Ben Howard, 19 juni, Carré

Howard en Carré leek me echt een passende combinatie qua geluid, dus ik had me hier best wel op verheugd. Van tevoren werd aangegeven om geen telefoon te gebruiken en gelukkig hield (bijna) iedereen zich hieraan. Ook was men ook echt naar het concert aan het luisteren, oftewel, dit was weer eens een echte concertervaring zoals ik 'm graag meemaak. En het was een prima optreden, hoewel de oude nummers helaas maar beperkt aan bod kwamen. Maar Howard was absoluut in goede doen; in de toekomst wil ik 'm zeker nog wel eens vaker zien optreden.

The Weeknd, 23 juni, Amsterdam Arena

Maar liefst 3x werd The Weeknd verplaatst, maar nu was het dan toch echt zover. En het stelde niet teleur, twee uur lang ging Abel Tesfaye er tegenaan, eerst nog met een masker op, maar later zonder waardoor zijn stem nog beter tot z'n recht kwam. En wat een geweldige show werd er neergezet! Een sexy robot, een skyline van Tornoto en NY, vuur en vlammen, lichtgevende bandjes, een maan en Weeknd die met gesluierde vrouwen gebruikt maakte van de catwalk midden op het terrein. En in twee uur tijd kwamen er maar liefst 36 nummers langs, oud en nieuw, diverse stijlen door elkaar heen. Topconcert, geweldige avond gehad.

Vrijdag was ik één podium verder dan de vorige schrijver, in het Ziggodome bij The Chicks. Een uitstekende show van de grootste countryband van de afgelopen decennia. Lekker veel (politieke) statements, zoals te verwachten viel, en een mooie greatest hits-set. De meegebrachte band was eigenlijk iets te groot - ze hadden het prima met z'n drieën afgekund, al dan niet versterkt met een ritmesectie - maar tijdens de lange min of meer intieme setting kwam het allemaal wel beter tot zijn recht.

En ook gisteren was er country - of beter gezegd: bluegrass, en alles wat de organisatie van het Rotterdam Bluegrass Festival daaronder meende te kunnen scharen. Vooral de Malawinese (?) pop van de Madalitso Band stond daar nogal ver vanaf, maar het was lekkere muziek voor een broeierige avond.
De Franse Singer-songwriter Baptiste W. Hamon kwam met een stuk traditionelere singer-songwritercountry. Niet heel bijzonder, wel leuk. Hetzelfde gold voor de eveneens Franse Theo Lawrence, die een mix maakte van country en rock & roll, met daarbij een uitstekende bijrol voor Rotterdammer David Gram op pedalsteel gitaar. Wel uitstekend waren de Blue Grass Boogieman, die ik eerder twee keer met Tim Knol zag optreden, en die nu één eigen set deden en één set met Douwe Bob. Veel klassiekers (Bill Monroe, Bill Monroe en nog een keer Bill Monroe) en veel humor. Ook Douwe Bob deed het prima, ik kende hem eigenlijk alleen van naam, maar met bluegrass kan hij in ieder geval uitstekend uit de voeten.
Hoogtepunt was echter het Amerikaanse Della Mae. Helaas maar een set van drie kwartier - weinig voor een headliner, maar de dag ervoor hadden ze ook al een uur gespeeld. Uitstekende muzikanten (niet voor niet genomineerd voor verschillende prestigieuze prijzen) en lekker in het gehoor liggende nummers. Mooie mix van bluegrass, folk en pop.
Al met al een fijn festival. Spotgoedkoop en goed georganiseerd (al overstemde het geluid van de twee grote podia het kleinere podium). Wel was het uiteraard erg warm, wat er wellicht mede aan heeft bijgedragen dat het toch niet echt druk was.

Ik was er ook, zoonlief wilde graag en ik moest hem natuurlijk begeleiden. Kan me helemaal vinden in dit verslag, alleen mag ook het beroerde geluid (op de tribune) niet onvermeld blijven. Nogmaals, geen concerten meer in de JC Arena Amsterdam!!!!

Ik was er ook bij. Zeer mooie plekken op Front Field. Spijtig genoeg was hij daardoor lange periodes niet te zien voor me zodra hij de catwalk afliep en bij de maan stond. Maar dat mocht de pret niet drukken want de sfeer was zo goed daar voorin. Dat was echt een feestje. Gedanst, gesprongen, gezongen. En het geluid was daar gelukkig nog te doen dus ik kon me ook lekker focussen op de stem van Abel. Hoogtepuntje was aan het begin tijdens How Do I Make You Love Me. Mijn sectie ging LOS.

Grote verassing voor mij was dat hij In Your Eyes deed. Vooraf had ik gelezen dat ie niet in de Amerikaanse leg zat en dat hij die track überhaupt bijna nooit live deed, afgezien van een award show performance. Dus had me erop ingesteld deze niet te gaan horen. Maar dat was toch even heerlijk toen ie 'm inzette. Plus die snippet van Stargirl

Nondeju, wat was dit nou weer?
Meechy Darko (Flatbush Zombies) in Bitterzoet. Naar aanleiding van zijn soloplaat Gothic Luxury gaan kijken. Eerder Flatbush Zombies gezien en dat was sterk. Het is qua beats niet helemaal mijn ding, maar wel een van de acts die ik tof vind die ook en vooral onder jongere liefhebbers (twintigers) populair is. De muziek die de dj ter warming-up draaide, verraadde al een generatiekloof maar ach, de sfeer zat er wel in.

