Eagles - Long Road Out of Eden (2007)

Dat is absoluut waar, ik heb bijna geen album in huis die zo loepzuiver klinkt dan deze. En de heerlijke luchtige popsongs stralen wel kwaliteit uit, maar ook een beetje gladheid en het ontbreken van pure emotie en authentikiteit.

Eigenlijk is dit album gewoon te perfect geworden.

Het had best een beetje rauwer en ietsjes meer naast de kantlijn gemogen.

Staat niet in de weg dat hij af en toe het beluisteren beslist waard is.

Zeker een aardig album! Ik waag me niet aan een vergelijking met hun (wat mij betreft) masterpiece Hotel California. Dat zou flauw zijn. Voor mij een album wat me niet over de hele linie weet te pakken. Het nummer Long Road out of eden daarentegen komt in mijn top 100. Lekker sfeertje.

Voor de ouderen onder ons is dit natuurlijk mooi aangepakt. De cd verscheen rond december 2007, dus een ideaal kerstcadeautje...en verder als dubbelcd van 2x45 minuten, dit om de feeling met een ouderwetse lp te houden denk ik. En natuurlijk werd het album in een recordtijd platinum, want ja, the Eagles, dan is het goed nietwaar?
Als ik dan probeer realistisch naar de inhoud te luisteren valt het me wel op dat de muziek steeds meer begint te lijken op een gemiddelde Boyband, maar dan natuurlijk wel met wat oudere muzikanten. Neemt niet weg dat er enkele prachtige nummers opstaan, en eerlijk gezegd vind ik cd 1 wel een stuk beter dan cd 2. Ik heb het gevoel dat ze toch nog alles op 1 cd hadden kunnen zetten, met weglaten van een aantal stukken. Wel hoor je dat het echte muzikanten zijn, en nogmaals: over het geheel genomen niet slecht.

Ik verbaas mij over de 3 enige recensie reacties bij dit album. Allemaal 1 star? ....

Wat mij betreft is dit een prima wegluister album dat fijn in het gehoor ligt en prima als achtergrond muziek weet te fungeren!

Had korter gekund. Iets teveel niemendallerigheid. Maar er staan goeie stukken op.

Ik draai em eigenlijk nooit meer. Niet eens meer de behoefte aan gehad zelfs.

Af en toe. Maar met skipmomenten.

Of een schop tegen de piekup.

Dan is die voorlopig naarz'n grootje....

Vanavond weer eens beluisterd en het album bevalt nog steeds uitstekend, het titelnummer is en blijft werkelijk fenomenaal, de band bereikt met dit nummer samen met Waiting In The Weeds mijns inziens toch wel een hoogtepunt in hun carrriere.
En als deze plaat hun zwanezang gaat worden berust ik daarin, ik moet wel........

Hoogtepunt? Sorry, maar ik spreek veel eerder van een dieptepunt. Desperado en Hotel California bijvoorbeeld zijn veel en veel beter dan dit gedrocht

Valt mee. Het is wel te veel. Niet alles is even sterk en wat onevenwichtig.
Maar dat risico loop je nu eenmaal als je besluit een dubbelaar uit te brengen.
Uiteindelijk denk ik dat er aardig wat materiaal voor solo doeleinden op staan.
Het mist wat eenheid. Maar ik hoor ook sterk materiaal. Henley duidelijk als aanjager. Maar dat is niets nieuws.

Gedrocht nog wel Nico , maar spreekt het titelnummer en Waiting In The Weeds je ook niet aan?
Vind ik persoonlijk tot hun beste werk behoren, met je 2e zin inzake Hotel & Desperado ga ik helemaal met je mee.
Bij the Comsat Angels zitten we meer op 1 lijn , maar dat is een hele andere discussie

Het is al weer even geleden dat ik deze laatste eaglesworp heb gedraaid en ik begin steevast met cd2. Het titelnummer is werkelijk subliem (die solo!) en het volgende ierse instrumentaaltje is ook wonderschoon. Het album heeft dan ook een prachtig geluid maar helaas zijn niet alle songs even memorabel. Ik luister m toch even af.

jup mee eens, hadden ze het beste van deze op 1 cd gezet, dan wat het een topalbum geweest

Vergeet dan niet dat het dat ook is maar dat de helft uit bonusnummers bestaat.

Het zijn nu al 20 nummers, met bonusnummers zou het nog meer overdaad worden.

En iedereen weet dat overdaad schaad

Op cd1 staat voor mijn gevoel teveel platgetreden paden en moest soms aan bruiloftsmuziek denken. Vanaf track 7 (pas) wordt het wel beter. Cd 2 raakt me veel meer behalve it's your world now. Had van Jody Bernal kunnen zijn in mijn optiek. 7, 8, 9, 10, 11 , 12, 13, 14, 15, 16, 18, 19 . Hm toch nog 12 stuks.

