd, heeft schijt aan de opgelegde man/vrouw machtsverhoudingen, en misbruikt zijn sterrenstatus om vrouwelijk schoon te veroveren. Wat vertelt die Britse gentleman Bryan Ferry ooit jaren geleden al, Love Is A Drug And I Need To Score. Alle verslavingen stapelen zich in de weegschaal op, maar dit koortsige verlangen weegt het zwaarste. Obscenery is een verharde ode aan de liefde, het houden van houden we gemakshalve maar achterwege. Empathie is hier geen kernbegrip. Een fantastische opener, met eventjes die georkestreerde stiltetwist om vervolgens hard gruizig door te stampen. Het masochistische Paper Machete is een vrouwonvriendelijke aanklacht schop na, waar de tere romanticus Josh Homme zich voornamelijk op zijn voormalige echtgenoot Brody Dalle richt. Op muzikaal vlak valt hij enigszins in herhaling, de Little Sister vergelijking ligt er wel heel dik bovenop. Verder niet over treuren, ook Paper Machete blijkt dus een heerlijke geoliede rockmachinesong te zijn.

Josh Homme schrijft in Negative Space de opgekropte woede van zich af. Een opening van luchtigheid in het laaghangende benauwende hogedrukgebied. Zwaar gevulde negatieve ruimtes van alle depressiviteit reinigen. Ergens in Time & Place dwaalt de Kyuss spirit nog rond. De track heeft heerlijke spacende krautrock verwijzingen, en herdefinieert het stonerrock gezelschap naar hun oerbeginselen. Een hoog Sonic Whip festival gehalte, waarmee Queens of the Stone Age het belang van hun afkomst nog eens grondig op de voorgrond plaatst. Het uptempo digitale surfrockende What the Peephole Say is een moordende survival of the fittest on the road marathon track en memoreert nog het meeste aan het Songs for the Deaf tijdperk. De maan kleurt de nacht bloedrood. Het is slechts een voorbode tot het zieke maniakale duistere Sicily.

Het tweede gedeelte van In Times New Roman… heeft hoe dan ook een hoog luguber sarcastisch gothic rock nachtmerrie verhaaltjes voor het slapen gaan gehalte. Het Straight Jacket Fitting slotakkoord haalt iedereen door de mangel. De wereld is een rottende planeet, waarin de mensheid zich als aas etende maden met het etterende pus voedt. Queens of the Stone Age flirt nogmaals met het Marilyn Manson verderf, gooit er een beschimmeld death disco no wave saus laag overheen en een verantwoord croonende Josh Homme geeft het uitschot een verbaal pak rammelend slaag mee. Hoe cool is het om bijna klassiek met kleurige eighties new wave lagen dit epos af te sluiten. In Times New Roman… is de actief idealistische terugkeer aan het front, de eerste steen is geworpen.

Queens of the Stone Age - In Times New Roman... | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

I don't care what the people say.... QOTSA vette plaat! AMP op vol gas en lekker luisteren

Ik moet m'n mening herzien: ik vind het een topplaat, die veel beter is geworden na een aantal draaibeurten. Daarnaast zijn de teksten.....nou ja, niet om te smullen, je voelt je haast een voyeur, maar toch wel spannend te noemen. Er moest duidelijk iets uit bij Josh Homme.
De single Carnavoyeur vind ik fantastisch en daardoor viel de rest in eerste instantie wat weg. Dat nummer werd ergens met Bowie vergeleken, snap ik, en is een van m'n helden. Verklaart waarom dat nummer zo lekker viel.
Na een draaibeurt of tien is de hele plaat ingedaald en dit is voor mij een van hun beste geworden. Songs for the Deaf en ...Like Clockwork laat ik voorgaan, maar het niveau van hun eerste twee? Zou zo maar kunnen. Toch knap.

2x gehoord en komt heel goed binnen.

Beter dan Era Vulgaris en Villains maar die 2 (mijn minst gedraaide) moet ik echt nog een herkansing geven.

Nog geen cijfer voor nu, ik ga deze een week op mij laten inwerken. Hoop dat het een enorme groeier is zoals Like Clockwork.

Blij dat ze terug zijn en wat heb ik spijt dat ik niet op pinkpop was. God is in the Radio live, hopelijk beseffen degene die er waren hoe fuckin epic dat was

Vloeken in de kerk!

ik geef ze een herkansing
Maar na het geniale kwartet van debuut tot Lullabies vond ik Era Vulgaris echt veel minder.
En het is (op dit moment) geen groeier gebleken zoals Like Clockwork die wat moest rijpen in de oren maar wel veel weerhaken had en nummers die nog dagenlang in mijn hoofd rondspookten.

Best goed, deze plaat. Homme schrijft nooit écht miskleunen.

Maar het niveau van Like Clockwork wordt hier wel bijlange na nooit gehaald. Dat komt deels door de ver-schrik-ke-lijke productie. Alles klinkt alsof het opgenomen is achter een glasplaat.

Productie/ algemene sound van deze plaat is idd verschrikkelijk. Het klinkt heel erg slap allemaal.

Dit viel goed mee. Emotion Sickness vond ik niet zo sterk, maar de rest van het album is weer lekker vuil en met prominent gitaarwerk. Een stuk beter dan het te vlakke Villains. Kijk er naar uit om dit nog meer te beluisteren en live aan te horen op Werchter.

Heerlijk groeialbum echt weer de oude QOTSA.