Daarna kwam Meechy Darko vrij snel op en ik heb zelden zo'n vreemd optreden gezien. Om die reden me een soort van vermaakt, maar dit sloeg qua optreden echt nergens op.
Zijn stem is live nog rauwer gegrom dan op plaat, supervet. Hij kan ook goed rappen live en hij heeft bakken energie. Maar tering, dit was een optreden van 45 minuten met de helft van de tijd onnodige crowd participatie en een einde van 5 minuten van onsamenhangend gebral en bij elke zin de vraag Yeees or noooo schreeuwend naar het publiek. Hij had zo in dezelfde toch al korte tijd 5 tracks meer kunnen doen, maar was bezig met gebazel over energie en het publiek inspringen. Dat gelul was vaak nog grappig ook (als ie ook maar 1 middelvinger zag verdwijnen gedurende een track zou hij head down vanaf het balkon springen om een einde aan zijn leven te maken, wtf) maar met een show van een rapper had het verder weinig te maken.
Zijn opmerking recht in het gezicht van een filmende fan op de eerste rij over dat genieten moet gebeuren met je eigen ogen was tof, de tracks van zijn soloalbum en enkele Flatbush tracks ook. Na een aanzet tot de track Bliss kapte hij die af en begon het geleuter over zijn message verspreiden yeeees or nooo en daarna was het klaar. Als je 2 uur Meechy wilde moest je dat aan de boeker melden, maar dit was effectief 20 minuten een rappende Meechy.
Had het idee dat de diehard fans alles leuk en ok vonden, maar dit kon echt niet.
Hahaha, kan er nog niet echt over uit. Een Meechy show moest vooral een experience zijn, nou dat is wel gelukt zullen we maar zeggen.

Ik ga deze band over 2 weken op het Summer Fog festival in Polen zien en horen. Ik ken ze nog niet, maar je hebt me alvast flink enthousiast gemaakt!

Blur, 27 juni 2023, Ziggo Dome

Blur: een van de 'grote bands' uit mijn jeugd. Ik zag ze gisteravond voor het eerst en was in alle eerlijkheid een klein beetje 'underwhelmed'; vond het vrij rommelig, het geluid was niet al te best, en het duurde voor mijn gevoel lang voordat Damon Albarn een beetje loskwam. Maar als ik Twitter moet geloven was ik bij het concert van de eeuw.

Nog meer mensen die er gisteren bij waren?

Ik was erbij! 'concert van de eeuw' durf ik het niet te noemen, maar ik heb er zeker van genoten. De rommeligheid die jij noemt vond ik juist erg tof, ze deden hun eigen ding (ook wat de setlist betreft). Ik moest er wel een beetje inkomen, dit kwam mede door de mensen om me heen die nogal statisch waren. Uiteindelijk lekker gedanst, gezongen en gesprongen (alsof het 2003 was ). en veel favorieten gehoord (Universal, Parklife, Trimm Trabb, To the End, To the End, This is a Low...).

Ja, daar was ik ook.

Ik zie dat we twee jaar schelen... ik heb de hitperiode van de band op zich meegemaakt, maar heb de band toen niet op waarde geschat (Oasis was toch veel leuker?). De inhaalslag is royaal daarna gekomen. Toen mij ter ore kwam dat de band zou optreden, vond ik dat ik daarbij moest zijn en ik dacht ook dat ik snel achter kaartjes aan moest, want dit kon wel eens snel uitverkopen.

Nou, uitverkocht was het op geen stukken na en "een klein beetje underwhelmed" vat mijn concertervaring ook vrij aardig samen. Dat had weinig met de songkeuze te maken; op Country House na kwamen alle voor de hand liggende nummers voorbij - hooguit hadden ze eventueel iets meer van het zwaartepunt richting begin kunnen schuiven. En dat ik Song 2 op een willekeurige dansvloer wel meer los heb zien maken dan de live-uitvoering gisteravond is ook tot daar aan toe.

Voornaamste probleem was voor mij dat de band een soort hardrockjas over het optreden hing, waar nogal wat van de kenmerkende subtiliteit van de band onder verdween. Bij een Parklife is dat uiteraard geen probleem, Girls & Boys kon het ook best hebben, maar van andere persoonlijke favorieten als Tracy Jacks en (vooral) This Is a Low bleef op deze manier toch wat weinig over. Wellicht was de bedoeling om te maskeren dat Damon Albarn de hoge noten niet meer zo goed haalt. Aan de geluidstechnici heeft het verder niet gelegen; die leverden (in tegenstelling tot bij het voorprogramma) gewoon waar de Ziggo Dome voor staat.

Leuk om een keer gezien te hebben, maar voor een apart concert gaat Blur bij mij niet op herhaling.

St. Charles Square
There's No Other Way
Popscene
Trouble in the Message Centre
Tracy Jacks
Chemical World
Beetlebum
Trimm Trabb
Villa Rosie
Colin Zeal
All Your Life (Live debut; with false start)
Coffee & TV
End of a Century
Stereotypes (with false start)
Parklife
To the End
Sing
Advert
Song 2
This Is a Low

Girls & Boys
Tender
The Narcissist
The Universal

Spot on! Misschien was het inderdaad dat gebrek aan subtiliteit wat me een klein beetje tegenviel. Maarre, voor de volledigheid: absoluut geen spijt van verder, het blijft toch een legendarische band en ben blij dat ik ze eindelijk een keer gezien heb

Zoals hierboven al terecht opgemerkt: de kenmerkende subtiliteit ging een beetje verloren. Maar verder heb ik me ook uitstekend geamuseerd hoor, de setlist was ook dik in orde.

Blur- Ziggo Dome 27 Juni.