Het is gewoon gladde muziek, maar met een uitmuntende productie. Eigenlijk is het een foutloos en perfect album, maar dat is juist ook het probleem. 2 cd,s vol daarvan is gewoon teveel van het goede. Ik mag hem nog weleens afspelen op een vroege zondagmorgen, en dan meestal ook cd2. Lekker om bij te komen of evt savonds laat voor op de 8tergrond. Maar dan gaat mijn voorkeur toch meestal naar tom waits

Er had wat mij betreft nog wel een schijfje extra muziek bijgemogen , heerlijke plaat, behalve de afsluiter.

Wat Ricardo zegt heb ik ook wel wat last van. Het is allemaal zo uitgebalanceerd en tot in de puntjes verzorgd dat er geen ruimte meer is voor spontaniteit. Nog geen zucht, ademhaling of verschuiving van de vingers op de gitaarnek whatsoever te horen, bijna steriel en dat past niet overal.

Qua perfectie, en dan vooral hoe alles is vastgelegd, kun je hier met gemak een volle score voor geven.
Maar dat is niet genoeg natuurlijk.
Composorisch prik je te makkelijk door sommige bedenksels heen.
Gemakzucht wil ik het niet noemen, maar in bepaalde gevallen zijn bepaalde songs gewoon uiterst zwak.
Glenn Frey bijv. schreef zjjn beste werk met name in de beginperiode van de Eagles.
Dat heeft hij ook solo nauwelijks meer kunnen benaderen.
Hier hangt hij weer opzichtig de romanticus uit, en het is dat zijn stem altijd prettig klinkt, de nummers zijn te verwaarlozen.
De bijdragen van Tomothy B en Joe W zijn niet onaardg, maar Henley's songs maken dit album tot een ruime voldoende.
Hij heeft het kenneljjk net even wat meer in de vingers, en zijn stem geeft sowieso een meerwaarde.

Maar eens dat het allemaal wat zakelijk en steriel klinkt.
Je zou het bijna aan het image van de band kunnen koppelen.
Walsh mag een beetje geregisseerd maf doen, maar er is een limiet
De Eagles is een groot bedrijf en gaat in zee met zware jongens uit het bedrijfsleven - in dit geval Starbucks.
Gehaaide profs die hun kunstje onderhand uitstekend beheersen.
En het publiek smult er nog steeds van

Ik heb em al jaren niet meer gedraaid.............. eigenaardig toch hoe slecht sommige zelfs zeer geruchtmakende albums blijven hangen. Zegt idd genoeg over het 'gewicht' van al die bonusnummers. Daarnaast is perfectie altijd vrij saai qua beleving en schept een veel te grote afstand tussen performer en aanhoorder.

Ben vooral een Henley liefhebber maar hier staat toch wel veel vulwerk op achteraf bekeken. Misschien weer eens tijd om er een draaibeurt aan te wagen.

Zet de plaat maar op Evert................... kan mij het verrotten...........

Ik vond de afsluiter ook nooit zo bijzonder, maar na het overlijden van Glenn Frey luister ik toch met hele andere oren naar dit lied....

Ja, uitgerekend ook dat staat op eagles.com als persoonlijk afscheid van Frey. Zou zomaar weer een klassieker kunnen worden. Al vind ik No More Cloudy Days of You Are Not Alone aanzienlijk plezieriger en zeker zo geschikt.

Een voortzetting van de Eagles lijkt me overigens niet onmogelijk. (Felder weer terug?) Zonder Henley zijn ze echt dood wat mij betreft. Maar het doek lijkt me nu wel definitief gevallen. En ze hebben de tour nog af kunnen maken gelukkig.

Dat laatste nummer zou trouwens op ieder bandlid kunnen slaan. Maar aan dat nummer is wel te zien dat er ook niet nog een album zou komen.

Ik draai dit album af en toe nog weleens, vooral op een vroege zondagmorgen mag ik hem nog wel graag eens horen wanneer ik me ga klaarmaken voor mijn zoveelste loopwedstrijd of duurloop. Van dit album word je relaxt en ontspannen van, en je kunt gerust met andere dingen bezig zijn als deze lekker op de achtergrond opstaat.

Lang niet meer gehoord. Ik heb Deperado en One Of These Nights nog wel even gedraaid vorige week.
Favo's blijven hier het indrukwekkende titelnummer, Waiting In The Weeds en Busy Being Fabulous - niet geheel onverwacht van Henley.
Frey's No More Cloudy Days vind ik aardig.
De afsluiter, en idd van Frey's hand, It's Your World Now blijf ik drakerig vinden.
Dat gaat ook na Frey's dood niet veranderen.

Eagles en doorgaan; Het zal mij verbazen als ze doorgaan, maar uitsluiten kun je het nooit natuurlijk.
Ik gok op een eenmalig tributeconcert met gasten die dan de Freysongs zingen.
Maar zijn dood lijkt mij reden genoeg om definitief te stoppen.
De man was nu eenmaal een niet weg te denken pion in de band.
Henley mag dan misschien vocaal en composorisch de belangrijkste man zijn, Frey deed echt het meeste rond de live-concerten.
En dat is natuurlijk wat ze met grote regelmaat deden de laatste pakweg 22 jaar.

Exact mijn gedachte.

Eagles Topic

Yep, we zijn het eens Joep.