Is het er na 20 jaar toch weer eens van gekomen, Blur in Nederland.
Nederland was uiteindelijk niet het land die de band heel innig omarmde in de mid 90's, toen het Britpop virus uitbrak.
Oasis was populairder, maar Blur deed artistiek uiteindelijk wat interessantere zaken.
Pip Blom mocht openen en dat was best aardig, zonder dat het heel verheffend was.
Drums waren voornamelijk geprogrammeerd en de nadruk ligt vooral op 80's new wave incl. New Order achtige baslijnen. Niets nieuws, wel een leuk bandje.
En toen....Blur. Een stevige start, hard en een opener en een nieuwe song die niemand kon, want nog niet vrijgegeven, maar St. Charles Square hakte er lekker in.
Vanoudse tegendraadse gitaarcapriolen van Graham Coxon, die er duidelijk zin in had en zijn gitaar regelmatig liet grommen en janken.
Een voorbeeldige start want de band liet duidelijk blijken dat hun beginperiode wel weer wat aandacht verdiende.
Albarn, naar eigen zeggen stoned - tja, je bent niet elke dag in Amsterdam - was op zijn eigen manier nogal aanwezig en was in een wat ondeugende bui.
Uiteraard stukken van Parklife, wellicht hun populairste album en die gingen er lekker in.
Toch ging het halverwege wat stroever en rommeliger en 2 valse starts hielpen ook niet echt mee.
De mannen spelen niet jaarlijks meer met elkaar en af en toe leken ze elkaar even kwijt, maar uiteindelijk kwam dat wel weer goed.
Krakers als Parklife, Song 2 en This is a Low werden luid meegezongen en de interactie die aanvankelijk een beetje achterwege bleef, was er uiteindelijk wel.
Het mooie van het repertoire van Blur is dat er genoeg diversiteit is en daarom bleek de setlist prima in balans.
De al een poosje vrijgegeven single The Narcissist verscheen in de toegift, maar bleef lastiger overeind tussen klassiekers als Girls & Boys, Tender en de weergaloze afsluiter The Universal.

Conclussie: ik heb er van genoten. Het was rauw, ongecompliceerd en de mannen hebben nog bewijsdrang. Dat niet alles even perfect ging neem ik dan graag voor lief. Uitgeblust klonk het niet en het was goed om te zien dat de 50ers er op hun manier een mooi feestje van maakten.
Coxon was voor mij wel de man. Lekker zijn sound die altijd origineel is. Overigens was Albarn ook prima bij stem. Hij moest soms diep gaan, maar dat karakteristieke is er nog altijd.

Benieuwd naar de nieuwe plaat.

Bij Sigur Rós - ÁTTA:

Sigur Rós op Rock Werchter - zaterdag - The Barn - 18.20u. - ☆☆☆☆1/2

Na vele groepsperikelen, waarvan de finesses je hier uiteraard bespaard mogen blijven, hebben de vrienden van de allersterkste Sigur Rós-opstelling elkaar dus weer gevonden. Na een eeuwigheid van tien jaar en dan ineens verrassend toch weer onder ons. Met 'Atta' vooreerst, hun excellente nieuwe album. En nu ook met een hoogst gedenkwaardige Werchterpassage. Vage lichtjes schijnen daar al uit hun donkere spelonk. Wordt duidelijk dat het 41-koppig London Contemporary Orchestra, dat het jongste album zo intens bepaalde, niet met het Ijslandse trio is meegereisd, hoe zou het. Niet getreurd, Sigur Rós blijft ook zo zijn eigen sombere, spaarzame zweverigheid en kracht debiteren in vele dramatische variaties van schoonheid en subtiliteit. Multi-instrumentalist Kjartan Sveinsson, de naar de Sigur Rós-stal teruggekeerde multi-instrumentalist, zorgt daar zeker voor, hij die de grootste successen van de band mee vormgaf, hij staat daar zeker onder de blauwgele schaduwen. Dit samen met de immer prachtig etherisch uitwaaierende falsetter Jonsi Birgisson.
Zelfs zonder het Orchestra is de set net zo georkestreerd als minimalistisch klassiek maar kan zijn. Even indrukwekkend met die zware orgeltonen à la de Ijslandse classicus Jóhann Jóhannsson. Sigur Rós grossiert in huiveringwekkende stiltes, aanzwellende dreiging, duizelingwekkende geluidsgolven opwerkend als trage wervelwinden, ze creëren Ijslandse melancholie, waarna alles ontroert en moet uitkomen op louterende introspectie.

Her en der doorbreken publieksherkenningskreten en ritmische handclaps dan toch eens de ceremoniële opbouw, wanneer weer een verbouwde Sigur Rós-evergreen opduikt. Maar Sigur Rós blijft door en door ingehouden spektakel, zonder plaats voor randgeneuzel, het liefst hult men zich haast in complete Ijslandse ijlte, in betoverende duisternis. Het publiek stond erbij, gefascineerd, en het keek ernaar. Als vanouds, want dit was weer prachtig.

Rolling Loud, 30 juni en 1 juli, Ahoy

Ik heb geen ervaring met WOO HAH, de voorganger van Rolling Loud, dus ik ging er blanco in. Maar een aantal dingen vielen me wel op. Het geheel bij Ahoy kwam nogal stenig over en er was jammer genoeg weinig gebruik gemaakt van de kleinere binnenruimtes van Ahoy (zoals bij NSJ). Ook waren er weinig plekken om even rustig te chillen en de sanitaire voorzieningen trokken het de tweede dag niet meer. Positief was de uitgebreide en snelle catering en er was voldoende ruimte om relaxed rond te lopen.

En dan waren er natuurlijk de optredens en die waren (wat ik gezien heb) van hoog niveau.

Dag 1:
Aitch, een soort kloon van Eminem. Overtuigend optreden met rauwe raps en hij kreeg het publiek absoluut mee. SFB maakte er een feestje van, dan kun je wel aan ze overlaten. S10 had de pech dat iedereen kennelijk naar Metro Boomin was gegaan. Zonde, want ze verzorgde echt een top optreden met een aantal fijne gastoptredens (Sef, Ronnie Flex). Daarna staan wachten op Latto, maar omdat mevrouw erg laat kwam opdagen, toch maar snel naar het hoofdpodium gegaan voor Kendrick Lamar. En dat optreden was het dure toegangskaartje helemaal waard. Wat een gedrevenheid en wat een pure klasse. Op tijd beginnen, volledig geconcentreerd en alles klopte. Ik was echt zwaar onder de indruk.

Dag 2:
Het optreden van Denzel Curry was prima, maar z'n muziek is eerlijk gezegd niet helemaal m'n ding. Ik mis de afwisseling, het zit allemaal in hetzelfde ritme. Daarna GloRilla die helaas een half uur te laat komt aanzetten. Er volgde wel een lekker optreden met veel pit, ze heeft zeker de toekomst, met een leuke 'Shake your ass' competitie als afsluiting. ADF Family begon echt goed maar werd op een gegeven wel een beetje rommelig door allerlei wisselingen op het podium. En dan als afsluiting Travis Scott. Die kwam drie kwartier te laat aankakken (terwijl ik al behoorlijke pijn in m'n poten had) en dat was een beetje jammer. Wel een optreden met enorm veel energie, hoewel het continu gebruik van de autotune me ging tegenstaan. Maar het publiek kreeg hij helemaal mee en dat deed hij enorm knap.

Al met al waren het twee leuke dagen en als er aandacht is voor een paar verbeterpunten, zit er zeker toekomst in dit concept.

Beter dan deze review in de Volkskrant kan ik het fraaie betoverende optreden van Lana del Rey niet verwoorden:

Lana Del Rey weet in de Ziggo Dome een zeldzaam gevoel van vervoering op te roepen ★★★★★
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

Wat een mooie stem heeft ze ook live. En een fraaie (licht-)show en uitstekende band.

100% eens!

Het leek wel een soort collectieve therapiesessie. Het was lang geleden dat ik zoveel snikkende mensen om me heen heb gezien bij een concert. Vooral tijdens slotnummer Video Games schoot het halve publiek vol had ik het idee. Voor wie dat daarvoor nog niet had gedaan (inclusief Lana zelf!) bij Did You Know That There’s a Tunnel Under Ocean BLVD.

Tunnel Under Ocean BLVD was inderdaad echt indrukwekkend. Wat was dat mooi!

In een uitverkochte Helling te Utrecht de try-out show van Wende haar aankomende theatershow gezien.

Ik ben groot fan van Wende haar laatste album Mens. Na het Frans en het Engels zingt Wende nu in het Nederlands en dat is waar het voor mij allemaal mee op zijn plek valt. Rake woordspelingen, creatief verwoorde observaties en goudeerlijke teksten bewijzen dat ze een fantastische liedjesschrijver is. Ondersteund door soms een gitaar en dan weer pompende drum & bass is het op plaat al spannend om naar te luisteren dus was ik extra benieuwd hoe Wende live zou overkomen.

Tezamen met niemand minder dan Mjuman en zijn vriendin hadden we een mooi plekje naast de soundbooth waardoor alles goed te zien was op het podium. Vergezeld door een driekoppige band maakte Wende gekleed in een veel te warm rood leren jasje haar entree om de set te beginnen met twee dikke knallers van haar aanstaande plaat Sterrenloper en het uit 2018 afkomstige Mens. Deze platen vormden de basis voor de hele avond, op één uitzondering na, het zeer indringend gespeelde Au Suivant.

De afwisseling van prachtige kleine liedjes (Bloed in Mijn Bloed, adembenemend) en knallende elektronische beats zorgde dat de boog constant gespannen bleef en het concert geen seconde verveelde. Het publiek, geconcentreerd luisterend, wist ook dat ze getuige waren van een artiest in topvorm. In het laatste nummer voor de toegift mocht nog een keer het dak eraf waarna Wende c.s., die niet het podium afgingen (met cynische ondertoon "dan gaat iedereen klappen en dan komt de toegift enzo") afsloten met het prachtige Als de Zon Opkomt. Het was een mooie avond.

Wende is een livesensatie. De energie die ze in de show legde, de interactie met haar uitstekende band en publiek en haar loepzuivere zang doen je afvragen waarom Wende niet bekend is bij een groter publiek. Mocht ze in de buurt zijn voor de clubtour; gaat dat zien (als het nog niet is uitverkocht). Ook de lowlandsgangers kunnen Wende nog aanschouwen deze zomer.

NB. Normaal gesproken heb ik setlist.fm als extern geheugen voor de tracklist, maar in geval van Wende, is er geen groupie of roadie die haar setlists bijhoudt. Wie dat wel deed was de regisseur die driftig mee zat te pennen op een uitprinte setlist en ieder nummer van commentaar voorzag; het was een try-out tenslotte.

Anna Calvi - Rock Werchter - donderdag 29 juni - The Barn - 14.30u. - ☆☆☆☆

De achtergrondhemel is contant bloedrood bij het optreden van de mysterieuze Anna Calvi, omgeven door schaduwen van zwart en donkerpaars. Haar elektrische gitaarlijnen flitsen mystiek doorheen de al helemaal gevulde, enthousiaste Barn. Intens vergroeid is ze met die gitaren van haar, waarmee ze gemeen uithaalt als een jonglerend zwarte kat, gitaren die ze met de songs omwisselt. Wat een brute natuurkracht ook tegelijk in die bezwerende stem van haar. Viriel en vrouwelijk, lief en zoet, dan weer ongelooflijk dreigend, onrustig als een femme fatale. Anna Calvi, een setlang geheel in zichzelf van het publiek afgesloten, vamp totaal opgaand in haar muziek. Gaat ze nu eens helemaal loos, dan weer mediteert ze op de knieën voortschurend, dan toch maar weer headbangend en kristalversplinterend schreeuwend in haar transcendente Jim Morrisson-trips. Sterk aanvullende band ook die mee haar wall of sound opzet. Perfect meerommelende hardrockpercussie in de drumkit, subtiliteit in de toetsen en de elektronica. Anna Calvi, daarmee, wat een uitstraling, een straffe performer aan het werk, topgitariste, topzangeres, een Patti Smith, nee, meer, de wildste PJ Harvey omgeven door een ruige Grinderman-band. Eerste topoptreden van RW 2023!

Setlist: Hunter · Indies or Paradise · Wish · Wolf Like Me · Desire · Suzanne & I · I'll Be Your Man · Don't Beat The Girl Out Of My Boy.

King Princess - Rock Werchter - donderdag 29 juni - The Barn - 16.30u. - ☆☆☆1/2

Ging daar, in de tot de nok gevulde The Barn, die jeugdig glitterende popprinses King Princess in Rock Werchter voor de gelegenheid dan maar met een passend rockshowtje van start? Dito met drie stevige gitaren en flitsende lichtshow? Goed hoor, het blijkt zeker een door de wol geverfd ervaren zangeresje en ze zit al op het label van Mark Ronson. Ze boeide zeker wel, heel energiek, zelfs oorverdovend, een King Princess die vol allure vlot en vrolijk alle hoeken van het podium opzocht. Speelde daar ook 'Let Us Die', nummer opgedragen aan Taylor Hawkins, overleden drummer van Foo Fighters, wiens meppartij op haar laatste album 'Hold On Baby' een van zijn laatste prestaties was. Gevarieerd ook en - ze is een publieksmennertje - ze krijgt de handjes vlot op elkaar. Met haar balladehits die ook al tot hier zijn doorgedrongen werd veel tot haar voldoening deinend meegezongen. Even vrezen ervoor, maar het sentimentele bleef gelukkig tot een minimum beperkt, ten voordele van, we zeiden 't al, het loeiend rockende. Achteraf dus een juichende Barn.

Setlist: Talia - Cursed - Too Bad - Little Brother - The Bend - Change the Locks - I Hate Myself, I Want to Party - Prophet - Hit the Back - Cry When You Hear This - Let Us Die - 1950 - Ohio

Warhaus - Rock Werchter - donderdag 29 juni - The Barn - 18.15u. - ☆☆☆☆1/2

Aangename orgelgeluidjes en een volksmennende Stijn Vandevoorde om de meute op te warmen voor Warhaus. Maarten Devoldere, man met het diepdruilerigste stemgeluid, heeft naast Balthazar met zijn eigen Warhaus intussen al haast een even respectabele staat van dienst. Die is vooral na zijn breakup-plaat 'Ha Ha Heartbreak' almaar solieder geworden. Een ervaren rot opkomend als een krullend gefohnde jonge Tura, netjes in het pak en van dan af de perfecte crooner van de Warhaus-hits, almaar sprokkelend uit al die in muziek omgezette dramatiek. 'Ha Ha Heartbreak, vanaf nu de perfecte soundtrack voor relatiebezinning. Kwam het Maarten niet pijnlijk ter ore dat tijdens zijn tour al zeven koppels er ook passend een punt aan breiden.
Een geoliede band perfect in de weer, een spannende, voortdurend beweeglijke set die de massa in vele variaties letterlijk op de heupen werkt. Jasper Maeckelberg, Michiel Balcaen, ze staan er als een echt Warhaus. Vooral capriolerende multi-instrumentalist Tijs Delbeke, even grillig op viool of trombone of wat dan ook, hij spat in het oor.
Een te korte set schitterend episch afsluiten dan maar met 'Open Window' en de boodschap 'Girl, It’s In The Future We Belong', regelrecht Maarten Devoldere goes Morricone. Hete tranen of niet, alles bij Warhaus is tot in de puntjes prachtig en het gaat er bij de dankbaar joelende massa dan ook in als koek. Daar is dan finaal het orgeltje weer, neemt het motiefje van 'Open Window' weer over. Vele minuten na het concert loopt het op de enthousiaste weide nog verder na te smeulen. Fenomenaal optreden, pure klasse. En dan stormen gehaast de van geluk krijsende fans van Charlotte Dewitte The Barn al binnen.

Setlist: Control - Desire - The Good Lie - Shadow Play - Fall in Love With Me - Time Bomb - Love's a Stranger - Beaches - It Had to Be You - Open Window

Charlotte De Witte - Rock Werchter - donderdag 29 juni - The Barn - 20.15u. - ☆☆☆1/2

Ons techno-icoon Charlotte De Witte heeft al een tijdje het punt overschreden dat ze met open armen in het kransje van de internationaal charismatische performers werd opgenomen, dat ze in de best(betalend)e clubs en festivals present mag geven, dat ze verleden jaar nog uitgeroepen werd tot beste techno-dj ter wereld. Geen verrassing dan ook dat haar aanwezigheid op een affiche als die van Werchter heel The Barn en omstreken in zelfs minder dan een mum van tijd wist te overrompelen en er buiten heel wat teleurgestelden zelfs koortsachtig een openluchtplaatsje voor het scherm moesten opzoeken. Bewijs opnieuw dat er zich met Charlotte sinds de eighties alweer een nieuwe generatie rept om zich aan het onafgebroken raven te kunnen overgeven. Het is dan ook met die frisse mix van beats en strakke ritmes van haar, met alles wat je op het terrein boeiend, donker en onafgebroken sfeervol mag noemen dat ze het jonge en wat oudere gild daar aan het dansen krijgt.
Maar op een event als dit zal een optreden van Charlotte De Witte voor de fans bij voorbaat toch altijd al veel te kort zijn. Draait ze elders de hand niet om voor speelsessies van vele, vele uren. Nu ja, Charlotte De Witte is een fenomeen, ervoor gekend om in haar vak tot nieuwe uitersten te gaan en daarom is ze sowieso al veel te groot voor eender welke vroege act op een festivalaffiche. Hoe letterlijk 'misplaatst' ook, toch zeer genoten van haar set, zeker weten, een kippenvelmoment. Of was dat daar buiten dan toch door die fris opkomende wind?

Setlist: The Age Of Love - Universal Nation

Iggy Pop - Rock Werchter - donderdag 29 juni - The Barn - 18.15u. - ☆☆☆☆1/2

“So gimme a try before I fuckin’ die.
My mind is on fire when I oughta retire", zong hij laatst, Iggy Pop. Vandaar, tegen een paarsblauwe sterrenhemel, na die lange, flitsend macabere instrumentale intro staat hij er dus toch maar weer echt, ongegeneerd in zijn blote verfrommelde bovenlijf, zoals tijdens al die zovele decennia. Onze peetvader van de punk is terug van nooit weggeweest. Voor hem dus nooit geen perfecte replica à la het jong gebleven ABBA, maar altijd zoals hier een en al zachtgekookte, verrimpelde pezig- en benigheid. Een op zijn ene kortere been hinkende, slenterende 76-jarige die zovelen beïnvloedde, die hier opgewonden en onmiddellijk geheel en al de overgrote The Barn vult. 'If I was hitchhiking would you pick me up?' vraagt ie zelfironisch en dan trakteert hij je direct met 'The Passenger'. Iggy Pop, is onlangs met zijn veelsterrenplaat 'Every Loser' helemaal luidruchtig en trots teruggekeerd naar de rock 'n roll die hem zo groot heeft gemaakt. Maar verdomd, wat is hij daarin nog steeds krachtig, alert, ruw en rafelig goed bij stem. En wat heeft ie daar ook een steengoeie band mee, één die vergelijking met The Stooges glansrijk mag doorstaan en die hem toelaat het podium hyperkinetisch in zijn volheid te verkennen. Een massa van alle leeftijden eet onmiddellijk uit zijn hand, gaat al vlug in volle extase, scandeert de vele hits woord voor woord mee, legendarische lalala's incluis. Zeker ook zijn laatste 'Every Loser'-album is niet vergeten.
We maakten in The Barn een Iggy Pop-feest in regel mee, met een onsterfelijke rock 'n roll- heer van stand die op het einde wel uitgeput over het podium rolt, maar die zich vooral voldaan op de borst kan roffelen omdat hij weer duizenden geheel en volledig heeft ingepakt. Als hij dan nu nooit meer terugkeert, welaan, dit nemen ze dan zeker van niemand hier ooit weer af.

Setlist: Rune - Five Foot One - T.V. Eye - Modern Day Rip Off - Raw Power - Gimme Danger - The Passenger - Lust for Life - The Endless Sea - Death Trip I'm Sick of You - I Wanna Be Your Dog - Search and Destroy

The Haunted Youth - Rock Werchter - vrijdag 30 juni - Main Stage - 13.00u. - ☆☆☆☆1/2


Die opzichtig witharige gevoeligaard Joachim Liebens, 30 moet hij nu ongeveer zijn. Voor het eerst krijgt ie de gelegenheid om alle barre tristesse en al de pijn van zijn jonge bestaan vanaf de main ver over de weidse wei van Werchter uit te schreeuwen. "I feel like like shit and I wanna die", kennen we intussen wel, van zijn deprisong met dezelfde naam. Hij doet het hier, verre van verrassend, zeer goed en met volle overgave. Grandioze, hitgevoelige muziek van zijn topalbum 'Dawn of the Freak", massa prima, catchy songs. De al vroeg in drommen opgedaagde massa, de tieners en zij tot ver daarboven, ze krijgen het allemaal met evenveel graagte over zich heen gestrooid. Neem nu de spannende debuutsingle 'Teen Rebel', waarmee hij ooit Studio Brussel’s Nieuwe Lichting won, die wordt proggy ingeleid en met hoeveel superzwarte kommertaal erin ook, hij trekt er zomaar onmiddellijk feestelijk de hemel mee open. Wat volgt is een prachtig deinend dansbaar geluid, een fantastische set met een eigen Liebens-smoel, die altijd ergens het midden houdt tussen The War on Drugs en The Cure. De zee van handclaps groeit vanzelf tot ver voorbij de toren. Een gesmeerde enthousiast spelende band met achtergrondkoor waarin warempel ook Sam de Nef blijkt te figureren.
Samen zijn ze achteraf geheel van hun melk, want toch niet evident al die gepassioneerde respons op dit heel vroege Werchter-uur. "Wat een ervaring!" hoor je anderzijds iemand even aangedaan zeggen op de eerste rijen in het publiek. Ondeelbaar schitterende Belgische opener voor een zonnige vrijdag op RW-dag twee.

Setlist: Broken - I Feel Like Shit and I Wanna Die -Teen Rebel - Gone - Riptide - Song Hanne - Coming Home

Spoon - Rock Werchter - vrijdag 30 juni - The Barn - 14.15u. - ☆☆☆☆1/2

De rasmuzikanten van Spoon gaan er flitsend rockend tegenaan, de rode wilde bliksem van hun laatste album 'Lucifer On The Sofa' nu ook prominent als logo het podium in tweeën splijtend. Altijd fel fan geweest van dit Amerikaanse trio, omdat Spoon gewoon nooit teleurstelt, hoezeer ook het groot publiek hen om onduidelijke redenen al dertig jaar bar links laat liggen. Met het volle huis in The Barn zijn ze dan ook helemaal in de nopjes. Wat je krijgt is een verbazende opeenvolging van rauwe energie en blitse frisheid, eigenschappen die bij Spoon constant hoog in het vaandel staan. Een hele resem korte songs en Lucifer komt vanuit het album helemaal stampend uit de sofa. Hoge versnellingen, ZZ Top perfect op zijn Spoons. Rock 'n roll is dus nog helemaal niet leeggeschreven. Bij Spoon geen geneuzel, puntige melodieuze hooks, wilde elektriciteit, dramatische pianoslagen, alles zo retestrak en stuwend, met massa's flair en precisie. 
En absoluut niet te vergeten, een frontman Alex Daniel helemaal op dreef, het gruis zit nog steeds op zijn stembanden, maar zijn rock croont zo mooi, steeds een vurige John Lennon of een lijzige Alex Turner achterna. Spoon dus, men moet op een vrijdag als deze echt niet gecompliceerd doen om verbluffend goed te zijn.

Setlist: Wild - Don't You Ever - I Summon You - The Hardest Cut - Inside Out - The Way We Get By - My Babe - Got Nuffin - Isolation - The Fitted Shirt - I Turn My Camera On - Rent I Pay

Black Box Revelation - Rock Werchter - vrijdag 30 juni - Main Stage - 15.40u. - ☆☆☆☆1/2

Bij m'n landing aan de Main staan ze al volop in 't zweet met een laaiend 'War Horse'. De garagerockers van Black Box Revelation! Rekwisieten noch knipperende lichtshow daar, maar een intens drietal intussen met immens innemende frontman-publieksmenner Jan Paternoster, ontelbaar zijn z'n gitaarwisselingen, boy die geen enkele gelegenheid onbenut laat om innig met de meute in contact te zijn. Nog altijd draait hun leuze rond de naam van hun hit: 'Never Alone, Always Together'. Ritmische handclaps. Headbangende hoofden weerstaan dapper de orkanen van golvende elektriciteit. Kleine schreeuwende moshpits ontstaan als vanzelf. Paternoster rules the land, talloze hits rollen zijn box uit, de scanderende wei weet niet meer waar ze het heeft.
De Black Box Revelation maakt in Werchter gewoon weer de vuist. "Niet vanzelfsprekend om onze muziek zo te blijven maken", zegt ervaren Jan aangedaan, '"dank voor jullie enthousiasme". Of omgekeerd, hele eer om zo'n pure wilde rockband op eigen bodem te hebben. En dan finaal, moshpits alom, is hij alweer bij 'Wrecking Bed Post'. Alles moet voor het laatst nog's fel in lichterlaaie. Niet de minste tekenen van verzuring daarom bij uw dienaar, oververdiend een topscore.

Setlist: Set Your Head on Fire - Gravity Blues - War Horse - High on a Wire - Blown Away - Heads or Tails - Never Alone / Always Together - Tattooed Smiles - Mr. Big Mouth - I Think I Like You - Wrecking Bed Posts

Squid - Rock Werchter - vrijdag 30 juni - Klub C - 17.00u. - ☆☆☆☆

De inkt van de reviews over hun nieuw succesalbum 'O Monolith' is nog niet droog en daar is Squid er al mee op RW. Squid, het jonge Engelse vijftal post-punkrockers, drie multifunctionele gitaristen, keyboards en heel centraal op het podium van Klub C een geconcentreerd parlando afvurende blonde adonis-drummer-frontman Ollie Judge. Heel imponerend al dat zang-, schreeuw- en ritmisch drumwerk van hem, even indrukwekkend die constante instrumentenwisselingen, waaronder de verheven transformatie telkens van de collega-gitaristen in koperblazers. Ze slaan in hun best complexe composities voortdurend experimenteel de brug tussen prog, jazz, krautrock, hiphop en ambient alsof het een fluitje van een cent is, trips als in kalme lagunes vloeien naadloos over in passages van enorme explosiviteit.
Squid was hier met een hele schare fervente fans die ongetwijfeld ook Fontaines D.C., Black Midi en Black Country, New Road het warme hart toedragen. Ze speelden een korte, strakke, maar vrijwel perfecte set waar ze op meesterlijke wijze de immense diversiteit op hun muzikaal bord wisten te etaleren.

Setlist: Narrator - Undergrowth - G.S.K. - Swing (in a Dream) - After the Flash - Peel St. - The Blades

The Hu - Rock Werchter - vrijdag 30 juni - Klub C - 18.50u. - ☆☆☆☆

The Who? Kom nou neen, het zijn de extravagante Hunnen van The Hu, hier tegenwoordig te lande al immens populair. Getuige het vroege vollopen van daarbij almaar wilde mongoolse kreten uitstotende, voetstampende, handklappende fans in Klub C. En die The Hu komen dus met z'n achten helemaal uit Mongolië en grossieren in hunnu-rock, wat tegenwoordig wel de meest exotische metal moet zijn, inclusief door die typisch diepe keelzang van hen en door het gebruik van dat primitief lokaal instrumentarium, zoals de paardenhaarviool, bij wijze van voorbeeld. Zeer leuke dingen dus allemaal voor verwende metallers na Metallica op zoek naar verse kicks. Die krijg je bij een zo indrukwekkend oermetal uitgedoste band geheid met bakken. Want The Hu is op en top teatraal en tribaal, komen dus op het eerste zicht regelrecht uit een nog te schrijven duistere prequel van, zeg maar, Game of Thrones. Maar nee, toch bespelen ze alleen maar magistraal de instrumenten uit hun Mongolië, ze dragen tegelijk als deel van de act trots de traditionele Mongoolse kostuums uit, ze zingen voortdurend pompend, in onverstaanbaar Mongools, catchy zanglijnen over hun eigen cultuur en geschiedenis. En ze zijn zo pakkend opzwepend, mijnheer, en om te stelen daar met hun vieren, bij wijlen met hun zessen, daar aan hun microstaanders of aan hun twee drumstellen. Groot pluspunt van The Hu, ze hebben intussen een pak eigen songs, dé songs. De hele hardrock- en metalscene van Led Zeppelin, Metallica tot Sepultura is nu eenmaal ook tot bij die verre Mongoolse conservatoriumstudenten doorgedrongen en dat hoor je. Op intelligente en totaal Mongoolse wijze hebben die de metal- en rockstandaarden dan maar in een heel eigen, vernieuwend, aantrekkelijk jasje gestoken.
Helemaal voor wie er pap van lust. The Hu, een transcenderende mainstreamband gegarandeerd voor de vele miljoenen van oud tot jong. Maar je moet dan wel van The Hu's hoge volumes houden, op aardbevingskracht. Anders wend je je nog maar verder tot die eveneens ijverige, totaal onbekende, helaas onderbetaalde groepjes uit de Mongoolse folktraditie. Maar daar weten ze dan op Radio Klara nóg iets meer van.

Intussen, niet vergeten, speelde de tent, van voren tot helemaal van achteren, evengoed zijn rol Eén monumentaal, episch spektakel.

Setlist: Shihi Hutu - The Gereg - Shoog shoog - Esseesin Vasehina - Tatar Warrior - Upright Destined Mongol - Black Thunder - Through the Never - Yuve Yuve Yu - Wolf Totem - This Is Mongol

Liam Gallagher - Rock Werchter - vrijdag 30 juni - Main Stage - 21.20u. - ☆☆☆1/2


Als we het allemaal mogen geloven krijgen we met hoodie- en sambaballenman Liam Gallagher geheel volgens het RW-boekje Liam’s charisma, verhoogd met kwaliteitsvol nieuw materiaal, dat dan nog eens verhoogd met Oasis' evergreens. Liam voegt er dan eeuwig bescheidenweg nog aan toe : “Noel mag dan wel al die supersongs hebben geschreven, de mensen willen ze mij horen zingen. ‘Wonderwall’, ‘Supersonic’. Ik klink goed, zie er cool uit, spreek recht uit het hart"...  
En inderdaad, Liam bewijst op de Werchter-wei alvast dat hij effectief tot de top van de live-artiesten behoort. Hij is een arrogante showman-bastard, is emotioneel, oogt losbandig én lollig, "are there any Oasis fans on the field?", schurkt aan bij zijn publiek. Hij kleeft daarom op je netvlies van zodra hij er staat, zingt met al wat ie brengt, zelfs met zijn eigen beperktere oeuvre, nooit via het ene oor direct het andere uit. Want we zien dus toch onbewust altijd wel Oasis, ook al veren de duizenden met dan toch altijd een extra-dosis energie op bij ieder onvervalst klassiek geluid à la 'Champaign Supernova' of zo, de topsongs van vóór, je weet wel, die break-up.
Ja, de Oasis-reünievertelsels, ze leven dezer tijden weer op en Liam verkondigde daarbij met de nodige emo dat het gewoon mooi ware voor zijn mama dat twee broers weer met elkaar praten, dat hun gezinnen elkaar nooit hebben gezien, dat zijn kinderen die van hem nooit hebben gezien en hij zijn kinderen nooit heeft gezien. Hoe geweldig zou 'dat' dan toch allemaal niet zijn...
Maar hoe dan ook, soit, intussen is hij - toegegeven - tegelijk voor de nieuwe generatie jongeren ergens met een aandoenlijke missie bezig, hen dan toch nog ergens de Oasis-erfenis in de nu best mogelijke versie doorgeven. Mag er dan inderdaad al eens wat Liam-solo-kaf tussen het koren verzeilen, het moment hier en nu op Werchter blijft daardoor toch memorabel. Al is het dan, zonder broertje Noel, ondanks een mooie zomeravond, toch weer nooit heel op supernovahoogte. Maar dus please, go on, Liam, keep on trying.

Setlist: Manchester City Champions Chant - Fuckin' in the Bushes - Morning Glory - Rock 'n' Roll Star - Wall of Glass - Better Days - Why Me? Why Not? - C'mon You Know - Stand by Me - Roll It Over - Slide Away - More Power - Diamond in the Dark - The River - Once - Cigarettes & Alcohol - Wonderwall - Champagne Supernova